ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 31 : DANGER TWENTY-EIGHT [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,474
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 357 ครั้ง
    1 เม.ย. 60






ไม่รู้ว่านี้เป็นเวลากี่โมง แต่เนื่องจากมีเสียงคล้ายๆกับคนทะเลาะกันดังเข้ามาในโซนประสาทมันเลยทำให้ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา แต่พอลืมตาก็พบว่าทั้งห้องตกอยู่ในความมืด ไม่มีแสงแยงลอดเข้ามาแม้แต่น้อย มันเลยทำให้ผมรู้ว่าตอนนี้น่าจะเป็นช่วงเวลากลางคืนแล้ว



"อย่าโกรธกูดิ กูไม่ได้เป็นคนเริ่มคิดสักหน่อย"


"..."


"มึงมาโกรธกูคนเดียวไม่ได้นะ มึงต้องไปโกรธไอชานยอลมันด้วย มันเป็นคนคิดแผน 'แมวขโมยปลาย่างอ่ะ" 


"แมวขโมยปลาย่าง?"


"ชานยอลมันบอกว่า กูกับมันเหมือนเป็น 'แมวส่วนมึงเป็น 'เจ้าของปลาย่างแล้ว ไอรามยอนเป็น 'ปลาย่าง' " 


"กูไม่เข้าใจ"


"ก็แมวมันชอบกินปลา เจอปลาย่างก็ต้องขโมยกินเป็นธรรมดา" 


"..."


"พวกกูก็แค่อยากรู้ว่าถ้า 'เจ้าของมันรู้ ว่า 'ปลาย่างมันโดนขโมยไป จะเป็นยังไง" 



"...แล้วพวกมึงรู้กันหรือยัง?"



"...ว่า 'เจ้าของเป็นยังไง?" 



ตึกตัก ตึกตัก..



อยู่ดีๆหัวใจผมก็เต้นแรงขึ้นมา ผมไม่รู้ว่าทำไมอยู่ดีๆถึงเต้นแรงขนาดนี้ ผมยกมือขึ้นสัมผัสไปบริเวณห้วใจก็พบว่ามันเต้นเร็ว และถี่ เหมือนกำลังตื่นเต้นอะไรสักอย่าง ถึงแม้ผมไม่ค่อยเข้าใจที่พวกพี่ข้างนอกเขาพูดกันสักเท่าไหร่ แต่ลึกๆแล้วมันก็แอบเข้าใจทั้งหมด



แอ้ดด..



เสียงเปิดประตูทำให้ผมเผลอหลับตาลงโดยอัติโนมัติ ไม่รู้ว่าทำไมต้องแกล้งทำเป็นหลับ ทั้งที่ความจริงก็ตื่นได้ตั้งนานแล้ว เสียงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ก่อนที่เตียงจะยุบลงมาเหมือนมีนํ้าหนักของใครสักคนนั่งลงมา หลังจากนั้นก็เหมือนมีมือวางลงมาบนหัว ก่อนจะลูบไปมาเบาๆ ช่วงเวลานี้มันยากที่จะฝืนหลับตาลง แต่ก็ต้องแกล้งทำเป็นหลับ ซึ่งผมไม่รู้ว่าทำไมต้องแกล้ง รู้แค่ว่าตอนนี้ไม่อยากจะสบตา หรือคุยอะไรทั้งนั้น..



"หัวใจเต้นแรงจังนะ"



เฮือก..



ถึงแม้ว่าจะพยายามแกล้งทำเป็นหลับมากแค่ไหน แต่มันก็มีสิ่งนึงที่โกหกไม่ได้ 


...นั้นก็คือเสียงของหัวใจ...



"หวั่นไหวแล้วหรอ?" 



เสียงแหบพร่าดังชิดริมใบหูผม มันทำให้ผมสะดุ้งอย่างแรงก่อนจะผลักอีกคนออกไป แต่อีกฝ่ายเหมือนจะรู้ทันรวบเข้าที่ข้อมือผมไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะดันขึ้นไปพาดเหนือหัว ทำให้ผมดิ้นหนีไม่ได้เลย



"ปล่อย!" 


"ตอบมาก่อน หวั่นไหวแล้วหรอ?" 


"เปล่า"


"แล้วหัวใจมึงเต้นแรงทำไม?" 


"..."


"เต้นแรง แล้วหน้ามึงก็แดงด้วย" 



เขาถามในสิ่งที่ผมก็ไม่รู้คำตอบ ผมก็ไม่รู้ทำไมหัวใจผมถึงเต้นแรง แล้วผมก็ไม่รู้ว่าทำไมหน้าผมถึงแดง ถึงลึกๆอาจจะรู้คำตอบว่าทำไม แต่ตัวผมก็คงยังฝืน ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเอง



"...ชอบกูหรอ?" 



ตึกตัก ตึกตัก..



เสียงหัวใจผมยิ่งเต้นแรง และดังขึ้น เมื่อได้ยินคำถามนั้น ไม่เอาสิ ขอร้องหล่ะหัวใจ ช่วยอย่าทำตามใจแบบนี้เลย.. 



"หัวใจมึงตอบกูมาแล้ว มึงไม่ต้องตอบแล้วหล่ะ" 


"มะ ไม่แต่ยังไม่ทันที่ผมจะได้ปฏิเสธ เขาก็พูดอะไรบางอย่างออกมาเสียก่อน" 



"...จำวันที่เล่น 'Truth or Dare'  ได้ไหม?" 



"...มึงบอกมึง 'ไม่ได้ชอบผู้ชาย" 



"...แต่มาวันนี้ 'หัวใจมึงกลับเต้นแรงให้กู"



"...แบบนี้มันหมายความว่ายังไง แบมแบม?" 



"ระ เรา เราไม่ได้ชอบผู้ชาย" 


"หื้ม?" 


"เราไม่ได้ชอบผู้ชายเราชอบผู้หญิงที่หัวใจมันเต้นแรงก็เพราะว่าตอนนี้เราแค่ไม่ สะ.. อื้อ!!" 



ยังไม่ทันได้พูดจบ พี่มาร์คก็ล็อคเข้าที่ใบหน้าผม ก่อนที่จะจับให้เงยหน้าขึ้นไปก่อนที่พี่เขาจะก้มลงมาจูบผม เลยทำให้ตอนนี้มือผมเป็นอิสระ ผมทั้งผลัก ทั้งตี เขาก็ไม่ยอมปล่อย เขาพยายามจะสอดลิ้นเข้ามาแต่ผมก็ปิดปากแน่นไม่ยอม 



กึก..



"โอ๊ยอื้อ!" 



เขากัดเข้าที่ปากล่างของผมอย่างแรง มันเลยทำให้ผมเผลอร้องตะโกนลั่นออกมา แต่หารู้ไหมนั้นเป็นการเปิดช่องทางที่ดีให้กับอีกคน ตอนนี้มีบางอย่างค่อยๆสอดเข้ามาข้างในเสื้อ ก่อนที่จะสัมผัสบริเวณแผ่นหลังของผมช้าๆ นั้นเลยทำให้ผมสติหลุด ตัดสินใจยกเท้าขึ้นยันเข้าไปที่หน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง



ปึก!!



"ทำบ้าอะไรวะ?!" เขาหันมาถามผมด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง และนํ้าเสียงที่ไม่พอใจ แต่ผมก็ไม่สนใจรีบจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ แล้วรีบวิ่งออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด แต่ก็ลืมไปว่าที่มือมีสายนํ้าเกลืออยู่ เลยทำให้แรงวิ่งกระชากสายนํ้าเกลือจนหลุดออก ความรู้สึกตอนนี้มันทั้งเจ็บ และชาหนีบไปในเวลาเดียวกัน 



"อึก!" ผมพยายามกัดริมฝีปากตัวเอง เพื่อระบายความเจ็บ บริเวณตรงที่เข็มเจาะมีเลือดไหลออกมา แต่ยังไม่ท้นจะได้หาวิธีแก้ ร่างผมก็ลอยหวืดขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนใครสักคน 



"...โง่จนได้เรื่อง" 



พี่มาร์คพูดด้วยนํ้าเสียงติดไปทางดุ ก่อนที่จะอุ้มผมมาวางบนเตียง หลังจากนั้นก็คุยโทรศัพท์กับใครสักคนระหว่างคุยก็หันมามองผมด้วยสายตานิ่งๆเป็นระยะ



"สายนํ้าเกลือหลุด"


(...)


"โง่ ทำอะไรไม่คิดผมมั่นใจว่าเขากำลังพูดถึงผมแน่ๆ มันเลยทำให้ผมหันไปมองค้อนใส่เขา แต่อีกคนก็ทำเป็นไม่รู้สึก หันไปคุยโทรศัพท์ต่อ


(...)


"ภายในสิบนาที"


(...)



"...ไม่อยากเห็น 'เด็กแถวนี้ตายก่อนเรียนจบ"



ตี้ด..





xxxxx





"จะอยู่ดีๆได้ยัง?" ผมเอ่ยถามคนตรงหน้า ที่นั่งหน้างอมาตั้งแต่ชานยอลเข้ามาทำแผลให้ จนชานยอลมันกลับไปแล้วก็ยังหน้างอเหมือนเดิม ไม่พอใจอะไรอยู่แน่ๆ


"..."


"อย่าเงียบ"


"ก็อยู่ดีๆแล้วนี่ไง จะมาบ่นใส่อีกทำไม?" 


"พูดดีๆ"


"ก็พูดดีอยู่ เราก็ยังไม่ได้พูดคำหยาบออกมาสักคำ"


"อย่าเถียง"


"พี่มาร์ค!" 



คนตัวเล็กหันมาตะคอกใส่ผมเสียงดัง ก่อนจะยกมือขึ้นกุมหัวตัวเอง เวลาคนเราไม่สบาย มักจะอ่อนแอเป็นพิเศษ อันนี้ผมเข้าใจ แต่ไม่ยักจะรู้ว่าเด็กนี่นอกจากจะอ่อนแอแล้วยังขี้หงุดหงิด แถมยังเอาแต่ใจมากๆอีก



"เราปวดหัว เจ็บแขนไปหมด พี่อย่าเพิ่งกวนได้ไหม?" 


"..."



"...แล้วก็ขอโทษที่เสียงดังใส่ ไม่ได้ตั้งใจ"



นํ้าเสียงติดไปทางรู้สึกผิดดังขึ้นเบาๆ ผมไม่รู้ว่าตอนนี้อีกคนแสดงสีหน้าออกมายังไง เพราะเขาเอาแต่ก้มหน้า ทำให้เส้นผมหล่นปรกลงมาจนมิดตา 


ไม่รู้ตอนไหนที่ผมเผลอเลื่อนมือไปสัมผัสเส้นผมนิ่มของอีกฝ่าย ก่อนจะปัดมันไปให้พ้นระดับสายตาของอีกคน หลังจากนั้นก็เชิดปลายคางให้ระดับสายตาเราอยู่ระดับเดียวกัน ก่อนจะขยับปากถามในสิ่งที่ตัวเองยังไม่ได้รับคำตอบที่ชัดเจน



"มึงชอบผู้ชาย?" 


"เปล่า ไม่ได้ชอบแต่อีกคนก็ตอบออกมาอย่างไม่ลังเล แต่ไม่รู้ทำไมตอนนี้ผมถึงได้ยินเสียงหัวใจของคนตรงข้ามเต้นค่อนข้างดังออกมา 


"แล้วทำไมใจเต้นแรงให้กู?" 


"เรา เราไม่รู้"



"...หรือมึงไม่ได้ชอบผู้ชาย"



"...แต่มึงชอบแค่กูคนเดียว?" 



ตึกตัก.. ตึกตัก.. 



"...มึงใจเต้นแรงให้กับเพื่อนมึงหรือเปล่า?"



"...ถ้าไม่ แสดงว่ามึงชอบแค่กู"



"...มึงหน้าแดงให้กับเพื่อนมึงหรือเปล่า?"



"...ถ้าไม่ แสดงว่ามึงชอบแค่กู"



"...ข้อสุดท้าย"



"...มีงจูบกับผู้ชายคนอื่นนอกจากกูหรือเปล่า?"



"...แต่ถ้าไม่ แสดงว่ามึงชอบแค่กู" 



ใบหน้าที่ติดไปทางนิ่งตลอดเวลา ตอนนี้กลับเป็นเพียงแค่ใบหน้าเล็กอูม ที่ขึ้นริ้วสีแดงอย่างเห็นได้ชัด นัยต์ตาสั่นไหวราวกับกำลังสับสน เพียงแค่ผมพูดต้อนอีกคนเสียจนมุม เพราะที่ผมพูดมาทั้งหมด ผมมั่นใจว่าผมไม่ได้พูดผิด 



"ตรงนี้ มันบอกออกมาหมดแล้วผมว่าพลางจิ้มลงบนหน้าอกฝั่งซ้ายของร่างตรงข้ามเบาๆ 


"แต่เราเป็นผู้ชาย เราไม่ได้เป็นเกย์"


"กูก็ไม่ได้บอกว่ามึงเป็นเกย์"


"..."


"มึงก็ผู้ชาย ที่ชอบ 'แค่กู' " 


"เราไม่ได้ชอบ"


"มึงชอบกู"


"เราบอกว่าไม่ได้ชอบไงเราแค่.."


"แค่อะไร?"


"เปล่า"


"ตอบ"



"...เราก็แค่รู้สึกดี"



"ยังไง?"



"...ก็แค่อยู่ด้วยแล้วปลอดภัย รู้สึกว่าพี่ปกป้องคนอื่นได้" 



"...ถึงแม้ภายนอกจะดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เหมือนจะนิสัยไม่ดี เพราะตอนแรกเราก็คิดแบบนั้น"



"...แต่พอมารู้จัก ก็พบว่าพี่เป็นคนดีมากคนนึง" 



"...ข้อสุดท้ายก็"



"...พี่ทำให้ตอนนี้เรา ชอบกิน 'ข้าวผัดมากกว่า 'รามยอน' " 



ข้อสุดท้ายเผลอทำให้ผมหลุดคำออกมา แต่ก็ดีแล้วที่เขาชอบกินข้าวมากกว่าเส้นรามยอนแต่จริงๆที่พูดออกมาแทบจะผิดทั้งหมด ที่พูดมาไม่ได้มีส่วนถูกเลย..



"...มึงเข้าใจผิดแล้ว"



"...กูปกป้องคนอื่นไม่ได้ เพราะกูปกป้องได้แค่มึง"



"...แล้วความจริงกูก็ 'เลวแต่กูคงเป็นคนดีได้แค่มึง"



"...สุดท้าย"



"...กูทำอะไรได้มากกว่าแค่ 'ข้าวผัดธรรมดาๆนั่น" 



...นี่มันไม่ได้ต่างจากประโยคสารภาพรักเลยแม้แต่นิดเดียว...





xxxxx





"เราจะนอนแล้ว"


(ก็ไปสิ)


"วางแล้วนะ" 



ตั้งแต่ที่เขาพูดประโยคพวกนั้นออกมา มันทำให้ผมรีบวิ่งออกมาจากห้องนั้นให้เร็วที่สุด แต่กลับห้องได้ไม่นาน โทรศัพท์ที่อยู่ในกางเกงก็สั่นขึ้น เบอร์ไม่โชว์ชื่อ แต่พอกดรับปรากฏว่าเป็นพี่มาร์ค เขามีเบอร์ผมได้ยังไงก็ไม่รู้ จนตอนนี้เขาก็ยังไม่ยอมวางสาย ทั้งที่เราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย



(กล้า?)


"ทำไมต้องไม่กล้า?" ผมย้อนถามกลับ ก่อนจะตัดสายทิ้งทันที ตอนนี้ในหัวมันเต็มไปด้วยคำถาม คำถามก็คือประโยคที่เขาพูดในห้องมันหมายความว่ายังไงเพราะมันเหมือนกับประโยค...


สารภาพรัก..?



แต่เป็นไปไม่ได้หรอก ผมสะบัดหัวแรงๆสองสามทีเพื่อไล่ความคิดนั้นออกไป อย่างพี่มาร์คนะหรอจะมาชอบผม คนที่เอาแต่ดุ เอาแต่ด่าทุกครั้งที่เจอหน้ากัน ยังไงก็ไม่มีทางแน่ๆ



ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 



ในจังหวะที่ผมจะเลี้ยวตัวเข้าห้อง กลับมีเสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นมาเสียก่อน 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!



"แบม พวกกูเอง เปิดประตูให้หน่อย" 



พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้น จากตอนแรกที่จะเข้าห้อง เท้ากลับเปลี่ยนทิศทางเดินไปยังประตู ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกอย่างแรง เมื่อคิดถึงภาพวันนั้น ภาพที่ผมเกือบตาย ปลุกพวกมันเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าผมไปโรงพยาบาลไม่ทันจะทำยังไง



แอ้ดด..



"หน้ามุ่ยเชียวมึง มีอะไร เห้ย!!" ผมกระชากเข้าที่คอเสื้อไอยูคอย่างแรงก่อนจะดึงตัวมันลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน


"ที่ปูซานพวกมึงกินเหล้ากันใช่ไหม?" 


"ก็ อะ เออดิ ไอยองแจมันซื้อมาอ่ะ!" ยูคยอมหันไปชี้ที่ยองแจที่ยืนอยู่ด้านหลัง เจ้าตัวดูสะดุ้งทันทีที่ผมเบนสายตาไปทางมัน


"มึงอย่ามาโยนดิวะ มึงก็กินอ่ะ ไอแบมพวกกูไม่ได้ตั้งใจนะเว้ย!" 


"ใช่ๆๆ พวกกูไม่ได้ตั้งใจนะ แต่มึงก็ไม่ได้กิน แล้วมึงจะมาโวยวายใส่พวกกูทำไม?" 


"ใครบอกกูไม่ได้กิน กูเผลอกินเข้าไปจนกูต้องเข้าโรงพยาบาลแล้ว!" 


"..."


"ไหนตอนแรกตกลงจะกินแค่เบียร์ไง พวกมึงกินเหล้าแล้วก็เมากัน ตอนกูปลุกพวกมึงก็ไม่ตื่นสักคน จนกูต้องเดินไปหาประชาสัมพันธ์เพื่อไปโรงพยาบาล" 


"เอ่อ ไอแบม กูขอโทษนะ แต่กูไม่ได้ตั้งใจจริงๆ"


"กูก็ขอโทษ แต่ตอนนั้นมันเสี้ยนนี่หน่า กูก็เลยหยิบติดมา" 


"ไม่โกรธกูนะ"


"กูไม่ใช่เด็กผมปัดมือที่ยูคยอมมันเอื้อมมาบีบแก้มผมออกอย่างแรง ก่อนที่จะมองมันด้วยสายตาไม่พอใจ


"เอาหน่า เป็นเด็กให้กูสักวันเถอะ นี่กูกำลังง้อมึงอยู่นะ น้องแบมคราวนี้มันรวบตัวผมไปกอดอย่างแรง เหมือนมันกำลังจะแกล้งผมยังไงยังงั้น ผมทั้งดิ้นทั้งทุบหลังมันก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยส่วนยองแจก็เอาแต่หัวเราะไม่ยอมเข้ามาช่วยทั้งที่ผมจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว ไอยูคมันกอดแน่นเกินไป..



"...ทำอะไรกัน"





xxxxx





เสียงใครสักคนดังขึ้นมาทางฝั่งทางออกจากลิฟท์ พอผมหันไปก็พบว่าเป็น เอ่อ เป็นใครผมก็ไม่รู้จักหรอก รู้แค่ว่าอยู่อีกมหาวิทยาลัย แต่ไอแบมน่าจะรู้จักดี ก็วันนั้นผมเห็นคนนี้เข้าไปนอนกอดกับไอแบมเต็มสองลูกตา ยองแจมันก็เห็น ดูท่าแล้วคงสนิทกันพอสมควร



"...ถามว่าทำอะไร" 



เขาเน้นถามยํ้าอีกรอบก่อนจะใช้สายตาที่ไม่เป็นมิตรมองมา ไอยองแจมันก็เข้ามากระตุกแขนเสื้อผมแรงๆ แต่ผมก็หันไปมองมันด้วยความไม่เข้าใจ 



"...ผมหรอผมไม่ได้ทำอะไรนิ"



"ไอยูคมึงไปกวนเขาทำไมเนี่ยแล้วก็ปล่อยไอแบมก่อน"


"กูกวนอะไรกูยังไม่ได้กวนเลย" 


"เออหน่า อย่างแรกมึงปล่อยไอแบมก่อนถึงผมจะไม่เข้าใจในสิ่งที่มันพูดก็ตาม แต่ผมก็ยอมคลายแรงกอดลง แต่ยังไม่ได้ปล่อยออก



พลั่ก!



"แฮ่ก.. หายใจไม่ออกมึงกอดกูแน่นไปแล้วนะ!" แต่ไอแบมมันก็ผลักผมออกมาก่อนจะหายใจเข้าไปแรงๆ มันเลยทำให้ผมรู้ว่าผมคงจะกอดมันแรงไปจริงๆ 


"อ้าวหรอ โทษๆกูไม่รู้ ไม่คิดว่ามึงจะตัวเล็กขนาดนี้เมื่อกี้ตอนที่กอดมัน ผมรู้สึกว่ามันตัวเล็กมาก กอดแล้วแทบจะจมหายเข้าไป แล้วที่เพิ่งจะรู้เพราะว่านี่เป็นครั้งแรกที่ผมกอดมัน 


"อือๆ ไม่เป็นไร วันหลังอย่าทำอีกแล้วกัน" 



"...มันคงไม่มีวันหลังแล้ว"



หมับ..



"โอ๊ยเจ็บ อย่ารัดคอ" 



ปัง! 



ผมยืนมองไอแบมที่เพิ่งโดนลากเข้าห้องตัวเองไปเมื่อกี้ พี่คนนั้นเดินไปด้านหลัง แล้วใช้แขนซ้ายเอื้อมไปที่ข้างหน้า ก่อนจะล็อคเข้าที่คอ แล้วก็ใช้มือข้างที่ว่างกดรหัสผ่านเข้าไป จนตอนนี้เหลือแค่ผมกับยองแจที่ค่อยๆหันมามองหน้ากัน ก่อนจะพูดเป็นประโยคเดียวกันว่า



"...มึง เขารู้รหัสห้องกันด้วยอ่ะ"





xxxxx





ปัง! 



"ปล่อยเจ็บ!" ผมหันไปพูดเสียงดังใส่ แต่อีกคนกลับไม่ได้สนใจอะไรเลยแม้แต่น้อย


"ก็ทำให้เจ็บ"


"แล้วพี่จะมาทำให้เจ็บทำไม?"



"...มึงตัวเล็ก"



"หะ?"



หมับ!



"โอ๊ย!"



"...กอดนิดเดียวก็เจ็บ"



อยู่ๆพี่มาร์คก็เข้ามากอดผม กอดโดยใช้แรงที่ทำให้ผมต้องร้องออกมา มันแน่นกว่าที่ยูคยอมกอดผมเสียอึก ไม่ว่าจะดันหรือทุบก็ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย สักพักเหมือนแขนเริ่มคลายอ้อมกอดออก คลายลงเหลือแค่เพียงอ้อมกอดเบาๆ ในขณะที่ยูคยอมก็กอดผมในลักษณะเดียวกับพี่มาร์ค แต่ความทำไมความรู้สึกถึงได้แตกต่างมากมายเพียงนี้.. 



"พี่มากอดทำไมอ่ะปล่อยได้แล้วถึงแม้จะแปรเปลี่ยนเป็นอ้อมกอดเบาๆแล้ว แต่ถึงยังงั้นผมก็ยังดันเขาออกไปไม่ได้อยู่ดี


"แบบไหนดีกว่า"


"อะไรดีกว่า?" ในจังหวะที่ผมเงยหน้าขึ้นไปถาม ก็พบว่าอีกฝ่ายได้ก้มลงมามองอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เมื่อเห็นดังนั้นผมจึงหลุบสายตาลงโดยอัตโนมัติ


"อย่าโง่"


"..."


"ตอบ"


"จะให้ตอบอะไรก็ไม่เข้าใจคำถามเนี่ย!" 


"..."


"พี่หมายถึงกอดหรอถ้าใช่ 'แบบนี้ดีกว่า" 


"..."


"ใครเขาจะไปชอบโดนกอดแรงๆกันหล่ะ?" ผมเป็นพวกพูดตรงอยู่แล้ว ก็ผมไม่เข้าใจว่าพี่เขาต้องการจะสื่ออะไร อยู่ดีๆมาถามแบบไหนดีกว่าแล้วอะไรมันดีกว่าอะไรละ? 



"...งั้นก็ทำตัวดีๆ"





ร้ายกาจ!!! กล้าดียังไงมากอดลูกเราแรง ทั้งคุณมูมินและคุณมังกรเลย! รู้มั้ยว่าเลี้ยงมาตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยกอดแรงเลยนะ กลัวลูกเจ็บ แต่พวกเธอเป็นครายยยย T_____T แล้วคุณมังกรก็นะ หลอกแต๊ะอั๋งลูกเราปะเนี่ย? เนียนนะเราอ่ะ แต่คุณแม่จะหลีกทางให้นะ เพราะหลังไมค์คุณมังกรเขาจ่ายใต้โต๊ะให้คุณแม่เยอะมาก อิอิ >w< 





Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 357 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34828 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 02:22
    อ้อมจังเลยนะพี่มาร์คคคค
    อ้อมจากเกาหลีไปแอลเอจะถึงไทยละมั้งนั้นนนนน
    #34828
    0
  2. #34764 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:56

    หหมายถึงกอดยูคกัยกอดพี่อัรไหนดีกว่า ก็ถามงี่ซี่~

    #34764
    0
  3. #34732 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 14:55

    โอ้ยยยย ทำไมต้องเขินขนาดนี้ ... *$€÷×#!&'@&+£,"!-(¥+^$#-:&$

    #34732
    0
  4. #34684 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 14:14
    อิพิมัค! ไปถามน้องโต้งๆตรงๆอย่างงั้นได้ไง-3-
    #34684
    0
  5. #34639 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 10:26
    เขินเว้ยยยยย พูดก็เริ่มเยอะละนะ มาร์ค
    #34639
    0
  6. #34553 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 13:51
    เจ้าเล่ห์นะ รอยของชั้นและนายยย
    #34553
    0
  7. #34551 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 12:07
    อ่านละเหมือนจะตาย โครตเขิน
    #34551
    0
  8. #34482 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 06:08
    หวั่นไหวแทนนนน
    #34482
    0
  9. #34458 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 12:36
    เขิน ตอนถามแบมว่าหวั่นไหวแล้วเหรออ่ะ แต่หลังจากนั้นรู้สึกหมั่นพี่มาร์คมาก มั่นมากค่ะ555
    #34458
    0
  10. #34431 N_Nam0802 (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 04:20
    เขินเขินเขิน
    #34431
    0
  11. #34416 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 13:59
    เขินแปลกๆ5555
    #34416
    0
  12. #34321 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 21:42
    ทำไมเหรอทำตัวดี ๆ แล้วพี่มาร์คจะกอดบ่อย ๆ เหรอ
    #34321
    0
  13. #34238 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 17:45
    ทำไมเขินนนนนนนนน
    #34238
    0
  14. #31862 4cf1c742a7514ca (@4cf1c742a7514ca) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 20:39
    ออกตัวแรงกว่านี้ไม่มีอีกแล้วตอนถามแบมนี่ฟินมากเหมือนร้องไม่รู้ตัวแต่อีพี่ก็ตฝคาดคั้นจนน้องเขินอ่ะ ฮาร์ดคอไปอีกพี่มาร์คนึกว่าเล่นมวยปล้ำค่อยๆสอนน้องสิเดียวกระดูกหัก
    #31862
    0
  15. #30939 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 04:46
    บอกเค้าไปค่ะพี่มาร์ค นี่ของพี่ ไม่ก็บอกน้องไปให้น้องรู้ตัวค่ะ แบมของก แค่เนี้ยค่ะพี่ ทุกคนยอมให้พี่เลย 555555
    #30939
    0
  16. #30408 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:28
    ตอนนี้มีความฟิน
    #30408
    0
  17. #29987 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:28
    หูย หึงใช่ป้ะ หึงก็บอกไม่เสียหายหร้อกก
    #29987
    0
  18. #28752 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 07:07
    เค้ารู้รหัสกันเว้ยยูค 555
    #28752
    0
  19. #28705 Dark20798 (@m6412009) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 11:11
    หึงโหด!!! //เขินแทน>/////<
    #28705
    0
  20. #28670 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 00:02
    ความเขินพุ่งเกินขีดจำกัด
    #28670
    0
  21. #28633 Noon Pacharapan (@noonfairytail) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 15:10
    ขำความพูดพร้อมกันของยองแจและยูคยอม 5555
    #28633
    0
  22. #28552 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 12:10
    มีความเนียนนแรงงงง55555
    #28552
    0
  23. #28253 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:42
    เนียนนิดนึงง
    #28253
    0
  24. #27419 민밀 มินเมียมิลค์ (@prapanich) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 01:21
    มายก้อดดดดดดดด เขินเวลสิบบบบบ
    #27419
    0
  25. #27416 N.Carrot20 (@NCarrot20) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 18:48
    ใจบางงงง เขิลลลลลล
    #27416
    0
  26. #27349 Ohsem (@hztao68) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 18:30
    ฉันว่าพี่มันต้องหมายถึงกอด.. บนเตียง ใครหื่นมากกว่ากันระหว่างพี่มาร์คกับเราคะ 55555555555
    #27349
    1
    • #27349-1 pY12 (@Thanuttharida12a) (จากตอนที่ 31)
      18 เมษายน 2560 / 16:12
      ไม่คิดว่าจะเจอคนเป็นแม่ยกกามๆแบบเราค่ะ 5555555 ไม่มีอะไรก็กามได้ แค่นี้ก็กามได้5555 เซม จับมือ
      #27349-1