ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 23 : DANGER TWENTY-ONE [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,029
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 367 ครั้ง
    25 ม.ค. 60





"...คิดจะแทงคนอื่น ต้องรู้จักโฟกัสฝ่ายตรงข้าม"



"...หลุดโฟกัสเมื่อไหร่ ระวังเป็นฝ่ายโดนเสียบเองนะ หึ" 



แต่พอได้ยินเสียงในระยะใกล้แบบนี้ เสียงมันดูคุ้นหูประหลาด มันเลยทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง และภาพที่เห็นทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจเสียมากกว่า ผมไม่คิดว่าจะเป็นเขา..



"...พี่มาร์ค?"



หลังจากแปลกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ ตอนนี้ผมกับพี่มาร์คนั่งอยู่ที่โซฟาด้านนอก แต่ตอนที่ออกมาก็ไม่เห็นยองแจกับยูคยอมเสียแล้ว ผมก็เลยโทรหาแต่ก็ได้ข้อสรุปมาว่าพวกนั้นกลับไปก่อน หลังจากวางสายผมก็เลยเดินมานั่งตรงโซฟาตัวตรงข้ามกับอีกคน จนถึงตอนนี้ผ่านไปราวสิบนาทีก็ไม่มีใครยอมพูดอะไรออกมา จนผมทนไม่ไหวถามในสิ่งที่สงสัยออกไปในที่สุด



"พี่เข้ามาได้ยังไง?" 


"..."


"ไม่สิเข้ามาทำไม?" ผมเปลี่ยนคำถามเพราะว่าคำถามแรกเหมือนผมจะรู้คำตอบกรายๆ ในเมื่อเขารู้ทั้งรหัสห้องผม แถมยังมีกุญแจห้องผมอีก มันคงไม่ยากเท่าไหร่ถ้าเขาจะเข้าห้องผม


"คนที่นอนบนพรมสองคนนั้นใคร?" 


"..."


"ไม่สิคนที่ไม่ได้ห่มผ้าห่มน่ะ ใคร?" 



แต่เขากลับไม่ตอบผม แถมยังย้อนถามผมด้วยคำถามคนละคำถาม แล้วรูปแบบประโยคที่ถามออกมาก็ใช้คำที่ค่อนข้างคล้ายกับคำถามที่ผมถามออกไปก่อนหน้านี้ แบบนี้เรียกว่ากวนหรือเปล่านะ..



"เราถามก่อน" 


"ก็ไม่ตอบ ทำไม?" ผมถอนหายใจออกมาหนักๆ หลังจากที่ไม่ได้คำตอบในสิ่งที่ถามออกไปซึ่งผมก็แอบคิดในใจไว้อยู่แล้วว่าคงจะไม่ได้คำตอบจากผู้ชายคนนี้หรอก ผมเลยเปลี่ยนคำถามที่คิดว่าเขาน่าจะพอตอบได้บ้าง


"กลิ่นแอลกอฮอล์ดื่มมาหรอ?" 


"อืมเขาครางรับในลำคอเบาๆ ก่อนจะหยิบไฟแช็กที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาจุดเล่น 


"งั้นแสดงว่าเมาใช่ไหมแล้วเข้าห้องผิด แบบนี้หรือเปล่า?" 


"ไม่เชิง" 



คำตอบแต่ละอย่างที่เขาพูดออกมามันทำให้ผมค่อนข้างหงุดหงิด ถามไปกี่คำถามไม่เคยจะได้คำตอบที่มันชัดเจน เป็นใครเจอแบบนี้ก็ต้องมีหงุดหงิดบ้างเป็นธรรมดา มันคงถึงเวลาที่ผมคงจะต้องพูดแบบเด็ดขาดสักที



"งั้นขอพูดตรงๆเลยแล้วกัน"


"..."


"เราว่าพี่ทำแบบนี้มันเกินไปหน่อย"


"..."


"โอเคพี่มีกุญแจสำรองห้องเรา แต่นายเอาไปแบบที่เราไม่รู้ นั้นเรียกว่าการขโมยถูกไหม?" 


"..."


"แล้วยังรู้รหัสห้องเราอีก ทั้งที่เพื่อนเราไม่มีใครรู้เลยสักคน และการที่เราไม่เปลี่ยนรหัสห้อง เป็นเพราะเราไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ผมหยุดพักหายใจก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ 


"..."


"แล้วที่สำคัญยังเข้ามาห้องนอน แถมยัง เอ่อ.." 



"...กอดน่ะหรอ?" 





xxxxx





"...กอดน่ะหรอ?" ผมว่าพลางโยนไฟแช็กในมือทิ้งกลับลงไปบนโต๊ะก่อนจะหันมาสนใจอีกคนที่นั่งอยู่โซฟาตัวตรงข้าม ความจริงก่อนหน้านี้ที่อีกคน 'บ่นมา ผมมีฟังบ้างแต่ไม่ได้สนใจอะไรปล่อยเขาบ่นไปเถอะ.. 


"อือ นั้นแหละ"



ใบหน้าเล็กที่ตอนนี้เริ่มมีริ้วสีแดงจางๆขึ้นแถวแก้ม มันอาจจะหมายถึง 'เขินหรือ 'อายได้ทั้งสองแบบ แต่ผมคิดว่าม้นไม่มีอะไรต้องอาย ดังนั้นผมจะคิดว่าเขากำลังเขินก็แล้วกัน



"ทีนี้ตามึงตอบแล้วถึงเวลาที่ผมจะต้องถามในสิ่งที่ผมถามออกไปแล้วไม่ได้คำตอบบ้างแล้ว


"ตอบอะไร?" 


"คนที่เมื่อคืนคนที่นอนพรม ไม่ได้ห่มผ้าห่ม ใคร?" 


"เพื่อนที่มหาวิทยาลัย"


"มาทำไม?"


"มาติวหนังสือ"


"แค่นั้น?"


"อืม"



ถ้ารู้สึกไม่ผิดผมคิดว่าเด็กนี่กำลังกวนประสาทอยู่ ดูได้จากคำตอบแบบถามคำตอบคำเหมือนกำลังจะเอาคืนที่ผมเคยตอบไปก่อนหน้านี้ แต่ในระหว่างนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมาเสียก่อน และดูเหมือนว่าจะไม่ใช่โทรศ้พท์ผม



"พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ?"


(...)


"ตอนนี้ผมอยู่คอนโด ไม่ได้ออกไปไหน"


(...)


"อยู่คนเดียว"



ผมตวัดสายตามองขึ้นไปเมื่อได้ยินคำว่า 'อยู่คนเดียวแต่สายตาก็ประสานกับสายตาอีกคู่ที่มองมาก่อนหน้านึ้พอดี มือเล็กยกมือขึ้นชิดริมฝีปาก ก่อนจะชูนิ้วชี้ขึ้นมาเป็นเชิงบอกให้เงียบๆ 



"ใคร?" เสียงที่ผมใช้ถามออกไปค่อนข้างที่จะดังพอสมควร ผมค่อนข้างมั่นใจว่าคนในสายต้องได้ยินแน่ แต่คนตัวเล็กกลับถลึงตาใส่ผมก่อนที่จะลุกขึ้นเดินไปคุยที่อื่น



"ผมดูโทรทัศน์อยู่ สงสัยเสียงคงมาจากในนั้น"


(...)


"ว่าแต่ 'พี่เซฮุนมีอะไรหรือเปล่าครับ?" 



ชื่อที่หลุดออกมาจากปากอิ่มนั้นทำให้ผมต้องลุกขึ้นเดินตรงไปทางคนตัวเล็กที่ยืนหันหลังให้ก่อนจะฉวยหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดตัดสายทิ้งทันที พลางโยนลงไปที่โซฟาใกล้ตัว



"ทำอะไร?!" เสียงเล็กดังขึ้นอย่างไม่พอใจที่ผมฉวยหยิบโทรศัพท์ไปจากมือ ก่อนจะเดินไปหยิบไอเครื่องสี่เหลี่ยมจากโซฟาขึ้นมาเตรียมจะโทรกลับ แต่ก็ต้องโยนกลับไปเหมือนเดิม..



"แล้วแบตมาหมดอะไรตอนนี้เนี่ยผมมองคนอีกคนที่บ่นพึมพำอะไรไม่รู้คนเดียวตลอดทางก่อนจะเลี้ยงเข้าห้องนํ้าไป สักประมาณสิบนาทีก็ออกมาพร้อมสภาพชุดไปรเวท เสื้อเชิ้ตสีดำสนิท เข้ากับกางเกงยีนส์สีเข้มรัดรูป เส้นผมสีนํ้าตาลเปียกลู่ลงมาปิดตา แต่อีกคนก็ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แค่ใช้มือขยี้เส้นผมตัวเองแรงๆแล้วจัดให้มันเข้าที่เข้าทาง ก่อนที่จะหยิบเสื้อโค๊ทเข้ารูปขึ้นมาสวมทับ



"จะกลับเลยไหมเราจะออกไปข้างนอกแล้ว"


"..." 


"งั้นถ้าจะอยู่ต่อ ก่อนออกฝากล็อคห้องด้วยนะ" 



ดูจากสถานการณ์แล้วคงจะรีบพอสมควร เพราะเส้นผมยังเปียกอยู่เลย แถมยังกล้าให้ผมอยู่ในห้องต่ออีกสงสัยคงจะติดธุระสำคัญ แต่เดี๋ยวก่อนนะ.. เมื่อกี้คุยกับเซฮุนงั้นแสดงว่าก็ต้องออกไปหามัน?


หรือว่า..



ทันทีที่ความคิดบางอย่างมันเข้าสู่สมอง ผมรีบก้าวขาพลางเปิดประตูออกอย่างแรง แล้วรีบเดินตรงไปยังลิฟท์ ก็พบว่าตัวเลขหน้าลิฟท์บ่งบอกว่าอีกฝ่ายกำลังลงไปแล้ว 



"บ้าชิบผมสบถออกมาเบาๆ ก่อนจะกดลิฟท์เพื่อที่จะลงไปชั้นตัวเอง แต่กว่าลิฟท์จะมาถึงคงอีกนานผมเลยตัดสินใจลงทางบันไดหนีไฟ เพราะถึงยังไงผมก็อยู่แค่ชั้น 19 อยู่แล้ว



"อ้าว เพิ่งกลับห้องหรอวะ?" จังหวะที่ผมกำลังจะกดรหัสเข้าห้อง เจบีที่เดินออกมาพอดีก็ทักขึ้นมา 


"อืม" 


"วันนี้มีนัดกับพี่ปี 4 คุยเรื่องปิดเทอม มึงจะไปไหม?" 


"กี่โมง?" 


"อีกสองชั่วโมง แต่เดี๋ยวกูจะออกไปก่อน มึงรอไปพร้อมไอแจ็คสันก็ได้ มันยังแฮงค์ๆจากเมื่อคืนอยู่ เดี๋ยวอีกชั่วโมงมันค่อยตามไป"


"กูมีธุระต้องไปทำก่อน เดี๋ยวเจอกันที่มหาลัยเจบึพยักหน้ารับก่อนจะเดินสวนไปยังลิฟท์ที่ผมเพิ่งออกมา หลังจากกดรหัสเสร็จก็เดินตรงเข้าไปหยิบโทรศัพท์ เนื่องจากเมื่อคืนก่อนออกไปผมลืมหยิบมันออกไป ก่อนที่จะกดโทรหาใครบางคน รอสายไม่นานก็มีคนรับ




"กูให้เวลาสิบนาที"


(...)


"เช็คให้กูหน่อย ว่าตอนนี้ไอเซฮุนมันอยู่แถวไหน"


(ครับ เฮีย)



ระหว่างรอโทรศัพท์ผมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบไปพลางๆ แต่ตอนนี้ควันบุหรี่กลับไม่ช่วยทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ปกติมันเป็นสิ่งที่ช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้นมากที่สุด



ตี้ดดด ตี้ดดด..



(อยู่แถวชินชน ลานกว้าง แถวซอย xxx ครับ)



หลังจากได้รับข้อมูลจากปลายสายแล้ว ผมจึงรีบออกจากห้องก่อนจะลงลิฟท์ไปยังลานจอดรถแล้วขับรถออกจากคอนโดทันที เพื่อไปยังสถานที่ที่เพิ่งได้มาเมื่อครู่ สาเหตุที่ทำให้รีบขนาดนี้เพราะมันเคยมีเหตุการณ์ทำนองนี้เกิดขึ้นมาแล้ว จินยองก็เคยเกือบโดนแต่ดีที่เจบีมันไปทันเพราะเหตุการณ์แบบนี้แหละ นี้จึงเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้มหาวิทยาลัยผม กับมหาวิทยาลัยนั้นไม่ถูกกัน


แต่เพียงแค่ผมผมไม่คิดว่าครั้งนี้มันจะเร็วขนาดนี้ เพราะรุ่นที่ผ่านมาเท่าที่ผมคำนวณไว้น่าจะต้องเป็นอีกสองเดือนข้างหน้า แต่ทำไมครั้งนี้มันถึง..





xxxxx





ผมมาถึงยังที่ที่พี่เซฮุนนัดมาเจอ พี่เขาบอกว่าจะคุยเรื่องปิดเทอม เพราะผมเป็นเชียสเลยต้องคุยกันนิดหน่อยเกี่ยวกับเรื่องนี้ อันที่จริงแล้วผมก็ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องมานัดในสถาที่แบบนี้ด้วย สถาที่ที่เป็นลานกว้างๆท้ายซอย ถึงแม้แถวนี้จะเป็นย่านคนสัญจรแต่ถ้าเกิดมาอยู่ท้ายซอยแบบนี้ก็ดูเปลี่ยวไปทันตา ที่สำคัญผมไม่ได้เอาโทรศัพท์ติดมาด้วยนะสิ 



"รุ่นน้องฮุนหรือเปล่า?" เสียงพูดดังขึ้นข้างหลังผม ทำให้ผมที่ยืนอยู่ถึงกับสะดุ้งเนื่องจากเสียงมันค่อนข้างใกล้พอสมควร และเมื่อหันหน้ากลับไปก็พบกับผู้ชายต้วใหญ่สองสามคนยืนอยู่ ที่สำคัญสำเนียงภาษาค่อนข้างแปลกๆ เหมือนไม่ใช่คนเกาหลี


"ครับ" 



"...เด็ดกว่าปีที่แล้วอีกมึง" 



คำพูดเมื่อกี้ทำให้ผมรู้สึกว่าสถานการณ์เริ่มไม่ค่อยดีแล้ว พวกนั้นใช้สายตาที่ค่อนข้างจาบจ้วงมองมาทางผม ก่อนจะหันไปคุยอะไรกันสักอย่าง 



"พี่เซฮุนอยู่ที่ไหน?" 


"แถวนี้แหละ แต่ตอนนี้มันยังคงออกมาไม่ได้ ถ้าพวกกูกับมีงยังไม่เสร็จ 'ธุระกันก่อนน่ะนะ" 



สัญชาตญาณบางอย่างมันบอกให้ผมต้องรีบออกไปจากที่นี้ให้เร็วที่สุด ผมตัดสินใจวิ่งเพื่อที่จะออกจากลานกว้างแห่งนี้ แต่เนื่องจากจำนวนคนฝั่งนั้นเยอะกว่า แล้วแต่ละคนตัวค่อนข้างใหญ่เลยทำให้เขาวิ่งทันผมก่อนที่จะกระชากเขาที่ข้อมือผมอย่างแรง



"โอ๊ยปล่อยนะ!" 


"อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวข้อมือก็เป็นรอยหรอก เดี๋ยวไม่สวยน้านํ้าเสียงยียวนของอีกฝ่ายทำให้ผมเผลอใช้มือข้างที่เหลืออยู่ชกสวนไปตรงโหนกแก้มของอีกฝ่ายอย่างเต็มแรง ก่อนจะสะบัดมือออกแล้วรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด 



พลั่ก!



แต่ในจังหวะที่จะพ้นออกจากตรงนั้นแล้ว ผมกลับวิ่งชนเข้าไปกับใครสักคนอย่างจัง มันแรงพอที่จะทำให้ผมหงายล้มลงไปนั่งกับพื้น เมื่อผมไล่สายตาขึ้นไปก็ปรากฏว่า..



"จะรีบไปไหนหล่ะ หื้มยังไม่ได้สนุกกันเลยนะ" 



"...พี่เซฮุน?" 



ความรู้สึกบางอย่างมันบอกลึกๆว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้ไว้ใจไม่ได้ แต่อีกความรู้สึกมันก็ยังแย้งว่านี่เป็นรุ่นพี่เราที่มหาวิทยาลัยนะ เขาคงจะไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก



"ไอฮุน รุ่นน้องมึงนี่แสบจริงๆเสียงเข้มดังมาจากข้างหลังผม มันทำให้ผมลุกขึ้นโดยอัติโนมัติแล้ววิ่งไปหลบข้างหลังพี่เซฮุน ถึงอาจจะไม่เชื่อใจร้อยเปอร์เซ็น แต่ตอนนี้ก็ขอใช้ความเชื่อใจที่เหลือเชื่อใจพี่เขาดูครั้งสุดท้าย


"แล้วชอบไหมละครับ?"


"เออชอบ แบบนี้สิสนุก ไม่เหมือนปีก่อนๆ แม่งไม่ได้อารมณ์"


"..."


"ยกเว้นไอเด็กจินยองคนนึง เสือกให้ไอเจบีพาหนีไปได้ กูเลยอดแดก ดูท่าแล้วรายนั้นก็น่าลองไม่เบา หึหึ" 



ชื่อพี่จินยองทำให้ผมค่อนข้างแปลกใจ หรือว่าพี่จินยองก็เคยมาเจอแบบผม แต่พี่เจบีมาช่วยทัน? 



"พี่เซฮุนนี่มันอะไรกัน?" 


"..."


"ทำไมพี่ให้ผมมาหาคนพวกนี้หล่ะ?" 


"คนพวกนี้ที่ไหนกันเขาเป็นรุ่นพี่มหาวิทยาลัยเรานะ จบไปได้เกือบหกปีได้แล้วพี่เซฮุนหันมาตอบพลางหัวเราะ ก่อนจะจับข้อมือผมแล้วกระตุกให้มายืนข้างๆ แล้วผลักผมไปให้คนพวกนั้นก่อนจะพูดประโยคบางอย่างที่ทำให้ผมรู้เลยว่าผมมองพี่เซฮุนผิดไปตั้งแต่แรก!



"...ยังไงซะก็ตอบแทนรุ่นพี่หน่อยนะ พี่เขาเป็นคนมีบุญคุณของมหาวิทยาลัยเรามาก"



"...เป็นเด็กดี ไม่ดื้อ ไม่ซนกับพวกพี่เขานะ" 





xxxxx





ผมใช้เวลาจากคอนโดมายังย่านชินชนเกือบครึ่งชั่วโมง เนื่องจากรถค่อนข้างติดเพราะแถวนี้เป็นย่านที่ผู้คนค่อนข้างนิยมมาเที่ยวกัน ผมขับเข้ามายังซอยตามที่ได้รับมา ก็พบว่ามีแค่เพียงลานกว้างใหญ่ๆ ไร้ซึ่งผู้คนสัญจร แต่สิ่งหนึ่งที่คิดว่าผิดสังเกตคือผมเห็นรถของไอเซฮุนจอดอยู่ นั้นเลยทำให้ผมมั่นใจว่าผมมาถูกทางแล้ว


เริ่มจากการสำรวจบริเวณลานกว้างก็พบว่าเป็นเพียงแค่ลานเฉยๆ มีต้นไม้บ้างประปราย ไม่มีแม้แต่บ้านเรือนสักหลัง ผมเลยตัดสินใจเดินออกจากลานแห่งนั้นเพื่อที่จะไปสำรวจบริเวณรอบๆ แต่ก่อนจะได้ก้าวขาออกมา ผมเกิดได้ยินเสียงร้องออกมาดังๆ ก่อนที่จะเงียบหายไป 



"ไม่!!!



เสียงมันมาจากในลานข้างในๆแน่ผมมั่นใจ มันเลยทำให้เท้าผมเปลี่ยนทิศทางกลับเข้ามาในลานอีกครั้ง และผมก็พบเข้ากับแผ่นไม้บางๆแผ่นนึงที่เหมือนกับปิดกั้นอะไรไว้อยู่ ผมไม่ลังเลเลยที่จะหยิบแผ่นไม้นั้นออกแล้วแทรกตัวเข้าไป ภายในนั้นเป็นคล้ายๆตึกเก่าๆ ฝุ่นค่อนข้างเครอะ และเต็มไปด้วยหยากไย่ 



โครมม!!



เพล้ง!!



เสียงคล้ายของล้ม และของแตกปนๆกันไปมาจนทำให้ผมเริ่มจับทิศทางปลายเสียงนั้นได้แล้วเดินไปตามไปอย่างรวดเร็ว 



"ไอเด็กบ้าจับมัน!" 



เสียงตะโกนดังลั่นไปทั่วตึก แต่หลังจากเสียงตะโกนนั้นเบาลงผมกลับได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งมาทางนี้อย่างรวดเร็ว เสียงหอบปนกับเสียงสะอื้นดังมาตลอดทาง ในจังหวะที่ผมกำลังหาต้นทางของเสียง กลับมีใครสักคนวิ่งมาชนผมจากข้างหลังอย่างจัง จนทำให้ผมเผลอเซไปข้างหลังเล็กน้อย แต่ผมยังพอมีสติที่จะประคองตัวเองไม่ให้ล้มและคว้าเอวของอีกคนที่วิ่งมาชนไม่ให้ล้มไปด้วยอีกคน 


เสียงสะอื้นดังขึ้นในอ้อมแขนผม กลิ่นกายที่ผมรู้สึกคุ้นเคยเป็นอย่าง มันทำให้ผมต้องก้มลงไปมอง และมันคงเป็นจังหวะที่เขาเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาผมพอดึ



"...พี่มาร์ค" 



...และก็เป็นคนที่ผมกำลังตามหาพอดี



หมับ..



"ฮึก พี่มาร์ค ช่วยด้วย"


"..."


"มันจะทำร้าย ฮือ พาออกไปจากที่นี้ ฮึกไปจากที่นี้" 



เขาโผกอดผมก่อนที่จะปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก ร่างเล็กสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด มันเลยทำให้ผมพอที่จะเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้อย่างชัดเจนแล้ว



"เห้ยอยู่นั้น!" เสียงฝีเท้าวิ่งตรงมาทางนี้ ก่อนที่จะหยุดลงตรงที่ข้างหน้าผม สภาพคนสองคนนั้นค่อนข้างที่จะดูไม่ได้ ศีรษะแตกเลือดไหลออกมาไม่หยุด อีกคนหางคิ้วดูเหมือนจะเป็นรอยบาดยาวๆจากของมีคม 



"ไอมาร์คนี่หว่า มาทำอะไรที่นี้วะ?" พวกมันสองคนรู้จักผม และแน่นอนว่าผมก็รู้จักพวกมันเช่นกัน 


"..."


"ส่งเด็กนั่นมาให้กู"


"ทำไมกูต้องฟัง?" 


"มึงอยากมีปัญหากับมหาวิทยาลัยกูอีกหรือยังไง?" 


"..."


"ส่งมา!" 



"...กูไม่ส่ง"



ผมตอบก่อนที่จะจับมือเล็กที่กอดผมอยู่ออก แล้วดันให้ไปอยู่ข้างหลัง ถึงแม้ว่าจะอยู่ข้างหลังก็ตาม มือเล็กคู่นั้นก็คงยังกำเสื้อผมไว้แน่น และยังคงร้องไห้อย่างหนักอยู่ข้างหลังผมอยู่ดี



"งั้นมึงก็คงเตรียมใจมาแล้วสินะหนึ่งในนั้นพูดพลางหยิบมีดพกขึ้นมาชูไว้ข้างหน้า ผมหัวเราะขึ้นเบาๆหลังจากเห็นภาพนั้น ก่อนที่จะหยิบบางอย่างออกมาจากด้านหลังที่เหน็บไว้ก่อนก่อนจะลงรถ



แกร๊ก!



"...งั้นพวกมึงก็เตรียมใจกันมาแล้วเหมือนกันสินะ"



ผมหยิบปืนออกมาก่อนที่จะยกขึ้นแล้วหันตรงไปยังสองคนนั้น และผมมั่นใจว่าถ้าผมลั่นไกเมื่อไหร่ ไม่โดนตรงหัว ก็ต้องโดนตรงหัวใจเป็นแน่



"หะ เห้ยใจเย็นก่อน มีอะไรค่อยๆพูดค่อยๆจากัน" 


"..."


"มึงก็รู้นิว่ามหาวิทยาลัยกูเป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้ว มึงอยู่คนละฝั่ง อย่ามาก้าวก่ายกันน่าจะดีกว่า" 



ปัง!!



"...กูจะไม่ยุ่งเลย"



"...ถ้าพวกมึงไม่ได้ยุ่งกับคนของกู"





หล่อสมชื่อเลยอ่ะ!!! จะเป็นลม ความเท่ ความหล่อมันกระแทกตา ฮือ ต้วน วันนี้นายทำให้เรารู้ว่าพระเอกยังไงก็คงเป็นพระเอก ไม่ว่าจะเถื่อน โหด เลว ขนาดไหนก็ตามแต่ กระซิกๆ T___T





Twitter: @Cherry_SPNR 


Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 367 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34885 Natthaphan-g (@Natthaphan-g) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 21:26
    โง้ยยยยยยย กลับมาอ่าน 10 รอบ ก็เขิน 10 รอบ! ฮื่อิิิิิิิิิ เขิเเนนนน
    #34885
    0
  2. #34865 9397♡ (@amimikuma) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 23:57
    ปกป้องน้องให้ได้นะพี่ต้วน!
    #34865
    0
  3. #34850 MforB (@jammy_maj) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:47
    พี่มาร์คเท่มาก ฮรืออออ ชอบบ
    #34850
    0
  4. #34821 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 00:57
    จะฟินกับ คนของกู ก่อน หรือจะห่วงน้องกับพี่มาร์คก่อนดีๆ เล่นบุกเดี่ยวแบบนี้อ่ะ
    #34821
    0
  5. #34790 Sukanya999 (@Sukanya999) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 13:53
    คนของกรูฟินค่ะ
    #34790
    0
  6. #34787 beamkd2 (@BeamKd) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 16:28
    คนของกู รู้ไว้ด้วยนะ555
    #34787
    0
  7. #34757 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 12:31

    ออื้อหือออออ โคตรเท่เลยย แงง คนของกูหรอ?? อ้ากกกก เขินนนน

    #34757
    0
  8. #34646 Wstyle_x (@benyapa29) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 00:53
    อยากร้องไห้ เขินนนฮือออ
    #34646
    0
  9. #34631 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 03:45
    ความแบดนั้น ฮึก รักพี่เขาจัง
    #34631
    0
  10. #34630 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 03:45
    ความแบดนั้น ฮึก รักพี่เขาจัง
    #34630
    0
  11. #34548 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:45
    หล่อเลิศมาก อิฮุน-นี่เฮี้ ยจริงๆ อิห่านนน งงว่ามหาลัยปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้ไง? มอเถื่อนเหรอ5555555
    #34548
    0
  12. #34524 คนสวย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 20:07
    ฮั่นน้อวววว พี่มาร์คคนแมนใช่ปืน

    'คนของกู'อะเข้าใจบ่555555555
    #34524
    0
  13. #34503 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 13:22
    พี่มาร์คสู้เค้าๆ
    #34503
    0
  14. #34472 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 18:52
    โคตรหล่อออออ
    #34472
    0
  15. #34430 N_Nam0802 (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2560 / 02:43
    พี่มาร์ค ~~~~
    #34430
    0
  16. #34409 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 12:42
    ฮุนบ้าาา
    #34409
    0
  17. #34312 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 19:45
    มหาลัยบ้าอะไรเนี่ย ทำไมทำกับรุ่นน้องของตัวเองแบบนี้วะ 
    #34312
    0
  18. #34229 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 16:06
    มาร์คมาแบบหล่อมากกก ดีค่ะจัดการมันเลยยยย เซฮุนนี่เลวววววววววววววมาก
    #34229
    0
  19. #31469 honey_lovejung (@honey_lovejung) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 04:49
    -พี่เซฮุน -เลว ร ะ ย ำ เอ๊ยยยย
    -ถึกบึกบึนนั่นอีก
    #เทใจให้มัคคึรัวๆๆๆๆ
    #31469
    0
  20. #31018 yongjaeye (@yongjaeye) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 18:35
    ง่ะ คนของกู จร้าาา
    #31018
    0
  21. #30891 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 00:12
    คะแนนให้พี่มาร์คคร้าาาา โอ้ยคิดถึงรูปเลย อยากแนบรูป
    #30891
    0
  22. #30630 NiqgaRyu (@NiqgaRyu) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 17:49
    กรี๊ดลั่นบ้านให้กับพี่ต้วนค่ะ!!! เผ็ชเว่อออวังงง โอ้ยอะไรจะหล่อร้ายปานนี้!
    #30630
    0
  23. #30394 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 10:07
    ป้าดดดดเท่อ่า ฉากนี้กุตาย
    #30394
    0
  24. #30393 sniper92i (@fall-survey) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 08:05
    ฮืออออ พี่มาร์คเท่มากเลยอ่าาาาาาาาาาาา คุณหลวงเจ้าขาาาาาาาา
    #30393
    0
  25. #30376 Tk0954519300 (@Tk0954519300) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:17
    อย่างหล่อออออ ประโยคเด็ดเว่ออออ " คนของกู ". ช้อตนี้ตายยยยยยยย
    #30376
    0