Someday for Somebody |Singto~Krist~God|

ตอนที่ 15 : Lesson 15

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,967
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    23 พ.ย. 60






Krist Part


"พี่ก็อต คือ..."


"ไม่ต้องห่วงหรอก พี่รู้ว่าเรื่องของเราไม่สามารถกลับมาเป็นแบบเดิมได้อีก พี่แค่อยากขอโทษคริส เรายังเป็นพี่น้องกันได้ใช่มั้ย"


"อื้อ ได้สิ คริสไม่ได้โกรธพี่แล้ว พี่เองก็ไม่ต้องคิดมากหล่ะ เรื่องมันผ่านมาแล้วเราเลือกจำแต่ความรู้สึกที่ดีดีกว่าเนอะ"


ผมรู้สึกดีขึ้นมาก ระหว่างผมกับพี่ก็อตเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว 


"ครับ เห็นคริสยิ้มได้เหมือนเดิมพี่ก็ดีใจแล้ว เอ๊ะ หรือว่าไม่เหมือนเดิมนะ"


"ยังไง"


"ก็ดูสดใสกว่าเดิม แถมแก้มยังป่องขึ้นด้วย"


ห๊ะ นี่พี่ก็อตว่าผมอ้วนขึ้นหรอ ฮึ่ยย ผมปัดนิ้วพี่ก็อตที่กำลังจิ้มแก้มผมเล่นออก ไม่อยากจะบอกหรอกว่าตอนเสียใจจากพี่ก็อตใหม่ๆนี่แทบกินอะไรไม่ลงเลย  แค่ตอนหลังพี่สิงโตดูแลดีไงแล้วเพราะที่นู้นมีแต่อาหารที่เน้นแป้ง นมเนย เป็นหลัก ก็เลยอาจจะสมบูรณ์ขึ้นมานิดนึงเอ๊งงง  


"อะแฮ่ม  ถ้าเคลียกับแฟนเก่าจบแล้วก็ช่วยไปเคลียกับสามีคนปัจจุบันด้วยนะครับ ไอ้สิงมันหนีออกไปแล้ว รู้ตัวบ้างไหมเนี่ย"   พี่มิค


เป็นอันว่างานเลี้ยงต้องสิ้นสุดแค่นั้น ผมออกมาตามพี่สิง ทั้งที่ห้องน้ำ หรือมุมต่างๆในร้าน แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ กะจะออกมายืนรอตรงที่จอดรถ แต่รถพี่สิงก็ไม่อยู่แล้ว 


หนีกลับเลยหรอ ท่าทางจะงอนหนักจริงๆ


"พี่ไปส่งมั้ยคริส"


"ไม่เป็นไรหรอกพี่ก็อต เดี๋ยวคริสเรียกแท็กซี่กลับเอง"


"ดึกแล้วนะ พี่เป็นห่วง อีกอย่างพี่จะได้ไปอธิบายกับไอ้สิงด้วยไง นะครับ"


"อื้ม ก็ได้ครับ"




Rrrrrrrr Rrrrrrrrrrr


เสียงโทรศัพท์ดังขัดขึ้นขณะที่อยู่บนรถ


พี่สิงโต


"พี่สิง ทิ้งคริสไว้......"


"สวัสดีค่ะ คุณคริสใช่มั้ยคะ"  หื้มม ใครกัน


"อ่าา ครับ"


"โทรจากโรงพยาบาล...นะคะ เห็นว่าเป็นเบอร์โทรออกล่าสุด  เจ้าของโทรศัพท์รถคว่ำตอนนี้อยู่ที่อยู่ที่ห้องฉุกเฉิน รบกวนติดต่อที่โรงพยาบาลด้วยนะคะ"


"...................."


"ไอ้สิงมันว่ายังไงบ้างคริส"


"................."


"พะ พี่สิง รถ  พี่สิงโต พี่...."


ดูท่าทางคริสไม่ค่อยดี ร่างสูงเลยชะลอรถจอดเข้าข้างทาง


"คริส ตั้งสตินะครับ แล้วบอกพี่มาว่าเกิดอะไรขึ้น"


"ระ รถคว่ำ  พี่ก็ออต พี่สิงโตรถคว่ำ  เราต้องรีบไปโรงบาลกัน พะ พี่ก็อตวนรถกลับเลย เร็วๆสิ"


"ครับๆๆ"





หน้าห้องฉุกเฉิน


"ไอ้สิงมันไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอกนะคริส เชื่อพี่นะครับ"


"แต่พี่สิงก็ไม่ออกมาสักที"  นานหลายชั่วโมงตั้งแต่ผมมาถึงโรงพยาบาล นั่งเฝ้าอยู่ที่เดิม หัวใจผมบีบรัดแน่นแทบหายใจไม่ออก ขอบตาร้อนผ่าวที่อยากปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเต็มที แต่พี่สิงเคยบอกไว้ว่าไม่อยากเห็นน้ำตาของผมอีก


คริสอยู่ตรงนี้แล้ว พี่สิงโต ....อย่าเป็นอะไรนะ




"คริ.. คริส  คริสครับ ตื่นเถอะ"


"เฮือกก พี่สิงโต!"  ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยแรงเขย่าที่แขน หวังว่ามันนจะเป็นมือที่แสนอบอุ่นที่ปลุกผม แต่ก็ไม่ใช่


"พี่ก็อตเองหรอ"  เค้าส่งยิ้งบางๆมาให้ พลางจัดเตรียมเทโจ๊กใส่ชาม พร้อมปาท่องโก๋ตัวเล็กกรอบ ของโปรดผมอีกอย่าง แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกอยากกินสักนิด


"มองใหญ่เลยน้า อยากกินแล้วใช่มั้ยล่ะ"  พี่ก็อตเดินมารั้งข้อมือออกแรงดึงเล็กน้อยให้ผมลุกขึ้น  แต่มือผมอีกข้างยังจับกับคนที่นอนอยู่ไม่ปล่อย 


ผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว พี่สิงก็ยังไม่ฟื้นขึ้นมา ทุกอย่างปกติดีหมอบออกอย่างนั้น แต่ก็ขึ้นอยู่กับร่างกายของพี่สิงเองด้วยว่าจะพร้อมมากแค่ไหน


บาดแผลภายนอกไม่ได้มีอะไรมากแค่ฟกช้ำบางจุด กับหัวแตกแค่นั้น


"ปล่อยมือจากมันแแปบเดียว ไอ้สิงมันไม่หายไปไหนหรอกครับ ไปล้างหน้าล้างตาแล้วออกมากินโจ๊กกับพี่ดีกว่านะ"


"คริสไม่หิว"


"ไม่หิวก็ต้องกินครับ วันนี้พี่ไม่ตามใจเราเหมือนวันที่ผ่านมาแน่ๆ"



"กินเยอะๆนะคริส"  พี่ก็อตตักปาท่องโก๋ในชามของตัวเองมาให้ผม


"เยอะไป คริสกินไม่หมดหรอก พี่ก็อตกินเถอะ"


"หืมม  พี่หูฝาดแน่เลย เมื่อก่อนใครกันน้า พี่ยังไม่ทันอนุญาตเลยก็มาแย่งกินของพี่ไปหมด"


"คริสก็ไม่รู้เหมือนกัน" ผมยิ้มฝืดๆไปให้


"เป็นแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับ ไอ้สิงมันคงตื่นขึ้นมาแล้วเห็นคริสป่วยแทน มันคงกังวลและโทษตัวเองที่ทำให้คริสไม่สบาย  ตอนนี้คริสกำลังเป็นที่พึ่งให้สิงอยู่นะ ถ้าคนเป็นหลักล้ม อีกคนที่อ่อนกำลังจะหาแรงยึดจากที่ไหนล่ะครับ"


ใช่ ผมต้องเป็นหลักยึดให้พี่สิงกลับมา ผมจะคอยดูแลพี่สิงอยู่ใกล้ๆไม่ไปไหน 


คงจะดีถ้าวันพรุ่งนี้เราจะได้นั่งกินข้าวด้วยกัน 


ความร้อนจากโจ๊กในชามคลายลงแล้ว แต่ก็ยังส่งกลิ่นหอมๆไปทั่วห้อง ผมมองไปที่เตียงพี่สิงยังนอนนิ่งๆเหมือนเดิม มีสายน้ำเกลือเจาะอยู่บนหลังมือ หยดน้ำเล็กๆในขวดน้ำเกลือนั่นไหลเข้าสู่ตัวพี่สิงขวดแล้วขวดเล่า  


กินแต่น้ำเกลือคงเบื่อแย่เลยเนอะ  


คริสว่าโจ๊กเจ้านี้อร่อยมาเลยนะพี่สิง หอมมั้ย  ถ้าหอมก็รีบๆตื่นมานะครับ ..... มานั่งกินโจ๊กด้วยกัน 



...............




เกือบสองอาทิตย์ แผลฟกช้ำจางลงจนเหลือแค่รอยจุดสีเขียวจางๆ ผ้าพันแผลที่เคยพันหนารอบศีรษะก็เหลือแค่ผ้าก็อตแผ่นเล็ก สีหน้าดูดีขึ้น แต่ดวงตาคมคู่นั้นยังปิดสนิท


ผมจับมือหนาขึ้นมาแนบไว้ข้างแก้ม หลับตาลงซึมซับความอุ่นจากมือนั้น


คิดถึงจัง พี่ไม่พูดกับคริสมาสองอาทิตย์แล้วนะ  งอนผมกับพี่ก็อตหรอ  ไม่ต้องห่วงหรอกพี่สิงเราเป็นแค่พี่น้องกันแล้ว


อีกนิดเดียวคริสจะงอนพี่บ้างแล้วนะ ดูสิ อุตส่าห์ซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยมาไว้ให้เผื่อพี่ตื่นมาแล้วอยากกินอะไรร้อนๆ  แต่พี่ก็ปล่อยให้คริสกินแทนทุกที


".............................." 
.

ฮึก.....ฮึก  ผมกอดเอวหนาไว้ ซบหน้าลงกับอบพี่สิง  ฮึก...ฮือออออ


ผมไม่ไหวแล้วในที่สุดก็ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมา 


"พี่สิง ฮึก  พี่สิงโต ฮืออออ"


"เด็กขี้แย" !!


"ไม่ได้ขี้แย ...ฮึก อย่ามาว่านะ ฮึก...ฮึก"


"แล้วใครกัน ที่กอดพี่แล้วร้องไห้อยู่ตอนนี้"


"ก็ ......."


ผมแทบไม่เชื่อสายยตาตัวเอง 


"พี่สิง  พี่สิงฟื้นแล้ว!!"  ฮือออออออออ  อ้อมแขนคุ้นเคยกอดประคองผมไว้อีกครั้ง 


"อย่าร้องไห้"


"คริสร้องเพราะดีใจต่างหาก"


"กอดแน่นไปแล้วครับ พี่หายใจไม่ออก"


"อ๊ะ คริสขอโทษ พี่สิงรู้สึกเป็นยังไงบ้าง คริสเรียกหมอมาตรวจดีกว่า"


หลังจากหมอตรวจแล้วก็ให้นอนดูอาการอีกประมาณ สองสามวัน ถ้าไม่มีอาการแทรกซ้อนอะไรหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้




Singto Part


"แอปเปิ้ลมั้ยพี่สิง"


ตั้งแต่ผมรู้สึกตัว คริสก็พยายามที่จะสรรหาให้ผมกินนู่นกินนี่อยู่ตลอดเวลา  เอาใจผมทุกอย่าง อาหารโรงพยาบาลนี่ไม่ได้แตะเลยครับ เค้าหาว่ามันไม่ค่อยอร่อยแล้วเมนูก็ซ้ำๆเดิมๆ  


"พอแล้วคริส พี่อิ่มจนแน่นท้องไปหมดแล้ว"  พอปฏิเสธไปคนที่พยายามนั่งปลอกเปลือกแอปเปิ้ลอยู่เป็นนานสองนานก็ทำหน้าหงอยทันที


"ชิ้นเดียวพอนะ ที่เหลือไว้ตอนบ่ายละกันนะครับ"  ผมต่อรอง ขืนให้กินหมดนี่ มันคงอยู่ในท้องผมได้ไม่นาน


"อื้อ มาคริสป้อน"  


"หวานมั้ย"


"ก็ หวานนะครับ แต่...เค็มด้วย"


เพี๊ยะ "นี่แหนะพี่สิง ว่าเต็มขี้มือคริสหรอ"


"ฮ่าๆๆๆ พูดเองนะครับ"  ผมหัวเราะพลางรั้งเอวเล็กให้ลงมานั่งบนตัก คริสดิ้น 


"ปล่อยเลยนะ" ท่าทางขัดขืนของคริส ทำให้ผมต้องปล่อยตัวเต้าออกไปง่ายๆ ลืมไปผมพึ่งนึกได้ สงสัยคงหลับไปนานอย่างที่คริสว่า ความจำอะไรก็ยังคงไม่เข้าที่


"เป็นอะไรไปพี่สิง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า เมื่อกี้คริสปัดมือโดนแผลพี่หรอ"  มือเล็กลูบตามแขนผมไปมา สายตากวาดสำรวจไปทั่ว


"พี่หายดีแล้ว ถ้าคริสจะกลับไปหาเค้าพี่ก็ไม่ว่าอะไรครับ พี่ดูแลตัวเองได้"


"หื้ม หาใครอ่ะ  อะไรคริสแค่แกล้งเล่นเอง งอนหรอ มานอนพักดีกว่าคริสดูแลพี่สิงเอง ไม่ไปไหนหรอกนะ ไม่ต้องกลัว"


แรงดันดันตรงหัวไหล่นิดๆให้ผมนอนลง พร้อมปรับเตียงให้ราบลงพลางดึงผ้าห่มคลุมให้


"ถ้าแอร์มันหนาวไปก็บอกคริสนะพี่สิง อืมม แต่ปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้นกว่านี้หน่อยดีกว่า เดี๋ยวจะไม่สบาย"           


"คริส"


"ครับ ????"


"เรื่องวันนั้นที่ร้าน  ไอ้ก็อต...."


"พี่สิงโต ทีแรกคริสกะจะให้พี่หายดีก่อน ออกจาโรงพยาบาลแล้วเราค่อยคุยกัน แต่ถ้ามันทำให้พี่กังวลคิดมากหรืออะไรก็ตาม ขอให้พี่รู้ไว้เลยคริสรักแค่พี่คนเดียวเท่านั้น ที่ร้องไห้วันนั้นก็แค่คิดถึงช่วงเวลาเก่าๆ เราไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก  คนที่สำคัญคือคนที่อยู่หน้าคริสตอนนี้เวลานี้ คริสอยากจะดูแลความรักของเราให้ดีกว่าเดิม อยู่ข้างๆพี่คอยดูแลพี่ในทุกๆวัน ให้สมกับที่พี่เคียงข้างคริสมาตลอด  ความทรงจำคนเราไม่ได้ลบออกง่ายภายในวันเดียว ยิ่งเป็นช่วงที่เคยมีความสุขเราก็ยิ่งจดจำนาน  แต่ความสุขในอดีตมันเทียบไม่ได้เลย กับตอนนี้ที่คริสมีพี่อยู่ข้างๆ คนที่เป็นทุกอย่างให้กับคริส  .........รักที่สุดเลย ลมหยใจของคริส"


ประโยคสุดท้ายกระซิบที่ข้างหูผม แต่มันกลับก้องดังในห้วใจ


"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่รักพี่ ...ขอโทษที่พี่ไม่เชื่อใจคริส"


"คริสต่างหากที่ต้องขอโทษพี่สิง วันนั้นที่พี่หนีออกมา พี่ก็เลย...."


"พี่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย เห็นไหมแข็งแรงเหมือนเดิมแล้ว จะให้คริสขี่หลังตอนนี้ยังไหวเลย"


"แหวะ ขี้โม้"


"ไม่โม้หรอก จะโชวให้ดูมั้ยว่าพี่แข็งแรงขนาดไหน ให้ทำอย่างอื่นตอนนี้ก็ยังได้"  ผมแกล้งรั้งตั้วคริสขึ้นมาบนเตียง ออกแรงนอดเดียวคนตัวเล็กก็ขึ้นมานอนอยู่ในอ้อมกอดของผมแล้ว


"อื้อออ ปล่อยนะไอ้บ้า  นี่มันโรงพยาบาลนะ ปล่อยคริสเดี๋ยวนี้"


"ก็คริสไม่เชื่อ พี่กำลังพิสูจน์ให้ดูไง" ผมกดจูบหนักๆที่แก้มนุ่ม ตามด้วยบนหน้าผากเนียน แกล้งจุ๊บที่ปลายจมูกโด่งเบา แล้วก็ประกบปากเข้ากับกลีบปากบางสีแดง  อื้มม หวานมากครับ


"ฮื้ออ พะพอแล้วพี่สิง"


"แต่พี่ว่า....."


"นะนอน  นอนดีกว่านะ คริสจะนอนเป็นเพื่อนอยู่ข้างๆตรงนี้แหละ"  ฝ่ามือนุ่มยื่นมาปิดปากผมไว้  อีมือก็รีบดึงผ้าห่มคลุมให้ผมจนถึงคอ  


"ฝันดีนะพี่สิงโต"


แล้วผมก็หลับไปพร้อมกับความอุ่นนุ่มที่สัมผัสบนหน้าผาก




..............................




หลังออกจากโรงพยาบาล เราสองคนมาพักตากอากาศกันที่ทะเล  ที่เดิม ที่บ้านพักของผม ผมยังไม่เคยบอกใช่ไหมว่าบ้านริมทะเลหลังนี้ซื้อไว้เพราะคำพูดของเด็กตัวเล็กคนนึง ใช่ เพราะคริสนั่นแหละ เจ้าตัวเองก็ยังตกใจที่ผมยังจำคำพูดเค้าได้


ไม่รู้ทำไม ทุกอย่างของผมล้วนมีสาเหตุมาจากคริส จนผมไม่รู้เลย ว่าถ้าไม่มีเค้าอยู่ในชีวิตผมจะอยู่ได้ยังไง  แค่ขอให้ผมได้ทำเพื่อคริสในทุกๆวัน ไม่ว่าจะอยู่ในฐานะอะไรผมก็มีความสุขทั้งนั้น   


แต่ตอนนี้ผมมีความสุขยิ่งกว่าทุกวันที่ผ่านมา ได้มีโอกาสใกล้ชิดเต้ากว่าทุกคน และที่สำคัญเป็นคนที่คริสเลือกฝากหัวใจไว้กับผม


"เมื่อยมั้ย"


เรานั่งกันอยู่ที่ชิงช้าริมทะเล  ผมนั่งบนชิงช้าแล้วคริสก็นั่งบนตักผมอีกทีเค้าใช้วงแขนโอบกอดรอบคอผมไว้กันตก


"สบายมากครับ"   น้ำหนักที่ไม่ถึงกับเบาแต่ก็ไม่หนัก ร่างนุ่มนิ่มทั้งหอมน่ากอดน่าฟัดแบบนี้จะนั่งนานเท่าไหร่ก็ได้


"ไม่รู้ว่าจะหาคำไหนมาพูดแล้ว ไม่รู้พี่จะเบื่อมั้ย แต่คริสอยากขอบคุณจริงๆที่ทำเพื่อคริสขนาดนี้"


"ไม่รู้หรอ ที่พี่ทำมาทั้งหมดนี้ หวังผลตอบแทนนะ"


คริสเอียงคอทำหน้าสงสัย เป็นเชิงถามว่า จริงหรอ  โอ๊ยย ทำท่าทางน่ารักแบบนี้เดี๋ยวโดนจับฟัดกลางพื้นทรายหรอกครับ


"หัวใจของคริสไง"  พอได้ยินแบบนี้อีกคนก็ยิ้มกว้างเสียจนตาหยี


"คริสยกให้หมดเลย ทั้ง ตัว และ หัวใจ"





END












******************************

จบแล้วคร้าบบบ  ขอบคุณที่ติดตามอ่านกันมานะ

ตอนหลังไรท์เกเรมาก  ขอโทษจากใจ 

เรื่องใหม่มาเร็วๆนี้ แต่อาจจะอัพได้ไม่บ่อยเนอะ  งานจะทับตายเอา ห้าๆๆๆ

ขอบคุณอีกครั้งที่ตามอ่านและคอมเม้นกันเข้ามาจ้าาาา





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

130 ความคิดเห็น

  1. #128 champanging (@ingluvsuju) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 20:12
    งิ้งงงงงง ในที่สุดพี่ก็สมหวังละเน้อออ
    #128
    0
  2. #111 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 16:29
    โง้ยยยยยยน่ารัก ชอบประโยคสุดท้ายฮื้ออออออฉันเขิน ใรที่สุดก็สมหวังสักทีเนาะ
    #111
    0
  3. #95 Rin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 09:55
    ดีใจแทนพี่สิง สมหวังซักที รอนานมากกก

    ไรท์เอาเรื่องใหม่มาปูเลยค่ะ คนอ่านจะได้ไม่สะดุด ต่อกันยาวววว....
    #95
    0
  4. #94 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:35
    กว่าพี่ชิงช้า จะมีวันนี้ได้ ต้องรอมานานมากกกกกก

    และกว่าน้องซน จะมีวันนี้ได้ ก็เกือบจะสายไปแล้วเชียว

    ขอบคุณมากนะคะ ทั้งที่งานยุ่ง แต่ก็มาต่อให้จนจบ
    #94
    0
  5. #93 peemyP (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 10:02
    ตามมานานจบสะแล้วใจหายเหมือนกันน่ะเนี้ย มาเปิดเรื่องใหม่ไวๆน่ะไรท์
    #93
    0
  6. #92 Atchyfone (@Atchyfone) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 07:33
    ห๊ะจบแล้วหรอออ งื้ออ

    #92
    0