ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 30 : DANGER TWENTY-SEVEN [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 327 ครั้ง
    22 มี.ค. 60







มีบางสิ่งกำลังบีบอยู่ที่มือของผม มันทำให้ผมต้องค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ถึงแม้จะลืมแทบไม่ไหวก็ตาม แรงบีบไม่ได้คลายลงแม้แต่นิดเดียว แม้ผมจะพยายามขยับมือออกแล้วก็ตาม 


สายนํ้าเกลือระโยงพันมือผมไปหมด เลยทำให้ผมเริ่มขยับมือที่ถูกบีบอีกครั้ง แต่ดูเหมือนคราวนี้เขาจะยอมปล่อยออกอย่างง่ายๆ เห็นดังนั้นผมจึงเอื้อมมือข้างนั้นมาจัดสายนํ้าเกลือที่พันกันมั่วให้เข้าที่ เมื่อตาผมลืมขึ้นเต็มตา ก็พบว่าห้องมันคุ้นๆคล้ายกับห้องผม แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงเมื่อผมอยู่ปูซาน.. 



"ตื่นแล้วหรอ?" ผมหันไปตามเสียงทุ้มที่ดังมาจากข้างเตียง 


"พี่มาร์ค?" 


"อืม"


"..." ความไม่เข้าใจตีปนกันไปในหัว พี่มาร์คมาได้ยังไงแล้วที่นี่ที่ไหนกันแน่..


"ยังปวดหัวอยู่ไหม?" คำถามที่ส่งมาจากอีกฝ่ายทำให้ผมแน่ใจว่าไม่ได้ฝันไป ถึงแม้จะพยายามคิดว่าเป็นความฝันก็ตาม ก่อนที่ผมจะส่ายหน้าแทนคำตอบ


"ที่นี่ที่ไหน?"


"ห้องกู"


"โซล?" 


"คิดว่าห้องกูอยู่ปูซาน?" คำตอบกวนประสาททำให้ผมเผลอชักสีหน้าใส่ แต่อีกฝ่ายก็แค่ยักไหล่แบบไม่แคร์ 


"แต่ว่าเราอยู่ปูซาน แล้วทำไมตอนนี้เราถึงอยู่โซล?" 


"ถามมาก"


"..."


"นอนไป เดี๋ยวกูไปทำอะไรร้อนๆให้ จะได้กินยาแล้วนอน" 


"ไม่อยากนอน"


"แต่มึงต้องนอน" 



ประโยคสุดท้ายราวกับคำสั่งดังขึ้นก่อนที่เจ้าตัวจะเดินออกไปจากห้อง ผมพลิกแขนดูปรากฏว่าผื่นแดงหายไปหมดแล้ว อาจจะมีมึนๆหัวบ้าง แต่ไม่เชิงปวดหัว แต่เดี๋ยวนะ..


...ถ้าผมอยู่โซลแล้วยูคยอม กับยองแจหล่ะ? 



คิดได้ดังนั้นผมจึงขยับตัวลงมาจากเตียง แล้วเดินไปหยิบเสื้อกันหนาวของตัวเอง ก่อนจะสอดมือลงไปในกระเป๋าเสื้อหาโทรศัพท์ พอหยิบออกมาก็พบว่ามีสายเข้ามาเกือบร้อยสาย ทั้งจากยูคยอมและยองแจ เห็นดังนั้นจึงทำให้ผมรีบโทรกลับหาทันที รอไม่ถึงวินาที ก็มีคนรับสายอย่างรวดเร็ว



(ไอแบม!! มึงอยู่ไหนเนี่ยกูหามึงไม่เจอ หาแทบจะพลิกปูซานแล้วนะโว๊ย!) 


"ยูคมึงใจเย็นๆก่อน"


(มึงจะให้กูใจเย็นได้ยังไง?! เพื่อนกูหายไปทั้งคนนะ นี่ไอยองแจก็ไปเช่ามอเตอร์ไซต์หามึงอยู่!) 


"คือกูอยู่โซลแล้ว"


(ห้ะ!! มึงเมาค้างอ๋อมึงจะอยู่โซลได้ไง มึงอยู่ปูซานไอบ้า!) 


"กูอยู่โซลจริงๆ มึงกลับมาแล้วมาหากูที่คอนโดหน่อย กูมีเรื่องจะคุยด้วยคงไม่ต้องถามใช่ไหมว่าจะคุยเรื่องอะไร มันก็มีอยู่เรื่องเดียว เรื่องที่พวกมันทำให้ผมเป็นแบบนี้


(จริงอ่ะแล้วมึงกลับไปตอนไหนทำไมไม่บอกพวกกู!!) 


"เดี๋ยวกูจะบอก ก็ต่อเมื่อพวกมึงสองคนมาหากูที่คอนโด" 


(มึงจะมาเล่นลิ้นแบบนี้ไม่ได้ มึงบอกมาเลยดิ!)


"ยูค แค่นี้นะ กูปวดหัว เสียงมึงดังมากเลยอ่ะ"


(ไอแบ๊มมมม!! วางกู กะ..!!) 



ตี้ด..



ผมตัดสายทิ้งทันที เพราะเสียงเพื่อนผมมันทั้งแหลมและดังมาก เลยทำให้ตอนนี้ผมเริ่มกลับมาปวดหัวอีกครั้ง ถึงจะไม่ได้ปวดมาก แต่ก็มากพอที่จะเห็นโลกหมุนเลยแหละ..


แต่ก็กลิ่นหอมๆของอะไรสักอย่าง มันทำให้ผมก้าวออกจากห้องนอน ก่อนจะเดินตามกลิ่นหอมๆนั้นไป ผมมองเห็นพี่มาร์คอยู่ในครัว มือนึงถือตะหลิว มือนึงคุยโทรศัพท์ ผมมองภาพนั้นแล้วก็เผลอหลุดยิ้มเล็กๆออกมา พี่เขาจะทำอาหารหรือคุยโทรศัพท์กันแน่ เลือกสักทางสิ ผมเลือกที่จะนั่งมองอีกฝ่าย จนเขาหันมาสบตาผมเข้าพอดี แต่ก็ไม่รู้ทำไมผมถึงเลือกที่จะหลุบตาลง



"ม๊า แค่นี้ก่อนนะครับ"


(...)


"ครับ เดี๋ยวแวะเข้าไป" 



เสียงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนมาหยุดที่ข้างตัวผม เขาวางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะก่อนจะเอื้อมมือมาจับหน้าผมให้เงยหน้าขึ้นไป ก่อนจะทาบมือมาที่หน้าผากผมเบาๆ 



"...ตัวอุ่นๆ"



เขาพูดขึ้นก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว ทิ้งไว้แต่คนที่กำลังสับสนอยู่ข้างนอก ตอนที่เขาทาบมือลงมา มันมีความรู้สึกบ้างอย่างที่แปลกๆ มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายออกมาไม่ได้ แถมหัวใจผมก็ยังเต้นเร็วกว่าปกติอีกด้วย.. 


ข้าวต้มปลาร้อนฝีมือคนตรงข้าม ถูกวางไว้ข้างหน้าผมเคียงคู่กับนํ้าเปล่าอุ่นๆ แต่ว่าตอนนี้ผมยังไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น รู้สึกไม่อยากอาหารอย่างบอกไม่ถูก



"ขอบคุณนะ"


"..."


"แต่ว่าเรายังไม่อยากกินอะไรเลย"


"คำสองคำ จะได้กินยา" 



ผมส่ายหน้าแทนคำตอบ มันไม่อยากกินอะไรเลยจริงๆ ถึงแม้อาหารตรงหน้าจะดูน่ากินขนาดไหนก็ตาม ผมปวดหัว ผมแค่อยากอยู่นิ่งๆก็เท่านั้น และไม่รู้ตอนไหนที่เขาเดินมาข้างๆตัวผมก่อนจะวางมือลงมาบนหัวผมเบาๆ ก่อนจะออกแรงลูบไปมา



"เราไม่ใช่เด็ก"


"ก็ไม่ได้บอกสักคำว่าเป็นเด็ก" 


"..."


"แต่วันนี้นิสัยมึงเด็ก คนโตแล้วเขาต้องกินข้าว เพราะเขารู้ว่าถ้าไม่กินข้าวแล้วจะไม่หาย" 


"เราโตแล้ว มุกหลอกเด็กแบบนี้ใช้ไม่ได้ผลหรอก" 


"โตแล้วก็ต้องรู้สิว่ากินข้าวไม่ตรงเวลามันไม่ดี โตแล้วยังคิดไม่ได้?" ที่เขาพูดมามันก็ถูก ถ้าไม่กินข้าวก็จะกินยาไม่ได้ เพราะเป็นยาหลังอาหาร ผมเลยเลือกที่จะตัดปัญหาทุกอย่างด้วยการ..


"ถ้ายอมกินแล้วจะหยุดบ่นใช่ไหม?" 


"..."


"งั้นก็ได้ พี่จะได้หยุดมองว่าเราเป็นเด็กสักทีหลังจากนั้นผมก็หยิบช้อนขึ้นมาตักเข้าปากทันทีแต่ก็ลืมไปว่านี่มันของร้อน! 



"แค่กๆแค่กร้อนๆ!" ผมสำลักออกมาจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ก่อนที่จะหยิบแก้วนํ้ามาดื่มตามเข้าไปจนหมดแก้ว แต่ก็ยังคงมีอาการไอตามมาบ้าง 



"...หึ นี่หรอคนโตแล้ว?"



"...สำหรับกู มึงยังก็เป็นแค่เด็กคนนึง"



"...ที่ยังโตไม่พอ" 





xxxxx





หลังจากดูการกินเมื่อกี้นี้แล้ว ให้กินเองคงไม่รอด เลยทำให้ผมลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆก่อนจะหยิบช้อนตักข้าวต้มขึ้นมาเป่าคลายร้อน แล้วจ่อไปที่ปากอีกคน แต่อีกฝ่ายก็นิ่ง แถมยังมองผมด้วยสายตาไม่พอใจ คงจะไม่พอใจที่ผมไปว่าหล่ะมั้ง..



"อ้าปาก"


"กินเองได้"


"อย่าให้พูดซํ้า"


"ก็บอกว่ากินเอง ดะ.. อึก!" ทันทีที่เขาอ้าปากพูด ผมก็จัดการยัดช้อนเข้าไปในปากเพื่อให้หยุดพูด แล้วกินข้าวสักที ตอนแรกก็มีท่าทีไม่พอใจ แต่เมื่อผมเอาช้อนจ่อปากก็ยอมอ้าปากแต่โดยดี แต่กินไปได้ไม่ถึงสี่คำก็ดันมือผมออก ก่อนจะส่ายหน้าเป็นเชิงไม่กินแล้ว ผมเลยรินนํ้าใส่แก้วแล้วส่งไปให้ ก่อนจะหยิบยาส่งตาม ร่างเล็กรับมาใส่ปากก่อนจะดื่มนํ้าตาม แล้วกลืนลงไป



"ไปนอน"


"ไม่เอา"


"แต่มึงป่วยคนป่วยบ้าอะไร ไม่นอนพักผ่อน


"เดี๋ยวก็หาย" 


"อย่าเถียง"


"อย่าว่าได้ไหมตั้งแต่ตื่นมาก็ว่า ก็บ่นตลอด"


"..."


"เรากลับห้องละ ขอบคุณสำหรับข้าวต้ม" 



"...อืม"



ผมตอบสั้นๆด้วยนํ้าเสียงปกติ ก่อนจะหันไปเก็บถ้วยข้าวต้มกับแก้วนํ้าเดินเข้าไปในครัว ไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายจะออกไปแล้วหรือยัง ในเมื่อผมหวังดี แต่อีกคนเลือกที่จะปฏิเสธก็ตามใจ พอล้างจานเสร็จผมก็เดินออกมา สายตาผมประทะเข้ากับอีกคนที่นั่งอยู่ท่าเดิม เหมือนกับไม่ได้ขยับไปไหนเลย แล้วไหนบอกจะกลับห้องทำไมป่านนี้ไม่กลับไปอีก?



"...จะให้นอนใช่ไหม?" 



"...นอนก็ได้ แต่ขอนอนที่โซฟานะ"



"...เราอยากดูทีวี"





xxxxx





ตอนนี้ผมสามารถก้าวออกจากห้องได้ แต่ไม่รู้ทำไมลึกๆแล้วผมกลับไม่อยากออกไป ลึกๆแล้วแอบรู้สึกผิดที่พูดออกไปแบบนั้น ผมเข้าใจว่าเขาหวังดี แต่ผมอาจจะหงุดหงิดที่เขาเอาแต่ว่าผมตลอด มันเลยทำให้ผมเลือกที่จะนั่งอย่างเดิม ไม่ได้ลุกไปไหน


จนตอนนี้ผมเลยย้ายมานอนโซฟา โดยมีหมอนพร้อมผ้าห่ม ผมหยิบรีโมทมากดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆจนมาเจอเขากับหนังตลกเรื่องนึง จริงๆผมเคยดูหลายรอบแล้วเรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่ผมดูบ่อยมาก บ่อยจนสามารถจำได้ทุกฉาก แต่ไม่ว่าจะดูกี่ครั้งก็สามารถหัวเราะออกมาได้ทุกที แต่ในจังหวะที่ผมกำลังโฟกัสไปที่หนัง กลับมีอะไรบางอย่างค่อยๆเขยิบเข้ามาใกล้จนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายที่รดรินอยู่แถวซอกคอ..



"ทำอะไรอ่ะ?" ผมถามออกพลางย่อคอหนี แล้วยกมือดันตัวอีกคนให้ออกไป


"ตลกขนาดนั้นเลย?" 


"ตลกสิ ไม่ตลกจะขำทำไม?" ไม่ได้จะกวน แต่ถ้าไม่ตลก จะหัวเราะทำไมกันหล่ะ 



"...หึ" 



ตี้ด



ว้าบ..



"เห้ยพี่ปิดทำไม?" อยู่ดีๆเขาก็หยิบรีโมทแล้วปิดเฉย ทั้งที่ผมกำลังดูอยู่ 


"นอน"


"ไม่ใช่ เราบอกจะนอนดูทีวีไง แล้วพี่มาปิดทำไมอ่ะ?" 


"มึงดูไปแล้ว"


"แต่ว่า.."



"ชู่ว.. เงียบ แล้วนอนซะ" 



แต่พี่เขาเลือกที่จะเป่าลมใส่บริเวณหูผมเบาๆ ก่อนจะพูดกึ่งบังคับให้ผมนอน พี่มาร์คลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วตวัดผ้าห่มที่กองไปที่เท้า ดึงขึ้นมาคลุมให้ถึงคาง แล้วเดินไปปิดผ้าม่านที่ตอนแรกเปิดกว้าง จนตอนนี้ทั้งห้องรับแขกตกอยู่ในความมืด แล้วไม่นานผมก็หลับไปอีกรอบ..





xxxxx





ก๊อก ก๊อก ก๊อก..



ผมเคาะประตูหน้าของไอมาร์คได้สักพักแล้ว แต่ก็ไม่มีใครมาเปิดประตู พอผมนั่งรถกลับจากปูซานมาโซล ผมก็รีบขับรถมาคอนโดมันทันที แต่มันกลับไม่ยอมเปิดประตูให้ผมเข้าเนี่ยนะเมื่อคืนกูเป็นช่วยมึงแท้ๆนะโว๊ย! 


เมื่อเห็นว่ารออยู่นานแล้ว แต่ไม่มีใครมาเปิดประตู ผมเลยเดินไปเคาะห้องแจ็คสันแทน เพราะมันน่าจะรู้รหัสห้องไอมาร์ค ผมเคาะไปราวห้านาทีถึงจะมีคนมาเปิด วันนี้วันอะไรเนี่ย ทำไมคนถึงเปิดประตูกันช้าขนาดนี้ แต่ทำไมสภาพเจ้าของห้องเหมือนคนเพิ่งตื่น ทั้งที่นี่มันก็บ่ายสามเข้าไปแล้ว



"เคาะอะไรนักหนาเนี่ย!" แจ็คสันมันพูดเสียงดังใส่ผม ก่อนจะสอดมือเข้าไปในเสื้อแล้วเกาพุงเสียงดัง


"เปิดห้องไอมาร์คให้หน่อย" 


"ก็เคาะให้มันออกมาเปิดสิ"


"มันไม่เปิด"


"เอ้าก็แสดงว่ามันไม่อยู่ไง" 


"ก็กูรู้ว่ามันอยู่ ไอเวรนี่ หงุดหงิดใส่กูเพื่อ?"


"มึงมาปลุกกูอ่ะ กูเพิ่งได้นอนไม่ถึงชั่วโมงเอง แม่ง" 


"เออๆ มึงเปิดแล้วก็ไปนอนต่อไป ที่เหลือกูจัดการเองผมตัดบทแล้วโบกมือไล่ให้มันไปเปิดประตู แจ็คสันก็เดินไปใส่รหัสเข้าห้องไอมาร์คให้ ไม่นานประตูก็ถูกปลดล็อคออก ภาพแรกที่เห็นในห้องคือมืดมาก นี่มันจะปิดผ้าม่านตอนกลางวันทำไมวะ? 


ผมเดินเข้าไปคลำปุ่มสวิตซ์ไฟแล้วกดเปิด ทันทีที่ไฟมา ผมก็เห็นไอมาร์คมันนอนอยู่บนโซฟาแล้วโซฟาอีกตัวก็มีใครอีกคนนอนอยู่ด้วย! 


...หึ ชักจะสนุกแล้วสิ



"แจ็คสัน มึงอยากลองเป็น 'แมวปะ?"


"แมวแมวทำไม?" 


"แมวขโมยปลาย่าง แต่พวกเราจะเป็น 'แมวที่ขโมย 'ปลาย่างจากเจ้าของ" 


"แล้วไหนปลาย่าง?" มันว่าพลางชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง ก่อนจะหันมาทางผมแล้วค่อยๆยิ้มขึ้นมา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพวกเราทั้งคู่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างรู้กัน



"...เออ เอาดิ"



หลังจากที่พร้อมใจกันจะทำ แจ็คสันมันก็ส่งซิกให้ผมเป็นเชิงอุ้มแบมขึนมา แต่ผมก็ส่งซิกให้มันกลับว่า มึงนั้นแหละอุ้ม แต่มันกลับชี้ไปที่ไอมาร์คแล้วใช้นิ้วชี้ทำท่าปาดคอตัวเอง ยึกยักกันอยู่นานสุดท้ายผมก็เป็นคนอุ้มเอง เด็กนี่ตัวเบามากอุ้มแล้วเหมือนยกแค่กล่องลังธรรมดาส่วนแจ็คสันก็หยิบสายนํ้าเกลือเดินตามมา 



แกร๊ก..



ทันทีที่ประตูของไอมาร์คปิดลง ผมกับแจ็คสันก็รีบวิ่งเข้าห้องแล้วล็อคประตูทันที..



"มึง ถ้าไอมาร์ครู้ มันไม่ปล่อยเราไว้แน่" 


"เอาหน่า ขำๆ มันมีสิทธิ์อะไรมาโกรธพวกเรา?" ผมหันไปตอบมันขำๆก่อนจะวางน้องลงบนเตียงในห้องนอนแจ็คสันอย่างเบามือ ดูท่าจะหลับเพราะพิษยา เพราะยาที่ผมให้ไปมันมีผลข้างเคียง ทำให้เกิดอาการง่วงนอน 



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!! 



โหยง..



ผมกับแจ็คสันสะดุ้งพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย เนื่องจากเสียงเคาะประตูดังขึ้นดังมาก หรือว่าไอมาร์คจะตื่นแล้วแล้วถ้าใช่มันรู้ได้ยังไงว่าอยู่ห้องนี้? 



"ไอแจ็คเปิดประตูกูจะมายืมหนังไปดู"



...เฮ้อ เกือบไปแล้ว ที่แท้ก็เป็นนัมจุนนี่เอง



"อยู่ในห้องนอนอ่ะ ไปเลือกๆเอาแจ็คสันโบกมือไล่ให้เข้าไปในห้อง แต่เข้าไปได้ไม่นานมันก็เดินมาทางพวกผมก่อนจะชี้เข้าไปในห้อง แล้วเลิ่กคิ้วเป็นเชิงสงสัยอะไรบ้างอย่าง



"เด็กชั้น 21 นิ"


"อืม น้องมันไม่สบาย" 


"แล้วมานอนห้องมึง?"


"จริงๆนอนห้องไอมาร์คมัน แต่พวกกูอยากแกล้งเฉยๆ" 


"กูว่ามันไม่ตลกนะ"


"กูก็ไม่ได้ทำให้มันตลกหลังจากที่ฟังนัมจุนคุยกับแจ็คสันมานาน ผมก็เลยแทรกขึ้นมาบ้าง เพราะที่ทำผมก็ไม่ได้ทำให้มันตลก


"พวกมึงเป็นขโมยกันหรอแบบนี้น้องมันแจ้งจับข้อหาลักพาตัวได้นะเว้ย!" 


"ไม่ขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวมืดๆกูก็พาไปส่งคืนแล้ว แค่หยอกไอมาร์คมันเล่นๆ มันไม่คิดไรมากหรอก" 


"ยังไงกูก็ไม่เกี่ยวนะ กูแค่ผ่านมายืมหนังห้องพวกมึง" 


"..."


"กูไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ขอให้พวกมึงโชคดึนัมจุนรีบออกตัว ก่อนจะรีบหยิบแผ่นหนังเตรียมตัวเดินออกไปจากห้อง แต่มันกลับมีเสียงเคาะประตูที่ทำให้พวกผมสามคนสะดุ้งขึ้นมาพร้อมกันเป็นรอบที่สอง



ก๊อก ก๊อก ก๊อก!!



พวกผมเงียบ ไม่มีใครตอบรับอะไรออกไปทั้งนั้น แต่ประตูก็ยังคงเคาะไปเรื่อยๆ จนในที่สุดแจ็คสันมันก็ตัดสินใจตะโกนถามออกไปด้วยนํ้าเสียงแอบสั่นเล็กๆ



"คะ ใครอ่ะ?"



"...กู"



"กูไหน?"



"...มาร์ค"


!!!!


...ชิบหายแล้วรู้ได้ยังไงวะ?!!



"นัมจุน มึงไปเปิดดิ มึงอยู่ใกล้ประตูสุดผมกระซิบเสียงรอดไรฟัน แล้วเบนสายตาไปทางประตู 


"มึงนั้นแหละตัวดีเป็นหมอเสือกจะเล่นเป็นโจร เป็นไงละตำรวจมาเลยมึง" 


"อย่าพูดมาก ไอแจ็คสันมึงไปเปิดเลย" 


"เอ้าโยนให้กูเฉย ไอชาน มึงนั้นแหละไปเปิด" 


"มึงนั้นแหละ!" 



"...พวกมึงจะมาเปิดกันเอง"



"...หรือจะให้กูใช้วิธีของกู?" 



เสียงไอมาร์คดังลอดเข้ามาก นํ้าเสียงไม่ได้ตะโกน แต่ผมสัมผัสได้ถึงความยะเยือกจากนํ้าเสียงนั้น ปกติเสียงมันก็นิ่งอยู่แล้ว แต่พอมาเป็นในสถานการณ์แบบนี้มันยิ่งแล้วใหญ่! 



"อะ เออๆ เปิดแล้วเป็นแจ็คสันที่ส่งเสียงกลับไป ก่อนที่จะเดินไปที่ประตูก่อนจะสัมผัสมือลงไปที่ลูกบิดประตูผมรู้ที่มันยอมเปิด คงเป็นเพราะไม่อยากให้ห้องพัง ถ้าเกิดมันเข้ามาโดยวิธีของมัน งานนี้มีแต่ เละกับเละ..



แกร๊ก..



"อยู่กันสามคน?" พอประตูถูกเปิดออก มาร์คมันก็กวาดสายตาเข้ามาในห้อง ก่อนจะมาหยุดที่หน้าแจ็คสันคนตรงหน้า..


"เออ นัมจุนมันมายืมหนังอ่ะ ส่วนไอชานยอลไม่รู้" 


"มึงกลับจากปูซานแล้ว?" แล้วมันก็เบนสายตาหันกลับมาถามผมเป็นคนถัดไป


"เพิ่งถึงเมื่อเช้า ทำไมคิดถึงกูอ่ะดิ๊ เมื่อคืนเพิ่งเจอกันไปเองผมพยายามทำใจดีสู้เสือ ทั้งที่ข้างในใจนี่เป็นเพียงแมวน้อย



"...ขอดูห้องนอนหน่อย"



"หื้มไม่ได้ๆ กูเพิ่งพ่นยากันยุงไป" 


"..."


"เอ่อ แล้วห้องกูก็ไม่เรียบร้อยด้วยอ่ะ ไว้ดึกๆค่อยมาดูแล้วกัน" 



"...กูรู้ว่าแบมอยู่ข้างใน"



"...อย่ามาเล่นแบบนี้อีก กูไม่ชอบ" 



"อะไรของมึงไอรามยอนจะมาอยู่ห้องกูได้ยังไงมันก็อยู่ห้องมันดิ!" 



ปึก!



"...แต่สลิปเปอร์ห้องกูมันตกอยู่หน้าห้องนี้"



"...มึงจะแก้ตัวว่ายังไงอีก แจ็คสัน?" 



ว่าจบไอมาร์คก็เดินชนไหล่พวกผมเข้าห้องไป ก่อนที่จะออกมาจากห้องด้วยสภาพมือข้างนึงอุ้มแบมพาดบ่าส่วนอีกมือถือขวดนํ้าเกลือ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง โดยที่ไม่เหลียวกลับมามองพวกผมอีกเลย..



"พัง พัง พัง!! ไอชานยอลแผนขโมยปลาย่างอะไรของมึงกูเกือบโดนย่างแทนปลาแล้วเห็นไหมเนี่ย?!" 


"ก็กูไม่รู้ว่ามันจะจับได้นี่หว่า!" 


"วันหลังมึงไปขโมยคนเดียวเลยนะ แล้วก็นะ ระวังมึงโดนไอมาร์คขโมยปลาคืน"


"อะไรมันจะขโมยอะไรของกู?" 


"ก็เมียมึงอ่ะ แต่ก็ช่วยไม่ได้มึงไปขโมยของมันก่อน"



...หื้มเมียผม?


...แบคฮยอน?! 



"...ไอเวร!! นั้นกูไม่ยอมนะเว้ย!! 





ใครรอฉากบู๊ ไม่มีนะคับ รักลูกเท่ากัน ไม่อยากให้ใครเจ็บตัว 555555555555555555 สุดท้ายปลาย่างของแม่ก็โดนเจ้าของปลาอุ้มกลับไป ส่วนพวกแมวๆ และเมียแมวๆ ก็ระวังตัวไว้ให้ดีนะ ปล. นี่โกรธแมวมาก แมวขโมยลูกเรา! 




Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 327 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34827 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 02:10
    อะไร ใครขโมยเมียพี่มาร์ค นิอ่านมายี่สิบกว่าตอนยังไม่เห็นเมียพี่มาร์คเลยนะ 5555
    #34827
    0
  2. #34763 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 14:32

    เเค้าก็หวงของเค้า ตลกใจแมวน้อยพี่ชาน5555

    #34763
    0
  3. #34731 MarkP_endear. (@MPTuan93) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2561 / 14:41

    เล่นแบบนี้ไม่กลัวตายกันเลยนะ อิพี่ยิ่งโหดๆอยู่ 55555555

    #34731
    0
  4. #34683 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:11
    อย่าเล่นขโมยเมียกันสิลูก...
    #34683
    0
  5. #34661 woojinyoung2 (@woojinyoung2) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 01:34
    .หนุกมาก
    #34661
    0
  6. #34648 Maimame (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 19:31
    พี่มาร์คคนขี้หวง นี่แอบสะดุ้งแทนตอนมาร์คมาหน้าห้อง 555
    #34648
    0
  7. #34638 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 10:20
    สนุกมั้ยยยย เดี๋ยวก็โดนย่างจริงๆหรอกแจ็ค
    #34638
    0
  8. #34595 alltimeismark (@alltimeismark) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 23:10
    โอ๊ย....ทำเพื่ออะไร๊ 5555
    #34595
    0
  9. #34564 yumiwalkout (@yumiwalkout) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:59
    จะขโมยปลาย่างเกือบโดนย่างแทนมั้ยล่ะ555
    #34564
    0
  10. #34481 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 กันยายน 2560 / 05:56
    ขโมย5555
    #34481
    0
  11. #34415 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 13:49
    เกือบละ55
    #34415
    0
  12. #34320 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 21:28
    เล่นอะไรกันเป็นเด็ก ๆ เลย เดี๋ยวจะโดนของไม่ใช่น้อย
    #34320
    0
  13. #34237 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 17:37
    โอ้ยยยยย ตลกกกก เจ้าของหวงนะ
    #34237
    0
  14. #31859 4cf1c742a7514ca (@4cf1c742a7514ca) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 19:52
    เป็นคณะตลกไปแล้ว แมวเอ้ยแมว เจ้าของปลานี่มาเอาปลาคืนไวมากหวงน่ะหวง
    #31859
    0
  15. #30938 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 04:24
    5555 จะโดนอะไรกันไหมแต่ละคน
    #30938
    0
  16. #30407 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 07:18
    โอ้ยๆๆใช่เลยแผนฆ่าตัวตายชัดๆ5555

    ตอนนี้ไม่มีอะไรมากโดยเฉพาะสาระ 555
    แต่สัมผัสได้ถึงความเยือกเย็นของพี่มาร์ค
    #30407
    0
  17. #29981 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 22:23
    ตลกอ่ะ555555
    #29981
    0
  18. #28751 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 06:58
    ยังจะเล่นไง 55555
    #28751
    0
  19. #28669 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 23:50
    โอ้ยขำ5555555
    #28669
    0
  20. #28550 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 11:59
    แผนฆ่าตัวตายย55555
    #28550
    0
  21. #28250 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 23:26
    เกือบโดนย่าง55555โอ้ยขำอ่ะ
    #28250
    0
  22. #27392 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 03:45
    เจ้าของปลามีปืนนะ อย่าทำเป็นเล่นไป อิอิ
    #27392
    0
  23. #27352 toeyly45 (@0981939356) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:37
    เล่นอะไรกัน5555 เกือบไม่รอดแล้วไหมล่ะ555
    #27352
    0
  24. #27024 BenzBenz9397 (@BenzBenz9397) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 12:45
    เล่นอะไรกันเกือบโดนย่างแล้วมั้ยล่ะ5555
    #27024
    0
  25. #25836 Suphaphone Silyphong (@noy-spp) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 23:13
    ขโมยปลาอย่างมั้ยล่ะ55555
    #25836
    0