ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 7 : DANGER SIX [100%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 297 ครั้ง
    10 ก.ย. 59








ลิฟท์เคลื่อนขึ้นมาถึงชั้น 19 โดยไม่แวะหยุดชั้นไหนเลย ผมก้าวออกมาจากลิฟท์ได้สักพักก็ถึงห้องตัวเองที่อยู่เป็นห้องแรกของชั้น คอนโดผมชั้นนึงมีแค่ 5 ห้อง ผมเลือกที่จะอยู่คอนโดนี้เพราะมันไม่แออัดกันเกินไป ผมไม่ชอบคนเยอะ เพราะมันวุ่นวาย น่ารำคาญ..



"เป็นไงมึงจัดการเรียบร้อยยัง?" ในจังหวะที่ผมกำลังจะกดรหัสเข้าห้อง เจบีที่อาศัยอยู่ห้องถัดไปสองห้องก็ทักขึ้นมา ในมือของมันมีถุงขยะ สงสัยคงจะเดินเอาขยะออกมาทิ้ง


"เกือบ"


"เกือบนี่คือไรไม่เรียบร้อย?" 


"ก็ทำนองนั้น" 


"ตลกหน่า อย่างมึงไม่เคยมีคำว่าไม่เรียบร้อยนิ ทำไมวะหรือมันมากันหลายคน?" 


"สองคนผมตอบปัดๆพลางกดรหัสห้องไปด้วย ในจังหวะที่เสียงปลดล็อคถูกปลดออก ผมเลยเปิดลูกบิดเตรียมจะเปิดประตูเข้าไป แต่ก็ถูกเจบีจับหัวไหล่ไว้ซะก่อน


"แต่มึงมีสี่ กูจำได้ว่ามึงเอาคนไปสามนะไอมาร์ค"


"..."


"แล้วมึงจะเกือบได้ยังไง?" เจบีหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างสงสัย


"วันนี้กูอารมณ์ดี ก็เลยปล่อยไป"


"..."


"แต่มันคงจะเป็นครั้งแรก และครั้งสุดท้าย"


"..."


"...เพราะครั้งหน้ากูไม่เอาไว้แน่"



หลังจากปิดประตู ผมก็ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตลงมาสองเม็ดก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาพลางล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาใครบางคน...



"ส่งคนตามมันไป"


(...)


"แค่ไอเซฮุน อีกคนไม่ต้อง"


(...)


"...แล้วอย่าเสือกทำเกินหน้าที่" 



เมื่อสั่งการกับลูกน้องเสร็จ ผมก็ตัดสายแล้วโยนโทรศัพท์ไปทางอื่นก่อนที่จะปลดกระดุมเสื้อออกให้หมด แล้วโยนมันลงตระกร้าก่อนที่จะคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปห้องนํ้าไป 


ถามว่าทำไมต้องให้คนสะกดรอยตามน่ะหรอพอดีผมได้ยินมาว่ามันกำลังคิดจะทำอะไรบ้างอย่าง แล้วอะไรบ้างอย่างที่ว่ามันดันเกี่ยวกับผมด้วย 


...หึ ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะเก่งได้สักแค่ไหน





xxxxx 





ปึก!



ติ๊ง!



ก่อนที่ลิฟท์จะถูกปิดลง ก็มีกล่องบ้างอย่างถูกโยนออกมาจากฝีมือคนด้านใน ด้วยสัญชาติญาณของคนเราเมื่อมีสิ่งของบางอย่างพุ่งเข้ามา เราจะหลบโดยอัติโนมัติ แล้วยิ่งมาจากคนที่ไม่น่าไว้วางใจ ผมก็เลยกระโดดหนีออกไปจากตรงนั้นทันที ไอคนนั้นมันยิ่งชอบเล่นอะไรแพลงๆอยู่ เกิดโยนอะไรอันตรายขึ้นมาผมก็แย่นะสิ


แต่รอสักพักก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมเลยเดินช้าๆเข้าไปดูใกล้ๆก็พบว่ามันเป็นกล่องปลาสเตอร์แถมยังเป็นลายโพโรโระซะดัวย.. 


ว่าแต่.. เขาจะโยนมาให้ผมทำไมแต่ก็ได้รับคำตอบเมื่อในขณะที่ก้มเก็บกล่องปลาสเตอร์ขึ้นมาดู มือที่เพิ่งถลอกก็ไปเสียดสีกับกล่องเข้า เลยทำให้รู้สึกแสบขึ้นมาเล็กน้อย


...และถ้าไม่เป็นการคิดเข้าข้างตัวเอง ผมจะคิดว่าเขาโยนมาให้ผมปิดแผล


...แต่ถ้าคิดอีกแง่นึงคือเขามองมันเป็น 'ขยะเลยโยนทิ้งออกมาไม่ให้เกะกะ



ติ๊ง!



เสียงลิฟท์แจ้งเตือนดังขึ้นก่อนที่ประตูลิฟท์จะเปิดออก ผมเดินเข้าไปข้างในแล้วกดชั้น 21 สักพักลิฟท์ก็ถูกปิดโดยอัติโนมัติ ผมเลือกที่จะอยู่มุมลิฟท์แล้วพิงไปข้างหลังพลางหลับตาลงนิ่งๆเป็นเชิงพักสายตา



ติ๊ง!



เสียงลิฟท์ดังขึ้นมาในขณะที่ผมกำลังเคลิ้ม พอประตูลิฟท์เปิดออกผมก็เลยเดินออกมาจากข้างในทันที แต่ทว่ายังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นออกไป ก็มีใครสักคนเกี่ยวคอเสื้อผมไว้แล้วดึงเข้าไปหาตัว ด้วยแรงที่ไม่แรงและเบานัก



"นี่เพิ่งชั้น 19 เหม่อไรมึง?" 



ผมเอี้ยวตัวกลับไปมองก็พบว่าเป็นพี่แจ็คสัน เขาเกี่ยวคอเสื้อผมเข้ามาข้างในก่อนที่จะเอื้อมมือไปกดลิฟท์ให้ประตูปิดลง แต่พอผมเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบนก็เห็นว่าเป็นชั้น 19 จริงๆด้วย



"ขอบคุณครับถึงคณะจะไม่ถูกกัน แต่ยังไงผมก็พอมีมารยาทอยู่แหละหน่า แถมเขายังอายุมากกว่าผมด้วย


"ในมือนั่นกล่องไรอ่ะ ทำไมกูคุ้นๆ" 



ผมก้มมองมือตัวเองก็พบว่าผมหยิบกล่องปลาสเตอร์ติดมาด้วย ตอนแรกว่าจะโยนทิ้งขยะข้างลิฟท์แต่สงสัยจะลืม ผมจึงยื่นกล่องส่งไปให้ดูข้างหน้า แต่พอเขาเห็นสิ่งของในมือผมเท่านั้นแหละ จากสีหน้าปกติก็แปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าคล้ายๆตกใจ ซึ่งผมเองก็ไม่รู้ว่าจะตกใจไปทำไมแค่กล่องปลาสเตอร์ยากล่องเดียว..



"ใครให้มา?" 



ติ๊ง!



สัญญาณแจ้งเตือนลิฟท์ดังขึ้น ผมเงยหน้าขึ้นไปมองก็พบว่าถึงชั้น 21 แล้ว แต่พอก้าวออกจากลิฟท์ไป ผมก็นึกได้ว่าก่อนหน้านี้พี่เขาถามถึงเกี่ยวกับว่าใครให้มา ผมเลยหันกลับไปตอบพี่เขาก่อนที่ประตูลิฟท์จะปิดลง แต่ปฏิกิริยาที่พอได้ฟังคำตอบผม พี่เขาถึงขั้นยกมือขึ้นกุมที่อกข้างซ้ายตัวเอง ก่อนที่จะทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นลิฟท์ 



"เพื่อนพี่คนที่ชอบเล่นรูบิคให้มา"



...และนั่นคือภาพสุดท้ายที่ผมได้เห็นก่อนที่ประตูลิฟท์จะถูกปิดลง







xxxxx





"เพื่อนพี่คนที่ชอบเล่นรูบิคให้มา"



"เพื่อนพี่คนที่ชอบเล่นรูบิคให้มา"



"เพื่อนพี่คนที่ชอบเล่นรูบิคให้มา"



!!!!!!



เพื่อนที่ชอบเล่นรูบิคก็มีแค่ไอมาร์คคนเดียว แต่มันคงเป็นไปไม่ได้หรอกยังไงก็เป็นไปไม่ได้แน่นอนมันหวงของจะตาย ถึงแม้มันจะชอบ หรือไม่ชอบก็ตาม ตราบใดที่มาอยู่กับมันแล้วจะถือว่าเป็นของมันทันที และการที่มันให้กล่องปาสเตอร์ยาไปกับเด็กคนนั้นยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่เลย ไอมาร์คไม่ได้มีนํ้าใจขนาดนั้นแน่อันนี้ผมมั่นใจ


แต่ว่าผมจำได้ว่ากล่องยานั้นเป็นของไอมาร์คจริงๆ เพราะผมเป็นคนซื้อกับมือทำไมผมถึงจะจำไม่ได้ละ?! และเรื่องนี้ต้องขยายให้คนอื่นรู้ เริ่มจากคนแรก 'นัมจุนจริงๆผมตั้งใจขึ้นมาหามันอยู่แล้ว มันอยู่ชั้น 25 ครับ ตอนแรกว่าจะมาอะไรกินฟรี แต่ตอนนี้นอกจากจะไปหาของกินฟรี ยังต้องไปขยายความเรื่องนี้อีกด้วย สำหรับคนอื่นคงมองว่าเป็นเรื่องเล็กๆ แค่กล่องปลาสเตอร์ยากล่องเดียวเอง แต่สำหรับผม ไม่สิ.. พวกผมมันคือเรื่องใหญ่มาก! 



ติ๊ง!



สัญญาณลิฟท์แจ้งเตือนขึ้นเมื่อถึงชั้น 25 พอประตูลิฟท์เปิดออก ผมก็รีบวิ่งเลี้ยวไปทางขวาแล้วเคาะประตูห้องแรกทันที นัมจุนมันอยู่ห้อง 2501 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!



"ไอม่อนเปิดประตู" 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!



"ไอม๊อนนน เปิดประตู๊!!" 



ผมเคาะประตูและแหกปากหน้าห้องไปได้สักพักก็ไม่มีสัญญาณตอบรับจากคนด้านในสักทีและไม่ต้องสงสัยว่าทำไมผมแหกปากเสียงดังขนาดนี้ถึงไม่มีคนออกมาด่า คือทั้งชั้นนี่ก็เพื่อนผมหมดเลย รู้จักกันมานานพอสมควร และมันก็คงจะเป็นเรื่องปกติไปแล้ว เพราะถ้าผมมาชั้นนี้เมื่อไหร่ ผมไม่เคยมาแบบเงียบๆหรอก


ในจังหวะที่ผมยกมือจะเคาะประตูอีกรอบ ประตูก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือคนด้านใน..



"มึงอีกและ ที่ห้องไม่มีไรกินไง?" นัมจุนถามผมพลางเดินยีหัวตัวเองเดินกลับเข้าไป ผมก็เลยเดินตามเข้าไปแล้วหย่อนตัวเองนั่งลงบนโซฟาก่อนที่จะเข้าเรื่องที่ผมจะมากระจายข่าวทันที



"ไอม่อน มึงเคยได้อะไรจากไอมาร์คเปล่าวะ?" 


"ถามทำไม?" มันเหล่ตามองมาทางผม ก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งตรงข้ามผม พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ


"เออหน่า เคยได้เปล่า?" 


"เคยดิ ให้บ่อยจะตาย"



เอ้ะ..!



"เวลาไปกินเหล้ามันก็เลี้ยงประจำ มันก็เลี้ยงมึงนิ"


"คนละให้กันโว๊ยให้ในที่นี้คือของๆมัน แล้วเอามาให้มึงต่ออ่ะ มันเคยให้ไหม?" 


"ถ้าแบบนั้นก็ไม่มีหรอก มันหวงของจะตายห่า กูขอยืมไฟแช็กสูบบุหรี่ยังไม่ให้กูยืมเลย" 


"นั้นแหละกูเลยมีเรื่องแปลกมาเล่าให้ฟัง"


"..."


"คืองี้ คอนโดเรามีน้องคนนึง อยู่มหาลัย xxx.."


"เดี๋ยวก่อน..คอนโดนี้มีเด็กมหาลัยนั้นด้วยหรอวะปกติอยู่กันแถวกวานักไม่ใช่ออ?" 


"เออดิ มีหลงมาคนนึง แล้วคือพวกกูก็บังเอิญเจอน้องมัน กูก็เตือนๆไปแหละว่าให้ระวัง แต่ดูเหมือนน้องเขากับไอมาร์คจะไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน"


"..."


"แล้ววันนี้กูบังเอิญเจอน้องมัน แต่ในมือน้องแม่งมีกล่องปลาสเตอร์ยาเว้ย!" 


"เอ้ามีกล่องปาสเตอร์ยาแล้วทำไมมึงไม่เคยพกไง?" 


"ไม่ใช่คือกล่องปลาสเตอร์นั้นเป็นของกูที่ซื้อให้ไอมาร์คต่างหาก!" 


"..."


"กูแค่จะบอกมึงว่า ไอมาร์คให้ของคนอื่น มันให้ของตัวเองกับคนอื่นไป!" 



หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมงทั้งชั้น 25 ก็รู้เรื่องนี้กันหมดทุกคน ไม่ว่าจะเป็น 'วีกับ 'จองกุกที่อยู่ห้อง 2502 'จีมินห้อง 2503 'เจโฮปกับ 'ชูก้าห้อง 2504 และ 'จินห้อง 2505 และตอนนี้พวกเราทั้ง 8 คนก็มานั่งรวมกันที่ห้อง 2501 ห้องไอม่อนนั่นเอง..



"เฮียเขาอาจจะมีนํ้าใจขึ้นมากระทันหันก็ได้มั้งจองกุกพูดขึ้นมากลางวง


"นั้นสิ เฮียเขาก็ไม่ได้งกอะไรขนาดนั้น เลี้ยงเหล้า เลี้ยงข้าวพวกเราบ่อยจะตายวีเลยพูดเสริมขึ้นมาบ้าง


"มันไม่ได้งกเงินไง มันงกของ พวกมึงเคยได้ของจากมันปะหล่ะของๆของมันเลยอ่ะ เคยได้ไหมขนาดกูคบกับมันมาเกือบจะสี่ปีแล้ว มันมีลูกอม กูขอกินมันยังไม่ให้เลยอ่ะ คิดดูดิ" 



'มึง กูขอลูกอมเม็ดดิ อยากกินไรหวานๆ' 


'...'


'มึงมีตั้งหลายเม็ด แบ่งกูมั่ง อย่ามางกกับเพื่อนนะ!'



พอผมพูดแบบนั้นมันก็ยื่นส่งมาให้ แต่ไม่ใช่ลูกอมหรอก มันคือแบงค์ 5000 วอนต่างหากแล้วหลังจากนั้นผมก็ไม่เคยขออะไรมันอีกเลย เพราะรู้ว่าขอไปมันก็ไม่ให้ แต่จะเรียกว่างกก็ไม่ถูก มันจะให้เงินมาตลอดเลย เป็นทำนองว่าให้ไปซื้ออันใหม่ ไอมาร์คไม่เคยให้ของๆตัวเองกับใคร



...และนั่นเป็นเหตุการณ์คราวๆ...



"เหอๆ เรื่องนี่กูก็ไม่รู้หว่ะนัมจุนพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ


"อันนี้ขอบายจริงๆต่อด้วยจิน


"ผมก็ไม่รู้ด้วยคนและตามด้วยจีมิน


"ผมด้วย ผมตามอารมณ์เฮียไม่ค่อยจะทันยังไม่ทันจะสิ้นเสียงจีมิน เจโฮปก็ก็พูดตามขึ้นมาติดๆ


"บวกหนึ่งชูก้าพูดด้วยนํ้าเสียงติดไปทางเย็นชา


"บวกด้วยๆ บวกสองตามด้วยนํ้าเสียงกระล่อนจากวี


"บวกสามไปเลยเอ้า!" และคนสุดท้าย น้องเล็กปีหนึ่ง จองกุกของพวกเรา



...ไหนเมื่อไม่มีใครรู้สักคนแล้วผมจะไปรู้ไหมเนี่ย!



หลังจากแยกย้ายจากพวกมัน ผมก็เดินมากดลิฟท์เพื่อที่จะลงกลับไปชั้นของตัวเอง ระหว่างรอลิฟท์ผมก็คิดเรื่องไอมาร์คไปพลางๆ ทุกคนอาจจะมองว่ามันเป็นเรื่องเล็กๆ แต่สำหรับผมๆคิดว่ามันค่อนข้างใหญ่ เหมือนเราอยู่กับใครมานานๆสักคน รู้จักนิสัย สันดาน กันหมดทุกอย่างแต่มีมาวันนึงนิสัย หรือพฤติกรรมของคนๆนั้นเปลี่ยนไป สำหรับผมที่อยู่กับมันมานานเลยคิดว่ามันค่อนข้างจะแปลก แปลกมากเลยทีเดียว..


จนลิฟท์มาแล้วผมก็ยังหยุดคิดไม่ได้ จนกระทั่งลิฟท์ลงมาถึงชั้น 19 ผมก็เดินเลี้ยวไปทางขวาตามความเคยชิน แต่ก่อนที่จะเดินผ่านไปยังห้องตัวเอง ประตูห้องไอมาร์คที่อยู่ห้องแรกก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน ในมือของมันมีกระป๋องโค๊ก กับกุญแจรถ สงสัยกำลังจะออกไปข้างนอกแน่ๆ



"ไปไหนวะ?"


"ม๊าเรียกกลับบ้าน"


"ไปทำไรมาไว้อะดิ สายแม่มึงนี่ไวจริงๆผมแกล้งล้อมัน แต่เวลามันโดนเรียกกลับบ้าน ส่วนใหญ่แม่มันชอบเรียกไปด่า ก็ลูกไปทำวีรกรรมไว้เยอะ แต่มันฟังไหมเหอะ..ก็อย่างที่เห็น พูดหูซ้ายทะลุหูขวา..


"..."


"แล้วนี่กล่องปลาสเตอร์ยาที่กูซื้อให้ได้ใช้ปะ?" 


"ก็น่าจะรู้คำตอบ" 


"เออกูรู้ว่ามึงไม่ได้ใช้ แต่กูจะใช้ กูขอคืนผมพูดลองเชิงมัน พลางแบมือส่งไปข้างหน้า มันมองมือผมก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา..



"...ทิ้งไปแล้ว"



"อย่ามากูเห็นนะเว้ย ว่ากล่องปลาสเตอร์ยาที่กูซื้อให้มึงไปอยู่กับไอเด็กนั่นอ่ะ" 


"..."


"ไหนแก้ตัวมา มีอะไรจะอธิบาย ขนาดลูกอมมึงยังไม่เคยจะให้กู มึงเป็นคนดีตั้งแต่เมื่อไหร่กันไอมาร์ค!" เอาความจริงคือผมหลอกด่ามัน ปกติไม่กล้าด่ามันตรงๆหรอก ได้แต่หลอกด่า


"แจ็คสัน"



ตุ้บ!



"..." ผมมองการกระทำของมันนิ่งๆ คืออยู่ดีๆมันก็โยนกระป๋องโค๊กนั้นลงพื้น และผมก็คงยังไม่เข้าใจกับการกระทำของมันอยู่ดี


"กูเรียกการกระทำแบบนี้ว่า 'ทิ้ง' "


"..."


"ของที่กู 'ทิ้งไปแล้ว คือของที่กูไม่ต้องการอีกต่อไป"


"..."


"อย่ามาพูดคำว่า 'ให้กับกู เพราะกูไม่เคยให้ของใคร"



พูดจบมันก็เดินข้ามกระป๋องโค๊กไปยังลิฟท์ โดยไม่หันกลับมาสนใจอีกเลย ตอนนี้เหมือนผมจะเริ่มเข้าใจอะไรบ้างอย่าง แต่ผมก็ยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่ที่ผมสรุปได้คือมาร์คมันไม่ได้ให้ปลาสเตอร์ยากับไอเด็กนั่น มันทิ้งต่างหาก และน้องมันคงจะเข้าใจผิดคิดว่าไอมาร์คมันให้ละมั้งนะ..


ผมเลิกสงสัยทุกอย่างแล้ว มันก็ยังนิสัยเหมือนเดิมแหละ ที่ไม่เคยให้ของใคร แต่มันอาจจะเพิ่มนิสัยชอบทิ้งของไม่เป็นที่เป็นทางขึ้นมาแน่ๆ ใครใช้ให้มันโยนขยะไม่เป็นที่ไม่เป็นทางแบบนี้วะเนี่ย!






สรุปนางทิ้งจ้า -___- ไหนใครเชื่อนางบ้างว่าทิ้ง? 55555555555 น่าจะไม่มีคนเชื่อนอกจากพี่แจ็ค หลังจากเมื่อวานกลับมาอัพฟิค แท็กในทวิตเตอร์ #dangermb ก็พร้อมกันติดแท็กให้พี่แจ็คว่า 'แจ็ครู้โลกรู้' อันนี้เค้าว่าน่าจะจริง เห็นด้วยค่ะ คิกๆ // ยังไงช่วงนี้จะพยายามมาให้บ่อยขึ้นนะคะ เปิดเทอมแล้วด้วย เรียนหนักมาก มอหกแล้ว TwT สุดท้ายแล้วรักทุกคนเลยน้า ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ และกำลังใจค่า ได้รับกำลังใจจากทุกคนแล้วเรียบร้อยฮับ >w< 





Twitter: @Cherry_SPNR 


Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 297 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34848 MforB (@jammy_maj) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 15:01
    โถ่ แจ๊คสัน... ไม่น่าเลย 5555555
    #34848
    0
  2. #34846 mintmecha (@mintmecha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:35

    แจ็คสันคนซื่อ 5555555
    #34846
    0
  3. #34806 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:37
    พี่แจ็คทำไมต้องเอามือกุมอกข้างซ้าย คิดไรปะเรา ไม่ดีๆๆๆ
    #34806
    0
  4. #34795 itmt93 (@itmt93) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 22:41
    มันน่าจับมาตีมือ ทิ้งของเรี่ยราดมาก
    #34795
    0
  5. #34739 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2561 / 15:54
    โกหกตัวเองด้วยป่ะ
    #34739
    0
  6. #34720 NummPhanidaBhyun (@NummPhanidaBhyun) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2561 / 10:00
    ไม่เชื่อจ้าาา
    #34720
    0
  7. #34690 dream_iy (@dream_iy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 12:15
    สรุปคือ นางทิ้งไว้ให้น้องไง5555
    #34690
    0
  8. #34665 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 17:42
    จ้าาา ยกมาให้หมด...
    #34665
    0
  9. #34655 ploylailta (@ploylailta) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:17
    พออ่านท็อคกับฟิคนี้มาคนละฟีลเลย55
    #34655
    0
  10. #34650 Bright_Night (@Bright_Night) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 21:47
    จ้าเชื่อจ้าเชื่อ
    #34650
    0
  11. #34614 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 00:50
    แหม่ อยากจะแหม่ไปรอบโลก
    #34614
    0
  12. #34601 JJaneBBJK_97 (@JJaneBBJK_97) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 12:40
    เยอะเนอะพี่มาร์ค
    #34601
    0
  13. #34577 Mewbralee (@Mewbralee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 02:55
    จ้า ทิ้งจ้าา เชื่อจ้าเชื่อ ทิ้งจ้าาา
    #34577
    0
  14. #34570 ingnapiy (@inplygy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 12:03
    เอาที่พี่สบายใจทิ้งก็ทิ้ง
    #34570
    0
  15. #34558 SSM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2560 / 20:31
    จ๊ะทิ้งก็ทิ้ง
    #34558
    0
  16. #34532 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:05
    ก็แล้วแต่นะ
    #34532
    0
  17. #34512 คนสวย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 12:45
    อ่อ'ทิ้ง'อ่อออออทิ้งหรออ่ออออทิ้ง!!
    #34512
    0
  18. #34499 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 08:32
    จ้า จ้า เอาที่พี่มาร์คสบายใจ
    #34499
    0
  19. #34490 M.m1nt (@mint-ime) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 14:05
    จ้า เชื่อจ้าทิ้งตรงหน้ากันเลยเหมือนรู้ว่าต้องการ
    #34490
    0
  20. #34450 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 09:01
    ทิ้งจ้า ทิ้งไว้หน้าแบม555
    #34450
    0
  21. #34447 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กันยายน 2560 / 23:21
    ไม่เชื่อว่าทิ้งอ่ะ55555
    #34447
    0
  22. #34393 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:23
    ฟอร์มจัดด
    #34393
    0
  23. #34343 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 02:35
    บวกหนึ่งด้วยคนจ้า คะแนนติดลบอ่ะ บวกไปอีกหนึ่ง วุ้ย อิพี่ขี้รำคาญจริง
    #34343
    0
  24. #34296 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 11:49
    เหรอมาร์คเหรอทิ้งเหรอ อยากแหมมมมมมมมมมให้ถึงดาวอังคาร
    #34296
    0
  25. #34211 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 13:12
    ทิ้งของไม่เป็นที่เป็นทางเลยนะ 555555
    #34211
    0