( Sehun and Luhan ) . P U A M I A _The Series

ตอนที่ 3 : PUAMIA_HUNHAN ep. 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,548
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    3 เม.ย. 57

CRY .q 












 

            “ไม่รู้จักโอเซฮุนเหรอคะหมอ”

          “โอเซฮุนหล่อมากเลย ตัวเองว่ามั้ย”

          “วันนี้ไปดูหนังที่เซฮุนเล่นกันเถอะค่ะที่รัก”

          “เซฮุนโสดแล้ว . . เราว่า . . เราจะเลิกกับเธอ เราจะไปจีบเซฮุน”

 

            อันสุดท้ายนี่คือเงิบสุดอะไรสุดว่าป่ะครับ ?

 

          มันคือถ้อยคำที่ผมเคยได้ยินทั้งหมดจากปากของคนที่เคยเกี่ยวข้องกับผมในฐานะแฟน ทุกคนรู้จักเซฮุน ทุกคนชื่นชอบเซฮุน และมีบางคนที่บ้าขนาดหนักเลิกกับผมเพราะไอ้เซฮุนคนนี้มันประกาศตัวว่ามันโสดหลังจากที่เลิกรากับนักแสดงสาวที่คบกันมาปีกว่าไป . .

 

            ไอ้บ้าที่นั่งอยู่ตรงข้ามผมตอนนี้ . .

 

            ไอ้บ้าที่ลากผมออกมาจากที่ทำงานกลางคันนี่แหละ

 

            ไม่รู้ว่ามันหล่อตรงไหน หน้าตาก็งั้นๆ จมูกน่ะเหรอ ก็โด่งอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้ทำให้มันหล่อขนาดนั้น ดวงตาของมันขวางโลก แต่ผู้หญิงบางคนก็มองว่ามันดูเท่ มันก็มีดีแค่สูงเท่านั้นแหละวะ นอกนั้นก็ไม่เห็นจะมีอะไรดีเลยสักอย่าง . .

 

            อ๋อใช่ลืมไป อย่างหนึ่งที่มันมีดีและก็ชัดเจนมากที่สุดก็คือแม่มันรวย . .

 

            รวยและก็เส้นใหญ่มากพอที่จะจับผมเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลเอกชนที่มีแม่ผมนอนพักรักษาตัวอยู่

 

            ต้นเหตุที่ทำให้ผมตกลงปลงใจแต่งกับไอ้คนที่ผมเหม็นขี้หน้านักหนาหลังจากที่โดนหล่อนตื๊ออยู่นานสองนาน . .

 

            “มองกูทำไม กูหล่องั้นสิ” มันพูดหลังจากที่วางเมนู ถือวิสาสะสั่งเมนูให้ผมอย่างเสร็จสรรพ โคตรจะเสียมารยาท . . “ไม่ต้องห่วงเขาคิดแบบนี้กันทั้งประเทศ . .

 

            “ยกเว้นกู . .” ผมพูดทันที

 

            เซฮุนทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้วว่าผมจะพูดออกไปแบบนั้น “มึงจะแอนตี้กูอะไรนักหนา . . และทำไมต้องมาสาดน้ำใส่หน้ากูในงานแฟนไซน์ด้วย ไอ้บ้า มึงรู้มั้ยว่าทำกูอับอายขายขี้หน้า กูเรตติ้งตกหมด เสยหายหมด ก็เพราะมึง!” มือเรียวกำหมัดแน่น ในขณะที่ผมกระตุกยิ้มมุมปาก . .

 

            “นั่นแหละเป้าหมายของกู . .

 

            อายขนาดนั้นดูซิความนิยมจะตกมั้ย . .

 

            ปรากฏว่าตกครับ เยสสสส!  . . แต่ที่จริงมันก็ไม่ใช่เพราะผมคนเดียวหรอก มันเป็นเพราะตัวไอ้เซฮุนเองด้วยที่หลังๆทำตามใจตัวเองมากไป แข่งรถมากไป เที่ยวมากไป คั่วผู้หญิงมากไปต่างหาก

 

            แต่ดูเหมือนจะกระชากเรตติ้งกลับคืนมาได้บ้าง . . นิดหน่อยมั้ง เพราะหลังจากที่แต่งงานกับผมไปเมื่อวานสดๆร้อนๆ มันก็กำลังโดนคนทั้งร้านอาหารแอบถ่ายมันแชะ แชะ แชะ

 

            และไอ้บ้าที่พอจะรู้ตัวว่าถูกแอบถ่าย แม่งเสือกเก๊ก . . ใส่แว่นกันแดดนั่งเก๊กท่าอยู่นั่น แดดมันก็ไม่ได้เข้ามาถึงในร้านอาหารสักหน่อย . .

 

            ผมมองดูนาฬิกาข้อมือ อาชีพการงานผมทานข้าวนานมากไม่ได้ครับ มากสุดก็แค่สี่สิบกว่านาที นั่นคือมากที่สุดแล้วนะ . .

 

            ท่าทางของผมผิดจากไอ้คนว่างงานที่นั่งเก๊กมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย กินลมชมวิวเหมือนดูเหล่ามวลวิหคทิวเขาลำเนาไพรมาก กูแนะนำให้มึงไปชิวริมทะเล . . ไม่ต้องมานั่งกินข้าวเที่ยงกับกู ไปซะ ไปซะสิ  . .

 

            “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น กูก็ไม่อยากจะอยู่ตรงนี้นักหรอก”

 

            เรื่องเกลียดกัน . . ผมกับมันรู้ใจกันที่สุดแล้วมั้ง . .

 

            แม่ง . . มาแต่งงานกันได้ไงวะ

 

            และแม่ง . . ผมตอบตกลงไปได้ยังไง

 

            “มาแล้ว รีบๆกิน” มันพูด กระชากช้อนส้อมมาเตรียมจ้วงอาหารอิตาลี ที่มันสั่งมาให้ผมคือก้อนสเต๊กโง่ๆก้อนหนึ่งที่กินเข้าไปแล้วไม่มีทางอิ่มท้องผมแน่ๆ ส่วนของมันเป็นสปาเก็ตตี

 

            บอกเลยว่าอยากสลับจาน . . บอกเลยว่าของมันอยู่ท้องมากกว่าผมเห็นๆ . .  

 

            เชอะ . . ช่างมัน . . กินน้อยตอนนี้ตอนเย็นค่อยจัดหนักก็ได้ . .

 

            “หมอลู่หาน . .

 

            กำลังตัดและกำลังจะจิ้มกินด้วยความหิวโหย . . ได้ยินเสียงคนเรียก ผมจึงอ้าปากค้างและก็เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงพูดนั้น . .

 

            “หมอชานยอล . .

 

            สเต็กตกลงบนจาน ที่เดิมของมัน . .

 

            “เที่ยงนี้เลือกทานที่นี่เหรอครับ มากับ . .” ชานยอลในชุดเสื้อเชิ้ตสวมเข้ากางเกงสแลคตวัดสายตาไปมองดูเซฮุนก่อนจะโค้งให้ “อ้อ สวัสดีครับ คุณโอเซฮุน แม่ผมชอบคุณมาก . .

 

            คนถูกชอบโบกมือหยอยๆแบบขอไปที ทำให้ลู่หานเบะปากออกมาทันที

 

            “หมอจะกลับแล้วเหรอ . .” ลู่หานถาม . .

           

            “ใช่ครับ อิ่มพอดี” ชานยอลลูบพุงที่เรียบแปล้ไม่เหมือนเพิ่งทานอะไรเสร็จ “หมอกลับด้วยกันมั้ยล่ะ แผนกหมอกำลังวุ่นวายเลย เมื่อกี้พยาบาลโทรมาบอก”

 

            “เห้ยยยยยยยยย” คำพูดของหมอชานยอลทำให้ผมถึงกับลุกขึ้นยืนขึ้นมาทันที

 

            “ฮ่าๆๆๆ ผมล้อเล่น ทานให้อร่อยนะครับ แล้วเจอกันในที่ทำงาน”

 

            ชานยอลยิ้มยิงฟันให้ลู่หาน ก่อนที่จะโค้งให้เซฮุนเล็กน้อยแล้วเดินจากไป ผมเกาหัวงงๆและในที่สุดผมก็หลุดยิ้มออกมากับมุขของชานยอล

 

            “เมียกูมีแววนอกใจกูตั้งแต่แต่งงานกันได้หนึ่งวัน . .

 

            หุบยิ้มฉับเมื่อได้ยินคำพูดนี้จากปากคู่ชีวิต(?)ของผม .  .

 

            “มึงชอบไอ้หมอหูกางนั่นอ่ะเหรอ”

 

            “ไอ้นี่” ผมโวยวาย “เพิ่งเจอกันครั้งแรก มึงไปเรียกเขาแบบนั้นได้ไงวะ”

           

            “มึงเจอกูครั้งแรกมึงเรียกกูว่าไงวะ”

 

            “ไอ้เสาไฟ” ตอบทันทีอย่างไม่ต้องคิด ก็มันเหมือนเสา สูงๆ ผอมๆ ไม่เห็นจะหล่อเลย . .

 

            “นั่นแหละ ก็เหมือนกัน” เซฮุนยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบ . . “อ้าว รีบๆกินเข้าไปซะสิ ต้องทำงานไม่ใช่เหรอคุณหมา เอ้ย คุณหมอ”

 

            ผมรู้สึกทานอะไรไม่ค่อยจะลงแม้ว่าเมื่อตะกี้จะหิวก็ตาม เพราะคำพูดของเซฮุนแท้ๆ

 

            คำพูด เสียงที่พูด แววตา ทุกอย่างของมันทำให้ผมไม่มีอารมณ์กิน . .

 

            แต่ก็กิน . .

 

            รีบตัดรีบจ้วงสเต็กเข้าปากอย่างรวดเร็ว ทำยังไงก็ได้ให้ได้อยู่ห่างจากไอ้เซฮุนเร็วๆ . .

 

 

 

 

 

           

 

            แต่ผมกลับคาดผิด . .

           

            เพราะมันว่างงาน หลังจากที่มันพาผมไปทานข้าวเที่ยงเสร็จปุ๊บ มันก็ตามผมมาที่ทำงานเฉย ได้ยินเสียงพยาบาลสาวนินทามันว่าเป็นสามีติดเมียที่เพิ่งแต่งงานสดๆร้อนๆ ข้าวใหม่ปลามันอะไรทำนองนั้น อยากจะบ้าตาย . . ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้เป็นเมีย ไม่ได้เป็นเมีย . . ก็แค่แต่งไปงั้นๆนั่นแหละ ไม่ได้รู้สึกอะไรกับมันว้อยยยยยยยย!

 

            “มึงจะไปไหน” มันถามทันทีเมื่อผมเดินไปตึกพิเศษแทนที่จะไปตึกอายุรกรรมที่ผมทำงานอยู่ . . แปลกแต่จริงที่มันเป็นคนช่างสังเกต มาวันเดียวรู้เลยว่าผมสิงอยู่ตึกอายุรกรรม . .

 

            “ยุ่ง”

 

            “บอกกูมา”

 

            “อย่ามายุ่ง” ผมสวน “ไม่ได้บอกให้มึงตามกูมานะ”

 

            “แล้วมันเป็นหน้าที่เมียป่ะที่ต้องบอกผัวว่าจะไปไหน”

 

            ให้ตายเถอะ . . ผมชักไม่อยากให้มันเป็นดาราเรตติ้งตกแล้ว ผมอยากให้มันมีแต่งาน งาน งาน และก็งาน จะได้ไม่ต้องว่างมายุ่งกับชีวิตผม . .

 

            ผมจิกสายตาใส่มัน ไม่ตอบอะไร ก่อนที่จะเคาะประตูห้องเสียงดัง . .

 

            ห้องพักรักษาตัวของแม่ผมเอง . .

 

            “ลู่หาน . . มาอีกแล้วเหรอลูก” แม่ผมกำลังนอนพักอยู่ โดยมีเพียงนิตยสารเป็นเพื่อน “มากับ . . อุ๊ย คุณเซฮุน”

           

            แม่กำลังจะลุกขึ้นนั่ง . . แต่เซฮุนทำท่าบอกไม่เป็นไรพร้อมทั้งโค้งให้ . .

 

            “เอ่อ สวัสดีครับคุณลู่เฟ่ยชิง”

 

            ลู่หานเบะปากอย่างหมั่นไส้ . . คนอะไรสร้างภาพชิบ . . เมื่อกี้ยังโวยวายอยู่เลย . .

 

            “ดิฉันไม่คิดว่าคุณจะมาก็เลย ..

 

            “ไม่เป็นไรครับ รู้สึกดีมั้ยครับวันนี้”

 

            “ก็ . .ดีนะคะ”

 

            “ไม่สะดวกสบายอะไรบอกผมได้เลยนะครับ” เซฮุนกระชากตัวผมเข้าไปสวมกอด เชี่ยยยยย มึงจะทำอะไร!!!! “แม่ของเมียผม ผมดูแลดียิ่งกว่าเมียของผมอีก”

 

            ผมเหยียบเท้าเซฮุนทันทีที่เซฮุนพูดจบ มือที่โอบรอบร่างของผมถูกปล่อยไปโดยปริยาย . .

 

            “แม่ครับ ผมไม่คิดว่าเขาจะมาด้วย แต่ผมอยากมาหาแม่จริงๆนะ” ผมบอกกับแม่

 

            “ลู่หานอย่าเสียมารยาทสิลูก . .

 

            เซฮุนยักคิ้วให้ลู่หานจึกๆเมื่อรู้ว่าแม่ของผมเข้าข้างมัน . .

 

            “ผมไปทำงานดีกว่า” ผมมองไปที่มันอย่างหงุดหงิด ก่อนที่จะเอ่ยลาแม่ . . “เดี๋ยวผมโทรหาบ่อยๆ พรุ่งนี้อยากได้อะไรหรือเปล่าครับ”

 

            “ไปฮันนีมูนไม่ใช่เหรอลูก . .

 

            ฮันนีมูน…………………….

 

            ไม่เคยคิดจะไป ไม่เคยคิดจะอยากไป

 

            ไม่เคย

 

            “ผมอาจจะไม่ไป ผมงานยุ่ง”

 

            “ได้ไง!!!!!!!!!!!!!!!” เซฮุนโวยวาย “แม่กูจองตั๋วไว้แล้วนะโว้ย!” เผยธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ

 

            “ก็งานมันยุ่ง”

 

            “แม่บอกจะลางานให้มึง”

 

            “ไม่”

 

            “ลู่หาน!

 

            “คุณแม่ครับ . . ผมขอตัว . .” เซฮุนกระชากผมให้ออกไปจากห้อง ไอ้เชี่ยยยย ถือดียังไง “มึงมานี่เลย!

 

            หัวแทบคว่ำ . . หลังจากที่ปิดประตูห้องแม่เสร็จมันก็เหวี่ยงผมออกไป . .

 

            ใบหน้าของมันจริงจังมาก . .

 

            “มึงต้องไปฮันนีมูนพรุ่งนี้”

 

            “ . . ไม่ไป บอกคุณโอนายองว่ากูไปแต่ตัวกูไม่ไปก็ได้”

 

            “มึงไม่รู้จักโอนายองดี กูหายไปป้อสาวที่แอลเอแค่ครึ่งชั่วโมงเขายังโทรตามกูกลับโซลได้!

 

            “กูไม่ไป!

 

            “ไอ้เตี้ย!!!

 

            “มันไม่สำคัญกับกู”

 

            “แต่มันสำคัญกับกู!!!” เซฮุนร้องลั่นไปทั่วโถงทางเดิน

 

            สำคัญงั้นเหรอ . . ผมเลิกคิ้วแล้วส่งสายตาเป็นคำถามให้เซฮุน . .

 

            “บัตรเครดิตกู” กระแอมเหมือนอายมากในเรื่องนี้ “โอนายองเขาขู่เอาไว้ . .

 

            ผมกลอกตา . . ยักไหล่ . . เดินหนีไป

 

            “ไอ้เตี้ย! ตกลงมึงจะไปป่ะ”

 

            “คุณหมอลู่หาน สวัสดีค่า” พยาบาลสาวคนหนึ่งเดินผ่านผม . . เธอมองผมกับเซฮุนยิ้มๆ

 

            “สวัสดีครับ . . . .  กูไม่ไปไงแสดดดดดดดด อย่ามาตื๊อกู!!!!” ท้ายประโยคผมพูดกับเซฮุน . .

 

            “ตกลงมึงจะไม่ไปใช่ป่ะ”

 

            “เออ!!!!!!!!!!!!

 

            “งั้นกูจะอยู่กับมึงทั้งวันเลยวันนี้ จนกว่ามึงจะตกลง!

 

            “พ่องมึง”

 

            เดินมาจนถึงตึกอายุรกรรม และก็เดินมาจนถึงห้องทำงานผม มันมาจริงๆด้วย มันตามมาจริงๆด้วย

 

            อะไรก็ได้จ้างมันที . .ผมไม่ไหวแล้ว

 

            “เซฮุน อย่ามาขวางทาง” มันยืนขวางแฟ้มข้อมูลคนไข้ของผม . .

 

            มันยักไหล่ . . และมันก็ย้ายตัวเองไปนั่งที่เตียงขนาดเล็กที่หลบอยู่หลังตู้ . .

 

            “มึงจะตื๊อให้กูไปให้ได้ใช่ป่ะ”

           

            “เออ”

 

            “ตื๊อไปเหอะ กูไม่ไปหรอก” ผมพูดอย่างเด็ดขาด  .. นั่งลงทำงานหลังจากใส่เสื้อกาวน์เสร็จ และก็เปิดแฟ้มอย่างกระแทกกระทั้น . .

           

            ไอ้ตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมเป็นแบบนั้นลอยหน้าลอยคอหน้าด้าน . . ไม่สนใจว่าผมกำลังไม่สบอารมณ์เพราะมัน

 

            “ออกไป” ผมไล่

 

            “ไม่”

 

            “โอเซฮุน”

 

            “ไงไอ้เตี้ย”

 

            “มึงกวนตีน”

 

            มันไม่สะทกสะท้าน . . ผมปิดแฟ้มฉับ ก้าวเท้าเดินดุ่มๆไปหน้าประตู

 

            “มึงจะไปไหน” มันร้องออกมาทันที

 

            “ทำงานดิ”

 

            “กูไปด้วย”

 

            “พ่อง . . กูจะตรวจคนไข้ได้ไงถ้ามึงมาตามกูต้อยๆ”

 

            คำพูดผมทำให้โอเซฮุนสตั๊น . .

 

            ผมยิ้มมุมปาก ก่อนที่จะเดินออกไปจากห้องไป . .

 

            ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครเป็นใคร . .

 

 

 


 

 

 

            “หมอคะ สามีหมอน่ารักมากเลย”

            “มาเฝ้าหมอทั้งวันเลยใช่มั้ยคะวันนี้”

            “มีรูปหมอกับคุณเซฮุนทานข้าวกันด้วยนะคะ!

            “คุณเซฮุนติดสิบอันดับการค้นหาด้วยค่ะคุณหมอ!

 

            ผมได้ยินได้ฟังอะไรแบบนี้มาตลอดทั้งบ่าย หนีตัวจริงมาแล้วยังจะเจออีกในรูปแบบของคำพูด โคตรเซ็ง . .

 

            “เคสสุดท้ายแล้ว หมอขอตัวไปหาแม่หมอนะ”

 

            ผมบอกคุณพยาบาลที่พยักหน้ารับ เมื่อกี้เธอเพิ่งเอ่ยชมเซฮุนกับผมไปหยกๆ

 

            ราวกับสามีเทวดา . .  เทวดาอะไร นั่นอ่ะ . . นรก!!!!!!

 

            ผมเดินกลับเข้าไปที่ห้องทำงานตัวเอง หวังว่าจะเจอร่างสูงๆนั่งแกร่วนอนแกร่วอยู่ ทว่า . . ไม่เจอ

 

            ใช่ไง . . ใครจะมานั่งอยู่เฉยๆได้ตลอดทั้งวี่ทั้งวัน ยอมแพ้แล้วสิใช่มั้ย . .

 

            ผมกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ . . ก่อนที่จะหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย . . วันนี้เสร็จงานของผมแล้ว ผมจะไปเยี่ยมแม่ . . และก็กลับบ้านที่เป็นของเจ้าบ้าโอเซฮุนนั่น

 

 

           

 

 

 

            “คุณเซฮุนดูอะไรแบบนี้ด้วยเหรอคะ”

            “ครับ . . ผมว่ามันน่ารักดี”

            “หมีโคอาล่าเนี่ยเหรอคะ”

            “ใช่ครับ ผมชอบดูมันนะ”

 

            ผมรู้สึกได้ถึงเสียงบางคนที่อยู่กับแม่ผม . .

 

            ไอ้บ้าที่ยักคิ้วจึกๆส่งมาให้ผมตอนที่ผมเปิดประตูเข้าไปนี่ไง

 

            มันรู้ว่าผมจะมา . . และมันไม่นั่งรอในห้องทำงานของผมเฉยๆ

 

            มากวาดเอาคะแนนจากแม่ผม . .

 

            แม่ง . .

 

            “แม่ . . ทำไมอยู่กับมันได้”

 

            “คุณเซฮุนเขาอยากมาอยู่เป็นเพื่อนแม่นี่ลูก ดูสิ ซื้อขนมมาเต็มเลย . .” แม่ชี้มือไปที่โต๊ะข้างตัว ตอนแรกลู่หานคิดว่าจะเป็นขนมเล็กน้อยขำๆ แต่เปล่า . .

 

            กองเต็มโต๊ะอย่างกับเทศกาลขนมหวาน . .

 

            มันกวนตีน!

 

            “แม่ครับ ทานของหวานมากไม่ได้นะครับ” ผมบอกแม่ทันที รีบดันของกินเหล่านั้นออกห่างจากแม่

 

            “อาหารโรงพยาบาลมันน่าเบื่อนี่” แม่ยักไหล่ ยิ้มให้เซฮุนที่ยิ้มตอบแม่

 

            มันคือลูกแม่ใช่มั้ย ไม่ใช่ผมที่เป็นลูกแม่ใช่มั้ย!!!!!!!!!!!!!!

 

            ให้ตาย . .

           

            “พรุ่งนี้อย่าลืมเก็บข้าวเก็บของดีๆด้วยนะลูก เมืองไทยร้อนอย่าเอาเสื้อผ้าหนาๆไปล่ะ” แม่บอกกับผม

 

            ผมอ้าปากค้าง “แม่ครับ คือว่า . .

 

            “งั้นผมไปก่อนนะครับคุณแม่ . . จะพาเขากลับไปแพ็คกระเป๋าน่ะ”

 

            “เดี๋ยวนะ คุณแม่เหรอ ใครแม่มึง นั่นแม่กู!!!!!

 

            “ไปนะครับ” ยิ้มตาหยีให้แม่ผม จนแม่ผมยิ้มตอบ . .

 

            “จ้าพ่อลูกเขย . . ฝากดูแลลู่หานด้วยนะ”

 

            “ด้วยความยินดีเลยครับ . . เพราะผมมีบัตรเครดิต . .” ท้ายประโยคแผ่วลงหันมาพูดกับผมโดยตรง

 

            เพราะเงินใช่มั้ยมึงถึงลงทุนทำขนาดนี้ เพราะเงินแม่มึงใช่มั้ย!

 

            มันร้าย เซฮุนมันร้าย!

 

 

 

 

 

 

            “ยังไงกูก็ไม่ไป . .

            “หึ กูจะโทรฟ้องแม่มึง”

            “อย่านะเว้ย!

 

            ผมกับมันเถียงกันไปตลอดทาง . . ระหว่างที่เดินไปลานจอดรถ . .

 

            “มึงจะกลับไง”

           

            “รถกูสิ กูมีรถ” ผมตอบมัน

 

            “กลับกับกู แล้วให้คนขับรถมารับรถมึงไป”

 

            “ใช่เรื่อง . . กูไม่ยอมให้ใครมาขับลูกรักกูเด็ดขาด” ผมเดินไปที่นิสสันจีทีอาร์สีส้มของผมแล้วเปิดประตู

 

            เซฮุนสตั๊น . . มันจ้องมองรถผมอย่างตื่นตะลึง

 

            “รถมึงเหรอ!!!

 

            “เออ” ถึงเวลาที่ผมยักคิ้วบ้าง “ทำไมวะ . . เท่อ่ะดิ . . ล้อแมกซ์อย่างดี”

 

            “หึ ก็ไม่เท่าไหร่หรอก” เซฮุนยิ้ม . . “เพิ่งรู้ว่ามึงเองก็แข่งรถเหมือนกัน”

 

            ผมยักไหล่ “นานๆที”

 

            “วันหลังดวลกันสักตั้งมั้ย . .” มันพยักเพยิดไปที่แลมเบอกินี่สีเงินของมันทางด้านหลัง “ . . จีทีอาร์ของมึงกับแลมเบอกินี่ของกู . .

 

 

            ผมมองอย่างชั่งใจ . .

 

 

            จีทีอาร์คันนี้แข่งเองได้เองแต่งเอง ผูกพันมาอย่างโคตรนานแสนนาน และมันไม่เคยทำให้ผมแพ้อีกเลยหลังจากที่ผมไปแข่ง . .

 

            ถ้าชนะ . . ผมจะได้ทั้งจีทีอาร์ของผมและก็แลมเบอกินี่ของเซฮุน

 

 

            “ได้”

 

 

            คงเป็นเรื่องเดียวที่ผมกับมันคุยกันได้อย่างเข้าขากัน . .

 

 

 

          คงมีแค่เรื่องเดียวเท่านั้น . .

            












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

366 ความคิดเห็น

  1. #362 myhaeiiz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 14:13
    กลับมาอัพต่อเถอะนะค้าา รอๆๆ ^[++++]^
    #362
    0
  2. #358 mercury_mook (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 18:03
    ไรท์มาต่อเรื่องนี้ด้วยสิค้าาา อยากอ่านๆ ชอบฟิคของไรท์ทุกเรื่องเลย 555
    #358
    0
  3. #357 sawhaชาลิตี้* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 20:23
    โอ่ยยยย เท่เอ่าะ ผัวเมียนักแข่งรถ คร่อกกกกกกกก
    #357
    0
  4. #356 samruai (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2557 / 09:50
    เมียจะแมนไปไหนเนี้ย >
    #356
    0
  5. #355 Kawa_ey 1104 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 17:01
    เออ ผัวเมียชวนกันแข่งรถ ฮาร์ดคอร์สึดๆ

    ชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
    #355
    0
  6. #354 iceprd_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 18:05
    นี่มันคู่รักฮาร์ดคอร์ชัดๆ55555555555555
    #354
    0
  7. #353 JUST GIRL/ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2557 / 17:28
    ทำไมรู้สึกอยากอ่านต่อจนแบบรอไม่ไหว รู้สึกว่ามันใช่เลย ฮุนฮานแนวนี้มันโอเคมาก ไรเตอร์เก่งอ่ะ เราตามอ่านฟิคของไรเตอร์ทุกเรื่องเลย แบบไรเตอร์ค่อยๆพัฒนาขึ้นเรื่อยๆเก่งมากเลย เราชอบภาษาลื่นไหลทำให้ลุ้นว่าฮุนฮาน จะแบบใครชอบใครก่อน อูยยย ♥ รอนะคะ รีบมาอัพด้วยเน้ออออ
    #353
    0
  8. #352 แสงดาวพราวใจ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2557 / 22:51
    มาต่อเร็วๆหน่อยสิค่ะ กำลังได้ฟิวล์ รอมานานมากเเล้ว แฮร่แฮร่
    #352
    0
  9. #349 HARESJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 15:47
    หู้ยย เเซ่บบค่าา55
    #349
    0
  10. #348 TFHHnz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 02:31
    คือชอบบบบบ เหมือนพี่หาญคนแมนกำลังจะออกโรง แข่งรถกับสามี 55555 ชอบฟิคที่ไรต์แต่งทุกเรื่องเลย คือใช่ คือโดน 55555555 ฮาาาาา ชอบให้คู่นี้กัดกัน จิกกัดกันได้มันส์มากกก 5555555
    #348
    0
  11. #345 NaMo_K (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 02:10
    โอ๊ยยยย อยากจะไปยกผ้าเช็ดหน้าให้ตอนเค้าเเข่งรถกัน

    #345
    0
  12. #341 mitake (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 18:29
    นี่มันชีวิตคู่หรือสงครามชีวิตเนี่ย ทะเลาะกันเอาโล่ 5555555555555555555
    #341
    0
  13. #338 zitinixphewisky (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2557 / 19:28
    ยอมมกันมั้งก็ได้ โหยยย เดะสักวันก็ยอมมกันนน่า 555555555555
    #338
    0
  14. #337 >พี่แหมบน้องเหม่ง (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 09:44
    โอย อ่านเเล้วหัวเราะน้ำตาเล็ดเลย
    โคตรฮาอ่ะ ชีวิตคู่เเบบสุดๆเลย 
    #337
    0
  15. #335 CiNdeRrelLa's SisTEr,,,HeEnIm (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2557 / 22:19
    คุณหมอแข่งรถ โคตรเท่ !!!!!!!!!!!!!
    #335
    0
  16. #329 thanapezz (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 21:21
    ไรต์เตอร์กลับมาต่อด้วยนะ เรื่องน่าหนุก ชทบมากอ้ะ ได้โปรดเถอะนะพรีส~
    #329
    0
  17. #326 pink_panter^^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 13:36
    มองเห็นอนาคตncนี่ไม่ใช่แบบละมุน
    ดูท่าจะมาแบบsm
    ยอมกันมั่งเห้ออออ...
    #326
    0
  18. #323 สมถุย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 21:39
    ไม่ยอมกันเลยนะครัชๆๆๆ
    #323
    0
  19. #320 FangHH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 20:34
    คือชอบตรงที่ว่า
    เมียกูจะนอกใจหลังจากแต่งงานวันแรก 
    คือโหดดด
    555555
    NC นี่แบบ เร่าร้อนนนแง้มๆๆๆๆ 
    #320
    0
  20. #317 jjk_kan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 16:27
    คุยกันมันยังเถียงกันบ้านแตก ถ้าเอ็นซีล่ะ ไม่อยากจะคิด /-\
    #317
    0
  21. #316 e_twchchb2uty (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 14:16
    ไรท์มาแต่งต่อนะ รอนะคะ
    #316
    0
  22. #314 vviez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 19:03
    ชอบเคะเป็นหมอ
    ชอบพี่ลู่
    เลิฟ 
    #314
    0
  23. #313 Fafy club (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 21:35
    น่าร้ากกกกกก ชอบบบบ
    #313
    0
  24. #312 deermydear (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2557 / 20:41
    มีต่อได้หมายยยย TT
    #312
    0
  25. #310 N0ii2d (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 22:24
    รักจะเกิดก็เพราะรถนี้แหละ เอ๊ะหรือว่าจะไม่ใช่รักแต่ตีกันแทน ฮ่าๆๆๆ
    #310
    0