ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 33 : DANGER THIRTY [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,892
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 374 ครั้ง
    24 เม.ย. 60






หลังจากคํ่าคืนดูดาวผ่านพ้นไป จนกระทั่งผ่านมาได้เดือนกว่า ใกล้เปิดเทอมฤดูใบไม้ผลิ เป็นเทอมของการที่ผมขึ้นปีสอง ถึงแม้ว่าอาจจะไม่ชินกับการที่จะต้องมาเรียนปีสองที่ไม่ใช่มหาวิทยาลัยตัวเอง อาจจะต้องมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เพราะผมมาในฐานะ 'เชียสไม่ใช่มาในฐานะนักศึกษาปกติแบบคนอื่น 


ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่มาร์ค ผมว่าเราอยู่กับเหมือนปกติแทบจะทุกอย่าง ไม่ได้มีอะไรพิเศษมาก บางทีผมไปเล่นห้องเขา เขามาเล่นห้องผม เราไม่ค่อยทะเลาะกัน แต่ถ้าความสนิทสนม ผมว่าเราพัฒนากันค่อนข้างมากพอสมควร อาจจะเป็นเพราะเราต่างคนต่างเปิดใจหรือเปล่าแต่ผมค่อนข้างพอใจกับการที่เรารักษาระดับความสัมพันธ์ไว้ในระดับนี้ ไม่ได้หวือหวา แค่เราต่างคนต่างรู้ในฐานะของตัวเองก็พอ..



ตี้ดด ตี้ดด..



เสียงโทรศัพท์ของอีกคนดังขึ้นในมือผม เนื่องจากพี่มาร์คตอนนี้อยู่ห้องผม ผมเลยยืมโทรศัพท์เขามาเล่น ส่วนเจ้าตัวตอนนี้คงออกไปสูบบุหรี่นอกระเบียง ผมเลยลุกขึ้นจากโซฟากลางห้องรับแขก ก่อนจะเดินเปิดประตูระเบียงแล้วยื่นโทรศัพท์ไปให้โดยที่ไม่โผล่หน้าออกไป แล้วรีบปิดประตูทันที เนื่องจากตอนนี้ยังคงเป็นหน้าหนาว อากาศเลยยังหนาวอยู่ คงไม่เหมาะกับผมที่ใส่เพียงกางเกงบอลขาสั้น กับเสื้อยืด เพียงเท่านั้น


ไม่นานประตูระเบียงถูกเปิดออก ก่อนที่อีกฝ่ายจะหยิบแจ็คเก็ตตัวหนาที่สวมทับก่อนจะขึ้นมาก่อนจะเดินตรงไปหน้าห้องแล้วย่อตัวใส่รองเท้า



"มีอะไรหรือเปล่า?" 


"อืม"


"เกิดอะไรขึ้น?"



"...เซฮุนมัน 'เริ่มเกมส์แล้ว"



"...ถึงเวลาที่กูจะต้องสอน ว่าคน 'เล่นเกมส์เป็น เขาเล่นกันยังไง" 





xxxxx





ถึงช่วงนี้ผมอาจจะไม่ได้ยุ่งอะไรกับพวกนั้นมาก หรือบางคนอาจจะคิดว่าผมยอมมัน ...ฝันไปเถอะ ก็แค่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ใจก็เท่านั้น แต่ถึงแบบนั้นผมสามารถรับรู้เรื่องราวของมันได้แทบจะทุกฝีก้าว เพราะอะไรน่ะหรอหึ.. มันไม่ได้ฉลาดอยู่คนเดียวสักหน่อย 


หลังจากได้รับโทรศัพท์จากเจบี มันบอกตอนนี้เซฮุนมันกำลังเริ่มทำอะไรบางอย่าง และสิ่งนี้เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้มหาวิทยาลัยของเราไม่ถูกกัน 


...นั้นก็คือการหลอกใช้นักศึกษาของมหาวิทยาลัยผม 



"มาร์ค มึงจะเอายังไงต่อ?" นัมจุนหันมาถาม ตอนนี้พวกเราอยู่ที่ท่าเรือร้างแห่งนึง ไอเซฮุนอยู่ที่นี้ไม่ผิดแน่


"คราวนี้กี่คน?"


"คราวนี้เยอะหว่ะ ไม่ตํ่ากว่า 5 คู่ ก็ราว 5 คน" 5 คู่ ก็เท่ากับจากมหาวิทยาลัยมัน 5 คน และมหาวิทยาลัยผม 5 คน 


"..."


"น้องไม่ติดต่อมาอีกเลยหลังจากบอกสถานที่ กูว่าเข้าไปเลยเถอะ ไม่อยากให้ซํ้ารอยปีก่อนๆแล้ว"



ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินนำเข้าไปข้างในที่สองข้างล้อมไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์ เนื่องจากท่าเรือนี้เป็นท่าเรือเก่า เลยทำให้แทบไม่มีใครมาเหยียบที่นี้อึก 



"มาร์ค หยุดก่อนเสียงพี่ชยอนูทักขึ้น ก่อนจะจับไหล่ผมไว้เป็นเชิงให้หยุด 


"หยุดทำไมพี่?" เสียงแจ็คสันที่อยู่ด้านหลังดังขึ้น แต่ก็โดนเจบีตะครุบปากไว้ไม่ให้พูดอะไรออกมาอึก ผมเลยกวาดสายตาไปบริเวณรอบๆ ก็เห็นมีผู้ชายคนนึงเดินลงมาจากบนรถพร้อมกับเซฮุน แต่เมื่อมองหน้าผู้ชายอีกคนนึงดีๆ ก็พบว่าเป๊นคนที่พวกผมรู้จักเป็นอย่างดี


...จินยอง



"เจบี มึงใจเย็นนะเว้ย" 


"กูก็ไม่ได้ใจร้อน"


"งั้นมึงก็เลิกกำแขนกูได้แล้ว!" เจบีมันคงโมโหเหมือนกัน เพราะหลังจากนั้นมันก็ติดต่อจินยองไม่ได้เลย ผมรู้ว่ามันคงอยากจะพุ่งไปเต็มทน แต่เนื่องจากวันนี้พวกเรามีหน้าที่ๆต้องทำ จะทำอะไรนอกเหนือจากนี้ไม่ได้ เพราะในนั้นยังมีรุ่นน้องอีกของเราอีก 5 คน จะทำอะไรโดยไร้สติไม่ได้เด็ดขาด


ผมค่อยๆขยับเข้าไปใกล้กับที่พวกมันยืนอยู่ มองด้วยสายตารวมแล้วไม่เกินสิบคน ตอนนี้ตรงกลางลานกว้างเก่าๆมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยนั่งอยู่ตรงกลาง เหมือนกับถูกขังไว้ จินยองที่เพิ่งเข้าไปเห็นสภาพนั้นเขาเลยเดินเข้าไปหารุ่นน้องพวกนั้นทันที แต่ก็โดนเซฮุนกระชากแขนไว้เสียก่อน 



"นายจะทำบ้าอะไรอีก?!" เสียงตวาดของจินยองดังขึ้น ก่อนจะสะบัดมือออกแล้วเดินไปยังกลุ่มรุ่นน้องพวกนั้น


"ก็ทำเหมือนทุกปี" 


"เมื่อไหร่จะเลิกใช้คนของมหาวิทยาลัยคนอื่นสักที ถ้าอยากทำก็ทำเองสิ อย่ามายืมมือคนอื่นให้ทำงานเลวๆแบบนี้" 


"เรื่องอะไรหล่ะถูกจับขึ้นมาก็แย่"



คงจะสงสัยกันใช่ไหมว่าจินยองพูดถึงอะไรผมจะพูดง่ายๆก็คือ เซฮุนมันจะให้นักศึกษาของมันแกล้งมาทำดีกับนักศึกษามหาวิทยาลัยผม จริงๆมีเยอะพอสมควรที่เด็กมหาวิทยาลัยเราสองคนเป็นแฟนกัน แต่ต้องไม่ใช่ในฐานะ 'เชียส' 


หลังจากนั้นพอเป็นแฟนกัน มันจะสั่งให้เด็กของมันหลอกให้แฟน ซึ่งเป็นคนของมหาวิทยาลัยผมออกมาหาที่นี้ แล้วหลังจากนั้นจะบังคับให้ทำงานอย่างนึง นั้นก็คือการ 'ส่งยามันจะให้คนของมหาวิทยาลัยผมเป็นเด็กส่งยาให้กับพวกมัน ถ้าไม่ทำก็ขู่จะแบล็คเมล จริงๆแบบนี้มีมานานแล้ว แต่ที่พวกผมทำอะไรไม่ได้ เพราะเด็กพวกนั้นเลือกที่จะไม่ให้ช่วย และไม่ยอมบอกสถานที่ๆพวกเขานัดกัน แต่คราวนี้มีคนนึงยอมเอาตัวเองเป็นตัวล่อ เพื่อที่จะได้นำข้อมูลมาให้กับพวกผม นั้นเลยทำให้วันนี้พวกเรารู้สถานที่ๆพวกมันใช้นัดกัน และนี้เป็นสาเหตุสำคัญที่สุดที่ทำให้มหาวิทยาลัยผม และ มหาวิทยาลัยเซฮุน ไม่ถูกกัน... 



"ไปเอานํ้ามาให้น้องกินหน่อยไปเซฮุนหันไปบอกกับใครสักคน ก่อนที่จะหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดบุหรี่ ตอนนี้มันคงรอลูกค้าที่จะมาติดต่อ ซึ่งตอนนี้ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มา จนกระทั่งมีรถตู้สีดำเลี้ยวเข้าไปจอด มีผู้ชายมีอายุคนนึงเดินลงมา ผู้ชายคนนี้แทนที่จะเดินตรงไปหาเซฮุนเพื่อเจรจา แต่ไม่ เขากลับเดินไปหาจินยองก่อนจะถือวิสาสะจับที่ใบหน้าอย่างไม่ทันให้ใครได้ตั้งตัว ผมเห็นเซฮุนมันดึงตัวจินยองให้ออกมา แต่ก็ดูเหมือนจะช้าไปกว่าเจบี..



"ทำอะไรของมึง?" นํ้าเสียงแข็งของเจบีถูกพูดออกไป ก่อนที่จะเดินออกมาจากจุดที่พวกเราอยู่ตอนนี้เลยทำให้ทุกคนหันมาสนใจบริเวณที่พวกเราอยู่ 



"...พวกมึงมาอยู่ที่นี่กันได้ไง?" 





xxxxx





ตี้ดด ตี้ดดด 



เสียงโทรศัพท์แผดเสียงดังขึ้นเหนือหัว ตอนแรกผมว่าจะไม่รับ แต่พอเสียงเงียบลงก็ดังใหม่อีกครั้ง จนในที่สุดผมก็เอื้อมมือหาโทรศัพท์โดยที่ตายังไม่ลืม และรับทันทีโดยที่ไม่ได้ดูรายชื่อว่าใครเป็นคนโทรมา แล้วกรอกเสียงติดไปทางหงุดหงิดเล็กน้อย



"ฮื่อ ว่าไง" 


(ลงมาห้องกู) 


"ฮึ ไม่เอาอ่ะ แบมง่วงเสียงพี่มาร์คดังขึ้นมา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมเปลี่ยนโทนนํ้าเสียงที่ใช้พูด เพราะเนื่องจากตอนนี้มันดึกแล้ว ละการที่โทรมาบอกให้ลงไปหาตอนนี้ ผมคิดว่ามันไม่ใช่เวลาเลย


(...)


"ไว้พรุ่งนี้ตื่นแล้วไปหา ตอนนี้มันดึกแล้ว"


(อืม) 



แต่ก่อนที่จะวางสาย กลับมีเสียงพี่แจ็คสันดังแทรกโทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน และประโยคนั้นมันทำให้ผมต้องเปลี่ยนคำพูดที่เพิ่งพูดไปก่อนหน้านี้..



(ไอมาร์คมาทำแผลก่อน หาอะไรมาเช็ดเลือดสิ อย่าปล่อยให้มันไหลออกมาแบบนั้น) 



...แล้วสายก็ถูกตัดไป



ประโยคดังกล่าวทำให้ผมลุกขึ้นก้าวออกจากเตียง หยิบเสื้อกันหนาวสวมทับก่อนจะรูดซิปขึ้นแล้วเดินกดลิฟท์ลงไปชั้นล่างทันที ไม่กี่อึดใจตอนนี้ผมก็ได้มายืนอยู่หน้าห้องคนที่เพิ่งวางสายไปเมื่อครู่ ก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องสามครั้งเป็นจังหวะ 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก..



ไม่นานนักก็มีคนมาเปิดประตูห้อง แต่คนที่เปิดไม่ใช่เจ้าของห้อง แต่เป็นพี่หมอ หรือพี่ชานยอล เป็นคนมาเปิดแทน พี่เขาดูงงๆที่ผมมาเคาะประตูเกือบตีสามแบบนี้ 



"อ้าว น้องแบม มาทำอะไรครับ?" 


"ผมมาหาพี่มาร์ค" 


"ตอนตีสามมาทำอะไรดึกๆดื่นๆ หื้ม?" พี่หมอถามด้วยนํ้าเสียงสงสัย ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากเบาๆ 


"พี่มาร์คบอกให้ลงมา ผมก็เลย.."


"ก็เลยลงมาแบบนี้ไม่ได้นะครับ ไอมาร์คมันอันตรายนะ ยิ่งดึกๆแบบนี้ มันดุนะครับน้องแบม" 



ยันไม่ทันที่ผมจะได้พูดจบ พี่หมอก็แทรกขึ้นมา ซึ่งผมเข้าใจที่พี่หมอต้องการจะสื่อ แต่ปกติพี่มาร์คไม่เคยโทรหาผมดึกแบบนี้ ยิ่งถ้าโทรบอกให้ลงมากลางดึกยิ่งไม่เคยมี แต่ที่ลงมาคราวนี้มันมีเหตุผล..



"โอ๋ๆ พี่หมอล้อเล่นนะ เข้าไปเถอะ มันคงรออยู่" 



จบคำนั้นพี่หมอก็เปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้ผมเข้าไป พอก้าวเท้าเข้าไปสัมผัสแรกที่สัมผัสได้ก็คือกลิ่นยาฉุนมาก พวกกลิ่นเบตาดีน กลิ่นแอลกอฮอล์มันคละคลุ้งเต็มไปหมด 



"อ้าวแบมเสียงจองกุกร้องทักขึ้นจากบนโซฟา โดยที่มีพี่วีแปะปลาสเตอร์ยาให้ที่หัวอยู่ ตอนนี้เท่าที่ผมมองมีประชากรอยู่ไม่ตํ่ากว่าสิบคน ทุกคนล้วนแต่เป็นคนที่ผมเคยเจอทั้งนั้น แล้วทำไมทุกคนถึงอยู่ในสภาพเดียวกัน สภาพที่เหมือนไปมีเรื่องกับใครมา..?



"ไอเวรนี่เลิกสูบบุหรี่ แล้วมาทำแผลก่อนได้ไหมเลือดไหลหมดตัวกูไม่รู้นะเว้ย!" เสียงพี่แจ็คสันดังลอดออกมาจากห้องนอน เท้าผมก้าวเดินตรงไปยังห้องนั้นโดยอัตโนมัติก่อนจะจับลูกบิดแล้วเปิดเข้าไป



"เจ็บหนักสุด เสือกทำตัวเหมือนไม่เป็นอะ ระ.. อ้าวไอรามยอนมาได้ไงเนี่ย?" 


"..."


"มึงมาก็ดีละ ฝากดูไอมาร์คมันแปปนึงนะ ช่วยบอกให้มันไปทำแผลที กูออกไปช่วยข้างนอกก่อนพี่แจ็คสันพูดรัวๆก่อนจะยื่นกล่องปฐมพยาบาลยัดใส่มือผม แล้วเปิดประตูเดินออกไปก่อนที่จะปิดลงในทันที


สายตาผมมองไปที่ใบหน้าเรียวจนเห็นสันกรามชัดเจน ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้ไร้รอยฟกชํ้า ตอนนี้กลับมีเด่นชัดอยู่ช่วงโหนกแก้ม มือที่ตอนนี้ใช้ถือบุหรี่เต็มไปด้วยรอยแตกเหมือนกับไปกระแทกอะไรมาอย่างแรง แต่ที่หนักสุดน่าจะเป็นช่วงบริเวณหัวคิ้ว ที่มีเลือดไหลหยดลงมา 



"เกิดอะไรขึ้น?" 


"..."


"เป็นขนาดนี้แล้วทำไมไม่ยอมทำแผล?" ผมเดินไปใกล้ก่อนจะสัมผัสไปที่รอยฟกชํ้าบริเวณใบหน้าอีกคนเบาๆ 


"กูโทรบอกให้มึงลงมา"


"..."


"แต่มึงไม่ลง" 


"พี่ก็รู้ว่าแบมทำแผลไม่เป็น" 


"..."


"แบมเรียกพี่ชานยอลมาทำแผลให้นะในจังหวะที่ผมหมุนตัวเตรียมจะหันหลังกลับเดินไปยังประตู พี่มาร์คก็เอื้อมมาจับข้อมือผมไว้เสียก่อน 



"...ไม่ต้อง"



"...แค่มึงเดินไปล็อคประตูก็พอ"



ตอนแรกผมจะไม่ยอมเดินไปล็อคให้ แต่พี่เขาใช้สายตากดดันผมจนผมต้องเดินไปล็อคประตูให้ หลังจากนั้นพี่มาร์คก็ด้บบุหรี่ลง ก่อนจะทิ้งลงไปในที่เขี่ยบุหรี่กลางโต๊ะหัวเตียง แล้วใช้มือชี้มาที่กล่องปฐมพยาบาลในมือผม


"ให้พี่ชานยอลทำให้เถอะ"


"ไม่" 


"คุยให้รู้เรื่อง"


"..."


"ไม่ได้ไม่อยากทำให้ แต่แบมทำไม่เป็น กลัวพี่เจ็บ โอเคไหม?" 



"...ไม่ต้องสนใจว่ากูจะเจ็บ หรือไม่เจ็บ"



"...ในเมื่อกูบอกให้มึงทำ นั้นก็คือกูให้มึงทำ"





xxxxx





การทำแผลผ่านพ้นไปจนถึงขั้นตอนสุดท้าย คือขั้นตอนปิดพลาสเตอร์ ถึงแม้ตอนที่ทำอาจจะทำถูกบ้างผิดบ้าง แต่ผลลัพธ์ก็ยังออกมาค่อนข้างหน้าพอใจ มือเบาลงกว่าครั้งแรกที่ทำแผลให้ผมเสียอีก



"ปลาสเตอร์มีแต่ลายโพโรโระ เอาไหม?" คนตัวเล็กถามขึ้นก่อนจะชูกล่องขึ้นมาให้ดู สงสัยคงจะเป็นแจ็คสันที่ซื้อมา เพราะทุกครั้งมันจะชอบซื้อลายนี้มาตลอด


"อืมผมครางตอบรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะหลับตา แล้วเอียงหน้าขึ้นเพื่อให้อีกคนติดปลาสเตอร์ให้ที่บริเวณหางคิ้ว แต่รอแล้วรอเล่าอีกคนก็ไม่ยอมติดสักที่ ในขณะที่ผมกำลังจะลืมตาขึ้น ก็มีสัมผัสเบาๆแตะลงมาที่ปลายจมูกผมเบาๆ มันเลยทำให้ผมเลือกที่จะหลับตาต่อไป 



"...อย่าไปมีเรื่องเจ็บตัวอีกนะ" 



ถ้าให้เดาน่าจะเป็นการใช้จมูกแตะจมูก หลังจากนั้นก็มีปลาสเตอร์แปะลงมาบริเวณหางคิ้วอีกคนใช้มือกดเบาๆเพื่อให้ติดแน่นขึ้น ก็เป็นอันเสร็จสิ้นการทำแผลครั้งนี้ ครั้งที่สองที่เขาเคยทำแผลให้ผม..



"ที่บอกอย่าไปมีเรื่องอีก คือไม่อยากทำแผลให้?" 


"อืม ไม่อยากทำให้" 


"หึผมหัวเราะในลำคอ ที่ไม่อยากให้ไปเจ็บตัวอีก เพราะไม่อยากทำแผลให้ เหอะ ตลกสิ้นดี 


"พี่อยากทำแผลให้แบมหรือไง?" 


"แล้วทำไมกูต้องทำให้?"


"..."


"เพราะนอกจากกู ก็ไม่มีใคร 'มีสิทธิ์ทำมึง" 



"...เหมือนกัน" 



เหมือนกันในที่นี้คือยังไงต้องการจะบอกว่านอกจากตัวเขาเองก็ไม่มีใครมีสิทธิ์ทำผมนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินอะไรแบบนี้ออกมาจากอีกคน มันทำให้ผมรู้ว่าความรู้สึกของเขาที่มีต่อผมพัฒนาไปแล้วจริงๆ


...ค่อนข้างน่าพอใจ



ดังนั้นผมเลยขยับแขนขึ้นแล้วรั้งเอวอีกคนให้ขยับเข้ามาใกล้ เนื่องจากตอนนี้ผมนั่งบนเตียงส่วนเขายืน เลยทำให้ความสูงค่อนข้างต่างกัน ก่อนจะเงยหน้าพูดอะไรบางอย่างออกไป หลังจบประโยคอีกฝ่ายก็รีบผละตัวออก แล้วเดินออกไปนอกห้องทันที ก่อนจะปิดประตูลงอย่างแรงตามมา



"...ทำตัวแบบนี้ ระวังไว้ตัวไว้"



"...ความอดทนกูไม่ได้สูง" 



...และผมรู้ว่าเขารู้ความหมายที่ผมจะสื่อออกไป เพราะแบมไม่ใช่คนโง่



"ไอคุณชายมุ้งมิ้งเชียว มีโพโรโระแปะหัวมาด้วย" 



ทันทีที่ผมก้าวออกมาจากห้อง แจ็คสันที่กำลังโดนชานยอลทำแผลให้ก็ตะโกนพูดขึ้นมา ตอนนี้ทั้งห้องอยู่ในสภาพเดียวกันคือมีรอยแผลตามร่างกาย เนื่องจากหลังจากที่พวกนั้นมันเห็นพวกผมก็เกิดเหตุชุลมุนขึ้น แต่ทางผมได้โทรแจ้งตำรวจไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ทุกคนในที่นี่ถูกจับได้ทุกคน ยกเว้นเซฮุนกับจินยองที่หนีไปทัน แต่ถึงยังนั้นก็เถอะ ยังไงเซฮุนมันก็ไม่มีทางโดนสาวตัวถึง เพราะถ้าหนึ่งในที่โดนจับตัวไปเกิดพูดอะไรขึ้นมา ยังไงก็โดนเก็บแน่ คนที่รู้จักกับมันรู้ดี.. 



"เดี๋ยวมึงก็ต้องมีเหมือนกัน รอกูล้างแผลเสร็จก่อนเถอะไอหมอมันขัดขึ้น ก่อนจะทำแผลให้แจ็คสันต่อ แต่เมื่อผมกวาดสายตาไปทั่วห้อง ก็ไม่พบคนที่ออกมาก่อนหน้านี้ ยังไม่ทันที่ผมจะได้เอ่ยปากถาม เจบีที่นั่งอยู่บริเวณโซฟาก็พูดขึ้นมา



"ไปซื้อรามยอนข้างหลัง เดี๋ยวคงขึ้นมา" 


"..."


"ห้องมึงไม่มีรามยอน ห้องกูกับแจ็คสันหมด ไม่ต้องถามว่าทำไมถึงปล่อยลงไปผมได้ยินเลยพยักหน้ารับ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบริเวณโซฟาตัวใกล้ๆกัน พลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะจุดไฟแช็ก เจบีมันก็พูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง 


"สูบเพลาๆหน่อยก็ดี ตอนออกมาจากห้องมึง น้องมันไอจนหน้าแดงเลย" 


"..."


"คงจะไม่ชอบควันบุหรี่" 


"แบมไม่เคยบอกกู" 


"แล้วทำไมน้องมันต้องบอกมึง?" 


"..."


"บอกก็เหมือนเราไป 'บังคับไม่ให้เขาทำในสิ่งที่เขา 'ชอบสู้เราให้เขาทำต่อไปไม่ดีกว่า?" 


"..."


"ถึงแม้ในใจน้องมันอยากจะบอกให้มึงเลิกทำก็เถอะ มึงไม่สังเกต?" คำพูดเจบีมันทำให้ผมย้อนกลับมานึก เพราะแบมไม่เคยบอกว่าไม่ชอบควันบุหรี่ และไม่เคยบอกให้ผมเลิกสูบ แต่เมื่อนึกไปนึกว่าผมกลับนึกออกเหตุการณ์นึง


ช่วงนี้เวลาเราออกไปไหน ผมจะแวะจอดร้านสะดวกซื้อแล้วให้เขาลงไปซื้อบุหรี่ให้ ส่วนผมจะรออยู่ในรถ แต่หลายครั้งที่เขาจะกลับมามือเปล่า แล้วบอกว่าบุหรี่มันหมด และคำพูดเจบีก็ยิ่งเป็นสิ่งยํ้าเตือนว่าอาจจะเป็นเรื่องจริง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก



"เย้ ของกินมาแล้วเสียงจองกุกตะโกนลั่น ก่อนจะวิ่งไปเปิดประตู ก็พบคนที่หายตัวไปกลับมาในสภาพสองมื้อเต็มไปด้วยถุงร้านสะดวกซื้อ 


"แบม ขอบคุณนะ" 


"อือ ไม่เป็นไรร่างเล็กยิ้มตอบกลับไป ก่อนจะเดินวางถุงบนโต๊ะ ทันทีที่ถุงวาง จำนวนคนในห้องทั้งหมดก็กรูกันเข้าไปที่ถุง ก่อนจะรื้อแย่งกันทันที เห็นดังนั้นผมเลยกวักมือเรียกอีกคนให้เดินมา แต่อีกคนกลับส่ายหน้าก่อนจะชี้เข้าไปในครัว แล้วก็เดินไปตรงหน้าเตา ก่อนจะหยิบหม้อขึ้นมาแล้วต้มนํ้าร้อน ดูแล้วน่าจะกำลังต้มรามยอนเป็นแน่ 



"ไอหมอมึงอย่าแย่งเปเปโร่กูดิ!" 


"กูเป็นหมอทำแผลให้มึงนะเว้ยต้องให้กูสิ" 


"หมอแล้วยังไง เรื่องของกินกูไม่ยอมแพ้หมออย่างมึงหรอก!" 


"เออ วันหลังมึงไปให้ไอมาร์คทำแผลให้เลยนะดึกๆดื่นๆไม่ต้องเรียกกูออกมา"


"เรียกไอมาร์คกูยอมเลือดโชกหัวไปโรงพยาบาลเองดีกว่า!" 



เสียงทะเลาะดังขึ้นจากการไม่ลงตัวในการแบ่งของในถุง แต่ก็เงียบลงตอนที่แบมถือหม้อรามยอนออกมาจากในครัว ก่อนจะวางไว้กลางโต๊ะ นั้นเลยทำให้ทุกคนเลิกสนใจของในถุง และหันมาสนใจกับรามยอนบนโต๊ะ 



"นี่ๆ ที่พี่แจ็คสันเรียกแบมว่ารามยอน นี่หมายความว่ายังไงอ่ะ?" จองกุกถามขึ้นก่อนจะหันหน้าไปถามแจ็คสัน 


"น้องมันชอบกินรามยอน กินแต่รามยอน กูก็เลยเรียกว่าไอรามยอน" 


"แบมชอบกินรามยอนหรอ?" และคำถามนี้หันไปถามอีกคนที่กำลังหยิบตะเกียบส่งให้ทุกคนอยู่


"อืม เราทำอาหารไม่เป็น รามยอนก็เลยเป็นอะไรที่เราทำแล้วอร่อยที่สุด" 



"...แต่ว่า ตอนนี้เราไม่ชอบแล้วหล่ะ" 





xxxxx





ผมไม่รู้ว่าผมใช้นํ้าเสียง หรือสีหน้าตอนไหน ตอนที่บอกว่าไม่ชอบกินรามยอนแล้ว ใช่ ผมไม่ชอบกินแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่อยากกิน พี่มาร์คเขาไม่ให้ผมกินรามยอน เรียกว่าห้ามเลยเสียดีกว่า ทุกครั้งพี่เขาจะมาทำอาหารให้กิน หรือไม่ก็จะพาออกไปกินข้างนอก 


แต่ผมมีบางครั้งก็ไม่ยอมเหมือนกัน เพราะผมมีสิทธิ์ที่จะกินหรือไม่กิน แต่ทุกครั้งก็จะจบที่เขาจะใช้เหตุผลมาพูด และสุดท้ายผมก็ต้องยอมไป เพราะที่เขาพูดมามันดันถูกทั้งหมด แต่ถึงผมจะไม่ชอบกินแล้วก็ตาม แต่ความอยากมันยังคงมีอยู่ 


ตอนนี้ทุกคนกำลังใช้ตะเกียบแย่งกันกินรามยอนในหม้อกันอย่างไม่มีใครยอมใคร มีเพียงผม กับพี่มาร์คเท่านั้นที่ไม่ได้เข้าไปกิน แต่สักพักพี่มาร์คกลับเดินมาทางผม ก่อนจะจับที่ข้อมือแล้วดึงผมไปยังห้องครัว ก่อนจะหยิบถุงที่ผมซื้อรามยอนมากจากข้างล่าง ซึ่งตอนนี้เหลืออยู่ประมาณ 3 ห่อ รสชาติไม่เหมือนกัน ยื่นส่งมาให้ผม 



"...จะกินรสไหน เลือก" 



นํ้าเสียงนิ่งเป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัวดังขึ้น ก่อนจะหันไปหยิบหม้อใบใหม่มาวางไว้บนเตาก่อนจะใส่นํ้าลงไปในหม้อ



"ให้กิน?" 


"นานๆกินครั้ง กูก็ไม่ได้ห้าม" 


"แล้วถ้าครั้งหน้าจะได้กินตอนไหน?" 



"...ปีหน้า" 



บ้าไปแล้วนานๆครั้งของเขาคือปีละครั้ง? 



"รีบๆเลือก ก่อนที่มึงจะได้กินอีกทีปีหน้าสิ้นคำนั้น ผมเลยรีบส่งรามยอนไข่ไปให้คนหน้าเตาทันที ก่อนที่จะได้กินอีกทีปีหน้าจริงๆ 



ไม่นานนักรามยอนไข่ก็ถูกเทใส่ในชามเรียบร้อย พี่มาร์คเพิ่มไข่ลงไปด้วย เพราะที่ให้มามันมีเพียงเล็กน้อย ผมกินอยู่ตรงเคาน์เตอร์สูงบริเวณครัว เพราะตอนนี้โต๊ะข้างนอกคนเต็มทุกเก้าอี้หมดแล้ว 



"วันหลังอยากกินก็พูดพี่มาร์คเดินมาก่อนจะยื่นตะเกียบส่งมาให้ 


"ก็เคยพูดแล้ว เคยให้กินที่ไหนหล่ะ"


"หลังจากนี้จะกินก็กิน แต่อย่าให้บ่อย"



"...เพราะกูก็จะเพลาๆเรื่องบุหรี่เหมือนกัน" 



หลังจบประโยคนั้น เจ้าของประโยคก็เดินออกไปจากโซนครัวทันที ทิ้งไว้แค่ผมกับชามรามยอน และเสียงหัวใจที่กำลังเต้นแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ ทั้งที่เป็นประโยคธรรมดา แต่ทำไมผมถึงสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ถ่ายทอดออกมา.. 


พี่มาร์คบอกจะเพลาๆเรื่องการสูบบุหรี่ ทั้งที่ผมไม่เคยพูดเรื่องนี้เลย ผมไม่ชอบควันบุหรี่ แต่เลือกที่จะไม่บอก นั้นเป็นเพราะเหมือนกับเราชอบทำอะไรอย่างนึงมากๆ แต่มีคนมาบอกให้เราเลิกทำ ซึ่งมันต้องยากอยู่แล้วที่จะเลิก นั้นเลยทำให้ผมไม่บอก ถึงแม้ในใจจะอยากให้เลิกมากแค่ไหนก็ตาม ครั้งไหนที่ผมจะเลี่ยงให้เขาสูบได้ ผมก็จะเลี่ยง เวลาไปข้างนอกเขาจะชอบให้ผมลงไปเป็นคนซื้อบุหรี่ให้ แต่ผมเลือกที่จะไม่ซื้อ และบอกว่าหมด ทั้งที่มันไม่ได้หมดตามที่ผมพูดออกไปเลย



"เอาหล่ะทุกคน ไหนๆวันนี้เราก็มารวมตัวกันแล้ว.."


"..."


"เรามากินเหล้ากันเถอะ ทุกคน!!" เสียงพี่เจโฮปตะโกนดังลั่นห้อง หลังจากที่ผมเดินออกมาจากครัวได้แปปเดียว และทุกคนในห้องดูเห็นด้วยกับคำพูดของพี่เจโฮป หลังจากนั้นผ่านไปไม่ถึงนาที พี่แจ็คสันก็ลากพี่นัมจุน กับพี่วีออกจากห้องเพื่อไปซื้อเหล้ากับเบียร์ข้างล่าง แต่พี่เจบีขอตัวกลับไปทันทีหลังจากได้ยินว่าจะกินเหล้า



"น้องแบมร่วมวงไหม?" เสียงทะเล้นดังขึ้นมาจากด้านหลัง พอหันไปก็พบว่าเป็นพี่ชานยอล 


"ไม่ครับ"


"มีพี่หมออยู่ ไม่ต้องห่วงหรอก เป็นอะไรเดี๋ยวพี่หมอช่วยเอง" 


"ไม่ดีกว่าครับผมหลุดขำออกมาเบาๆ พี่เขาก็รู้อยู่แล้วว่าผมแพ้แอลกอฮอล์ ถึงแม้จะมีหมออยู่ที่นี้ก็ตามแต่ ผมก็คงไม่กินอยู่แล้ว


"งั้นน้องแบมช่วยพี่หมออย่างนึงสิ"





เจ้าที่แถวนี้เขาแรงนะคะพี่หมออออ น้องอยากจะเตือนไว้ ;- ; 





Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 374 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34883 ploylaksi (@ploylaksi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 กันยายน 2562 / 16:16
    เขินมบมากๆๆๆๆ
    #34883
    0
  2. #34830 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 02:54
    จะให้น้องทำอะไรพิเรนทร์ๆหรือเปล่าพี่หมอ
    #34830
    0
  3. #34766 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 16:18

    โโถ่พี่ชานยอลลล จะเบ่นไรอีกกก

    //แค่คำว่าจะเพลาๆเรื่องบุหรี่ผมนี่สำลักเป็นสีขมพูเลยครับ แงง

    #34766
    0
  4. #34734 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 22:35

    พี่ชานหาเรื่องอีกแล้ว *0*

    #34734
    0
  5. #34641 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 10:42
    พี่หมอนี่แผนเยอะมากค่ะ
    #34641
    0
  6. #34584 AnutsaraPanthong (@AnutsaraPanthong) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 15:12
    มีความพิเศษใส่ไข่
    #34584
    0
  7. #34582 Mn'2;P (@daveenik) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 20:30
    พี่มาร์คอย่าหลอกน้องนะ
    #34582
    0
  8. #34483 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 17:16
    ชอบความสังเกตตตต
    #34483
    0
  9. #34435 toeyly45 (@0981939356) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 12:05
    โง้ยย ความใส่ใจนี้อิอิ
    #34435
    0
  10. #34418 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 14:58
    ละมุนนน
    #34418
    0
  11. #34324 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 22:25
    พี่มาร์คน่ารักนะเดี๋ยวนี้
    #34324
    0
  12. #34240 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 18:11
    มาร์คพูดทีนี่คือทำใจเต้นตลอดดด ดูใส่ใจอ่ะ หมอชานนน เจ้าที่แรงนาจาาา
    #34240
    0
  13. #33023 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 07:17
    ง่อวววว พี่มาร์คโค.ดน่ารักกก ><
    ชอบประโยคที่พูดกับแบมอ่ะ 
    #33023
    0
  14. #31892 @fujinoii (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 12:03
    หมั่นไส้นี่คือรอให้แบมทำแผลให้สินะ เหม็นความรักของสองคนนี้จริงๆ อิจฉา
    #31892
    0
  15. #31864 4cf1c742a7514ca (@4cf1c742a7514ca) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 01:04
    แต่ละคำจากพี่มาร์คนี่เป็นคำธรรมดาที่ทำให้ละลายได้อ่ะ พี่หมอนี่แกล้งเก่งเนอะ ระวังเจ้าของปลาย่างน๊า
    #31864
    0
  16. #30992 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:49
    โอ้ยกลิ่นความรักนี่มันแรงขึ้นๆเรื่อยๆเลยอ่ะ
    #30992
    0
  17. #30008 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:43
    หูยยย พี่ชานจะเล่นอะไรอีกอ่ะ อุ้ยแกร เขาใส่ใจกัน ทำเพื่อกันและกันแหละ
    #30008
    0
  18. #29064 THE-ARK-MTBB (@GBG712) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 22:56
    น่ารักจังเลยอ่า ต่างคนต่างทำเพื่อกัน
    #29064
    0
  19. #28891 Bam1A_TY (@Bam1A_TY) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 05:20
    รอสงสารพี่ชานเลยยย 555+ โดนแน่ๆๆชานเอ้ย
    #28891
    0
  20. #28759 sine_saki (@sine_saki) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 18:35
    รออยู่น้า อยากรู้พี่หมอให้ช่วยอะไร
    #28759
    0
  21. #28756 patteeraa (@patteeraa) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 13:15
    มาอัพนะคะ รออยู่
    #28756
    0
  22. #28755 Rattanawan_earng (@Rattanawan_earng) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 12:17
    เดว คุงชายเก๊าหึงนะ คุงหมอชานยอล
    #28755
    0
  23. #28754 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:50
    แน่ะ ชานยอลลลลลล จะให้ทำอะไร
    #28754
    0
  24. #28745 drivechyns (@drivechyns) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:49
    รีบๆมาอัพนะคะฮือออออออออออ:-;;;;;;
    #28745
    0
  25. #28744 ButterChanel (@ButterChanel) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:55
    งือออออ รีบๆมาอัพน้า เค้ารออยู่
    #28744
    0