ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 35 : DANGER THIRTY-TWO [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 412 ครั้ง
    9 พ.ค. 60







"ทำลอยหน้าลอยตา คิดว่าน่ารักแล้วพวกกูจะปล่อยไปหรอ?" 


"..."


"เงียบทำไม หัดพูดอะไรเสียบ้าง!"  


"จะให้พูดอะไร?" 


"มึงชื่ออะไร?"


"..."


"ตอบ!"


"ถ้าอยากให้ตอบ ก็ถามให้มันดีๆ"



ผลั่วะ!



โดนจนได้สินะ..



ผลั่วะ! 



หลังจากที่โดนหมัดต่อยเข้ามากระทบตรงช่วงโหนกแก้ม ผมไม่ลังเลเลยที่จะสวนหมดกลับไปด้วยความแรงพอๆกัน 



"มึงต่อยเพื่อนกูหรอ?!" มีอีกเสียงดังเข้ามาทำท่าจะต่อยผม แต่หมัดนั้นกลับชะงัก เพียงเพราะมีเสียงบิดลูกบิดประตูดังขึ้นมา ก่อนหน้านี้พวกมันล็อคห้องไว้



"ใคร!!" 


"..."


"ไม่ตอบก็กลับไป ห้องนํ้าไม่ว่างไปใช้ฝั่งซ้ายนู้น" 



"...จะออกมาดีๆ" 



"...หรือจะให้กูพังเข้าไป" 



"...แต่ถ้าเลือกให้กู 'พังชีวิตพวกมึงก็ 'พังเหมือนกัน"



...เสียงพี่มาร์ค และนั่นก็ให้ผมนึกได้ว่านี่มันเวลาข้าวกลางวันแล้ว 



"เสียงพี่มาร์คนิ 


"เออ ไปเปิดประตูสิ จะรอให้พี่เขาพังเข้ามาหรือไง?"


"มึงก็ไม่เปิดดิ!"


"มึงนั้นแหละ!" 



คนในห้องนํ้าเหมือนกำลังจะเกี่ยงกันไปเปิดประตู ตอนนี้มีคนอยู่ข้างในนี้ 4 คน รวมผมแล้วจนผ่านไปราวครึ่งนาทีก็ยังไม่มีใครยอมไปเปิด เพราะเหมือนจะยังตกลงกันไม่ได้ ผมเลยใช้จังหวะที่ไม่มีใครสนใจเดินไปเปิดประตูด้วยตัวเอง 


และภาพแรกที่เห็นคือพี่มาร์คยืนอยู่ข้างหน้าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งเหมือนทุกวัน ส่วนข้างๆเป็นจองกุกที่ยืนยิ้มให้ผมเล็กๆ 



"จะเอาตั้งแต่วันแรก?" 



ประโยคนี้ตอนแรกผมนึกว่าเขาพูดกับผม แต่ไม่ใช่เลย ถึงแม้เขาจะอยู่ข้างหน้าผม แต่สายตาพี่เขากลับมองผ่านไปข้างหลัง ผมเห็นท่าไม่ดีเลยกระตุกชายเสื้อพี่มาร์คให้ออกมา แต่ก็ไม่มีท่าทีว่าจะเดินตามแรงผมมาเลยแม้แต่น้อย



"แบมมานี่ อย่าไปยุ่งตอนนี้เลยเป็นจองกุกที่ดึงเสื้อผมออกมาจากพี่มาร์ค 


"แต่.."


"ไม่มีแต่ ห้ามไรเฮียไม่ได้หรอก"


"แต่ว่าพี่มาร์ค.." 


"เชื่อเราสิ ไม่มีอะไรหรอก ป่ะ ไปกินข้าวกันหลังจากจบคำนั้น จองกุกก็ลากผมให้มาที่โรงอาหาร โรงอาหารที่นี้ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับมหาวิทยาลัยผมมากเท่าไหร่ แต่แค่โรงอาหารวิศวะที่นี้อาจจะใหญ่กว่านิดหน่อย ตลอดทางที่เดินเข้ามาข้างใน มีสายตาจำนวนมากจับจ้องมาที่ผม คงจะรู้กันแล้วว่าผมเป็นเชียสจากอีกมหาวิทยาลัย และอีกเหตุผลที่มองคงเห็นว่าผมมากับจองกุก 


ผมเพิ่งรู้เมื่อเช้าว่ากลุ่มพี่มาร์คไม่คบกับใคร จะคบกันเองแค่คนในกลุ่ม คนที่มองเลยจะสงสัยว่าทำไมผม ซึ่งเป็นเชียส ถึงมาคบกับกลุ่มนี้ได้..


จองกุกเดินนำมายังโต๊ะกินข้าวโต๊ะนึง และมันมีความพิเศษคือปกติแล้วจะวางเป็นโต๊ะยาวเดี่ยวๆ แล้วก็เว้นทางสำหรับเดิน แล้วค่อยมีโต๊ะอีกตัวนึง แต่โต๊ะตรงนี้เป็นโต๊ะยาวสองตัวติดกัน ซึ่งมีเพียงโต๊ะเดียวในโรงอาหารแห่งนี้ 



"ไมมากันสองคนอ่ะไอมาร์ค?" พี่แจ็คสันถามขึ้น พลางหยิบขวดนํ้าขึ้นมากระดกดื่ม 


"เหมือนเดิม เดี๋ยวคงตามมาจองกุกตอบสั้นๆ พลางนั่งลงข้างพี่วี ก่อนจะดึงผมให้ลงมานั่งข้างๆ 


"เอาตั้งแต่วันแรกเลยหว่ะ ฮะๆ เออ แล้วนี่เรียนเป็นไงบ้าง?" ประโยคสุดท้ายพี่แจ็คสันหันมาถามผม 


"มีไม่เข้าใจบ้าง แต่รวมๆก็โอเคครับ" 


"มีอะไรไม่เข้าใจก็ถามมาร์คมัน มันแดก A ไปเกือบจะทุกตัวละ" 


"..."


"หิวยังไปสั่งข้าวกับไอจองกุกสิ จองกุกมึงพาเพื่อนไปสำรวจโรงอาหารเราหน่อยไป" 



ตอนนี้ผมเลยได้ลุกมาเดินดูร้านอาหาร ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษแต่ผมกลับไปสะดุดตากับร้านนึง



"จะกินร้านนี้หรอ?"


"..."


"ชอบร้านเดียวกับเฮียเลยอ่ะ ทุกรอบก็กินแต่ร้านเดิม สั่งแต่แบบเดิมๆ จนคนขายจำได้แล้วผมเพียงแค่ยิ้มเล็กๆตอบกลับไปหลังจากได้ยิน ผมเดินกลับมาถึงโต๊ะก็พบว่าพี่มาร์คมาแล้วส่วนคนอื่นหายกันไปหมดโต๊ะ เลยทำให้ตอนนี้เหลือเพียงผม จองกุก และพี่มาร์ค



"งั้นผมไปก่อนนะ"


"ไม่กินหรอ?" ผมหันไปถามจองกุก แต่เขาก็ส่ายหน้ากลับมา


"เราไดเอทอ่ะ ช่วงนี้อ้วนขึ้นเยอะมาก พี่วีบอกให้ลดลงมาหน่อยหลังจากนั้นจองกุกก็เดินออกไปจากตรงนี้ เลยทำให้เหลือเพียงแค่ผม กับพี่มาร์ค ตอนนี้โรงอาหารเสียงดังมาก ส่วนใหญ่ที่ได้ยินจะเป็นเสียงกรี๊ดของผู้หญิงเสียส่วนใหญ่ และมีคนจำนวนมาทางพี่มาร์คที่นั่งอยู่ 



"เป็นแบบนี้บ่อยหรอ?" ผมถามพลางหย่อนตัวนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม


"อะไร?" 


"คนให้ความสนใจ"


"อืม"


"..." ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนจะมองพี่มาร์คเยอะขนาดนี้


"ถามทำไม?" 


"เปล่า อยากรู้เฉยๆ"


"..."


"คอยังไม่หายแดงเลยผมเอื้อมมือข้ามโต๊ะไปแตะบริเวณลำคอของอีกคน เมื่อเช้าก่อนออกมาผมก็ทายาให้แล้ว ตอนนี้ก็ยังคงเป็นรอยแดงเหมือนเดิม ไม่ได้จางลงแม้แต่น้อย


"มึงเพิ่งกัดไปเมื่อเช้า"


"ก็ไม่รู้ว่ารอยมันจะชัดขนาดนี้ เกิดมาขาวเองทำไมหล่ะ?" เนื่องจากสีผิวเขาขาวกว่าปกติ ต่างจากผมที่ผิวไม่ได้ขาวแต่ออกเหลืองเสียมากกว่า 



"...ไว้ให้มึงกัดมั้ง" 



นํ้าเสียงติดไปทางกวนๆถูกเปล่งออกมาจากปากกระจับนั้น ทำให้ผมต้องหลุบสายตาลง ก่อนจะผลักจากข้าวที่อยู่ตรงหน้าตัวเอง ไปให้อีกฝ่าย ผมรู้ว่าพี่มาร์คชอบกินคาลบิทัง หรือ ซุปซี่โครงวัว ตอนผมผ่านร้านนี้ ก็เลยซื้อรออีกคนดีกว่า พี่เขากลับมาจะได้ไม่ต้องเสียเวลาเดินไปซื้อ 


"ไม่กินข้าว?"


"อือ ไม่หิวอ่ะผมตอบไปตามความจริง เนื่องจากวันนี้ผมไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ และมันยังมีอีกเหตุผลนึง ที่ทำให้ผมเลือกที่จะไม่กินข้าวกลางวัน


"ไม่หิวก็ไปหาอะไรกินเล่นๆ"


"..."


"อย่ามาไม่กินข้าว หรือไดเอท" 


"..."


"...กูไม่ชอบ"





xxxxx





"อะไรวะ มาแล้วก็ไล่ให้กูไปก่อนเลยผมหันไปพึมพำกับเพื่อนในกลุ่ม เนื่องจากเมื่อกี้พวกผมนั่งอยู่ในโรงอาหาร พอไอมาร์คเดินเข้ามามันก็โบกมือไล่ให้พวกผมที่นั่งหัวโด่กันหลายคนกลับคลาสไป 


"อยู่กับแบมมั้งจีมินหันมาตอบก่อนจะแกะลูกกวาดเข้าปากอย่างไม่สนใจอะไร


"หมั่นไส้แม่ง สักวันเถอะ กูจะดักขโมยน้องมัน" 



"พี่แจ็คสันคะ.." ในจังหวะที่ผมกำลังจะเดินเข้าตึก กลับมีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามา ก่อนจะเรียกชื่อผม ดูจากการแต่งตัวแล้วน่าจะเพิ่งเข้าปีหนึ่ง


"..." ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ดูจากหน้าตาแล้ว ก็ถือว่าใช้ได้เลยทีเดียว 


"คือว่าหนู เอ่อ.." เสียงแบบนี้จะสารภาพรักชัวร์ แต่ผมไม่พร้อมจะมีใครหรอกนะตอนนี้ ในจังหวะที่ผมกำลังจะตอบออกไป แต่ยังไม่ทันตอบก็ต้องเก็บเสียงที่กำลังจะเปล่งเข้าไปแทบจะไม่ทัน! 



"หนูอยากรู้ว่า 'เชียสที่เพิ่งโดนแลกมา เขาชื่ออะไรน่ะคะ" 



....ไอรามยอนมาแค่วันเดียวก็โดนสาวถามชื่อแล้วเรอะ!! 



"ชื่อแบมแบม ถามทำไมหรอ?" เป็นเสียงเจบีที่ถามกลับไป 


"คือว่าหนู ชะ.."


"ถ้าชอบก็เลิกคิดไปได้เลย ไม่รู้หรอว่า 'เชียสห้ามคบกับคนในมหาวิทยาลัยแห่งนี้" 


"ระ รู้ค่ะ แต่.." นํ้าเสียงสั่นๆ ถูกเปล่งออกมาจากปากเล็กนั้น คงจะกลัวไอเจบีมันแน่ๆ ก็ดูนํ้าเสียงที่มันใช้พูดสิ กระโชกโหกหากซะขนาดนั้น!


"..."


"แต่ว่าพี่เขาน่ารักมากหนูชอบพี่แบมแบมมากเลยค่ะ!" หลังจากพูดประโยคนี้เสร็จ น้องมันก็วิ่งปิดหน้าออกไปโดยไม่เหลียวหลังหันมามองอีก



"อุ้บ ฮ่าๆๆๆๆเสียงหัวเราะดังลั่นจากกลุ่มพวกผมดังขึ้นมา จนทำให้คนอื่นที่เดินผ่านไปมาต่างพากันหยุดมองด้วยแววตาสงสัย 


"ไปบอกเฮียดีปะ ว่าแบมมีผู้หญิงมาชอบอ่ะ ฮ่าๆๆวีถามพลางกุมท้องหัวเราะไปด้วย 


"เอาดิพี่ ผมก็อยากรู้ว่าเฮียจะทำหน้ายังไง นี่ขนาด

แบมน่ารักขนาดนี้ ยังมีผู้หญิงมาชอบอีก เวรกรรมจริงๆจองกุกเสริมตาม เลยทำให้ตอนนี้กลุ่มผมเดินหัวเราะกันไปตลอดทางจนถึงตึกเรียน แล้วค่อยแยกกันเพราะแต่ละคนชั้นปี และแผนกไม่เหมือนกัน 



"มึง เห็นเชียสที่มาใหม่ยัง แม่งโครตน่ารักอ่ะ"


"เออเห็นละ เด็ดจริง ใส่เสื้อตัวใหญ่อำพรางตัวเองชัดๆ เห็นหน้าก็รู้ละว่าตัวเล็กนิดเดียว" 



เข้ามาในคลาสแล้ว ก็ยังคงได้ยินคำว่า 'เชียสอยู่ตลอด ไม่แน่ทั้งวันนี้ และภายในอาทิตย์นี้หัวข้อที่ถูกพูดถึงก็ยังคงไม่พ้นเรื่องนี้แน่ๆ หลายคนบอกเชียสปีนี้น่ารัก ผู้ชายหลายคนในคณะยังพูดกันเลย ผู้หญิงก็พูดถึงกันเยอะ เนื่องจากน้องมันมองได้หลายมุม บางมุมก็หล่อ บางมุมก็น่ารัก แล้วแต่คนจะมองด้วย



"แก เชียสที่เพิ่งเข้ามาชื่อแบมแบม เมื่อกี้เดินมาได้ยินเขาพูดกัน" 


"ได้ข่าวปีสองปะรุ่นน้องพวกเราอะดิ" 


"เออ ได้เป็นอมตะทั้งมหาลัยก็คราวนี้แหละวะ


"ทำไมอ่ะ?" ตอนนี้มีกลุ่มผู้หญิงเริ่มพูดถึงไอรามยอน แต่พอได้ยินถึงประโยคอมตะ ผมก็้เริ่มเงี่ยหูฟังละ คือผมก็อยากรู้คำตอบเหมือนกัน ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดกัน 



"...ก็ได้ 'แดกเด็กกันถ้วนหน้าไงคะเพื่อน!" 





xxxxx





ผ่านพ้นไปแล้วกับการเรียนวันแรก ผมซึ่งเป็นปีสี่ได้ลงมาจากตึกเรียนก่อน ตอนนี้ปีสี่มีผมแจ็คสัน เจบี นัมจุน และจิน ส่วนปีสาม กับปีสองยังไม่เลิกกัน คงต้องอีกราวครึ่งชั่วโมงถึงจะทยอยกันลงมา



"มาร์ค กูยืมอ่านเลกเชอร์หน่อยดิ กุเผลอหลับอ่ะ" 


"อย่าให้เลอะคราบนํ้าลายแบบคราวก่อนละกันผมพูดดักแจ็คสันไว้ เพราะคราวก่อนก็ยืมของผมไปอ่าน ตอนคืนกลับมา ปรากฎว่าเลกเชอร์เลอะคราบนํ้าลายเป็นทาง


"เออๆ ก่อนอ่านกูจะกินกาแฟกันไว้แล้วกัน"



หลังจากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนกระทั่งเริ่มได้ยินเสียงคนทยอยกันลงมา ส่วนใหญ่ที่เห็นจะเป็นชั้นปีหนึ่งเสียส่วนใหญ่ ปีสอง ปีสามยังไม่มีเห็นแม้แต่คนเดียว..



"พี่ปีสองเสียงดังอะไรกันไม่รู้อ่ะ เรียนไม่รู้เรื่องเลย" 


"นั้นดิ เสียงดังมาก"



ผมได้ยินรุ่นน้องพูดกันตอนเดินลงมา แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะปกติคณะผมก็ไม่ได้เสียงเบาอยู่แล้ว สงสัยเพิ่งเข้ามาอาจจะปรับตัวไม่ทัน 


ขณะนั้นเอง ปีสามก็เริ่มทยอยกันลงมา วี ชูก้า จีมิน เจโฮป วิ่งนำลงมา ก่อนจะมาหยุดที่ตรงโต๊ะที่พวกผมนั่งกันอยู่ ดูเหมือนกำลังอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่พูดออกมาไม่ได้ เพราะว่าคงจะเหนื่อยจากการวิ่งมา



"แฮ่ก แฮ่ก แย่ แฮ่ก แล้ว" 


"อะไรนะ?" นัมจุนพูดก่อนจะส่งขวดนํ้าไปให้เจโฮป ที่ดูเหมือนจะอยากจะพูดอะไรบางอย่างออกมา


"แย่ อึก แฮ่ก แล้ว" 


"อะไรแย่ค่อยๆพูดก็ได้ จะรีบไปไหนเล่า?" 


"คือ แบมอ่ะ แบมแบม แฮ่กๆ" 


"..."


"...แบมโดนไอ 'หน้านิ่งลากไปไหนไม่รู้!" 



หน้านิ่งที่เจโฮปเป็นพูดถึง จริงๆชื่อ 'คยองซูเป็นประธานรุ่นปีสอง ทุกคนในมหาวิทยาลัยก็เรียกกันแบบนี้ เพราะเอกลักษณ์ที่เด่นคือหน้านิ่งตลอดเวลา แทบจะไม่เคยแสดงสีหน้าอย่างอื่นออกมา และนิสัยแบบนี้ทำให้ผู้หญิงหลายคนชอบกัน เพราะมันดูน่าค้นหา



"โดนบ่นหูชาแน่มึงเอ้ย" 


"นั้นดิ ฮ่าๆ น้องมันทำอะไรผิดปะเนี่ย ถึงโดนลากไป" 



ไม่นานนักก็มีร่างเล็กเดินลงจากตึกเรียนมาก โดยข้างหลังมีคยองซูตามมาด้วย สีหน้าก็เรียบนิ่งปกติ ส่วนคนตัวเล็กที่เดินนำลงมา พอเห็นผมก็หลบสายตาหนีทันที


...เกิดอะไร?



"ร้ายไม่เบาเลยนะเสียงทุ้มนุ่มดังออกมาจากปากได้รูปกระจับของคยองซู แต่ใบหน้าก็ยังคงนิ่งอยู่ 


"..."


"คราวหน้าจะทำอะไรก็ช่วย 'รักษาขอบเขตหน่อยนะครับ เพราะนี่มันมหาวิทยาลัย"


"..."


"แล้วก็อีกอย่าง 'หลอกเด็กไม่ดีนะครับ" คยองซูพูดกับผมก่อนที่จะกระตุกยิ้มเล็ก แต่แค่เสี้ยววินาทีก็หายไป พร้อมกับเดินผ่านผมไปอย่างไม่เหลียวหันกลับมาอีก 



"โดนมันบ่นเรื่องอะไรอ่ะ?" แจ็คสันถามโพล่งขึ้นมาทันที 


"..."


"จริงๆก็อย่าไปฟังมันมากหรอก ไอนี่มันเคร่งเรื่องกฏเกิน ฟังให้มันเข้าหูซ้าย ทะลุออกหูก็ขวาก็ได้" 


"ครับ" 


"แล้วสรุปโดนเรียกไปเรื่องอะไรหล่ะ?"



"...เรื่องรอยกัดที่คอ"





xxxxx





หลังจากที่ผมตอบพี่แจ็คสันไป ทุกคนในที่นั้นก็เงียบสนิท แต่ไม่นานพี่มาร์คก็คว้าข้อมือผมก่อนจะดึงให้เดินตามไปที่รถ ระหว่างทางตลอดการกลับคอนโด จนขึ้นมายังชั้นยัง 19 เข้าห้องแล้วก็ยังไม่พูดกัน 


ก่อนหน้านี้ได้สองวันผมย้ายมาอยู่ห้องพี่มาร์คแล้ว แต่ไม่ได้ย้ายถาวรหรอก มีกลับห้องตัวเองบ้าง 



"มีอะไรจะพูดก็พูด" 


"แบมต้องเป็นคนถามคำถามนั้นมากกว่ามั้ย?" ในเมื่อเขาพูดกับผมแบบนี้ ผมก็ต้องย้อนกลับตามความจริง 


"กูไม่มีอะไรจะพูด" 


"ทำไมพี่ไม่บอกว่า 'ไอรอยนั่นมันหมายถึงอะไร?" 


"แล้วทำไมต้องบอก?" 


"พี่กล้าให้แบมไปมหาวิทยาลัยทั้งที่มี 'รอยแบบนั้นอยู่เนี่ยนะ?! พี่บ้าไปแล้วหรอ?" ตอนนี้ผมเริ่มใช้นํ้าเสียงที่ดังขึ้น เนื่องจากพี่มาร์คพูดเหมือนไม่สนใจอะไรเลย ทั้งที่พี่เขาควรจะรู้สึกผิดมากกว่านี้ แต่นี้อะไรกัน.. 


"นึกว่าจะรู้" 


"แบมดูเหมือนคนเคยโดนหรือยังไง?" 


"..."


"ถ้าแบมไม่รู้ พี่ควรจะบอก ไม่ใช่ปล่อยให้คนอื่นเขามาบอกผมใช้นํ้าเสียงตัดพ้อ ก่อนจะมองด้วยสายตาที่ผิดหวัง หลายคนคงอาจจะไม่เข้าใจว่าทำไมผมต้องโกรธขนาดนี้ ไม่เป็นผมไม่เข้าใจหรอก ว่าการที่โดนในมหาวิทยาลัยมองเห็นรอยแบบนั้นมันรู้สึกยังไง ถ้าประธานรุ่นไม่มาบอกผมๆก็คงไม่รู้หรอกว่ามันมีความหมายว่ายังไง ตอนแรกก็นึกว่าเป็นรอยกัดธรรมดาไม่ได้มีความหมายอะไรแฝง 


"ทำไมต้องโมโหขนาดนี้?" 


"..."


"กูก็มีรอยเหมือนมึงไม่ใช่หรอแล้วทำไมกูถึงไม่มีอาการแบบมึง?" พี่มาร์คย้อนถามกลับก่อนจะมองผมนิ่งๆสักพัก แล้วเดินออกไปที่นอกระเบียงทันที คงจะไปสูบบุหรี่ละมั้ง 


ตอนนี้เลยทำให้ผมย้อนกลับมาคิด ว่าทำไมพี่มาร์คถึงไม่หงุดหงิดเหมือนที่ผมเป็นอยู่ทั้งที่ของพี่เขามันทั้งชัด และเด่นกว่าผมเยอะ 


แต่ใช้เวลาไม่นานนักผมก็เข้าใจทุกอย่าง เข้าใจที่พี่เขาต้องการจะสื่อออกมา หลังจากที่ผมนำเรื่องปะติดปะต่อกันทั้งหมด มันทำให้ผมต้องเป็นฝ่ายก้าวเดินออกจากความหงุดหงิดของตัวเองได้แล้ว.. 



ครืด.. 



ผมใช้มือเลื่อนประตูระเบียงออก สัมผัสแรกที่สัมผัสได้คือลมหนาวที่ตีเข้ามา สายตาผมจับจ้องไปยังร่างสูงที่ที่สวมเพียงเสื้อเชิ๊ตตัวบางตัวเดียว ที่กำลังยืนหันหลังให้ผม โดยที่มือข้างขวาคีบบุหรี่ที่จุดแล้วไว้ 


ผมชั่งใจอยู่นาน กว่าจะรวบรวมความกล้าทั้งหมดเดินเข้าไปหาอีกคน และตัดสินใจทำในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยทำมาก่อน 



หมับ..



...นั้นก็คือการกอดจากด้านหลัง



"พี่กำลังเข้าใจผิด" 


"แล้วที่ถูกคือ?" เสียงเข้มดังขึ้นมา โดยที่อีกฝ่ายไม่ได้หันกลับมามองผมแม้แต่น้อย 


"ไม่ได้ต้องการจะสื่อแบบนั้น" 


"..."


"เอาง่ายๆคือไม่รู้ว่า 'รอยแบบนี้มันมีความหมาย เพิ่งจะมารู้วันนี้ด้วยซํ้า" 


"..."


"ก็อาจจะรู้สึกไม่ดีที่คนอื่นอาจจะมองแบมแย่ไปแล้ว ว่าทำไมถึงปล่อยให้มีรอยแบบนี้ออกมาแถมยังไม่ปิดบังรอยอีก"


จากตอนแรกผมกอดอีกฝ่ายหลวมๆ แต่พอถึงจังหวะที่ผมพูดถึงคำนี้ มันกลับทำให้ผมเพิ่มแรงกอด ผมไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ไม่บ่อยนักที่ผมจะทำแบบนี้ อย่าเรียกว่าไม่บ่อยเลย เรียกว่าไม่เคยจะดีกว่า..


...แต่ถึงยังไงก็เถอะ



"แต่แบมไม่ได้ไม่โกรธนะ" 


"..."


"ไม่เข้าใจทำไมต้องทำ?" ไอรอยนี่ ทำไปทำไมถึงแม้ผมจะรู้ความหมายว่ามันแสดงถึง'ความเป็นเจ้าของแต่ว่าพี่มาร์คจะแสดงความเป็นเจ้าของกับผมทำไมกัน? 


"..."


"แล้วอีกอย่างมันเจ็บ ไม่ชอบและที่สำคัญผมเจ็บ มันแสบๆคันๆ แถมยังขึ้นเป็นสีช้ำเลือดช้ำนองอีก



"...หึ งั้นมึงก็คงต้องทนเจ็บไปอีก 'หลายครั้งเลยหล่ะ" 





xxxxx





ตอนนี้เปิดเทอมผ่านมาได้สองเดือนกว่าแล้ว ทุกอย่างในมหาวิทยาลัยเรียบร้อย ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนในกลุ่มก็ดูมีความสุขกันดี ส่วนไอรามยอน ตอนนี้ก็เริ่มมีคนในมหาวิทยาลัยพูดกันแล้วว่าเป็น 'เด็กไอมาร์คเพราะว่าเพื่อนผมมันทำตัวเองทั้งไปส่งเช้า รับเย็น ไม่มีขาดสายคนอื่นไม่พูดถึงสิแปลก


และที่สำคัญพอข่าวเรื่องนี้กระจายออกไป ก็ไม่ค่อยมีใครมายุ่งกับน้องมันเท่าไหร่ ผ่านไปสองเดือนผมก็รู้ว่า ไอรามยอมมันป๊อบมากๆในกลุ่มเด็กมหาวิทยาลัย ทั้งผู้หญิง และผู้ชาย 


เวลาไปเรียนก็เหมือนไปเรียนแบบปกติแล้ว ไม่ต้องมากังวลกลัวว่าจะโดนกระถืบเมื่อไหร่แถมตอนนี้น้องมันมีกลุ่มเพื่อนแล้วนะ ก็กลุ่มไอหน้านิ่งคยองซูนั้นแหละ พอน้องมันอยู่กลุ่มนั้นคนอื่นก็ยิ่งให้ความสนใจเข้าไปอีก เพราะเป็นทั้ง 'เชียสและยังรู้จักกับกลุ่มใหญ่ทั้งสองของมหาวิทยาลัยอีก 


ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของน้องกับไอมาร์คก็เหมือนเดิมทุกอย่าง เคยเป็นยังไงก็เป็นยังงั้น แต่ช่วงนี้น้องมันปกตินะ มีแต่ไอมาร์คไม่รู้เป็นอะไร ดูหวงแปลกๆ ไม่ค่อยปล่อยไปไหน ไม่รู้จะหวงอะไรของมัน.. 



"เห้ย นัดคืนนี้อย่าลืมนัมจุนเดินเข้ามาที่โต๊ะหินอ่อนบริเวณใต้ตึก ก่อนจะตบโต๊ะที่ตอนนี้ทุกคนในกลุ่มนั่งอยู่กันครบ 


"ใครเป็นเจ้ามื้อ?" เสียงวีแทรกขึ้นมาถามด้วยนํ้าเสียงเจ้าเล่ห์ คืนนี้เรามีนัดไปเที่ยวกันที่คลับช่วงนี้ไม่ค่อยได้เที่ยวกันเท่าไหร่ เพราะช่วงนี้ต่างคนต่างยุ่งเกี่ยวกับหน้าที่การเรียนของตัวเอง 


"เจ้ามื้ออะไร แชร์กันดิ" 


"โหย ไม่ใจเลยอ่ะ ถามเฮียมาร์คดีกว่า เฮีย คืนนี้เฮียไปเปล่า?" 


"คงไม่ วันนี้แบมเลิกดึก" 


"ก็เอาแบมไปด้วยสิ ให้น้องเปิดหูเปิดตาแสงสีหน่อยไอมาร์คไม่ได้ตอบ เพียงแต่แค่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาติดไปทางดุ ใครๆก็รู้ว่ามันหวงไอรามยอนจะตายแล้วจะให้ไปสถานที่แบบนั้น เหอะ ฝันไปเถอะอีกอย่างน้องมันแพ้แอลกอฮอล์ด้วย 


"แล้วเลิกกี่โมง?" เจบีเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก่อนจะถามไอมาร์คที่นั่งอ่านอะไรอยู่ไม่รู้ตั้งแต่เลิกคลาสจนกระทั่งเดินลงมาข้างล่างก็ยังคงอ่านอยู่


"ไม่รู้เสียงทุ้มสไตล์มันตอบกลับมา โดยที่ตายังคงอ่านชีทอยู่ แต่ในขณะที่ทุกคนกำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ หรือบางคนกำลังจดงาน อย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้างใดๆทั้งสิ้น รวมถึงตัวผมเองด้วย โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเข้ามาโดยที่ไม่ได้ระวังตัว..



ปึก!!!



"แฮ่!!" 



"เหี้ยยยยยยย!!!" 



ทั้งโต๊ะสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนจะสบถคำเดียวกันออกมาเสียงดังลั่นใต้ตึก แต่เว้นไอมาร์คมันไว้คนนึงละกัน นิ่งยังไงก็นิ่งยังงั้น สาเหตุที่สะดุ้งเกิดจากเมื่อกี้มีเสียงโยนอะไรบางอย่างมากลางโต๊ะ ก่อนจะมีเสียง 'แฮ่ดังขึ้นมา ไอพวกผมที่กำลังทำอะไรอยู่ก็สะดุ้งกันนะสิ! 



"ไอรามยอน!!" ผมตะโกนลั่นก่อนจะลุกขึ้นมาแล้วเดินไปข้างหน้าน้องมัน ก่อนจะผลักไหล่น้องมันไปทีนึง ใจจริงอยากจะทำมากกว่านี้ แต่ก็เกรงใจไอคนที่กำลังอ่านชีทอยู่ 


"ผมไม่ได้ทำ" 


"โกหกถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นใคร ก็นอกจากตรงนี้ก็เห็นน้องมันยืนอยู่คนเดียว 


"ผมไม่ได้ทำจริงๆ มินฮยอกเป็นคนทำ" 


"ไหนละไอมินฮยอกก็เห็นยืนอยู่คนเดียวเนี่ย!" ผมเริ่มขึ้นเสียงดัง ถ้าทำก็บอกว่าทำ ทำไมต้องอ้างชื่อคนอื่นด้วย 


"มันหยิบกระเป๋าผมไป พอโยนเสร็จมันก็วิ่งไปแล้ว"


"..."


"ผมเดินตามมาข้างหลัง แต่ไม่ได้เป็นคนทำ" 


"อย่ามาแก้ ตะ.."



"...แจ็คสัน" 



ยังไม่ทันจบประโยค ไอมาร์คมันก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมด้วยสายตาเรียบนิ่ง พลางขยับปากออกมาเป็นประโยค ที่ทำให้ผมคงต้องเลิกว่าไอรามยอน ไม่งั้นผมคงได้โดนมันกินหัวแน่! 



"...แบมไม่ใช่คนขี้โกหก"



"...ตอบครั้งเดียวคือรู้เรื่อง อย่าต้องให้พูดซํ้า"





xxxxx





"ไปหายูคยอม กับยองแจไง"


"ต้องไปเจอกันที่คลับ?"


"..."


"ไปร้านอาหารก็ได้ ทำไมต้องไปที่แบบนั้น?" 



ผมถอนหายใจออกมารอบที่ร้อย เมื่อพูดอะไรไป พี่มาร์คก็จะหาเหตุผลมาอ้างได้ตลอด จริงๆถ้าผมจะไปเลยโดยไม่ต้องขอ หรือโกหกออกไปก็ได้ แต่ผมว่าแบบนั้นสู้บอกซึ่งๆหน้ากันเสียดีกว่า 


เนื่องจากยูคยอม กับยองแจนัดผมออกไปหา เพราะไม่ได้เจอกันนานแล้ว พวกเราไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกันเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะคุยผ่านแชทกันมากกว่า ถึงแม้ว่าการที่ผมโดนส่งมา จะมีข้อจำกัดในการเล่นโทรศัพท์ หรือข้อจำกัดในการออกไปข้างนอก แต่พี่มาร์คไม่ค่อยมายุ่งเรื่องตรงนี้เท่าไหร่ เลยทำให้ผมมีอิสระค่อนข้างเต็มตัว 


จริงๆวันนี้ผมเลิกคลาสค่อนข้างดึก แต่อาจารย์ยกคลาสกระทันหัน เลยทำให้เลิกตามเวลาปกติ นั้นก็คือช่วงเวลาบ่ายสามโมง จนตอนนี้กลับมาถึงคอนโดเป็นที่เรียบร้อย ตอนนี้เลขเข็มสั้นชี้ตรงเลข 9 ผมเหลือบตามองนาฬิกาก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาอีกรอบ นี่ผมใช้เวลาคุยกับพี่เขาเรื่องจะไปข้างนอกเกือบห้าชั่วโมงแล้ว.. 



"แบมจะโกหกพี่ก็ได้ แต่แบมเลือกที่จะบอกตรงๆ"


"..."


"ถ้าพี่ยืนยันว่าจะไปให้ไปจริงๆ งั้นพี่ลองบอกเหตุผลมาหน่อย" 


"มึงแพ้แอลกอฮอล์" 


"แบมไม่ดื่มอยู่แล้ว ยูคยอม กับยองแจก็รู้" 


"แต่ไม่ใช่เพื่อนมึงหรอ ที่ทำให้มึงเข้าโรงพยาบาลตอนไปปูซาน?" 


"พวกมันไม่ได้ตั้งใจ แล้วมันก็เป็นความผิดแบมด้วยส่วนนึงในเมื่อเขาใช้เหตุผลคุย ผมก็จะใช้เหตุผลตอบเช่นกัน 


"ยังไงก็จะไปให้ได้?" พี่มาร์คเหลือบตาขึ้นมามองผมสักพัก ก่อนจะก้มลงไปอ่านหนังสือต่อ 


"งั้นแบมขอเหตุผลที่แบมแย้งกลับไม่ได้สักข้อสิ"


"..."


"ถ้าพี่หามาได้ แบมจะไม่ไปผมเป็นคนมีเหตุผลอยู่แล้ว ถ้าพี่มาร์คมีเหตุผลสักข้อที่ผมโต้กลับไม่ได้ ผมก็จะไม่ไป


...ที่สำคัญไม่อยากทะเลาะกับพี่เขาด้วย 



"...มึงตกเป็นเป้าสายตามากเกินไป" 





โฮกกกกกกกกกก หวงก็บอกไปเด่ ไม่ใจเลยอ่ะ ขอแซวหน่อยเถอะคลดีย์ 5555555555555





Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 412 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34832 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 03:28
    จริงงงงงง หวง เหตุผลแค่นี้น้องมันก็ยอมแล้วววว
    #34832
    0
  2. #34768 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 17:02

    นน้อววววววว พูดตรงทั้งคู่เลนเว้ยย

    #34768
    0
  3. #34643 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 11:00
    หวง สะกดงี้นะมาร์ค
    #34643
    0
  4. #34554 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 14:21
    พูดว่าหวงสั้นๆก็จบละ5555
    #34554
    0
  5. #34507 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:41
    *หวงหนักมากกกกก
    #34507
    0
  6. #34506 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 01:41
    มีหนักมากกกกก
    #34506
    0
  7. #34424 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 17:11
    หวงก็บอกหวงจ้าา><
    #34424
    0
  8. #34420 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 15:20
    ห่วงอะจิ
    #34420
    0
  9. #34327 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 08:01
    หวงก็บอกว่าหวงอย่ามาทำเป็นไม่อยากให้ไป
    #34327
    0
  10. #34278 iamyok_kk (@iamyok_kk) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 18:27
    แหมมมมมม
    #34278
    0
  11. #34242 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:37
    หวงงงงมากกกกกกกกกก
    #34242
    0
  12. #33025 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 07:55
    หวงแรงงงง -///-
    #33025
    0
  13. #32928 anansiweaw (@anansiweaw) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 09:34
    หวงหนักมากก็น้องน่ารักนี่
    #32928
    0
  14. #32655 hexxll (@hexxll) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 23:32
    ความร้ากกกก
    #32655
    0
  15. #32289 Yu_Gyeom1711 (@Yu_Gyeom1711) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 15:53
    งื้อคอมเม้นหยาบขิอภัยนะไรท์
    #32289
    0
  16. #31992 multuan98a (@multuan98a) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:33
    เกินไปนะคะ แอลกอฮอล์ไม่ให้แตะ แจ็คสันไม่ให้ตอม? แหม๋เป็นไรกันคะ หึหึ
    #31992
    0
  17. #31980 `MESJ' (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    คนขี้หวงงงงงง งืออ
    #31980
    0
  18. #31894 @fujinoii (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 15:44
    อิพี่มาร์คมันหวงน้องมากกกกก ยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีก
    #31894
    0
  19. #31890 mmzatama (@vavakame) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 22:18
    ฮึดจั้มบึ้ดๆ ...???
    #31890
    0
  20. #31888 SouphaphoneVilay (@SouphaphoneVilay) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:07
    เค้าล่ออยู่นะค่ะมานะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #31888
    0
  21. #31886 _MB_ (@nam1b) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 19:41
    ตอนไหนไรท์จะมาา เค้ามาส่องทุกวันเลยนะ
    #31886
    0
  22. #31878 luklnam (@luklnam) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 12:49
    TT เหตุใดไรท์ถึงหายไปนานเยี่ยงนี้ค่ะ ฮึกก เฝ้ารอมานานเหลือเกิน
    #31878
    0
  23. #31873 cream1aa (@cream1aa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:15
    คิดถึงไรท์ฮรื่อิอ
    #31873
    0
  24. #31872 ManeeratWinang (@ManeeratWinang) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:29
    เหตุผลของมาร์ค ต้วน5555555
    #31872
    0
  25. #31871 aumaum1b (@aumaum1b) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 17:17
    ถ้าจะหวงขนาดนี้-,,-//รอ นร้าาามาต่อเร็วไรท์?
    #31871
    0