Frawteer ดินแดนแห่งสุดท้ายของผู้ลี้ภัย

ตอนที่ 5 : พลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 58
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    20 มี.ค. 56


 
 
อาณาจักรดราโก้
     
     เขตประเทศมหาอำนาจในฝั่งตะวันออกกลางของมาเทล ถ้าเปรียบเทียบที่ตั้งคงเป็นฝั่งเอเชีย แต่มหาอำนาจคงต้องบอกว่าควรจะเป็นฝั่งอเมริกาเหนือมากกว่า จากที่ฟรานได้เล่าลายละเอียดคร่าวๆมา ทำให้ชิเอลได้รู้ว่าตนไม่ใช่คนแรกที่หลุดเข้ามาในวังวนนี้ของอีกโลกหนึ่ง แต่สิ่งเดียวที่ทำให้ชิเอลกังวลใจจนดวงตาที่เคยมีแต่ประกายสดใสทอแววแห่งความเศร้าอย่างไม่ปิดบัง
     
     เดิมทีแรกมีเรืี่องประหลาดเกิดขึ้นมาก่อนที่จะข้ามมานี่ มันเกิดกับตัวชิเอลจนแทบจะเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน แต่จิซาลนั้นโดนลูกหลงจนต้องมาเกี่ยวด้วย หลังจากเกิดเหตุการณ์ประหลาดที่ห้องสมุดวันนั้น ทำให้ชิเอลเดินทางข้ามมาอีกฝากของความเป็นจริงอย่างไม่เต็มใจเท่าไรนัก ตอนเกิดเรื่องขึ้นจิซาลก็อยู่ด้วย แต่ตอนฟื้นมาชิเอลกับไม่เจอร่องรอยใดๆของจิซาลเลย ทุกอย่างเริ่มทำให้เขากังวล ว่าตอนนี้จิซาลอยู่ไหนกันแน่
 
" หนุ่มน้อย~ "
 
"..."
     
     ชิเอลโดนฟรานลากไปมากลางตลาดใหญ่ของดราโก้ที่มีทุกสิ่งทุกอย่างขายตั้งแต่ขนมยันยาพิษ รวมถึงอาวุธฆ่าคนได้ก็มากมาย อย่างแทบไม่น่าเชื่อว่าจะนำมาขายกันง่ายๆแบบนี้ แต่แล้วชิเอลก็โดนฟรานลากมาอยู่หน้าร้านร้านหนึ่ง ที่ดูบรรยากาศแล้วไม่ได้ต่างจากบ้านผีสิงเท่าไรนักและก็เหมือนเคยชิเอลโดนลากเข้าร้านตรงหน้าอย่างไม่มีโอกาศทักท้วงเช่นเคย
     
     บรรยากาศการตกแต่งภานในร้านให้ความรู้สึกแตกต่างกับข้างนอกอย่างสิ้นเชิง ด้านนอกแม้ดูคล้ายกับคฤหาสน์สยองขวัญ แต่ภายในกลับเป็นร้านหลังสือที่ถูกตกแต่งอย่างสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเป็นสัดส่วน แต่สิ่งที่ทำให้ดวงตาสีมรกตของชิเอลเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิมคือเด็กที่ถือหนังสือสีดำตรงหน้ามีหูและหางของแมวโผล่ออกมาจากดสื้อผ้าที่ใส่ เมื่อฟรานเห็นชิเอลทำท่าตกใจแทนที่จะไขความข้องใจกลับหัวเราะอย่างสนุกสนาน จนเด็กแมว(เรียกไม่ถูก)หันมาสบสบเข้ากับนัยน์ตาสีมรกตของชิเอลด้วยสายตาที่ดูไม่น่าจะเป็นมิตร พร้อมเอ่ยถ้อยคำที่แทบทำให้ชิเอลแทบตายตาหลับตอนนี้เลยว่า
 
" มองหาพ่อเหรอ มิว~ "
 
" ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆ "
     
     ฟรานหัวเราะจนแทบลงไปกลิ้งกับพื้นโดยไม่สนใจท่าทางเหวอๆของชิเอลเลยแม้แต่นิดเดียว ส่วนคนทำนะเหรอเดินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้ ปล่อยให้ชิเอลเหวออยู่ไม่นาน ฟรานเดินมาตบไหล่ปลอบใจ ก่อนเดินไปสั่งของกับพนักงานทั้งที่ยังไม่หยุดหัวเราะ
 
" ฮะ ฮ่าๆ..อุบ เอาชุดหนังสือของดาร์กเฟราเทียสองชุดละกัน ฮ่าฮ่าๆ "
 
" สักคู่ครับ "
     
     พอสั่งเสร็จฟรานก็หันกับมามองหน้าชิเอลก็จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่มองมา หรือแม้หน้าตาบูดๆของชิเอลก่อนจะเอ่ยคำพูดที่แทบทำให้ชิเอลอยากจะประทานบาทาใส่คนตรงหน้าทันที
 
" หนุ่มน้อนนี่สุดยอดจริงๆ ฮ่าฮ่าๆๆๆๆ "
 
 
 
 
ร้านเวทมนต์
     
     หลังออกจากร้านหนังตัวเปล่าทั้งๆที่ฟรานสั่งไปสองชุดซึ่งมันทำให้ชิเอลไม่เข้าใจ ฟรานก็ไม่ไขข้อข้องใจอีกเช่ยเคย แต่กลับลากชิเอลมายังอีกร้านหนึ่งที่เรียกว่า 'ร้านเวทมนต์' มันแทบทำเขาประสาทเสียเมื่อทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่เหมือนในนิทานที่เขาเคยอ่านตอนยังเป็นเด็ก
     
     บรรยากาศร้านนี้ไม่ได้ต่างจากร้านหนังสือร้านแรกเลยแม้แต่น้อย แต่ภายในกลับให้ความแตกต่างกันเพราะร้านเวทมนต์นี่ให้บรรยากาศสยองขวัญได้อย่างแท้จริง สินค้าภายในร้านถูกจัดเป็นหมวดหมู่ด้วยรูปร่างเหมือนกับงานดีไซน์มากกว่าจะเป็นอาวุธที่ใช้จริงๆ รวมทั้งขวดยาพิษในรูปทรงต่างๆที่ดูสวยงามแบบที่ไม่น่าจะหาซื้อได้แม่กระทั่งในอินเด็กซ์ 
     
     พนักงานเต่าในร้านนำทางทั้งคู่ไปด้านในสุดก่อนเปิดประตูบานใหญ่เข้าไป ภายในห้องสีครีมอ่อนตัดกับความมืดมนด้านนอก ใจกลางห้องมีแท่นสีเบสที่ตัวฐานทั้งสี่ด้านมีอักษรที่ดูคล้ายกับอักขระโบราณจารึกอยู่ทั้งแท่ง ยังไม่ทันที่ชิเอลจะสำรวจครบทุกด้าน พนักงานก่อนเอ่ยขัดมาเสียก่อน
 
" ก่อนจะเลือกอาวุธ ผมขออนุญาติวัดพลังก่อนนะครับ"
     
     พนักงานที่มีกระดองเต่าอยู่ด้านหลังผายมือให้ทั้งชิเอลกับฟรานเดินเข้าไปยังหน้าแท่นหินสีเบส 
 
" เลือกข้างหน้าเลยไม่ได้เหรอ " ชิเอลถามขึ้นอย่างสงสัย
 
" หนุ่มน้อยข้างหน้าเป็นอาวุธระดับต่ำ ส่วนใหญ่เป็นแบบใช้แล้วทิ้งเลย ถ้าพลังของเราเกินระดับอาวุธที่ใช้ก็จะแตกสลาย อาวุธแบ่งเป็นห้าระดับ
     แอล เป็นระดับต่ำสุด ที่บอกว่าใช่แล้วทิ้งส่วนใหญ่ก็จะเป็นพวกแอลนี่แหละ แต่ทุกระดับก็จะมีเกณฑ์บวกลบ ลบคือต่ำกว่าเกณฑ์นั่น ถ้่าบวกก็จะเป็นระดับที่สูงขึ้นอีกเช่นแบบแอลบวก ก็จะเป็นแบบ แอลกึ่งไอ ส่วนไอคือสูงมาจากแอล ตามด้วย ซี บี เอ ตามลำดับไป โดยเอสูงสุดและจะมีสามเกณฑ์ที่อยู่นอกการจำแนกคือ จี เป็นอาวุธที่มีพลังการทำลายล้างสูง มันมักจะเลิกเจ้าของเอง ต่อมากก็จะเป็นพวกระดับ เอส ที่จะมีพลังการทำลายล้างสูงขึ้นมาอีก สุดท้ายก็ระดับ เอ็กซ์ ส่วนมากเกือบหมดเป็นอาวุธในตำนานแทบจะไม่มีคนเคยเห็นกันทั้งนั้น พวกนี้มักจะตามหาเจ้าของๆมันเองเสมอ
     แล้วก็ตั้งแต่ระดับบีบวกถึงเอบวก บางชิ้นก็จะเลือกเจ้าของเอง ฉะนั้นจำไว้นะหนุ่มน้อยอาวุธจะเลือกเรา อย่าไปแตะอะไรซี้ซั้ว ถึงตายเชียวนะจะบอกบอกให้ " ชิเอลแทบหน้าหงายกับคำอธิบายยาวเหยียดของฟราน แต่ดูเหมือนฟรานจะไม่สนใจเลยพอพูดจบก็หันไปวางมือมือบนแท่นหินนั่นทันที
     
     ทันทีที่ฝ่ามือของฟรานสัมผัสแท่นหิน บันเกิดเป็นแสงสีขาวสว่างวาบ จนชิเอลต่อยกมือมาบังแสงนั่นไว้ ไม่นานแสงก็ค่อยๆจางลง กลางแท่นปรากฎสี่เหลี่ยมสี่มิติที่หมุนคว้างอยู่ตรงใจกลางของแท่นก่อนจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ มจกลางที่กลวงของสี่เหลี่ยมสี่มิติมี่ดวงแสงสว่างวาบ สีของแสงเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เรื่อยๆจนมาคงที่ตอนแลงมันค้างไว้ สีของแสงนั่นเป็นสีแดงจัดเกือบจะเป็นสีเลือดหมู พนักงานเต่ามองคนตรงหน้าอย่างตกตะลึง คนตรงหน้ามีพลังแทบจะเทียบเท่าระดับเสนาธิการ
 
"สูง สูงมากครับ ระดับเอย่างเอบวก"
 
"งั้นเหรอ"
     
     ฟรานตอบกลับพนักงานเต่าไปก่อนหันมองทำหน้าง้องแง้งกับชิเอลอย่างหน้าหมั่นไส้ โดยไม่สนใจสีหน้ากระอักกระอ่วนของพนักงานเต่าตนุเลยแม้แต่น้อย แถมยังมาโวต่ออีก
 
" โหย~ น่าเสียดายอ่ะหนุ่มน้อย เห็นป่ะอีกนิดเดียวจะได้เอบวกอยู่แล้ว " ฟรานเขย่าแขนชิเอลที่ทำหน้าตาอมทุกข์ พนักงานเต่าทำท่าจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่กล้าที่จะขัด บางทีอาจจะกลัวคนตรงหน้าอารมณ์แปรปวนอยากพังร้านเล่นขึ้นมา สุดท้ายก็ตัดสินใจพูดออกมา
 
" เอ่อ ไม่ทราบว่าอีกท่านจะวัดด้วยไม่ครับ "พนักงานผายมือถามชิเอลอย่างสุภาพ แต่ยังไม่ทันจะตอบฟรานก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน
 
" เอาสิ เอาสิหนุ่มน้อย มาแล้วต้องวัดจะได้เลือกอาวุธถูก "
     
     ฟรานผลักร่างบางของชิเอลไม่ด้านหน้า ก่อนบอกวิธีให้
 
" วางมือตรงด้านบนของแท่นนะ อย่าเกร็งแล้วห้ามดึงมืออกกลางคันนะหนุ่มน้อย มันอันตราย "
 
" เชิญเลยครับ "
     
     มือบางของชิเอลเลื่อนเข้าไปสัมผัสแท่นหินประกายแสงสีทองฉาบไปทั่วทั้งห้อง คล้ายมีบางสิ่งเชื่อมเข้ากับร่างของตน แต่เพราะคำเตือนของฟรานทำให้ชิเอลไม่กล้าที่จะดึงมือออก
     
     เมื่อแสงนั้นดับลง สิ่งประหลาดกลางแท่นหินแกว่งอย่างรวดเร็วทำให้ดูเหมือนรูปวงกลมขนาดเกินกว่ากำมือ ก่อนสีข้างในจะเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วและหยุดตอนมันเป็นสีแดงสด
 
" พระเจ้า! "
 
 
 
 

[TBC]
 
 
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #64 Rainy_Heart (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 23:01
    มาถึงตอนนี้...

    คลายความวายออกมาได้เล็กน้อย แต่ก็ยังมีอยู่ดีค่ะ (ในสายตาสาววาย)

    ภาษาลื่นไหลดีใช้ได้ แต่ต้องระวังเรื่องพิมพ์ตก พิมพ์ผิด และสะกดผิดด้วยนะคะ
    โดยเฉพาะอันนี้ค่ะ สักคู่ เป็น สักครู่ นะคะ เรื่องตัวควบกล้ำต้องระวังดีๆค่ะ เพราะเดี๋ยวนี้
    คนเราจะอ่านเสียงควบกล้ำไม่ชัด ทำให้พลอยสะกดผิดไปด้วย ถ้าไม่มั่นใจ ลองใช้
    พจนานุกรมควบคู่ด้วยจะดีมากค่ะ
    #64
    0
  2. #30 Kuroi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 20:18
    ดูเหมือนผมจะไม่ใช่คนเดียวที่มีลิงค์มาแปะที่ My.iD นะเนี่ย (และก็ไม่ใช่คนเดียวที่สามารถสัมผัสถึงพลัง Y ที่รุนแรงในตอนแรกๆได้)
    เนื้อเรื่องเข้ามาสู่ความเป็นแนวแอดเวนเจอร์จนได้นะครับ และตัวเอกก็...ตามระเบียบครับ...ต้องมีพลังแฝงให้เก่งมาแต่ต้นอยู่แล้ว จะรออ่านต่อไปนะครับ (ฮู้ว~ โล่งอก ไม่ได้เดินมาผิดสาย...รึเปล่า?)

    #30
    0
  3. #12 Levi A Than (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 22:25
    เห็นเอาลิงค์ไปแปะไว้ เลยเข้ามาลองอ่านดู
    ภาษาที่ใช้ ก็ดีแล้วนะครับ แม้จะมีเนื้อเรื่องมาน้อยๆก็เถอะ

    แนะนำ
    รวมตอนที่มีชื่อเดียวกันให้เป็นตอนเดียวไปเลย
    การแต่งนิยาย คือการสื่อจินตาการของเราให้คนอื่นรู้ ขอให้คิดเสมอว่า คนอ่านโง่ ไม่รู้หรอกว่าอะไรเป็นอะไร เพราะฉะนั้น ใส่คำอธิบายให้เข้าใจในแต่ละส่วนด้วย จะทำให้นิยายน่าอ่านขึ้นครับ ผมก็แต่งนะครับ แต่ยังไม่คิดจะลง เวลาผมมีไม่มากและก็เวลาพิมพ์มันไม่ค่อยทันใจผมที่เดินเรื่องเร็วเกินไปเลยไม่อยากแต่งเท่าไหร่
    ค่อยๆแต่งต่อไปครับ อาจมีคนที่ไม่ชอบเข้ามาด่าว่าไม่ดี แต่อย่าได้สน เพชรจะงามต้องผ่านการเจียรไนอย่างไร ภาษาของเราจะงามได้เมื่อแต่งไปนานๆและคำวิจารย์ครับ^ ^

    ปล.นิยายออกแนวYตั้งแต่ฉากเริ่มเลย(ผมชอบนะ สงสัยอะไรในการแต่งนิยายYก็ถามได้นะครับ^ ^)
    ปล2.เป็นกำลังใจนะครับ พยายามต่อไป
    #12
    0
  4. #10 yuko1234 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 20:45
    รู้สึกตื่นเต้นมากก ><
    #10
    0