ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 22 : DANGER TWENTY [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,506
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 330 ครั้ง
    18 ม.ค. 60







ผมพิงกระโปรงรถมองดาวได้สักพักใหญ่ๆ ก็เตรียมตัวที่จะกลับเข้าไปข้างในรถเนื่องจากอากาศค่อนข้างหนาวแล้ว แต่เมื่อหันไปก็พบว่ามีสายตาคู่นึงกำลังจับจ้องมาที่ผม และดูเหมือนว่าจะจ้องอยู่ได้สักพักแล้วเสียด้วย ผมเลยจ้องหน้าเขากลับเป็นเชิงว่ามีอะไรหรือเปล่า? 



"ถ้ากูถามอะไร มึงจะตอบไหม?" 


"ถ้าเรารู้คำตอบ เราก็ตอบนายอยู่แล้ว"


"มึงรู้ชื่อกู แต่ทำไมถึงไม่เรียก?"


"..."


"ทั้งที่มึงเรียกเพื่อนกูว่า 'พี่แต่ทำไมกับกู ถึงเรียกว่า 'นาย' "



ผมนิ่งเงียบไปกับคำถามที่เขาถาม ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะถามคำถามแบบนี้ อันที่จริงผมรู้คำตอบอยู่เต็มอกว่าทำไมถึงเรียกแบบนั้น สำหรับผมๆคิดว่าเขาเป็นคนที่นิสัยไม่ดีคนนึง ผมแค่คิดว่าเขาอาจจะไม่ชอบที่ผมเรียกเขา 'พี่มาร์คเพราะมันอาจจะดูสนิทกันไป แต่ทำไมผมถึงเรียกคนอื่นว่าพี่นะหรอก็เพราะว่าพวกเขาดูเข้าถึงง่ายกว่า ดูไม่ถือตัว แต่กับเขาคนนี้มันไม่เหมือนกัน เรียกว่าต่างกันสิ้นเชิงเลยจะดีกว่า..



"เราคิดว่านายคงจะไม่ชอบ"


"กูไม่เคยบอกไม่ชอบ"


"อือ นั้น งะ.. หื้อ?" ผมหันไปมองอย่างสงสัย ตอนแรกผมนึกว่าเขาจะตอบว่า 'ใช่ ไม่ชอบอะไรแบบนึ้ แต่เขากลับตอบว่า 'ไม่เคยบอกว่าไม่ชอบแสดงว่าเขาชอบงั้นหรอ..?



"...วันหลังเรียกชื่อกู"



"...เรียกนายกูไม่ชอบ"



"...อ่า"



"...เอาแบบนั้นก็ได้"





xxxxx





ตี้ดดด.. ตี้ดดด.. 


[Jackson] 



ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อ ก่อนที่จะเดินให้ห่างออกมาจากจุดที่อีกคนยืนอยู่ เมื่อแน่ใจว่าเดินออกมาไกลพอสมควรแล้วจึงค่อยกดรับสาย



(มึงกลับคอนโดได้ละนะ เมื่อกี้กูหาโทรหาประชาสัมพันธ์บอกกลับไปกันแล้ว)


"..."


(แต่กูว่าพวกมันมาหาไอรามยอน เพราะพวกมันถามว่าไอรามยอนอยู่ห้องไหน แต่เขาไม่ได้บอกไปเพราะเห็นว่ามากันหลายคน ดูไม่น่าไว้ใจ) 


"..."


(นี่มึงฟังอยู่ปะเนี่ย?!)


"ฟังอยู่"


(เออๆ แล้วนี่อยู่ไหนวะทำไมเงียบจัง)


"ที่เดิม" 


(ไปอีกละโว๊ะ ไม่เบื่อไง มีแต่ท้องฟ้ากว้างๆ กับดาว แล้วก็ต้นไม้ มีอะไรให้น่าไปบ่อยๆ)


"..."


(พอกูบอกอยากไปดูดาวด้วย ก็เสือกไม่ให้ไป หวงไงไอที่ดูดาวสุดโรแมนติกของมึงน่ะ)



"...เปล่า"



"...กูจะพาแค่ "ดาวมาเจอกับดวงดาว"



ผมว่าพลางเหลือบตามองดวงดาวที่ส่องแสงประกายออกมาทางแววตา 'ดวงดาวที่กำลังมองดวงดาว'



(แหวะ ไอสัสหาแฟนให้ได้ก่อนเถอะมึง อยากพาไปดูนักมึงก็เลือกเอาในมหาลัยเราสักคนสวยๆทั้งนั้นมึงก็ไม่เอาอีก) 


"..."


(เออพูดถึงสาวแล้วนึกขึ้นได้ วันนี้กูเพิ่งได้ไลน์ดาวนิเทศมา โครตแจ่ม ขาโครต สะ..) 



ตี้ด..



"พูดมากผมพึมพำกับตัวเองก่อนที่จะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง แล้วค่อยเดินกลับไปยังรถที่ยังคงจอดไว้ที่เดิม เดินไปถึงก็พบว่าอีกคนกำลังยืนกอดตัวเองเพื่อคลายหนาว ตัวก็สั่นเนื่องจากลมค่อนข้างแรงในระดับนึง หนาวขนาดนี้ทำไมไม่กลับเข้าไปนั่งข้างใน?



"ขึ้นรถผมบอกเสียงเรียบก่อนที่จะเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วขึ้นไป ก่อนที่ประตูอีกฝั่งจะถูกเปิดแล้วมีร่างของอีกคนก้าวตามขึ้นมา 


"กลับคอนโดใช่ไหม?"


"อืม" 



ระหว่างกลับคนอีกเบาะไม่ได้หลับเมื่อตอนขามา ถึงแม้ว่านี่เกือบจะตีหนึ่งแล้วก็ตามแต่ ถนนสองข้างทางกลับยังคงสว่างไสว ยังคงมีผู้คนเดินกันอยู่ตามริมถนนอย่างขวักไขว่ 



"ว่าแต่เมื่อกี้คือที่ไหนหรอ?" ท่ามกลางความเงียบกลับมีเสียงเล็กๆดังขึ้นมา เสียงที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ และความสนใจ


"ก็แค่กลางป่าธรรมดา"


"อ่อ เราอยากลองพาเพื่อนมาเห็นด้วย พวกมันคงไม่ได้เห็นแบบนี้บ่อยๆ" 



"...คงจะไม่ได้"



"หื้ม?" 



"...เพราะมันไว้สำหรับ 'ดาวสองดวงเท่านั้น' " 



คำพูดที่พูดออกไป ผมไม่รู้ว่าอีกคนจะตีความว่ายังไง แต่ความหมายผมก็เหมือนกับที่ผมได้พูดไป 'สำหรับดาวสองดวงเท่านั้นมันก็แค่สำหรับสอง ไม่มีที่ว่างสำหรับสี่ ห้า หรือหก.


ไม่เกินสิบนาทีก็ถึงคอนโด ลานหน้าคอนโดโล่งไม่มีคนแม้แต่คนเดียว ผมเลี้ยวเข้าหลังคอนโดเพื่อจะนำรถไปจอด หลังจากจอดในที่ประจำเรียบร้อย ผมเปิดประตูลงจากรถพร้อมอีกฝ่าย พลางใช้รีโมทกุญแจล็อครถให้สนิท ก่อนที่จะเดินไปยังลิฟท์ที่อยู่ใต้อาคารจอดรถเพื่อที่จะขึ้นสู่ชั้นคอนโด ระหว่างอยู่ในลิฟท์กลับมีมือเล็กยื่นส่งเสื้อกันหนาวตัวใหญ่คืนมาให้ 



"ขอบคุณสำหรับเสื้อกันหนาว"



ติ๊ง! 



เสียงลิฟท์ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าลิฟท์ได้มาหยุดทึ่ชั้น 19 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว 



"...แต่วันนี้ดาวสวยจริงๆนะ พี่มาร์ค.." 



ติ๊ง! 



ถึงแม้ประตูลิฟท์จะถูกปิดลงไปแล้ว แต่กลับมีบางอย่างค่อยๆเปิดกว้างออกมากขึ้น ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้อีกทีก็ละสายตาออกห่างไม่ได้เสียแล้ว..





xxxxx





"ไอแบม สรุปเมื่อวานผู้ชายคนนั้นใคร?" 


"..."


"ถ้ากูจำไม่ผิดเหมือนเป็นไอคนที่วันก่อนมาแถวหน้ามอเรา แล้วมีคนมุงเยอะๆใช่ปะ?" 



เช้าวันนี้ค่อนข้างวุ่นวายตั้งแต่เช้า ผมก้าวเท้าเข้ามหาลัยได้ไม่ถึงสิบก้าว ยูคยอมกับยองแจก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ แล้วถามคำถามแบบนี้ตั้งแต่เช้า จนนี้เลิกคลาสแล้วก็ยังไม่ยอมหยุดถาม



"เขาเป็นรุ่นพี่กูเฉยๆ"


"รุ่นพี่อะไรมีการอุ้มขึ้นรถ?"


"ก็อยู่คอนโดเดียวกัน"


"จะสื่อว่าเขามารับว่างั้นไหนไอยองแจบอกไอแบมไปสิ ว่ารุ่นพี่มึงที่อยู่คอนโดเดียวกันเคยมารับบ้างไหม?"


"ไม่มีเลยมึง ต่างคนต่างอยู่"


"ใช่ไหมละมีซัมติงกันอ่ะดิ แล้ววันนี้เขาจะมารับอีกไหม?"


"ไม่รู้ พวกมึงอย่าถามเซ้าซี้ได้ไหมกูไม่ชอบผมตอบปัดๆ พลางหยิบหนังสือขึ้นมากอดในมือ แล้วเดินออกจากคลาสทันที แต่ก็ยังไม่วายจะวิ่งตามกันมาอีก



"ไหนๆก็ไหนๆแล้ว วันนี้พวกกูไปติวห้องมึงได้ปะ?"


"..."


"ใกล้ไฟนอลแล้วอะ" 



สุดท้ายแล้วผมก็ให้พวกมันมาที่คอนโด เพื่อที่จะให้ผมติวสอบให้ แต่วันนี้ตอนเดินออกมา ก็ไม่เห็นเขาอยู่แถวมหาวิทยาลัย อีกใจมันก็ดีใจที่ไม่เห็น แต่อีกใจมันก็แอบรู้สึกแปลกๆ 



"ลิฟท์มาช้าจังยองแจบ่นพลางหยิบนํ้าขึ้นมาดื่มไปด้วย ส่วนยูคยอมก็ยืนนิ่งๆรอลิฟท์ ในขณะที่มือข้างนึงก็เอื้อมมากอดคออย่างที่ชอบทำปกติ มันบอกวางแล้วสบาย เพราะผมกับมันความสูงต่างกันค่อนข้างพอสมควร 



"แบม เชือกรองเท้ามึงหลุดอ่ะระหว่างรอลิฟท์ยูคยอมก็ทักขึ้นมา ผมก็ก้มลงไปมองก็พบว่าเชือกรองเท้าข้างซ้ายหลุด ผมที่ในมือเต็มไปด้วยหนังสือก็เลยยื่นไปให้ยูคยอมเป็นเชิงให้ช่วยถือหน่อย เพราะผมจะผูกเชือกรองเท้า แต่มันกลับไม่รับแล้วก้มลงไปผูกเชือกรองเท้าให้ผมแทน แต่มันไม่ได้คิดอะไรหรอก เพราะพวกผมเวลาเชือกรองเท้าหลุดกันก็ผูกให้กันอยู่แล้วบางทียองแจหลุดผมก็ผูกให้ ไอยูคยอมหลุดผมก็ผูกให้



ติ๊ง! 



"นานๆทีไอมาร์คจะออกไป ทะ.. เอ้ยตัวไรวะ?"



แต่เนื่องจากเรารอกันอยู่หน้าลิฟท์ พอประตูลิฟท์เปิดก็เลยตกใจเล็กน้อย เพราะว่าไอยูคยอมมันก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้ผมอยู่ พอผมหันหน้าไปมองก็เห็นว่าเป็นพี่แจ็คสันที่ออกมาคนแรก ตามด้วยพี่เจบี แล้วก็พี่มาร์ค.. 



"อ้าว ไอรามยอนนี่เองพี่แจ็คสันทักผมขึ้นเป็นคนแรก ผมเลยผงกหัวให้ไปทีนึง และเป็นจังหวะที่ยูคยอมมันลุกขึ้นยืนพอดีมันก็เลยผงกหัวให้ไปทีนึงเหมือนกัน ต่างจากยองแจที่เอาแต่สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง 


"..."


"งั้นกูไปก่อน  ส่วนไอเด็กตี๋นั้น สะบัดจนคอจะเคล็คแล้วมั้ง" 



"ไปโว้ย คืนนี้ไปล่าสาวกัน!" 



จบคำนั้นพี่แจ็คสันก็เดินผ่านผมไป ตามด้วยพี่เจบีที่หันมายิ้มเล็กๆให้ก่อนจะเดินผ่าน และคนสุดท้ายที่เดินออกมา เขาไม่แม้แต่จะมองผมเลยด้วยซํ้า แตกต่างจากเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง..


...โกรธอะไรหรือเปล่า?



"แบม"


"..."


"ไอแบม!" 


"หะ ว่าไง?" ผมหันไปตามเสียงตะโกนก็พบว่ายูคยอม กับยองแจเข้าไปรอในลิฟท์เรียบร้อยแล้ว ผมเลยรีบก้าวตามเข้าไปในลิฟท์



"ว่าแต่คนสุดท้ายที่เดินออกมา ใช่คนที่มารับมึงปะ?" 


"อือ"


"นี่รู้จักกันจริงหรอไม่เห็นเขาจะทักมึงเลย เดินผ่านไปยังกับคนไม่รู้จักกัน" 


"ก็ไม่ได้สนิทขนาดนั้น" 



ตลอดการขึ้นลิฟท์ในหัวผมเอาแต่คิดว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าทั้งที่เมื่อคืนยังดีๆกันอยู่เลยแต่พอมาวันนี้กลับไม่แม้แต่จะทักกัน ผมไม่ได้หวังให้เขามาทักอยู่แล้ว เพราะถึงยังไงเราก็อยู่ต่างมหาวิทยาลัยกัน แต่แบบนี้มันดูจะแปลกๆไปหน่อย..



"ไอแบม!!" 



และเป็นอีกครั้งที่ผมสะดุ้งเพราะเสียงตะโกน ผมเงยหน้าขึ้นมองจอข้างบนก็ปรากฏว่าถึงชั้น21 แล้วสองคนนั้นก็ออกไปยืนข้างนอกลิฟท์แล้วด้วย เลยทำให้ผมต้องรีบก้าวออกมาจากลิฟท์ก่อนที่ประตูจะถูกปิดลง



"เหม่ออะไรมึงเนี่ย?" ยองแจหันมาถามก่อนจะเอามือมาอังหน้าผากผมเบาๆ


"..."


"ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า ทำไมวันนี้ดูมึนๆ เอ๋อๆ?" 


"แดดมันร้อนอ่ะผมว่าพลางกดรหัสผ่านเข้าห้อง ก่อนจะเปิดประตูให้กว้างเพื่อให้อีกสองคนเข้ามาในห้อง แต่พอหันไปก็เห็นพวกมันสองคนคุยอะไรกันไม่รู้ด้วยเสียงที่ค่อนข้างเบา..



"ไอยูค กูว่าไอแบมมันป่วย"


"กูว่าก็ปกตินิ ทำไมอ่ะ?" 


"มึงอย่าลืมนี่ 'หน้าหนาวและที่สำคัญข้างนอกหนาวมาก"


"เออหว่ะ"





xxxxx





"ไอมาร์คมึงเป็นอะไรวะ?" ผมตะโกนแข่งกับเสียงเพลงถามไอมาร์คที่นั่งอยู่โซฟาตัวตรงข้ามตั้งแต่พวกเราก้าวเข้ามายังสถาที่บันเทิงแห่งนี่ตั้งแต่สี่ทุ่ม จนตอนนี้เกือบตีหนึ่ง ไอมาร์คมันก็นั่งกินของมันคนเดียว ไม่ว่าจะมีสาวสวยกี่คนๆเข้ามามันก็ไม่สนใจ 


"..."


"ไม่ได้มานาน ลืมแล้วหรอว่าต้องทำตัวยังไง?" 


"กูไม่มีอารมณ์"


"เอ้าสาวๆเยอะแยะที่เขามานัวมึงเมื่อกี้ คือไม่ได้มีอารมณ์เลยว่างั้น?" 



คำตอบที่ได้กลับมาก็เป็นนิ้วกลางเรียวสวยของไอมาร์คที่ชูขึ้นให้แทนคำตอบ ผมรู้แหละว่ามันไม่ได้หมายถึงอารมณ์แบบนั้น แต่มันหมายถึงอารมณ์เที่ยวอะไรแบบนี้มากกว่า เมื่อกี้แค่จะแหย่มันเล่นเท่านั้น 


ตอนนี้เหลือแค่ผมกับไอมาร์คสองคน ไอเจบีมันกลับไปได้ชั่วโมงแล้วมั้ง เห็นมันบอกที่นี้น่ารำคาญ เสียงดัง ผมได้ยินนี่ถึงกับสำลัก เมื่อก่อนมันนี่ตัวดีเลย ชวนเที่ยวทุกวัน แต่ช่วงนี้มันเที่ยวหนักไม่ได้ เนื่องจากมันมีตัวจริงแล้ว ช่วงนี้ก็เลยเพลาๆลง หรือจะเรียกว่าลาขาดแล้วก็ว่าได้ 



พรึ่บ



"อ้าวเห้ยจะไปไหนวะ?" 


"กลับคอนโด"


"เห้ยๆไม่ได้นะเว้ย มึงอย่าทิ้งกูไว้คนเดียวผมร้องโวยวายทันทีเมื่อมันมีท่าทีว่าจะกลับคอนโด 


"..."


"ถ้ากลับแล้วงี้กูก็ต้องเลี้ยงค่าเหล้าพวกมึงอะดิจริงๆเรื่องเงินไม่ใช่เหตุผลหลัก แต่ที่ผมพูดไปก็เพราะอยากให้มันอยู่ต่อ แต่ผมก็ลืมไปเสียสนิทว่ามันว่าเป็นคนยังไง 



ปึก..



"...รูดเสร็จ พรุ่งนี้คืนกูด้วย"



มันวางการ์ดสีดำๆไว้ใบนึง ก่อนจะหยิบแจ็คเก็ตแล้วเดินออกไปทันที ทิ้งผมให้อยู่กับขวดเหล้า ขวดเบียร์ ผู้หญิง และแบล็คการ์ดอีกหนึ่งใบ..





xxxxx





ผมขับรถกลับคอนโดในสภาพที่ไม่ค่อยเต็มร้อยนัก เนื่องจากตอนที่อยู่ข้างในผมดื่มไปค่อนข้างเยอะพอสมควร แต่ถึงยังไงผมก็ยังคงประคองสติกลับมายังคอนโดได้อยู่ 


เมื่อเข้ามาข้างในลิฟท์ หลังจากที่ผมกดลิฟท์ชั้น 19 แล้ว ผมจึงขยับไปชิดผนังลิฟท์ก่อนที่จะใช้มือนวดคลึงขมับเบาๆ 



ติ๊ง! 



เสียงลิฟท์ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าถึงชั้นที่กดไว้แล้ว แต่ในขณะที่ผมกำลังจะก้าวออกจากลิฟท์มันเหมือนมีอะไรบ้างอย่างบอกให้ผมกลับเข้าไปข้างใน ก่อนที่ปลายนิ้วผมจะกดไปที่ชั้น 21..



ติ๊ง! 



สัญญาณลิฟท์ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ผมก้าวออกอย่างไม่ลังเล ก่อนที่จะเดินไปยังห้องที่ 'คุ้นเคยตอนกดรหัสเข้าห้องผมแอบคิดว่าบางทีเขาอาจจะเปลี่ยนรหัสไปแล้ว 



กึก..



...แต่ผิดคาด เพราะรหัสยังเหมือนเดิม



ภาพแรกที่เห็นหลังจากเปิดประตูเข้าไปคือความมืดสนิท แต่ยังพอมีแสงไฟเล็กๆจากโคมไฟในครัวพอส่องแสงสว่างได้บ้าง ผมก้าวเดินไปยังแถวโซฟา ก็พบเข้ากับกองหนังสือ สมุด และปากกา แต่เมื่อเหลือบไปอีกฝั่งก็พบเข้ากับคนสามคนที่กำลังหลับอย่างสนิท คนที่ตัวขาวๆหน้าออกไปทางตี๋หน่อยนอนบนพื้นพรม โดยมีผ้าห่มผืนใหญ่คลุมร่างไว้อยู่ ส่วนอีกคน คนที่ตัววันนี้ก้มลงไปผูกเชือกรองเท้า นอนบนพรมข้างล่างเหมือนกัน แต่เอาขาข้างนึงไปก่ายไว้บนโซฟา 


ส่วนคนสุดท้ายเจ้าของห้อง เขานอนขดบนโซฟาโดยไร้จากผ้าห่ม พลางเอามือกอดตัวเองไว้แน่น ใส่แค่เสื้อแขนสั้นกับกางเกงบอล สมควรแล้วที่จะหนาว..



พรึ่บ



ผมก้าวเดินตรงไปยังร่างที่นอนอยู่บนโซฟา ก่อนที่จะอุ้มขึ้นมาอย่างเบามือ แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนที่อยู่ทางริมซ้าย ระหว่างทางอาจจะมีเสียงครางอื้ออึงในลำคอบ้าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ตื่นขึ้นมา จนกระทั่งถึงห้องนอน ผมวางเขาลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้จนมิดคอ เหมือนจะมีปฏิกิริยาตอบรับเมื่อผ้าห่มถูกคลุม เพราะคนบนเตียงรีบซุกตัวเข้าหาผ้าห่มทันที 



"เด็กจริงๆผมนั่งลงริมขอบเตียง ก่อนที่จะใช้มือไล้ไปตามโครงหน้าเล็กที่ไม่รู้สึก ไม่รู้สาอะไร


"ฮื่อ"



เสียงครางเล็กๆบ่งบอกว่ากำลังรำคาญดังขึ้น ทำให้ผมชะงักมือไว้แค่นั้น เพราะไม่อยากรบกวนอีกคนที่กำลังนอนอยู่ ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะที่จะเดินไปยอีกฝั่ง ก่อนที่ล้มตัวลงนอนลงอีกฝั่งอย่างเบา ผมเริ่มเขยิบตัวเข้าไปใกล้ทีละนิด ทีละนิด จนในที่สุดก็ประชิดร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่อีกฝั่งของเตียงได้



"...ฝันดี"



เสียงเบาราวกับกระซิบที่ผมพูดออกไป ไม่รู้ว่าอีกคนจะได้ยินหรือเปล่า ผมหลับตาลงนิ่งๆ ไม่นานนักก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปโดยที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองเผลอเอื้อมมือไปกอดอีกคนไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่...





xxxxx





ผมตื่นมาในสภาพนอนอยู่บนพรม มองไปข้างๆก็เห็นยองแจนอนห่มผ้าห่มอยู่ ส่วนคนที่นอนบนโซฟาหายไปแล้ว เมื่อคืนพวกผมติวกันถึงห้าทุ่มกว่า ไอแบมเห็นว่าดึกแล้วก็เลยบอกให้ผมนอนที่นี้ เพราะถ้ากลับตอนนี้มันอันตราย แต่มันบอกไม่ให้พวกผมเข้าไปในนอนในห้องให้นอนที่โซฟาแทน โดยที่มันบอกจะนอนเป็นเพื่อน แล้วไหงตอนนี้ถึงเหลือแค่ผมกับยองแจนอนอยู่บนพรมแค่สองคนหล่ะ? 


สงสัยว่าไอแบมคงต้องนอนสบายอยู่บนเตียงนุ่มๆอยู่เป็นแน่ ผมเลยคิดว่าจะเข้าไปแกล้งมันสักหน่อย..



"ไอ บะ.."



พอเปิดประตูเข้าไป กำลังจะตะโกนเรียกชื่อมันก็ต้องขะงักทันที แล้วค่อยๆปิดประตูลงอย่างเบามือ แล้วรีบวิ่งไปปลุกไอยองแจทันที!



"ยองแจๆตื่นๆ"


"..."


"ไอแจ!! ตื่นโว๊ย!" 


"ฮื่ออ อะไรมึงเนี่ย?" เสียงงัวเงียของมันทำอะไรผมไม่ได้หรอก ตอนนี้ผมกระชากแขนมันลุกขึ้นมาทั้งที่ตายังไม่ลืม จนพอผมเปิดประตูห้องนอนออก แล้วใช้นิ้วแหกตามันให้ลืมขึ้นมา 



"แหกตากูไมเนี่ย?! มัน จะ..เชี่ยอื้อๆ!" ผมยกมือปิดปากมันแทบจะทันที่เมื่อมันทำท่าจะตะโกนออกมา หลังจากเห็นภาพในห้องนั้นยองแจมันก็หันหน้ามาก่อนที่จะชี้เข้าไปในห้องอย่างตกใจ 


"เออ กูก็เห็นเหมือนกันดูแล้วมันท่าจะตกใจเหมือนกัน ผมเริ่มคลายมือออกจากปากมันเมื่อเห็นว่าเริ่มสติอารมณ์ได้ 


"แล้วทำไงอ่ะผู้ชายอีกคนใครแล้วทำไม.." 


"ตอนนี้พวกเรารีบกลับเถอะผมพูดพลางดึงข้อมือไอยองแจ แต่ดูเหมือนมันจะยังคงหวงเพื่อน เลยขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดินตามมา


"แต่ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครก็ไม่รู้ เข้ามาอยู่ห้องไอแบมแบบนี้ไม่อันตรายหรอวะ?" 



"...ไม่หรอก กูว่าผู้ชายคนนี้ไว้ใจได้"



หลังจากนั้นผมก็ปิดประตูห้องนอนลง ทิ้งไว้แต่คนสองคนที่นอนกอดกันบนเตียง ผู้ชายคนที่ดูโตกว่ากอดคนที่ตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน ส่วนคนที่ตัวเล็กกว่าก็นอนซุกอยู่ในอ้อมอกของคนที่ตัวโตกว่า..





xxxxx





แสงแดดแยงรอดรูผ้าม่านเข้ามา ทำให้ผมต้องขยับตัวหนีพลิกตัวไปอีกทาง เมื่อพลิกตัวไปก็ไปโดนหมอนข้างพอดี เลยทำให้ผมซุกหน้าหนีเข้าหมอนข้างเพื่อไม่ให้แสงแดดแยงเข้ามาแต่ความรู้สึกบางอย่างมันบอกว่านี่ไม่ใช่หมอนข้าง เพราะหมอนข้างผมค่อนข้างนิ่ม ไม่ได้แข็งแบบนี้ และอีกเหตุผลที่ทำให้ผมรีบลืมตาขึ้นทันทีก็คือ..


...ผมจำได้ว่าผมนอนที่โซฟา และโซฟาไม่มีหมอนข้าง แล้วนี่คืออะไร?



ผ่าง..



ภาพแรกที่ผมลืมตาขึ้นมาเห็นทำให้ผมเผลอยกขาขึ้นมาก่อนจะถีบเข้าไปตรงไหนสักที แต่ก็คงจะถีบออกไปแรงพอสมควร เพราะทำให้ใครอีกคนร่วงลงไปอยู่บนพื้นได้ภายในครั้งเดียวผมเปิดลิ้นชักโต๊ะหัวเตียงก่อนจะหยิบมีดพกสั้น ที่ผมเก็บไว้เพื่อป้องกันตัวเองขึ้นมาถือไว้แน่นก่อนจะค่อยๆขยับเท้าเดินข้ามไปอีกฝั่ง..



"อะไรวะเนี่ย?!" 



เสียงคำรามดังลั่นไปทั่วห้อง จากนํ้าเสียงเมื่อกี้ทำให้รู้ว่าอีกครหงุดหงิดแค่ไหน แต่ใครจะไปสนใจกัน มันสำคัญที่ว่าเขาเป็นใครแล้วเข้ามาอยู่ในห้องผมได้ยังไงแถมยังมานอนอยู่บนเตียงผมอีก



"อย่าขยับนะ!" ผมพูดเสียงดังเมื่อเห็นว่าอีกคนเริ่มขยับตัว แล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามาทางนี้ แต่ผมยังไม่เห็นหน้าเขาหรอก เพราะผมเขาปรกลงมาปิดใบหน้าไปครึ่งนึงเสียแล้ว 


"เป็นบ้าหรือไง?" 


"นายนั้นแหละบ้าถ้านายขยับเราแทงแน่มือผมไม่ได้สั่นแม้แต่น้อย ในเมื่อสถานการณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นมาแล้ว ผมจะมัวแต่กลัวไม่ได้ ถ้าถามว่ากล้าทำจริงไหมผมว่าผมกล้า..


แต่หลังจากที่ผมพูดออกไป กลับมีเสียงหัวเราะเล็กๆดังขึ้นมา ผมจะแทงอยู่แล้วกลับมานั่งหัวเราะหรือว่าจะเป็นคนบ้า แต่ในจังหวะที่ผมมัวแต่คิดอะไรบางอย่างกลับมีบางอย่างประชิดตัวผมอย่างไว แล้วล็อคผมจากด้านหลังพลางบิดข้อมือผมลงด้วยความแรงในระดับนึง เลยทำให้มีดที่ผมถืออยู่ร่วงลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ



"โอ๊ย!" 



"...คิดจะแทงคนอื่น ต้องรู้จักโฟกัสฝ่ายตรงข้าม"



"...หลุดโฟกัสเมื่อไหร่ ระวังเป็นฝ่ายโดนเสียบเองนะ หึ" 




นายไม่โดนน้องเสียบก็ดีแล้วต้วนเอ้ย.. น้องแบมสายโหดนะเนี่ยถีบพี่แกปลิวเลย 5555555555 ชอบค่ะชอบ รักกันแบบฮาร์ดคอแบบนี้ ขุ่นแม่เชียร์ แม่ยกชอบจ้า คิกๆ >w<  





Twitter: @Cherry_SPNR 


Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 330 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34820 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 00:45
    มาสงมาเสียบอะไรพี่มาร์คคคคค
    #34820
    0
  2. #34756 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 12:19

    ออสียบอะไรอ่ะพี่ต้วนนนน กรี้ดดดด

    #34756
    0
  3. #34679 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:59
    อย่าเสียบกันสิลูก...ถถถ
    #34679
    0
  4. #34629 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 03:40
    อะไรเสียบๆนะมาร์ค
    #34629
    0
  5. #34547 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 02:32
    หึง จิตใจไม่อยู่กับตัว คิดถึง กอด
    #34547
    0
  6. #34471 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 18:45
    เข้ามานอนกอดดดด
    #34471
    0
  7. #34456 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 11:00
    สำหรับดาว อร้ายยยยย
    แล้วคืออะไร มานอนกอดน้องแบมงี้ได้ไงคะพี่มาร์ค
    #34456
    0
  8. #34408 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 12:38
    หึงแน่เลยย
    #34408
    0
  9. #34330 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 13:11
    เค้านอนกอดกันทั้งคืนเลยค่ะ กรี๊ดด
    #34330
    0
  10. #34311 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 19:31
    ชอบแอบเข้าห้องคนอื่นเค้าแล้วยังจะมาทำแบบนี้อีกนะมาร์ค
    #34311
    0
  11. #34228 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:58
    มาร์คซึนนนนนน
    #34228
    0
  12. #30880 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:52
    เรื่องนี้ทำให้รู้ว่าน้องพลักด้วยมืออาจจะเบาไป แต่ถ้าน้องถีบเมื่อไหร่ คนพี่ก็ร่วงได้ 55555 
    #30880
    0
  13. #30388 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 12:42
    โอ้ยยย พี่แกโคตรซึนอ่ะ (เพิ่งรู้เหรอ)
    หนูอยากรู้ว่าเพราะอะไรบางอย่างของพี่ที่ทำให้กดลิฟท์ขึ้นไปชั้น 21 ค่เหรอะพี่ ?????และก้อไม่รู้ตัวว่าเผลอเอื้อมแขนไปกอดน้องเมื่อไหร่เหรอค่ะ ???โอ้ยคนอะไรซึน ๆๆๆ มาก
    น้องแบมทำเอาฉากฟินเราหายหมดเลย ถีบพี่มาร์ค!!!ตกเตียง!!! ซี๊ดดดเจ็บมั้ยนั่น
    #30388
    0
  14. #30375 Tk0954519300 (@Tk0954519300) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 22:09
    รักน้องแบมเข้าแล้วละสิ
    #30375
    0
  15. #29905 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 21:16
    สุดท้ายนี่มันอะไรกัน5555
    #29905
    0
  16. #28730 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 17:28
    โอ้ยช๊อตสุดท้าย กรี๊ดดดดด คิดไม่ดีเลย ><
    #28730
    0
  17. #28700 Dark20798 (@m6412009) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 10:13
    คุยไรกัน ไม่เห็นรู้เรื่องเลยจริงจริ๊งงง >/////<
    #28700
    0
  18. #28659 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 22:00
    มีความฮาร์ดคอเบาๆ โดนไรเสียบอ้อ'///'
    #28659
    0
  19. #28532 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 09:35
    ระวังโดนเสียบ โดนไรเสียบ มีดหรอ?
    #28532
    0
  20. #27385 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 02:26
    โถ ตกเตียงเลยพ่อคุณ55555555
    #27385
    0
  21. #27342 Supitchaya_plam (@Supitchaya_plam) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 11:54
    ไม่ค่ะเเบมไม่โดนมาร์คเสียบอยู่เเล้วเพราะคนที่โดนเสียบคือเเบมมากกว่า. เอ้~~~ทำไมเราคิดได้สองเเง่สองง่ามขนาดนี้เนี่ย
    #27342
    0
  22. #24559 MarkMark93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:28
    หว่ายยยย

    จับคนเนียนมานอนกอดน้องได้ 1 อัตรา

    รักกันรุนแรงเหลือเกิน 555
    #24559
    0
  23. #24524 multuan98a (@multuan98a) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 20:42
    แอบเนียนนะจ๊ะพี่มาร์คนอนกอดดเฉยเลย
    #24524
    0
  24. #23963 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 15:00
    หมั่นไส้นางจริงเชียว
    #23963
    0
  25. #23392 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 09:19
    จ้าาาา55555555555แหมๆๆ
    #23392
    0