Frawteer ดินแดนแห่งสุดท้ายของผู้ลี้ภัย

ตอนที่ 2 : กริ้ง(บทแรก)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 มี.ค. 56

" นายน้อย "

"..."

" นายน้อยครับ... "

"..."

" ถ้าไม่รีบตื่นจะเข้าเรียนสายเอานะครับ "

" ขออีก 5 นาทีโรล "

     ชายชุดดำส่ายศีรษะเบาๆกับท่าทีของนายน้อยที่แสนจะเอาแต่ใจ ร่างบางระหงราวกับอิสตรีกำลังพยายามซ่อนเส้นผมสีคาราเมลสดใสไว้ใต้ผ้าห่มสีขาวบริสุทธื์ แม้จะทราบดีว่านายน้อยของตนยังไม่อยากลุก แต่เลือดพ่อบ้านในกายกลับกระตุ้นให้เขาต้องปลุกคุณชายตัวน้อยของตัวเองขึ้นมา มือยาวเรียวที่ถูกทับด้วยถุงมือสีขาวควานหาร่างใต้ผ้าห่มที่คุดตัวราวกับจะพึ่งพาหาไออุ่นแสนจอมและเมื่อร่างใต้ผ้าห่มสัมผัสความผิดแปลกปลอมจากภายนอกเข้ามาทำให้เจ้าของเรือนผมสีคาราเมลต้องผงกศีรษะขึ้นมามองเจ้าของมือเรียวด้วยสายตาที่แสร้งเป็นไม่พอใจ พลางพยายามปรับสายตาให้ดูเหมือนการตำหนิคนที่มาขัดใจตน จนพ่อบ้านหนุ่มสุดหล่อต้องถอนหายใจกับนิสัยเด็กไม่ยอมโตของนายน้อยตัวเอง

     แต่การกระทำนั่นก็ไม่สามารถรอดพ้นสายตาอันแสนซนที่ดูราวกับจะสนุกสนานกับทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวไปได้

" อะไรกันโรล? ยังหนุ่นยังแน่นมาถอนหายใจแบบนี้ " เจ้าของเรือนผมสีคาราเมลเปรยขึ้น ก่อนจะต่อประโยคที่อยู่ในใจให้ออกมาสมบูรณ์ " เดี๋ยวสาวก็หนีหมดหรอก "

" ผมไม่สนหรอกของพรรค์นั้น ก็สัญญาไปแล้วว่าจะดูแลนายน้อยเพียงคนเดียวแล้วนี่ครับ "

     พ่อบ้านหนุ่มกล่าวตอบพรางทอดนัยน์ตาสีรัติกาลพร้อมระบายรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับผู้เป็นนายของตน เมื่อชิเอลเห็นแบบนั้นก็ตวัดนัยน์ตามสีมรกตสุกใสขึ้นมองแกมขุ่นเคืองพลางบ่นอุบอิบออกหลายคำ เรียกความขบขันให้กับพ่อบ้านสุดหล่อได้ไม่น้อยเหมือนกัน

'นั่นสินะ'

'ข้าได้เอ่ยคำสัตย์เอาไว้'

'นับจากเวลาผ่านมาแค่ไหนกัน'

'ช่วงเวลาที่ข้าผู้นี้...เอ่ยถ้อยคำสาบานกับโลหิต'

             


               สองมือนี้จะขอค้ำจุล
          แม้หนทางเบื้องหน้าจะต้องดับสูญ
          แม้วิญญาณจะกลายเป็นเถ้าทุลี
          จะขอผูกสัญญาว่าจะปกป้อง




'จนถึงเวลานี้'

'ข้าจะขอยืนหยัดคำเดิม'

'จะขออยู่เคียงข้างเพื่อป้องป้อง'

'จนนิตนิรันดร์...'



     




     เมื่อการเตรียมพร้อมจะไปเรียนอย่างไม่เต็มใจของชิเอลเสร็จลง โรลก็พาเขามายังห้องรับแขกภายในคฤหาสน์เหมือนเช่นทุกวันและเมื่อนัยน์ตาสีมรกตแสนซุกซนเหลือบไปเห็นร่างที่จ้องมองตนด้วยสายตาที่เรียบเย็น ก็แบะริมฝีปากบางๆออกด้วยความหมั่นใส้

" เห็นไหมครับ เพราะนายน้อยไม่ยอมลุกคุณจิซาลเลยต้องมารออีกแล้ว "

" หึ! " ร่างสูงผู้ถูกพาดพิงสบัดหน้าไปทางอื่นราวกับเบื่อหน่ายเสียเต็มทน

" มานั่งบ้านคนอื่นเขาแล้วยังมาทำเสียงแบบนี้อีกเหรอฮะ " เจ้าของเรือนผมสีคาราเมลกล่าวแกมตำหนิ ด้วยท่าทีที่น่ารักมากกว่าจะน่าเกรงใจ

" นายช้า " นัยน์ตาสีครามเย็นเอ่ยตอบ

" ใช่ครับ นายน้อยช้า "

     แม้กระทั่งพ่อบ้านของตนยังไม่เข้าข้าง ชิเอลก็ได้แต่สบัดหน้าหนีอย่างงอนๆก่อนจะลากจิซาลออกมาโดยไม่ลืมจะกล่าวลาพ่อบ้านของตนด้วยท่าทีที่ชวนหัวเราะ

     เมื่อพ้นบริเวณบ้านออกมาเจ้าของเรือนผมสีรัติกาลก็สบัดข้อมือบางออก พร้อมแสร้งทำเป็นรังเกียจเสียเต็มประดา จึงเรียกค้อนก้อนโตจากชิเอลได้ไม่ยาก

" วันหลังหัดตื่นให้มันเร็วๆบ้างสิ " จิซาลกล่าว

" ก็มันง่วงนี่ " คนผิดเองก็ยังไม่ยอมแพ้

" ที่หลังก็นอนไวๆ คนอื่นเค้าจะได้ไม่ต้องมานั่งรอแบบนี้ "

" ใครใช้ให้รอล่ะ! " เจ้าของนัยน์ตามรกตยิ้นทะเล้นให้กับจิซาลก่อนวิ่งหนีไป ทำให้จิซาลได้แต่ส่ายหน้าเอือมๆกับนิสัยของเพื่อนเพียงคนเดียวของตน และเตรียมจะก้าวเดินต่อตามชิเอลไป 

     แต่กลับมีความรู้สึกเย็นยะเยือกโถมเข้ามาเหนี่ยวรั้งจนไม่สามารถขึ้นเคลื่อนกายได้ ราวกับทุกสิ่งรอบตัวหยุดนิ่ง มีแต่เพียงความเย็นยะเยือกที่ยังไม่ได้ละลงไป

"..."

     นัยน์สีครามเย็นยะเยือกของจิซาลหรี่ลงจนน่ากลัว ราวกับเขาได้ยินเสียงของบางสิ่งที่ไม่ทราบถึงแหล่งกำเนิดแว่วมาเบาๆ จนราวกับเป็นเสียงกระซิบของสายลม

     ก่อนจะหายไปเมื่อเสียงหนึ่งขัดขึ้นมา

" เฮ้! มีอะไรรึเปล่าจิซาล "เสียงของชิเอลดังขึ้นทำให้ดึงจิซาลกลับเข้ามาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

" ไม่มีอะไร "

ความรู้สึกเย็นยะเยือกหายไปจนหมด 


...น่าประหลาด...

 
     จิซาลสบัดศีรษะไล่ความรู้สึกเมื่อครู่ออกไปและพยายามบอกกับตัวเองว่าไม่มีอะไร แต่ถึงกระนั้นบางสิ่งในตัวของเขายืนยันว่ามันเป็นของจริง เค้าได้ยินบางสิ่งนั่นจริงๆ






   

     เสียงจอกแจกจอแจคุยกันดังกลบเสียงพูดของอาจารย์ประจำวิชาสังคมที่แสนจะน่าเบื่อ จิซาลเหลือบดวงตาสีครามของตนไปมองคนที่อยู่ด้านข้างซึ่งเป็นคนคนเดียวกับคนที่เกือบทำให้เขามาสายและยังเป็นคนที่ดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริงจากเสียงประหลาดนั่น 'ชิเอล' ที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว ด้วยความรู้แปลกประหลาด


     ความรู้สึกนั่นมันทำให้เขาหวนคิดไปถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อตอนช่วงเช้าของวันนี้ รวมถึงความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ยังตรึงอยู่ในห้วงจิตใต้สำนึกจนไม่อาจจะลบเลือนมันออกไปได้เลย ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยมีวี่แววที่จะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

...ประหลาดจริง...

...กริ๊ง...

     เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานเรียกจิซาลให้หลุดออกจากห้วงแห่งความนึกคิดได้อย่างรวดเร็ว ราวกับต้นกำเนิดของมันอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักและมันยังสร้างความประหลาดใจให้กับเขาอีกเมื่อทุกคนในห้องมีท่าทีราวกับไม่ได้ยินเสียงนั่นแม้แต่น้อย นัยน์ตาสีครามทอดมองออกไปยังนอกหน้าต่างที่บรรยากาศอึมครึมผิดแปลกจากช่วงเวลาเที่ยงของทุกวันและจุดโฟกัสของสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่กิ่งของต้นไม้ที่มีนกกระจอกตัวน้อยเกาะอยู่เดียวดาย แต่จุดที่ทำให้เขาสนใจคือกิ่งไม้ที่ห่างจากขาของเจ้านกน้อยออกไปเพียงไม่กี่นิ้ว มีกระดิ่งสีเงินปรอดกำลังกวัดแกว่งเป็นท่วงทำนองเฉกเช่นในหัวเขา

...กริ๊ง...


" มีอะไรรึเปล่าจิซาล? " ชิเอลที่ตื่นขึ้นตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบมองสีหน้ายุ่งๆของคนเบื้องหน้าและมันก็เป็นอีกครั้งที่ร่างเล็กดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริงพร้อมทั้งลบความรู้สึกแปลกปลอมออกไปจนสิ้น " ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ "

" เปล่า  "ร่างที่สูงกว่าของจิซาลตอบพลางลุกหนี

" ไม่มีอะไรแล้วทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยเล่า " ชิเอลเดินตามติดจิซาลออกมา โดยที่ไม่สนใจเสียงเรียกของอาจารย์ประจำคาบแม้แต่น้อย เพราะสำหรับเขาคำว่าเพื่อนมีความสำมากกว่าอะไรทั้งสิ้น " นี่จะหนีทำไม "

" นายจะตามมาทำไม " ร่างสูงของจิซาลหันกลับมามองคนที่สูงแค่คางคนตน " ก็บอกแล้วไงว่าไม่มีอะไร "

" ผมน่ะเป็นเพื่อนคุณนะจิซาล "

"..."

" วันนี้คุณทำหน้ายุ่งแบบนั้นกี่ครั้งแล้ว ทำไมผมจะไม่เห็น "

" ไม่มีอะไร "

" แล้วคุณทำสีหน้าแบบนั้นทำไม "

     จิซาลได้แต่เพียงถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดออกไปได้อย่าง ถ้าจะให้บอกอีกฝ่ายไปตรงๆเลยว่างรู้สึกแปลกๆเหมือนมีอะไรไล่ตามอยู่ทั้งยังเสียงกระดิ่งนั่นอีก ถึงแม้อีกฝ่ายจะเป็นเพื่อนสนิทของตน แต่ก็กลัวคำตอบว่าจะโดนหาว่าประสาทเสีย ยิ่งชิเอลเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของตน ก็ยิ่งไม่อยากจะทำลายความสัมพันธ์ดีๆนี้ไป

     เมื่อกลับมาสู่ความเป็นจริง เขาก็ได้แต่ทอดมองกลับไปในนัยน์ตาสีมรกตใสที่แสนจะสะดุดตาด้วยความรู้สึกที่อึดอัดใจแต่ก็ตัดสินใจที่จะไม่บอกความจริงกับชิเอลไปเช่นเดิม จิซาลจึงหันหลังกลับเดินตรงไปยังหอสมุดของโรงเรียนโดยไม่คิดที่จะจะหันกลับมามองร่างเล็กที่บ่นอุบอิบไม่เลิกไม่ลา

     ด้านของชิเอลเมื่อเห็นจิซาลเดินหนี ก็รีบตามไป พลางหวนกลับไปคิดว่าอะไรที่เป็นสาเหตุให้จิซาลมีสีหน้าแปลกๆไป ซึ่งเขาเองก็สังเกตเห็นหลายครั้งแล้วในวันนี้ ไม่ว่าจะตอนออกจากบ้านเขามา ตอนเข้าห้องเรียน หรือจะเป็นในคาบวิชาก็ตาม บางทีจิซาลอาจจะโกรธที่เขาช้าในตอนเช้า แต่ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะตั้งแต่จำความได้และจิซาลก็รอเขามาตลอดจนเกือบเท่าอายุของตนเอง คงจะไม่มาโกรธเอาตอนนี้ล่ะมั้ง

     แต่แล้วคนข้างหน้าก็หยุดเดินอย่างกระทันหัน ส่งผลให้เขาที่เดินตามหลังมาอย่างไม่ทันตั้งตัวชนเข้ากับไหล่กว้างนั่นเต็มจัง จนต้องยกมือขึ้นมาลูบจมูกของตนว่ามันยังอยู่ครบสมบูรณ์ดีรึเปล่า แต่ร่างสูงข้างหน้าก็เดินนำไปไกลเสียแล้ว ส่วนชิเอลก็ไม่วายคอดค้อนในใจอยู่ดี

...เฮอะ! ไม่คิดจะสนกันบ้างรึไง...

     เบื้องหน้าของชิเอลตอนนี้เป็นหอสมุดขนาดใหญ่ประจำโรงเรียน ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะเขามักจะมาในที่แห่งนี้บ่อยๆไม่เฉพาะเวลาที่มีรายงานเล่มโตภาคบังคับเท่านั้นและอีกอย่าง เขากับหนังสือก็ไม่ใช่ญาติที่ห่างกันมาเท่าไรด้วยซ้ำ แต่คนขี้เซาอย่างจิซาลมาในที่แบบนี้ทำไม หมอนั่นเป็นโรคแพ้ตัวหนังสือไม่ใช่หรือไง ถึงผลการเรียนที่ออกมาจะอยู่ในเกณฑ์ที่เรียกว่าดีจนดีมากไม่ต่างจากเขาก็ตาม 

...แต่จิซาลมาที่นี่ทำไมกันนะ?...







[TBC]



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #72 ท้องฟ้ายามค่ำ< (@akumaai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 10:37
    ยังบรรยายดีเหมือนตอนที่  1  เลยขอรับ  กระผมนับถือท่านจริงๆ  *_*
    #72
    0
  2. #58 Rainy_Heart (@rainfalls) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 17:29
    ยังคงต้องปรับเรื่องขนาดฟอนต์เช่นเดิม ไม่เป็นไรค่ะ มันปรับง่ายจะตาย

    เอาล่ะเข้าเรื่องตรงนี้กัน...
    ภาษาของไรต์เตอร์ดีค่ะ ลื่นไหลดี และเรียบง่าย เข้าใจง่ายอีกด้วยค่ะ
    (แอบตกใจที่นายน้อยชื่อชิเอล จนเบลอๆว่าจะมีเซบาสเตียนโผล่มาด้วย)

    แต่ที่เราว่าต้องปรับมี...
    1. ย่อหน้าค่ะ ในนิยาย ย่อหน้าส่วนใหญ่จะอยู่ตรงกันหมด ไม่ว่าจะเป็นประโยคพูด
    หรือประโยคบรรยายค่ะ ลองปรับดูนะคะ
    2. ตัวหนังสือตัวเอียง ไม่จำเป๋นต้องทำสีนะคะ ให้เป็นสีปกติได้เลยค่ะ
    3. เนื้อเรื่องในตอนแรก ยังไม่ค่อยดึงดูดคนอ่านเท่าไหร่ค่ะ แต่เราไม่แน่ใจว่าตอน
    ต่อๆไปอาจจะมีปมอะไรออกมาให้ลุ้น  เลยขอยังไม่ออกความเห็นส่วนนี้ค่ะ

    ปล. ความเห็นส่วนตัวนะคะ ถ้าไม่พอใจอย่างไร ขอโทษด้วยค่ะ
    #58
    0
  3. #55 After (@snowtoy_prince) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 20:15
    เป็นเพื่อนหรือมากกว่านั้นอ่ะ!! 555
    #55
    0
  4. #51 ••AM.BLACK•• (@I_love_harry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:57
    แต่งได้ดีแต่ไม่ได้โด่ดเด่นอะไรนัก  อยากให้เพิ่มความน่าสนใจและดึงดูดมากกว่านี้หน่อยค่ะ

    แต่ถ้าเพิ่งแต่งจริงๆอาศัยประสบการณ์และการพัฒนา คุณต้องไปได้ไกลกว่านี้แน่

    เราเป็นนักอ่านไม่ได้แต่งเก่งอะไร หากชี้แนะผิดหรือไม่ดีขออภัยด้วยค่ะ
    #51
    0
  5. #28 Kuroi (@chetawan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 19:44
    ยังดีนะเนี่ยพ่อบ้านไม่ได้ชื่อว่าเซบาสเตียน ไม่งั้นคนอ่านอาจจะคิดว่านี่เป็นฟิค Black Butler ได้ ;P
    #28
    0
  6. วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 18:52
    จิซาล00a? ใครฟะ-[]-!!
    #24
    0
  7. #8 yuko1234 (@amityforever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 20:31
    ในบทนี้ มีพิมพ์ผิดนิดหน่อยนะคะไรเตอร์. ซึ่งบางคนถ้าอ่านเร็วอาจไม่สังเกตุ แล้วก็อาจจะเข้าใจความหมายผิดไปเลย
    #8
    0