Someday for Somebody |Singto~Krist~God|

ตอนที่ 10 : Lesson 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    5 ต.ค. 60







Singto Part



Rrrrrrrrr  


เสียงโทรศัพท์กลางดึกทำให้ผมรู้สึกตัวตื่น  มือควานคว้าหาเจ้าเครื่องเล็กๆก่อนกดรับทั้งที่ยังหลับตา  


"How can I help you?"


"ฮึก  พี่สิงโต"   เสียงสะอื้นจากปลายสาย  แทบจะในทันทีที่สมองผมคิดทบทวน  ความง่วงงุนแทบมลายไปหมด


"คริส  คริสเป็นอะไร  ร้องไห้ทำไมครับ"  ผมถามกลับไปอย่างร้อนรน  


"เปิดประตูให้คริสหน่อย"    ห๊ะ ประตูไหนวะ 


"คริสรออยู่หน้าห้องพี่นะ ฮึก"  


ผมรีบสาวเท้าไปที่ประตู เปิดมันออกอย่างรวดเร็ว  พอเค้าเห็นหน้าผมเท่านั้น ร่างทั้งร่างก็โถมเข้ามากอดไว้แน่น


"ฮึก   พี่  ฮึก  พี่ก็อตเค้า....ฮืออ คริสไม่รู้ ....คริส"    เหมือนเจ้าตัวกำลังสับสน พูดไปสะอื้นไป 


"ไม่เป็นไรนะครับ  พี่อยู่ตรงนี้  คริสยังไม่ต้องเล่าอะไรทั้งนั้น"  ผมพาเค้ามานั่งพักที่โซฟา  ถอดโค้ทที่เปียกชื้นจากหิมะแล้วคลุมตัวใหม่ให้แทน  ร่างเล็กขยับเข้ามาซุกกอดไว้แถมร้องไห้หนักกว่าเดิม ต้องลูบหลังปลอบอยู่นานกว่าเค้าจะสงบลงแต่ก็ยังทิ้งอาการสะอื้นอยู่นิดๆ   


"แค่ก  แค่กๆๆๆ "    นั่นไง จะเป็นหวัดแล้วไหมล่ะ   ผมจำต้องแกะมือนุ่มนั้นออกจากเอวก่อน พาตัวเองเดินหายไปในครัว  พอกลับออกมาก็เจอม่อนทำหน้าปั้นยากยืนอยู่  มองผมสลับกับคริสไปมา


"ไอ้หน้าขาวนี่ใครอ่ะพี่"   ทั้งที่รู้อยู่แล้ว เห็นจากโปสการ์ดที่พี่สิงดูบ่อยๆ  แต่ตอนนี้ไม่ค่อยเหมือนเท่าไหร่ ตาบวมก็บวม จมูกแดงๆ  ถามอะไรไปก็เอาแต่ร้องไห้
 

"นี่ครับ น้ำขิงร้อนๆ จะช่วยให้ร่างกายอุ่นขึ้น"   ดูสิ ข้างนอกหิมะตกขนาดนั้นถึงจะไม่แรง  แต่เสื้อที่คริสใส่มาระยะทางจากสนามบินมาถึงบ้านผมก็พอสมควร  เค้าทนหนาวได้ยังไงกัน


"ม่อน นี่คริส น้องรหัสพี่เอง   ดูแล้วน่าจะอายุพอๆกันนะ"


"ยินดีที่ได้รู้จัก  เอ่อ  ขอโทษที่ทำใหตื่นนะ"  คริส


"ไม่เป็นไร  แต่คราวหลังมาตอนกลางวันจะดีกว่า"  ม่อน


"ม่อน  ถ้าง่วงมากก็กลับไปนอนต่อไป"  ผมไล่เค้าเสียงแข็ง


"พี่สิงโต   คือคริส....แค่กๆๆๆ"    


"ก็เราน่ะอยู่ๆก็โผล่มา ไม่บอกกันสักคำ แล้วนี่ก็ดึกมา พี่..."   


"พี่ก็รำคาญคริสเหมือนกันใช่มั้ย  งั้นผมขอโทษแล้วกันที่มารบกวน"   อ้าว  ผมพูดอะไรผิดล่ะ  คริสสบัดหน้าใส่ผมอย่างไม่ไยดี  มือเตรียมลากกระเป๋าอออกไป


"เดี๋ยวครับๆ ไปกันใหญ่แล้วคริส  พี่แค่เป็นห่วง  อากาศมันหนาว แล้วดูชุดที่ใส่มาสิมาถึงนี้ได้โดยไม่แข็งตายก็ดีเท่าไหร่แล้ว ฮึ  อีกอย่างถ้าบอกก่อนพี่จะได้ไปรับไงครับ  นี่หัดเป็นคนขี้งอนตั้งแต่เมื่อไหร่ห้ะเรา"  


"ฮัดเช้ยย "


"เห็นมั้ยล่ะ เป็นหวัดแล้วเนี่ย"  มือก็หยิบกระดาษมาเช็ดน้ำมูกให้   ก่อนไล่ให้เค้าแช่น้ำอุ่นสักพัก  คริสมากะทันหันแล้วที่นี่ก็มีห้องเดียวเตียงสำหรับสองคนเท่านั้น  แต่ยังดีที่มีผ้าห่มไฟฟ้าสำรองอยู่ผืนนึง


"คริสนอนบนเตียงนะ  พี่จะไปนอนโซฟาเอง"


"ไม่เอา  คริสนอนกับพี่สิงด้วย  ไม่อยากนอนแค่สองคนกับ.. เอ่อ มันไม่ชิน"    แต่โซฟามันก็นอนได้แค่คนเดียว จะให้คริสนอนอากาศก็เย็นกว่าในห้อง ได้ไม่สบายเข้าไปใหญ่สิ  เลยสรุปว่าก็ให้เค้านอนเตียงส่วนผมก็นอนที่พื้นข้างๆ


"หลับตาครับ  พี่จะเอาเจลเย็นประคบตาไว้ให้"  ถ้าไม่ทำแบบนี้ตื่นมาคริสจะเจ็บตามาก เล่นร้องไห้หนักขนาดนั้น หลังห่มผ้าให้เค้าเสร็จก็ถึงเวลานอนของผมบ้าง




Krist Part


แค่ขยับตัวจะลุกขึ้นก็รู้สึกเหมือนใครเอาก้อนหินมาถ่วงไว้ที่หัว  ฮือออ  ปวดทั้งหัว ปวดทั้งตา หนาวด้วยแต่มือขวานี่รู้สึกอุ่นดีจัง  หันไปมองข้างๆก็เห็นพี่สิงกุมมือผมไว้ทั้งๆที่นั่งหลับ 


"พี่สิง   พี่สิงโต"  


"อือออ    ครับ"   พี่สิงงัวเงียตื่นขึ้นมา   ส่งหลังมือไล่แตะตามแขน หน้าผาก แก้ม  ลำคอ  พอบอกว่ายังปวดหัวอยู่  เค้าก็เอาผ้ามาเช็ดตัวให้   หลังจากนั้นก็หายไปสักพัก กลับมาพร้อมโจ๊กร้อนๆส่งกลิ่นหอมๆน่ากิน


"กินโจ๊กสำเร็จรูปรองท้องไปก่อนนะครับ จะได้กินยา  สงสัยม่อนคงออกไปข้างนอก  เดี๋ยวเย็นนี้พี่จะบอกเค้าให้ทำอะไรอุ่นๆให้กิน"


"คริสกินอะไรก็ได้   เดี๋ยวเค้าหาว่ารบกวนอีก"


"ไม่ต้องคิดมากหรอกคริส  เมื่อคืนคงอารมณ์ไม่ดีไปอย่างนั้นเองแหละ"


"เมื่อคืนคริสคงทำให้พี่สิงไม่ได้นอนเลยใช่มั้ย  ขอโทษนะครับ พี่ต้องลำบากมาดูแลคริสอีก"


"บอกว่าไม่ต้องคิดมากไงครับ   โจ๊กหายร้อนหมดแล้ว  รีบกินจะได้กินยาแล้วพักผ่อน  คริสก็แทบไม่นอนเหมือนกันนะ  เพ้อถึงไอ้ก็อตตลอดเลย"


มือที่กำลังถือช้อนอยู่หมดแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ผมชะงักไปนิด  ตากลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง  เมื่อคืนผมคิดว่าร้องไห้หนักสุดในชีวิต ร้องจนไม่น้ำตาเหลืออีกแล้ว  แต่ตอนนี้มันกลับไหลออกมาอีก


"ฮึก  ฮึก ..."


"พี่ขอโทษครับ  ไม่ร้องนะ  ตาบวมหมดแล้ว  ยิ่งร้องก็ยิ่งปวดหัวนะรู้ไหม"   พี่สิงเข้ามายืนข้างๆ  จับหัวผมให้ซบลงกับหน้าท้องแกร่ง  ส่งมืออีกข้างมาโอบตรงไหล่  ผมกำชายเสื้อพี่สิงไว้แน่น  ผมไม่อยากร้องไห้แล้ว  แต่ในเมื่อหัวใจมันเจ็บ ก็ต้องปล่อยให้มันไหลออกมาเองแบบเลยตามเลย


"พี่ขอโทษที่ทำให้คริสเป็นแบบนี้  หยุดร้องเถอะครับเด็กดี"


"ฮึก  หมายความว่ายังไง ...ฮึก"


"พี่รู้ว่าคริสเสียใจเรื่องอะไร  แต่พี่ก็เสียใจไม่แพ้กัน ทั้งที่รู้อยู่แล้ว  แต่พี่ก็ยังปล่อยให้มันคบกับคริสต่อ"


"รู้ ???"   ผมเงยหน้าขึ้นไปสบกับดวงตาคม  ในสมองเหตุผมมันตีกันมั่วไปหมด


"พี่รู้เรื่องไอ้ก็อตดี ว่ามันทำอะไรไว้บ้าง"   ปลายนิ้วเรียวเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ แต่ผมกลับผลักพี่สิงออกไปอย่างเต็มแรง พี่เค้าไม่ทันระวังหลังจึงไปกระแทกกับเสาชั้นวางของ  สายตาฉายความเจ็บปวดเพียงครู่ก็เปลี่ยนเป็นความสงสัย  คงไม่คิดว่าผมจะทำแบบนี้กับเค้า


"คริส พี่..,."


"ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น  ผมเกลียดพี่ !"   ผมกระแทกเท้าเดินหนีกะจะหลบเข้าห้องนอนแต่พี่สิงก็คว้าแขนผมไว้ได้ก่อนดึงเข้าหาตัวอีกครั้ง  แต่ความโกรธมันมีมากพอที่ทำให้ผมดิ้นหนีจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้นได้  


"คริส"    ปังๆๆๆ เสียงเคาะประตูรัวๆเพื่อเรียกให้ผมเปิด


"อย่ามายุ่งกับผม  แล้วก็ไม่ต้องไขกุญแจเข้ามาด้วย"  ผมตะโกนตอบไป  ฟุบหน้าลงกับหมอนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง ทั้งโกรธทั้งน้อยใจ  ทำไมพี่สิงไม่ยอมบอกผมว่าพี่ก็อตมีคนอื่น  ปล่อยให้ผมโง่มาตั้งหลายปี  จะห่วงจะขอโทษอะไรตอนนี้  เปลือกตาที่หนักอึ้งทำให้ผมละเลยเสียงเรียกที่หน้าประตูและหลับไป


แผ่นเจลลดไข้ กับเจลเย็นที่ประคบตาอยู่  ก็คงจะเป็นคนที่นอนหลับอยู่ที่พื้นข้างเตียงนั้นทำให้เหมือนเดิม แม้จะหลับแต่มือเค้ายังกุมมือผมไว้แน่น  ไม่รู้ว่าพี่สิงเข้ามาตอนไหน  พอจะขยับตัวก็ได้ยินเสียงจากประตูหน้าห้อง พร้อมเสียง
กุกกักๆ  อ่อ คงจะเป็นม่อนล่ะมั้ง  


"พี่สิง  พี่สิงงงง  ม่อนกลับมาแล้ว  เย็นนี้ผมจะทำคาโบนาร่าด้วยนะ...." ประตูห้องนอนเปิดออกพร้อมกับคนมาใหม่
ผมรีบแกล้งหลับต่ออย่างรวดเร็ว   ก็แค่อยากรู้ว่าเค้าคุยอะไรกันเฉยๆเอง


"พี่  พี่สิงโต"


"อือออ.... อ่าวม่อนกลับมาแล้วหรอ"


"พี่นั่งหลับตรงนี้อีกแล้วนะ เดี๋ยวก็ปวดหลังแย่"


"คริสไม่สบายอยู่"


"เมื่อเช้าก็น่าจะดีขึ้นแล้วนะ  เมื่อคืนพี่ก็เฝ้าอยู่ทั้งคืนแทบไม่ได้นอน  เค้ายังหลับอยู่เลยปล่อยให้นอนไปก่อนเถอะ พี่ไปล้างหน้าล้างตาดีกว่ามื้อเย็นนี้ผมจะทำคาโบนาร่าด้วยเห็นพี่บ่นอยากกินเมื่อวันก่อน"   ขอบตาคล้ำๆที่ผมสังเกตุได้ก็พอจะรู้อยู่แหละ ว่าพี่สิงคงไม่ได้นอน


"ม่อน  ทำข้าวต้มให้คริสอีกอย่างนึงได้มั้ย  เอาข้าวต้มกุ้งนะ ไม่ต้องใส่ผักโรยเยอะ คริสเค้าไม่ชอบ"  หื้ม พี่สิงยังจำได้ว่าผมชอบอะไร ไม่ชอบอะไร 


"พี่ก็สั่งมาแล้วหนิ  ไม่ทำได้ด้วยหรอ"


"....................."


ผมลืมตามาอีกทีเจอแต่ห้องโล่งๆ ทั้งพี่สิงและม่อนอออกไปกันหมดแล้ว ค่อยๆพยุงร่างกายตัวเองออกจาห้องมา ว่าจะเดินไปที่คริวหยิบน้ำกินเสียหน่อย  แต่บทสนทนาทำให้ผมต้องหยุดและแอบฟังอยู่อย่างนั้น


"พี่สิง  พรุ่งนี้ไปเล่นสกีกันป่ะ ผมอยากเล่นอ่ะ"


"จริงสิ  น่าสนุกดี  คริสคงชอบ  รอคริสหายก่อนเราค่อยไปกันได้มั้ย"  


"แต่ผมชวนพี่นะ"


"แต่พี่จะไม่ปล่อยให้คริสนอนอยู่บ้านคนเดียวเด็ดขาด"


"พี่ก็เอาแต่ห่วงเค้าอยู่นั่นแหละ รู้จักดูแลตัวเองมั่งดิพี่"


"อะนี่  จานนี้ของพี่นะกินก่อนได้เลย  ผมรู้หรอกว่าพี่เอาแต่เฝ้าคนป่วยข้าวปลาไม่ยอมกิน....อ้ะ ไม่ต้องหาเหตุผมมาอ้าง เพราะเสียงท้องร้องของพี่มันดังประท้วงอยู่ ตั้งแต่ผมเข้าไปปลุกพี่ล่ะ"


นั่นสิ  ทำไมพี่สิงจำทุกอย่างของผมได้หมดเลย  ทั้งที่ผมทำตัวแย่ๆใส่ แต่เค้าก็ยังเป็นห่วงผมอยู่........






เอาแต่ว่าคนอื่น  พี่เองก็ยังมายืนตากลมได้เลย  ผมคลี่ผ้าพันคอผืนใหญ่ในมือส่งไปคลุมให้คนตัวสูงที่ยืนอยู่ริมระเบียง


"เดี๋ยวก็เป็นหวัด"


"พี่ใส่เสื้อหนาพอแล้ว ไม่เหมือนใครบางคนหรอก"  อะไรอ่ะ ว่าผมหรอ อุส่าห์เอาผ้ามาให้กลัวจะหนาวหรอก


"งั้นก็เอาคืนมา  คริสจะใช้เอง"  มือก็ดึงผ้าผืนนิ่มจากไหล่เค้าคืนมาห่มให้ตัวเอง  พี่สิงก็ยืนเฉยๆไม่หือ ไม่อืออะไร


"ฮัดเช้ยยย "


"ฮ่าๆๆ  สมน้ำหน้า  พ่อคนแข็งแรง"  


"ถ้าพี่ไม่สบายตอนนี้  เราก็จะได้เหมือนกันไง  ป่วยพร้อมๆกันไปเลย"   คนบ้าอะไร อยู่ดีๆก็อยากป่วย


"ไม่อยากให้เหมือน"


"ไม่อยากให้พี่ป่วย ?"  


"เปล่า  เดี๋ยวคริสไม่มีคนดูแแล  ฮ่าๆๆ"   คิดดู คนป่วยสองคนดูแลกันเอง คงตลกพิลึก  มันไม่ได้ไงถูกม่ะ


"ยิ้มได้แล้วล่ะสิ   หายโกรธพี่แล้วหรอ  ที่พี่ไม่บอกเพราะไม่อยากให้คริสเสียใจ จริงๆนะครับก็มันบอกว่า..."


"ช่างเถอะ ถ้าพี่พูดถึงเค้าคริสจะโกรธจริงๆแล้วนะ"  ตอนนั้นผมแค่โมโห หรือโกรธ  เอ๊ะ หรือแค่งอน  ไม่รู้อ่ะ  อารมณ์มันแค่ พี่สิงรู้เรื่องทุกอย่างแต่ไม่บอกผมซักคำ  ก็แค่ไม่อยากให้เค้าปิดบังอะไรผมอ่ะ 


"โอเคครับ  งั้นก็ห้ามร้องไห้อีกรู้ไหม  ตาบวมแดงแบบนั้นมันไม่เหมาะกับคริสสักนิดเดียว"   พี่สิงยืนหันหลังพิงราวระเบียง ส่งมือขึ้นมายีหัวผมเล่น


"อื้ออ อย่าเล่นหัว"


"จะไม่ทำอีกแล้วคร้าบบบบ  น้องคริส"  พี่สิงทำเสียงล้อเลียนส่งสายตากวนๆมาให้อีก  ผมส่งค้อนไปทีนึง แต่ก็พาตัวเองเข้าไปยืนชิดคนที่สูงกว่า พิงหัวลงไปกับอกกว้างสองแขนโอบรัดเอวหนาไว้


"คริสขอโทษจริงๆนะพี่สิง  คริสไม่ได้ตั้งใจ  เจ็บมากมั้ย"  ผมไล้มือขึ้นไปตรงกลางหลังลูบไปมาเบาๆ  คิดว่าคงช้ำแน่ที่ผมผลักเค้าไปกระแทกอย่างนั้น


"พี่ไม่เป็นไรหรอกครับ   ไปนอนกันดีกว่าเนอะ ดึกแล้ว"




ผมมองคนที่นอนบนพื้นแข็งๆข้างเตียง  เอื้อมมือลงไปดึงผ้านวมจัดคลุมตัวเค้าให้ดี  คนที่สละที่นอนนุ่มๆให้ผม ดูแลตอนผมป่วย ปลอบผมเวลาร้องไห้

ขอบคุณนะพี่สิงที่อยู่ข้างๆผมตลอด.....ขอเวลาผมหน่อยแล้วกัน












*************************
อัพแล้วจ้า  ดึกๆเหมือนเคย ไม่รู้จะทอล์คอะไรดี  555 

ง่วง แต่สมองแล่นตอนกลางคืน  กิกิ

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามและคอมเม้นกันมาน้าาา  




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

130 ความคิดเห็น

  1. #123 champanging (@ingluvsuju) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 19:31
    คริสสสส รู้ใจตัวเองได้ละม้างงง
    #123
    0
  2. #106 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2560 / 15:05
    รีบๆเลยคริส เดี๋ยวมันจะไม่ทันนะ
    #106
    0
  3. #67 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 06:15
    ไรท์หายไปไหนคะ รออยู่นะคะ
    #67
    0
  4. #65 นมช็อคโกแลต (@Paeng42) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 00:36
    รีบมาต่อน้าา รออออ
    #65
    0
  5. #60 สุวรรณา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 09:37
    น้องขอเวลาลืมก็อต มารักพี่สิงอย่างหมดหัวใจ โอยยยย ละลายแป๊บบบ
    #60
    0
  6. #59 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 11:46
    รอวันที่พี่สิงและน้องคริสสถานะชัดเจนนะคะ รอมาต่อค้าาา
    #59
    0
  7. #58 Nabhat (@Nabhatrapee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 10:38
    เอ้า มีเซอร์ไพรส์ น้องซนมาเยือนถึงถิ่น แบกเอาหัวใจช้ำรักมาให้พี่ชิงช้าช่วยเยียวยา ไม่รู้ว่าพี่ชิงช้าจะเผลอไผลแบ่งใจให้ม่อนไปบ้างหรือยัง ม่อนแสดงอาการหวงชัดเจนมาก แต่จากสิ่งที่พี่แสดงออก หวังว่าคงจะไม่มีอะไรเนอะ คงจะไม่ทำให้น้องเข้าใจอะไรผิดไปใช่ไหม

    ในขณะที่ทุกลมหายใจของพี่ชิงช้ามีแต่น้อง ห่วงน้อง ทำอะไรคิดถึงแต่น้องอยู่คนเดียว แล้วนี่เห็นไหม คนที่เขาพร้อมจะดูแลเอาใจใส่พี่ชิงช้า เขาอยู่กันใกล้ ๆ แค่นี้เอง ถ้าพี่ชิงช้าไม่ได้รักน้องสุดหัวใจ ก็คงจะแกว่ง ๆ ไปกับสิ่งที่ม่อนทำเลยนะ ถ้าน้องคิดอะไรไม่ได้เลยจากการเดินทางมาครั้งนี้ ยังตัดใจจากอิคนเชียงใหม่ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะสรรเสริญน้องยังไงแล้วล่ะ

    ขอให้มีอะไรดี ๆ เกิดขึ้นระหว่างพี่ชิงช้า กับน้องซน ในการเดินทางมาครั้งนี้ของน้องซนเถอะนะ
    #58
    0
  8. #57 Sonsawan Kaewmora (@ploy_35) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:45
    คริสรู้แล้วใช่ไหมว่าพี่สิงแอบชอบอยู่อ่ะ ไม่ใช่แอบชอบสิ ต้องบอกว่าแอบรักต่างหาก
    #57
    0