Someday for Somebody |Singto~Krist~God|

ตอนที่ 9 : Lesson 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    1 ต.ค. 60






ผู้ชายผิวขาว  ยิ่งอยู่ริมทะเลในวันที่ท้องฟ้าโปร่ง แสงแดดส่องน้อยๆ ยิ่งทำให้เค้าดูขาวมากขึ้นไปอีก  เค้านั่งเหยียดขาสบายๆบนพื้นทราย  คลื่นที่ซัดมาจากด้านหลับโอบล้อมเข้าที่ช่วงขาเห็นปลายเท้าโผล่มานิดเดียว  รอยยิ้มฉีกกว้างจนตาหยี  ริมฝีปากอมชมพูธรรมชาติกับแก้มกลมขาวใส ดูน่ารัก  จนผมอดที่จะยิ้มตามไม่ได้


ถ้าได้ยืนอยู่ตรงหน้าเค้าตอนนี้ก็ดีสิ  ไม่ใช่แค่มองรูปถ่ายกระดาษใบหนึ่ง......จากโปสการ์ดจากคริส


ข้อความด้านหลังรูปไม่ได้มีอะไรมาก แค่บอกเล่าเรื่องราวในชีวิตประจำวันของเจ้าตัว  คำถามทั่วไปที่ถามผมเกี่ยวกับเรื่องเรียน สภาพอาศเป็นยังไง สบายดีมั้ย  จบท้ายด้วยคำว่า   ่คิดถึง ่


 ่คิดถึง ่   คำนี้ สำหรับผมมันไม่ได้น้อยลงไปเลย กลับมีแต่มากขึ้นทุกวันตั้งแต่อยู่ที่นี่   นึกถึงวันนั้นที่สนามบินระหว่างรอเครื่องออก  คริสหน้าหงอยตลอดเวลา  และดูเหมือนจะงอนอยู่ด้วย เพราะผมไม่ยอมบอกเค้าแต่แรก
.
.
.
"นี่ถ้าพี่ก็อตไม่บอก  คริสจะได้รู้มั้ยเนี่ย  จะไปเรียนต่อไม่คิดจะบอกน้องสักคำอ่ะ  แล้วอีกแค่สองปีเองทำไมไม่เรียนต่อที่นี่ให้จบก่อนล่ะ  ลอนดอนก็ค่อยไปต่อป.โทก็ได้"

"เอ่อ   ก็  คริสก็รู้แล้วนี่ไง  พี่มีเหตุผลของพี่หรอกน่า"

"แต่คริสเครียมของให้พี่สิงไม่ทันหนิ   ไปนานอีกแล้วนะ"

"แค่สองปีเองครับ"

"นั่นแหละนาน   อีเมล  เบอร์โทรศัพท์  ที่อยู่ ขอหน่อย"  คริสแบมือขึ้นมาตรงหน้าผมกวักมือเข้าตัวเอง ผมหัวเราะแล้วตีมือเค้าลงไปแทน

"เฟซไทม์ก็ได้นี่"

"ไม่เอา  มันไม่แนว ฮ่าๆๆ"

"เอาไว้ถึงแล้วพี่จะส่งมาให้ล่ะกัน"
.
.
.
"แฮ่ !!"   ฝ่ามือที่กระทบลงบนบ่าแรงพอที่จะทำให้ผมดึงสติกลับมา 


"เห้ย  อะไรของแกวะม่อน"


"จะอะไรล่ะ  ผมเรียกพี่ตั้งนานแล้วก็ไม่หันมาสักที  ใครอะ แฟนพี่หรอ"  ม่อนชะโงกหน้าเข้ามาดู


"ไม่ใช่   น้องรหัสที่ไทย"


"อ่อออ... แค่น้องจริงหรอ??"


"เออ    แล้วจะไปเรียนใช่ไหม  ก็รีบไปสิ"


"โธ่แค่นี้ไล่   ผมแซวเล่นเฉยๆหรอก  ก็เห็นนั่งอมยิ้มกับรูปอยู่นาน   อีกอย่างก็เห็นพี่รอแต่โปสการ์ดจากคนนี้
ตลอดอะ"    ใช่  ถึงผมจะเคยบอกคริสว่า ไม่ต้องส่งอะไรมาบ่อย  ไม่ว่าจะจดหมาย โปสการ์ด หรือแม้แต่โทรมา
แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า  ผมดีใจทุกครั้ง  ที่ได้รับรู้เรื่องราวของเค้าผ่านข้อความนั้น


"อ้อ  จะบอกว่า เย็นนี้พี่ต้องหาอะไรกินเองนะ  พอดีมีแฮงเอ้าท์นิดหน่อย"


"นิดหน่อยของแก ก็คือเมาแอ๋กลับมาทุกที"


"ฮ่าๆๆ   แล้วพี่ไม่มีเรียนแล้วหรอ"


"หยุดยาวถึงหลังปีใหม่นู้นเลย"  จริงๆที่มหาลัยยังมีสอนอยู่ และนี่ก็ยังไม่ถึงคริสต์มาสด้วยซ้ำ แต่ตัวผมส่งงานครบแล้ว เลยได้หยุดยาวเต็มๆ


"ดีเนอะ  ผมไปละ  แล้วอย่าเพ้อถึงคนในรูปมากนะจ๊ะ ฮ่าๆๆๆ"   พูดจบม่อนก็ก็รีบวิ่งออกจากห้องทันทีก่อที่ผมจะไล่เตะตูดมันทัน


ผมมาเรียนได้ปีกว่าแล้ว  ก็ได้ม่อนนี่แหละคอยช่วยเหลือทุกอย่าง ถึงจะเป็นน้องแต่ประสบการณ์ในการใช้ชีวิตอยู่ที่นี่
เค้าดีกว่าผมมาก   เราเจอกันตอนผมย้ายที่พักใหม่  ม่อนเป็นคนติดทะเล้นหน่อยๆ  คุยสนุก  ชอบชวนผมออกไปเที่ยวบ่อยๆ  และบังเอิญที่เป็นคนไทยเหมือนกัน  เราเลยสนิทกันเร็ว


ผมหยิบกล้องตัวโปรดใส่กระเป๋าตั้งใจว่าจะออกไปเดินถ่ายรูปเล่นเสียหน่อย  จริงๆก็พึ่งจะเล่นกล้องได้ไม่นานที่ตัดสินใจซื้อส่วนนึงก็เพราะคริส  ที่เจ้าตัวเคยบอกว่าอยากได้รูปวิวสวยๆ ให้ส่งเป็นโปสการ์ดกลับไปให้หน่อย  พอจะใช้วิธีซื้อเอาเค้าก็บอกว่าไม่ชอบอีก  ผมเดินออกไปที่สวนสาธารณะใกล้ๆโดยไม่ต้องใช้ Tube  อากาศที่เย็นจนถึงขั้นใกล้ติดลบแม้จะเข้าช่วงบ่าย แต่ก้ยังเห็นน้ำแข็งเกาะตามต้นไม้ใบหญ้าน้อยๆ   หลังจานั้นแวะที่มิวเซียม   ก่อนจะวนกลับเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ตเพื่อซื้อของกินนิดหน่อย


บรรยากาศช่วงค่ำเย็นลงไปมากกว่าเดิม  หิมะที่เริ่มตกปรอยๆ  ร้านรวงข้างทางยิ่งดึกก็ยิ่งคึกคักมากขึ้นด้วยผู้คนที่มาซื้อของเมื่อเข้าใกล้เทศกาลเฉลิมฉลองเข้ามาทุกที  ผมกระชับเสื้อโค้ทซุกมือข้างที่ไม่ได้ถือของลงไปในกระเป๋าเสื้ออย่างเก็บความหนาวไว้ไม่อยู่


กลับถึงห้องพอจัดการธุระส่วนตัวเสร็จก็มุดตัวใต้ผ้าห่มพร้อมเข้านอน  แต่เสียงเคาะประตูเรียกดังขึ้นเสียก่อน


"อ้าวคิดว่าจะกลับดึกกว่านี้ซะอีก"    เปิดประตูมาก็เจอม่อนที่เมาจนแทบประคองตัวเองไม่ได้ ยืนเซพิงกับกำแพงข้างประตู  ตาจะปิดอยู่รอมร่อ  ไอ้นี้เป็นพวกเมาแล้วหลับ ไม่ค่อยโวยวายเหมือนใครเท่าไหร่


"ก็ไปแล้วไงว่า  นี้ดดดดหน่อย  โทษทีนะพี่  คิดว่ายังไม่นอน"


ผมหลีกทางให้ม่อนพาตัวเองเข้ามา  แต่ดูท่าเดินเข้าเซขนาดนั้นจะรอดไหม  


"ไม่ต้องๆๆ  ผมหว๋ายยยย"    พอจะเข้าไปประคองก็โดนมือไม้ปัดออกมา   นี่แหนะ ผมดีดหน้าผากม่อนไปทีนึง สภาพนี้นะไหว จะเดินถึงเตียงรึเปล่ายังไม่รู้เลย   จับมือเค้าขึ้นมาคล้องคอตัวเองไว้  มืออีกข้างของผมก็ส่งไปรั้งตรงช่วงเอว  ถึงภายนอกม่อนจะดูมีกล้ามน้อยๆ  แต่มาตอนนี้พึ่งจะรู้ว่าเอวเค้ากลับคอดเล็ก   ตัวเค้าสูงพอๆกับผมทำให้ทุลักทุเลนิดหน่อย    แล้วผมก็ดันสะดุดขาตัวเองอีกในจังหวะที่ถึงเตียงพอดี  เราทั้งคู่เลยล้มลงไปด้วยกัน   โดยม่อนนอนราบไปกับเตียงและผมก็ทับเค้าอีกที 


"เห้ย"


"อือออ...."   สายตาที่จ้องลึกเข้ามาในตาผมนิ่งๆ  เหมือนจะบอกอะไรสักอย่าง


"พี่สิงโต   ม่อน...."   ผมจะคิดไปเองหรือเปล่าว่านี้นัยน์ตาม่อนดูหวานเชื่อมผิดปกติ  แต่คนเมาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วรึเปล่าวะ


"..............."


"พี่.... ม่อน......คือ.......... ปวดฉี่"   แล้วม่อนก็พลักตัวผมออก  เดินเซๆไปทางห้องน้ำ   ทิ้งให้ผมนั่งงงอยู่ท่าเดิมตั้งนาน แค่จะเข้าห้องน้ำแต่เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนจะบอกความลับอะไรอย่างนั้นแหละ


อากาศหนาวทำให้ผมสอดตัวเข้าใต้ผ้าห่มอีกครั้ง  ไม่นานเตียงอีกฝั่งก็ยุบลงตามแรงที่ทิ้งตัวลงนอนของม่อน  
ผมสลัดความคิดที่ค้างในใจทิ้งไปและปิดการรับรู้ทั้งหมด







วันคริสต์มาสพี่มิคโทรชวนให้ผมกับม่อนไปฉลองที่บ้านพี่เค้าได้  เพราะที่บ้านออกไปเยี่ยมญาติต่างเมืองกันหมด
เราตกลงกันว่าจะทำอาหารเล็กๆน้อยๆกับเครื่องดื่มนิดหน่อย   โดยมีม่อนอาสาทำทุกอย่าง  จริงๆก็มีมันคนเดียวที่ทำอาหารเป็น  ส่วนผมกับพี่มิคก็เป็นลูกมือไป  เราแวะซุปเปอร์มาร์เก็ตกันแต่เช้า เพราะต้องเผื่อเวลาเลือกของแล้วก็เดินทางไปบ้านพี่มิคอีก


"พี่สิง  ที่บ้านพี่มิคเค้ามีเตาอบใช่ป่ะ"  ระหว่างที่เลือซื้อของสด ม่อนก็หันมาถาม


"ก็น่าจะมีนะ"


"งั้นเราทำเค้กอีกสักอย่างดีไหม  ของหวานปิดท้ายไงพี่"


"นี่  ลืมไปรึเปล่าว่าเราทำอาหารเป็นอยู่คนเดียวนะ  ทั้งของคาว ของหวาน จะทำไหวหรอ"


"พี่ก็ช่วยผมไง เอาน่า  เอ้อ แล้วพี่อยากกินเค้กอะไรเป็นพิเศษมั้ย"


"ไม่มีอ่ะ"


"หรอ  งั้นผมทำสตรอเบอรี่ช็อทเค้ก ดีกว่า  ง่ายๆ ไม่ต้องใช้เวลามากด้วย"


"ส่วนประกอบก็มีแค่ แป้งเค้ก  น้ำตาลทราย  เนย  วิปปิ้งครีม......"   ม่อนเดินไปท่องสูตรไป  ผมก็มีหน้าที่เข็นรถตามคนที่หยิบจับของลงใส่อย่างไม่หยุดมือ  


เรามาถึงบ้านพี่มิคในช่วงบ่าย  แต่ปรากฎว่าพี่เค้ามีธุระนิดหน่อยแต่จะกลับมาตอนเย็นๆ  บอกให้พวกเราทำอาหารรอไปก่อนเลย .......อ้าว ไหนว่าจะช่วยกัน  แอบอ้างจะรอกินอย่างเดียวหรือเปล่าวะพี่กู






"ก่อนอื่นพี่ช่วยผมร่อนแป้งก่อน  แบบนี้"  ม่อนเทแป้งลงไปในตะแกรง แล้วทำให้ผมดูเป็นตัวอย่าง แต่พอผมทำมันดันกระจายเลอะฟุ้งไปหมด


"ฮัดเช้ยยย!"   โว๊ะ  ละอองแปงมันเข้าจมูกผมหมด


"เห้ยพี่ มันต้องทำเบาๆ  นี่ๆดูผมนะ"   มองดูเค้าทำมันก็ง่ายดี แต่พอทำเองแล้วมันไม่เห็นเหมือนกันเลย  


"อะพี่อันนี้ง่ายล่ะ  พี่แค่ตีส่วนผสมให้มันเข้ากัน"  ม่อนยื่นเครื่องตีแป้งมาให้    ผมแค่เปิดสวิตช์ เครื่องมันก็หมุนด้วยความแรงที่เราเลือก   ผมแค่ถือแล้ววนมือไปทางเดียวกันตามที่ม่อนบอก  


"เออ  ง่ายจริงว่ะ  แกให้พี่ทำอันนี้แต่ทีแรกก็จบแหละ  แล้วตีนานแค่ไหนถึงใช้ได้ล่ะ"


"ก็ดูให้เนื้อมันเนียนๆ   ไหนผมดูสิ"   ผมเอี้ยวตัวหลบเล็กน้อยเมื่อม่อนขยับเข้ามาใกล้   เค้าตัวสูงเกือบเท่าผม ทำให้ปากเฉียดปลายจมูกเค้าเบาๆในจังหวะที่จะหันไปถาม


"................."


"................."


"ผม... เอ่อ  พอแล้วๆ เดี๋ยวตักใส่พิมแล้วเอาเข้าเตาอบได้เลย"    ม่อนหันหลังกลับไปหยิบแม่พิมที่เตรียมไว้  ตักส่วนผสมที่เข้ากันดีแล้วลงไป เอาเข้าเตาอบเสร็จเค้าก็ตีวิปครีมต่อ


"ต้องใช้เยอะขนาดนี้เลยหรอ"   ผมดูวิปครีมในชามที่ม่อนกำลังทำ  


"อื้อ  ก็เราต้องทาทั้งหมดสองชั้น แล้วก็ใช้แต่งหน้าเค้กด้วย  แล้วถ้ามันเหลือเราก็........"


"ก็ ??"


"ก็ใช้แต่งหน้าพี่สิงไง  นี่แหนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ"


"ม่อน  มันเลอะ"   เค้าป้ายครีมลงที่แก้มผมที  จมูกที 


"ก็ทำให้เลอะไง  สนุกดี  ฮ่าๆๆ"


"ก็ทำให้เลอะไง  สนุกดี  ฮ่าๆๆ"   เสียงหัวเราะของม่อนค่อยๆเฟดหายออกไปจากการรับรู้ของผม   สมองมันสั่งให้คิดถึงใครอีกคนโดยอัตโนมัติ    คริสก็เคยเล่นแบบนี้กับผม  ตอนที่ฉลองวันเกิดเค้าเมื่อปีก่อน  ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างนะคริส   


"พี่สิง!!!"


"ห๊ะ  เสียงดังทำไม"


"เอ้า   พี่เหม่ออะไรล่ะ  ผมแกล้งเล่นนิดหน่อยเอง  อะไรวะ  แค่นี้ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ด้วย"


"อะไร ใครร้องไห้"


"ก็พี่ไง  ตาแดงๆนะเมื่อกี้"


"ไม่มี๊   สงสัยฝุ่นแป้งเค้กแกนั่นแหละ เข้าตาพี่หมด"


"หรออออ...."


"เออ  พี่ยกอาหารไปตั้งที่โต๊ะก่อนนะ"


กำลังจัดอาหารอยู่ พี่มิคก็กลับเข้ามาพอดี  พี่แกเล่นหยิบนู่นหยิบนี่ชิมใหญ่  คนที่ทำเนี่ยยังไม่ได้กินเลยนะครับ


"ว่ายังไงไอ้สิง  ไม่เจอกันตั้งนาน"   ถึงแม้ว่าจะมาเมืองเดียวกัน  แต่พี่มิคเค้าเรียนป.โทอีกมหาลัยนึง บ้านก็พักบ้านญาติผมไม่อยากรบกวนเลยหาหอพักอยู่เอง สะดวกกว่า


"ก็หนักอยู่พี่  แต่อีกสองเทอม ทำโปรเจคเสร็จก็จบ"


"แล้วเรื่อง....."  ยังไม่ทันจะคุยอะไรกันต่อม่อนก็เดินถือเค้กออกมาด้วยทางทางเก๊กๆ


"มาแล้วครัช  สตรอเบอรี่ช็อทเค้ก  ฝีมือเชฟม่อน ม่อน ม่อน"   


"โหหห น่ากินชิบ"   พี่มิคเตรียมหยิบสตรอเบอรี่ที่แต่งบนหน้าเค้กขึ้นมากิน


"อ๊ะๆๆๆ  ยังกินไม่ได้เฮียมิค  ของอร่อยมันต้องรอเวลา โฮะๆๆๆ"   แล้วมันจะเก๊กเสียงเพื่อ...


ตอนนี้บนโต๊ะ มีทั้งสลัดแซลมอน  พอร์คชอปกับผักย่าง  กุ้งอบซอส   สปาเก็ตตี้   ไก่อบ  น้ำพันช์   ไวน์แดง  อย่างสุดท้ายนี้สนับสนุดโดยพี่มิค  ใจปล้ำสุดๆ เพราะพี่แกเล่นเปิดขวดที่มันแพงมาก แถมโนลิมิตอีกด้วย


รอบห้องเราตกแต่งพวกเส้นสายรุ้ง เอาไฟดวงเล็กๆมาโยงต่อกัน  เชื่อมด้วยต้นคริสต์มาสต้นใหญ่ที่มุมนึงของห้อง
เปิดเพลงเบาๆเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศเสียหน่อย   ระหว่างที่กำลังทานอาหารอยู่เสียงโทรศัพท์ผมก็ดังแทรกขึ้นมา
เลยขอตัวออกไปคุยที่ระเบียง


"พี่สิงโต  เเป็นไงบ้างครับ  คริสเอง"   เบอร์ไม่คุ้น แต่แค่เสียงแรกที่พูดขึ้นมาผมก็จำได้ทันที  


"ครับ  เปลี่ยนเบอร์ใหม่หรอคริส"


"ใช่ พอดีมีปัญหานิดหน่อยอ่ะ" ปลายสายน้ำเสียงดูกังวลขึ้นมานิดๆ จนผมอดเป็นห่วงไม่ได้


"ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ช่างมันเถอะ  คิดถึงพี่สิงจัง"   ผมไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มกว้างแค่ไหนกับคำว่าคิดถึงของเค้า แม้จะรู้ว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรก็เถอะ


"พี่ก็คิดถึงคริสเหมือนกัน  แล้วนี่ทำไมยังไม่นอน"  ตอนนี้ เกือบสองทุ่ม ที่ไทยก็จะประมาณตีสาม


"นอนไม่หลับอ่ะ  พึ่งปั่นรายงานเสร็จ  ตอนทำก็ง่วงนะแต่พอจะนอนจริงดันไม่หลับซะงั้น  เลยโทรมากวนพี่เล่นๆ ฮ่าๆๆ   แล้วพี่สิงล่ะทำอะไรอยู่"


"กำลังเลี้ยงฉลองคริสต์มาสกันอยู่  พี่มิคก็อยู่ด้วยนะ  แล้วก็รูมเมทพี่อีกคน  มีกันแค่นี่แหละ ทำอาหารแบบง่ายๆกินกันเอง  ไม่ได้จัดอะไรใหญ่โต"


"ที่นู้นกำลังหนาวเลยใช่มั้ย  คริสอยากเห็นหิมะจัง"


"ครับหนาวมาก"  แต่คริสจะรู้บ้างหรือเปล่า  ว่าเสียงเค้ามันทำให้ผมอุ่นไปถึงหัวใจเลย


"ไปนอนได้แล้วคริส   ถ้านอนไม่หลับก็หานมอุ่นๆดื่ม"


"ก็ได้   สุขสันต์วันคริสต์มาสนะครับพี่สิงโต"


"ครับ  ฝันดีนะคริส"


บทสนทนาเราจบลงแค่นั้น แต่ผมยังไม่ได้กลับเข้าไปข้างใน  สายตาเหม่อมองท้องฟ้าที่มืดสนิท  มีเพียงพระจันทร์ที่ส่องสว่างอยู่...... อย่างน้อยเราก็มองพระจันทร์ดวงเดียวกันใช่มั้ยคริส


"มายืนเหม่อเล่นเป็นพระเอกเอ็วีอะไรตรงนี้ว่ะ"  พี่มิคเดิมเข้ามาทำลายความเงียบ


"เปล่าพี่  เมื้อกี้....คริสโทรมา"


"แสดงว่ายังทำใจไม่ได้"


"...................."


"กูว่าเรื่องนี้ต้องแก้ที่ใจมึงแล้วแหละ"


"ยังไงวะพี่"


"เปิดใจรับคนใหม่ซะ  ถ้ามึงยิ่งจมอยู่กับเรื่องเดิมๆ  มันก็ยิ่งทำให้ไม่หลุดพ้นจากเค้าเสียที   นี่เลย"  พี่มิคทำท่าพยักพเยิดหน้าไปทางม่อนที่อยู่ข้างใน   เค้ากำลังตัดเค้กแบ่งใส่จาน  กวักมือเรียกให้เต้าไปชิม


"อะไรพี่"


"โว๊ะไอ้นี่  อย่าบอกนะว่าไม่รู้ว่าน้องเค้าชอบมึงอยู่อ่ะ"


"ห๊ะ  ม่อนเนี่ยนะ"


"ก็เออสิ   นี่มึงก็อยู่กับเค้าเจอหน้ากันทุกวัน  นี่มึงไม่รู้สึกอะไรเลยหรอ"


"ก็  ผมไม่แน่ใจ"


"เออๆๆ  งั้นก็แล้วแต่มึงเหอะ"


พี่มิคตบบ่าผมสองสามที  แล้วเดินกลับเข้าไปข้างใน ปล่อยให้ผมจมอยู่กับความคิดตัวเอง  ถ้าเกิดรับคนใหม่เข้ามาทั้งที่เราเองก็ยังไม่พร้อม  จะเป็นการทำร้ายคนนั้นมากกว่า  เมื่อผมรู้ดี วันมันไม่มีใครแทนใครได้อยู่แล้ว......












*************************
เสียงน้ำตาให้กับพี่สิงไปเท่าไหร่แล้ว  แล้วเราก็ปล่อยค้างเหมือนเดิม ฮ่าๆๆ

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่ติดตาม แล้วก็คอมเม้นเข้ามากัน เช่นเคย

ขอบคุณทุกกำลังใจเลย  ไรท์จะสู้   พี่สิงก็ต้องสู้ๆเหมือนกันนะ อิอิ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

130 ความคิดเห็น

  1. #122 champanging (@ingluvsuju) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:26
    ภาวนาอย่าเพิ่งให้สิงเปิดใจรับม่อนได้ไหมมม
    #122
    0
  2. #105 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 14:54
    ไม่เอานะ พี่สิงต้องมั่นคงกับคริสนะ
    #105
    0
  3. #66 Shegab (@Shegab) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 13:55
    สิงคู่กะม่อนก็ดีนะ55(หลบแปป) อยากจะรู้ว่าคริสจะมีความรู้สึกอะไรมั๊ย55 มันเจ็บนะกับการที่ต้องแอบรักคนคนนึงมาโดยตลอดและเค้าก็ไม่รู่ และที่เจบกว่าเดิมเนี่ยคือเค้ารักเพื่อนเรา555
    #66
    0
  4. #56 GoiGoi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 11:13
    ม่ายน๊าาาาไรท์ ต้องพี่สิงโตคู่คริสเท่านั้น

    ไม่ให้ชิปกับคนอื่นหรือคู่กับคนอื่นน๊าไรท์

    ขอเถอะ พลีสสสสส
    #56
    0
  5. #55 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:56
    น้ำตาไหลตั้งแต่คริสโทรมาเลย รู้นะว่าพี่สิงก็ดีใจ แต่เราน้ำตาไหลอ่ะ บอกไม่ถูกอ่ะงื้อออออ

    พี่สิงเองก็อย่าเพิ่งหวั่นไหนนะ อย่าเพิ่งเชื่อคำพูดของพี่มิคมาก ไม่แน่ว่าตอนนี้คนที่ไทยอาจจะรู้อะไรบางอย่างในใจตัวเองแล้วก็ได้นะ

    ไรท์รีบมาต่อเลยนะ อย่าปล่อยให้ค้างนานนนนน
    #55
    1
    • #55-1 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 9)
      2 ตุลาคม 2560 / 04:42
      จะรีบมาต่อน้าา วันพุธดึกๆ ดึกมาก???? 555
      #55-1
  6. #54 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:43
    ไรท์ทำไมใจร้ายแบบนี้คะ หน่วงอะหน่วงๆๆๆๆๆ
    #54
    1
    • #54-1 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 9)
      2 ตุลาคม 2560 / 04:43
      เดี๋ยวไม่หน่วงละ(มั้ง) 555
      #54-1
  7. #53 PerayaSK88 (@pentor1993) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 00:09
    ถ้าพี่สิงเผิดใจคบม่อนเราว่าจะมีคนเสียน้ำตาให้เพิ่ม เพราะคริสตอนนี้โสดไม่ไหมมม อย่าทำร้ายเราแบบนี่ แค่นี้ก็ตาบวมแล้ววววว
    #53
    1
    • #53-1 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 9)
      2 ตุลาคม 2560 / 04:40
      รอแป้บเด้อ เดี๋ยวมาเติมความหวานให้ กิกิ
      #53-1
  8. #52 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 00:00
    พี่ชิงช้าจะเลิกไกวรอบตัว-เด็กซนคนนี้จริง ๆ หรือ?

    พี่ชิงช้าจะทิ้ง-เด็กซนคนนี้ไว้แค่ในความทรงจำจริง ๆ หรือ?

    ทางเมืองไทยน่าจะต้องมีปัญหา น้องรู้เรื่องทางเชียงใหม่ และมีเรื่องอะไรแน่เลย ไม่งั้นน้องคงไม่เบอร์เปลี่ยนมือถือใหม่ แล้วโทรมามีปัญหาอะไรทำไมไม่พูด มันจะช้าไปมั้ย ทางลอนดอนเริ่มมีบางสิ่งเคลื่อนไหวแล้วเนี่ย

    และถ้าพี่ชิงช้ามีคนใหม่จริง ๆ พี่ชิงช้าก็รู้ใช่มั้ยว่า ไม่มีใครแทนที่-เด็กซนคนนี้ได้ แล้วคนใหม่ของพี่จะไม่เสียใจเหรอ ไม่อยากให้ความเป็นคนรักมั่นคงของพี่ชิงช้าเปลี่ยนไปเลย อยากให้เป็นคนดีเพื่อน้องตลอดไป (ดูเหมือนเห็นแก่ตัวแทนน้องไปหน่อยเนอะ)

    โอ้ยยย ไม่เอาแบบนี้ ถึงจะเคยน้ำตาซึมไปกับความรักที่มองไม่เห็นทางว่าจะสมหวัง แต่ก็อยากให้พี่ชิงช้ามั่นคงสิ รอมาตั้งหลายปี อย่าหวั่นไหวไปตามความเหงา อย่าหวั่นไหวไปตามคำพูดของพี่มิคสิ

    พี่มิคก็ชอบม่อนซะเองสิ เที่ยวมาแนะนำดีนัก ใจคอไม่ดีเลยนะนี่ ช่วงนี้มีเลี้ยงฉลองบ่อย ๆ ที่ลอนดอน เมา ๆ แบบนี้ พี่ชิงช้าจะรอดมั้ยเนี่ย หยุดยาว ๆ ลดความเสี่ยงกลับเมืองไทยเถอะ

    ขอบคุณไรท์นะคะที่มาตามสัญญา ไม่เหมือนคนมีรีสอร์ทที่เชียงใหม่ ขอโทษล่วงหน้าไว้ก่อน กับการตีโพยตีพายของเรา
    #52
    2
    • #52-1 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 9)
      2 ตุลาคม 2560 / 04:39
      เธอไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษเราจ้า ขอบคุณมากๆสำหรับเม้นน้าาาา ดีใจที่มีคนชอบและรออยู่ คือเราก็พึ่งหัดแต่ง อ่านคอมเม้นเธอแล้วยิ้มดี ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะ^^~
      #52-1
    • #52-2 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 9)
      2 ตุลาคม 2560 / 18:13
      เพลงกลับไม่ได้ ไปไม่ถึง นี่ลอยมาเลยค่ะไรท์

      ได้โปรดอย่าทำให้คนอ่านทุกคนเสียใจ กับคำแนะนำของพี่มิคเลยนะคะ อยากฆ่าอิพี่มิคเป็นคนที่สองรองมาจากคนเชียงใหม่เลยล่ะเนี่ย
      #52-2
  9. #51 darkdevil (@blackwhitestar) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 23:25
    สู้นะคพว่าแต่ไรท์เรื่องนี้เป็นสิงคริสใช่ไหม ฮือออ ทำไมหน่วงและเศร้าแบบนี้ ช่วงนี้ขาดน้ำตาลอะ วอนขอตอนหวานๆบ้างได้ไหม
    #51
    1
    • #51-1 chezlevent (@chezlevent) (จากตอนที่ 9)
      1 ตุลาคม 2560 / 23:27
      สิงคริส ๆๆ จ้า มีหวานๆแน่นอน แต่รออีกนิดนึงน้าา
      #51-1