ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 19 : DANGER SEVENTEEN [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,673
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 317 ครั้ง
    24 ธ.ค. 59







[อธิบายถึงเครื่องหมาย xxxxx นิดนึงนะคะ เครื่องหมายนั้นหมายถึงจบพาร์ทของคนนั้น แล้วเปลี่ยนเป็นพาร์ทคนอื่นค่ะ หลายคนสงสัยว่ามาร์คมีตัวจริงอยู่แล้ว ความจริงคือไม่ใช่นะคะ พาร์ทนั้นเป็นพาร์ทของชานยอล คนที่นึกถึงคือแบคฮยอนค่ะ พี่มาร์คยังไม่มีใครแน่นอน หายห่วงจ้า]





"ฮึก แค่กๆ!" 



มีสะอื้นเบาๆดังขึ้นมา ก่อนที่จะเริ่มมีหยาดนํ้าตาคลอบางๆอยู่ในดวงตา ก่อนที่หยาดนํ้าตาจะไหลลงมาอาบแก้มอย่างต่อเนื่อง ผมรีบอุ้มร่างเล็กนั้นขึ้นมาไว้บนเตียงอย่างเดิม แต่ก็ดูแล้วไม่มีท่าทีจะหยุดร้องไห้เลย



"...หยุด"


"ฮึก ฮือ"



ผมเป็นพวกไม่ชอบเห็นนํ้าตาคนอื่น เพราะมันจะทำให้ผมอ่อนแอลง อ่อนแอในที่นี้คือารมณ์ผมจะอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ส่วนใหญ่จะเป็นกับคนในครอบครัว และบางทีนี้อาจจะเป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกแบบนั้นกับคนที่ไม่ใช่คนในครอบครัว..



"เป็นอะไร?" 


"ฮือ คัน คันไปทั้งตัวเลย"


"..."


"แล้วเมื่อกี้ตกเตียงด้วย ฮึก!"



เหมือนผมกำลังนั่งฟังเด็กน้อยกำลังฟ้องเรื่องที่เจอมา บางทีคำว่า 'เวลาไม่สบาย จะทำให้คนอ่อนแอลงบางทีมันอาจจะเป็นจริงก็ได้ เพราะถ้าเกิดปกติ คำพูดเหล่านี้ จะไม่มีทางออกมาจากปากคนตรงนี้ได้เลย



"งั้นลุกมากินยาดีๆ" 



นับว่าค่อนข้างแปลกที่วันนี้พูดครั้งเดียวคือฟัง ร่างเล็กพยายามพยุงหัวให้ตั้งขึ้น ก่อนจะรับยาจากมือผมเข้าปากอย่างว่าง่าย แล้วรับแก้วนํ้าดื่มจากมือผมดื่มตามเข้าไป ก่อนจะทรุดตัวลงนอนแล้วไอออกมาเรื่อยๆจนต้องงอตัวเข้าหาตัวเองอย่างทรมาน



ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 



"ไอมาร์คเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยไอแจ็คสัน ไอเจบีรหัสห้องไอมาร์ครหัสอะไรวะ?! 





xxxxx





(อืม แค่นี้) 



หลังจากโดนตัดสายอย่างไม่ใยดี ต่อมอยากรู้ของผมมันก็กระตุกขึ้น ใครๆก็บอกว่าผมกับแจ็คสันนิสัยเหมือนกันอย่างกับแกะ นิสัยที่ชอบ.. อ่า เอาเป็นว่าน่าจะรู้กันนะว่าเหมือนกันยังไง


ตอนที่ผมสอบติดคณะแพทย์ มีแต่คนไม่เชื่อกันทั้งนั้น เพราะนิสัย และลักษณะท่าทางผมมันไม่เหมาะกับการเรียนแพทย์เลยสักนิด ทั้งเพื่อน ทั้งครอบครัวเชียร์ให้เข้าวิศวะ แต่ผมเป็นพวกที่ยิ่งเชียร์ หรือยิ่งยุให้ทำอะไร ผมจะยิ่งไม่ทำ ดังนั้นผมเลยเลือกคณะที่ไม่ตรงข้ามกับลุคผมทุกอย่าง


...แบบนี้มันเท่กว่าเยอะ ว่าไหมครับ?



ย้อนกลับมาตอนนี้ ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบมาผมถึงได้ขับรถมาถึงคอนโดไอมาร์คได้เร็วขนาดนี้เอาความจริงผมไม่ได้อยากรู้เรื่องส่วนตัวมันมากสักเท่าไหร่ แต่ผมแค่แปลกใจเฉยๆทำไมอยู่ดีๆถึงถามเรื่องผื่นเมื่อก่อนผมเคยอธิบายให้มันฟังไปแล้วรอบนึง เพราะว่าโจอี้น้องไอมาร์คมันแพ้แอลกอฮอล์ ถ้าดื่มเข้าไปสักประมาณครึ่งชั่วโมงผื่นจะเริ่มขึ้นละ แต่มันก็ยังน่าสงสัยอยู่ดีเพราะว่าตอนนี้น้องมันอยู่อเมริกา และไม่น่าจะเป็นเจบี ส่วนแจ็คสันยิ่งไม่ใช่ใหญ่



ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 



"ไอมาร์คเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยไอแจ็คสัน ไอเจบีรหัสห้องไอมาร์ครหัสอะไรวะ?! 



"อ้าวไอหมอ มีไรวะ?" เป็นแจ็คสันที่เปิดประตูห้องออกมา แล้วเดินเกาหัวมาผมแบบงงๆ


"แจ็คสันมึงรู้รหัสห้องมันปะ?" 


"รู้ดิ กูดึกๆแอบเข้าไปหาของกินของมันประจำแจ็คสันมันพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงสบายๆเหมือนไม่แคร์เลยที่แอบเข้าไปห้องอื่นโดยพลการณ์


"เปิดให้กูหน่อย กูว่าไอมาร์คมันแปลกๆวันนี้" 


"มึงก็ถามรหัสจากมันเองดิ วันนี้ดูมันอารมณ์แปรปรวน เกิดกูเปิดเข้าไปมันเขวี้ยงของใส่หน้ากูทำไง?"


"เออหน่ากูเป็นหมอนะเว้ย กูทำแผลเป็น!"



หลังจากที่ผมพูดออกไป ไอแจ็คสันมันก็หยุดคิดสักพัก ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาหนักๆแล้วยอมกดรหัสเข้าให้แต่โดยดี 



แกร๊ก!



ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ผมกวาดสายตาไปรอบห้องอย่างจับผิด แต่ทั้งห้องก็มีแต่เพียงความเงียบเข้าปกคลุม แต่ในจังหวะที่ผมจะหันไปหาแจ็คสัน ผมกลับได้ยินเสียงบางอย่างดังขึ้นมาเสียก่อน มันเป็นเสียงเหมือนกับคนกำลัง


...ร้องไห้?



"ฮึก.."



เสียงมันเบามาก มากจนต้องหันไปตะปบหน้าแจ็คสันอย่างแรกเพื่อให้มันหยุดหายใจแรงๆเสียที ผมก้าวเดินไปตามเสียงเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดลงที่หน้าห้องนอน ผมเอื้อมมือไปบิดลูกบิดออกอย่างไม่ลังเล ทันที่ที่ประตูห้องนอนถูกเปิดออก ภาพแรกที่เห็นมันทำให้ผมต้องขยี้ตาซํ้าๆอยู่หลายรอบ


...ไอมาร์คเนี่ยนะกอดปลอบเด็กร้องไห้?



"มาร์ค น้องเป็นไรอ่ะร้องไห้ทำไม?" 


"ฮึก"


"ใช่น้องคนนี้เปล่าที่เป็นผื่น?"



ไอมาร์คไม่แม้แต่หันมาทางผมเลยด้วยซํ้า สายตามันมองแต่เด็กในอ้อมกอดของมัน มือก็ลูบผมนิ่มนั่นไปมาเบาๆ ส่วนเด็กในอ้อมกอดมันดูคร่าวๆแล้วน่าจะประมาณมัธยมละมั้ง ตัวเล็กนิดเดียวเอง ไอมาร์คกอดทีก็จมเข้าไปกับอกมันละ


ผมเลยชะเง้อมองเข้าไปให้ใกล้กว่าเดิม ก็พบว่าเด็กในอ้อมกอดมันผื่นขึ้นเต็มตัวเลย นี่มันควรพาน้องมันไปหาหมอไหมไม่ใช่มานั่งกอดอะไรแบบนี้เนี่ย! 



"ไอมาร์คมึงปล่อยน้องก่อน ผื่นขึ้นเต็มตัวเยอะแบบนั้นต้องไปโรงพยาบาลฉีดยาแล้วนะเว้ย!" 


"เห้ยไอรามยอน ไมผื่นขึ้นเยอะขนาดนั้นวะ?!" 



"มึงพาน้องไปโรงพยาบาลก่อน แบบนี้กินยาไม่อยู่แล้วผมพยายามพูดเกลี้ยกล่อมให้มันยอมปล่อยสักที แต่มันก็ดูเหมือนจะไม่ยอมฟังผมเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่ยอมขยับตัวอีกเสียด้วยซํ้า


"ไอมาร์คมึงปล่อยแบมก่อน เชื่อไอหมอมันหน่อย มึงอย่าเพิ่งดื้อได้ไหมวะ?" 



"...ไอหมอหลังจากรอได้สักพักใหญ่ๆ มันก็ยอมหันหน้ามาทางนี้ด้วยสายตาเรียบๆไร้อารมณ์ของมันปกติตามเคย 


"..."


"กูไม่ไป"


"ไม่ได้ น้องมึงผื่นขึ้นเยอะแบบนี้ยังไงก็ต้องไปฉีดยา"


"ไม่รู้ แต่ยังไงเด็กนี่ต้องได้ฉีดยา"


"เอ้าไม่ไปโรงพยาบาลแล้วจะฉีดยาได้ยังไง?" ผมย้อนกลับถามมันอย่างไม่เข้าใจ คือมันจะไม่พาเด็กมันไปโรงพยาบาล แต่มันจะให้เด็กมันฉีดยา คือไรวะ?


"มึงก็ทำให้ที่นี้เป็นโรงพยาบาลซะสิ"


"..."


"...มันมีอะไรยากหรือยังไง?" 



สรุปแล้วกว่าผมจะเข้าใจความหมายของมันก็ปาเข้าไปหลายนาที ความหมายของมันคือให้ผมแบกอุปกรณ์จากโรงพยาบาลมาไว้ที่นี้ สุดท้ายผมก็ต้องโทรให้คนที่โรงพยาบาลเอาอุปกรณ์ที่ต้องใช้มาให้ที่นี้ ระหว่างที่รอผมก็ได้คุยกับแจ็คสัน และผมก็ได้รู้ความจริงว่าเด็กนั่นไม่ใช่เด็กมัธยม แต่อยู่มหาวิทยาลัยแล้วต่างหาก แถมยังเป็นเชียสปีหนึ่งของมหาวิทยาลัยฝ่ายตรงข้ามอีก 


ผมมีโอกาสได้เห็นใบหน้าของเด็กคนนั้น เนื่องจากน้องมันเผลอหลับไป ไอมาร์คก็เลยจัดให้นอนดีๆ ตอนนี้ใบหน้าเรียวมีผื่นขึ้นเป็นหย่อมๆไม่มากเท่าลำตัว ขนาดหน้าขึ้นผื่นยังสัมผัสได้ถึงความ 'น่ารักออกมา ปากสีแดงระเรื่อ จมูกที่รับเข้ากับใบหน้าเรียวรูปไข่ได้เป็นอย่างดีไหนจะแก้มอูมนั้นอีก มันสามารถบอกได้อย่างชัดเจนได้เลยว่า เด็กนี่ต้องเป็นเด็กที่หน้าตาน่าฟัด เอ้ยน่ารักอย่างแน่นอน


รอได้เกือบสิบนาทีอุปกรณ์ก็มา จริงๆผมทำแบบนี้นอกสถานที่อยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากเพื่อนผมเสียส่วนใหญ่เป็นพวกหัวร้อน เลือดร้อน บ่อยครั้งนักที่ผมต้องเป็นปฐมพยาบาลให้ เนื่องจากพวกนั้นมันขี้เกียจไปโรงพยาบาล


ผมรับอุปกรณ์มาก่อนที่จะหย่อนตัวนั่งริมเตียง ก่อนที่จะใช้มือปัดผมที่ปรกหน้าออกไป แต่ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัสแม้แต่ไรผมก็มีพลังงานปริศนาบางอย่างพุ่งเข้ามาตบมือผมออกไปเสียก่อน 



"...ทำไร?" 



"เปล๊ากูแค่เห็นว่าผมมันรกหน้ารกตาน้องมันไง" 


"..."


"เออแล้วก็ฉีดยาต้องให้น้องตื่นขึ้นมานะ ถ้าไม่มีสติฉีดยาไม่ได้" 


"..."


"งั้นกูปลุกนะ"



"...กูปลุกเอง"



หลังจากจบคำนั้นผมก็เขยิบตัวออกมา แล้วปลีกตัวไปคุยกับแจ็คสัน เนื่องจากตอนนี้มีคำถามหลายคำถามหลายอย่างรุมถามผมเข้ามาเหลือเกิน



"ไอแจ็ค ไอมาร์คมันขี้หวงแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?"


"มันก็ขี้หวงมานานแล้วไม่ใช่อ๋อ?" 


"มันหวงเฉพาะของๆมันไม่ใช่ไงแล้วเด็กคนนั้นก็ไม่ใช่ของๆมัน แล้วมันจะหวงทำไมนักหนา?" 


"เออ แล้วมันจะหวงไอรามยอนทำไม?" 



ตอนนี้ทั้งผมและแจ็คสันก็ต่างหาคำตอบจากเคสนี้ไม่ได้เหมือนกัน ใครๆก็รู้ว่ามาร์คมันขี้หวงมาก โดยเฉพาะกับของๆมัน มันหวงชนิดที่ว่าห้ามแตะ ห้ามต้อง ห้ามมายุ่ง ห้ามมาสัมผัสอะไรทำนองนั้น ปกติที่เห็นก็มีแต่หวงของนะ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่เห็นมันหวงคนขนาดนี้


จนถึงตอนนี้คนบนเตียงก็ได้สติ ลุกขึ้นมานั่งหลังพิงหัวเตียง ผมหยิบเข็มขึ้นมาก่อนที่ฉีดให้นํ้าพุ่งออกมาเล็กน้อย ก่อนที่จะสายยางรัดเหนือต้นแขนเล็กนั้นไว้ 



"กลัวเข็มไหม?" ผมถามออกไป เพราะตอนนี้น้องมันดูนิ่งมาก ผมเลยไม่แน่ใจว่านิ่งเพราะกลัวเข็ม หรือว่านิ่งเพราะอะไรกันแน่ 


"ไม่ครับ"


"งั้นพี่หมอฉีดแล้วนะครับ"


"อือ" 



อ่า..ผิดคาดแหะ เห็นหน้าตาแบบนี้ตอนแรกนึกว่าจะกลัวเข็มซะอีก ที่ไหนได้ไม่กลัวเลย สงสัยผมคงต้องปรับมุมมองการมองคน เพราะว่าเดี๋ยวนี้จะมองแค่หน้าคงจะไม่ได้แล้ว


หลังจากที่ทำการฉีดยาแก้ผื่น ร่างกายจะมีอาการแสบยิบๆตามร่างกายถือว่าเป็นเรื่องปกติตอนนี้ร่างเล็กเลยออกอาการดิ้นเล็กน้อย พลางกัดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาอาการคันจะมีไปสักพักก็จะหายไปเอง มันเป็นผลข้างเคียงของการฉีดยาตัวนี้อยู่แล้ว



"ปีนี้เป็นเชียสหรอ?" หลังจากหยุดดิ้นแล้ว ผมเลยเริ่มเปิดบทสนทนาเพื่อให้น้องผ่อนคลายลง


"ครับ"


"แล้วชื่ออะไรหล่ะเรา?"


"..."


"พี่ชื่อชานยอลนะ ตอนนี้เป็นแพทย์ฝึกหัดอยู่โรงพยาบาล xx" 


"อ่า.. ชื่อ บะ..อื้อๆ"



ในจังหวะที่น้องกำลังจะบอกชื่อผม ก็มีมือปริศนาเอื้อมมาปิดปากเล็กไว้ไม่ให้พูดออกมา เมื่อผมไล่สายตาขึ้นไปมองก็พบว่าเป็นไอมาร์คที่เป็นคนทำ 



"อะไรมึงเนี่ย?"



"...เกินไป"



"เกินไปเชี่ยไรกูแค่ถามชื่อเองนะเห้ย!" ผมโวยขึ้นมาเสียงดัง อะไรของมันวะผมแค่ถามชื่อเองนะ! 



พลั่ก!



"...กูหมายถึงหน้ามึง"



"...ใกล้เกินไปแล้ว"



อ้าวหรอนี่ผมเผลอขยับหน้าเข้าไปใกล้น้องมันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ น้องมันเหมือนมีแรงดึงดูด มองแล้วค่อนข้างเพลิน เอาจริงๆน้องมันหน้าตาน่ารักด้วยแหละ 


...แต่หน้าตาน่ารักแบบนี้มันทำให้ผมนึกถึงใครอีกคน





xxxxx





จากการที่ผมยืนมองรูปการณ์ได้สักพักใหญ่ๆ ผมรู้สึกว่าไอมาร์คมันแปลกๆ มันดูขี้หวงจนผมเริ่มรู้สึกหงุดหงิด ตะหงิดใจแปลกๆ จากท่าที่ไอหมอเมื่อกี้หลายคนอาจจะคิดว่ามันชอบไอรามยอน แต่ผมอยากจะบอกเลยว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิดหรอก มันก็แค่ผู้ชายเจ้าชู้ทั่วไป แค่อยากแกล้ง อยากหยอกคนน่ารักๆเท่านั้น เพราะความจริงคือมันมีตัวจริงอยู่แล้วต่างหาก 


ผมเหลือบไปมองนาฬิกาก็พบว่านี่มันเกือบห้าทุ่มแล้ว ผมว่าไอหมอมันน่าจะลืมอะไรบ้างอย่างไปนะ..



"ไอหมอ นี่มันจะห้าทุ่มแล้วนะ"


"..."


"เมียมึงไม่ได้มีกฏห้ามมึงกลับบ้านหลังห้าทุ่มหรอ?" 



พอจบประโยคที่ผมพูดออกไป ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบทันที ไอหมอมันตั้งสติแปปนึงก่อนจะจัดการอุปกรณ์ทุกอย่างกวาดลงกระเป๋าหมอของมันแล้วลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งออกไปจากห้องทันที แต่ประตูยังไม่ทันจะปิดสนิทผมก็ตะโกนไล่หลังมันออกไปเสียก่อน



"ฝากบอก 'แบคฮยอนด้วย ว่าพวกกูคิดถึ้งคิดถึง" 


"ไอสัสแจ็ค นั่นเมียกู!" 


"..."


"เชี่ยเอ้ย ทำไมไม่เตือนให้เร็วกว่านี้วะ?!" 



และนี้เป็นประโยคที่ผมได้ยินเป็นประโยคสุดท้ายก่อนที่ประตูห้องจะถูกปิดลง..





xxxxx





"เรากลับห้องนะผมพยายามขยับริมฝีปากแห้งที่แห้งผากขยับพูดเป็นคำ ก่อนจะขยับตัวลุกออกจากเตียง แล้วเดินตรงไปที่ประตู แต่แปลกที่คราวนี้เขาไม่รั้ง หรือมายุ่งอะไรเลยสักนิด


...แต่มันก็ดีแล้ว



"ไหวไหมนั่นให้กูไปส่งเปล่า?" เป็นพี่แจ็คสันที่เสนอตัวเข้ามา แต่ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าปฏิเสธไป ตอนนี้ผมแค่อยากพักผ่อน ไม่อยากคุยอะไรกับใครทั้งนั้น


หลังจากที่ขึ้นลิฟท์มายังชั้น 21 จนกระทั่งใส่รหัสเปิดประตูเสร็จ ผมก็ล้มตัวนอนราบลงไปกับโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า มันรู้สึกคั่นเนื้อคั่นตัว ร้อนๆหนาวๆแบบบอกไม่ถูก ผื่นตามผิวหนังเริ่มยุบลงเรื่อยๆ แต่ก็ยังคงมีหลงเหลืออยู่บ้างบางส่วน ความอ่อนล้าทำให้ผมหลับสนิททันที่เมื่อหัวลงหมอนอิงที่โซฟา 



แกร๊ก..



ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ผมกลับได้เสียงเปิดประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงล็อคประตู มีเสียงฝีเท้ายํ่าก้าวเข้ามาหาผมอย่างไม่รีบร้อน ผมสัมผัสได้ถึงแรงยุบของโซฟา ตอนนี้ผมอยู่ในช่วงกึ่งหลับกึ่งตื่น พยายามจะลืมตาขึ้นมาแต่ก็ลืมไม่ขึ้น มันหนักหัวไปหมด



"...ใคร" 



ผมขยับริมฝีปากพูดด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบา มันเบาจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงตัวเอง แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือความเงียบ มันเงียบจนผมคิดว่าผมอยู่คนเดียวในห้องเสียอีก ตอนนี้ผมพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่เหมือนร่างกายมันชาไปหมด ขนาดแค่พยายามจะลืมตายังทำไม่ได้เลย.. 


ทั้งห้องเงียบมาก มันเงียบจนถึงขนาดที่ผมได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง และเสียงลมหายใจของใครอีกคน ก่อนที่จะเริ่มมีสัมผัสบางอย่างสัมผัสเข้าที่หน้าผากผมอย่างแผ่วเบาก่อนที่จะใช้มือเกลี่ยผมที่ปรกหน้าผมปัดให้ออกไป 



"...ใครน่ะ"



เป็นอีกครั้งที่ผมเปล่งเสียงถามออกไป แต่คำตอบก็ยังคงเงียบเหมือนเดิม จนในที่สุดผมก็ทนไม่ไหว พยายามรวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายที่มีเอื้อมขึ้นไปจับมือที่กำลังลูบหัวผมเบาๆนั่นเอาไว้แน่น ก่อนที่จะตัดสินใจถามออกไปอีกครั้ง



"...นายเป็นใคร?"



แต่คราวนี้ผมกลับได้รับคำตอบ แต่มันคงอาจจะเป็นคำตอบที่ผมค่อนประหลาดใจ และไม่เข้าใจในเวลาเดียวกัน



"...มาร์ค"





xxxxx





มือเล็กจากตอนแรกที่จับมือผมไว้แน่น พอผมตอบไปมือคู่นั่นก็ค่อยๆคลายออก จนกระทั่งย้ายไปอยู่ข้างตัวเหมือนตอนแรก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง คนตัวเล็กนอนนิ่งสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนกับว่าไม่มีผมกำลังนั่งอยู่ในห้องนึ้


ผมก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมต้องเดินตามเด็กนั่นมา รู้ตัวอีกทีสองขาก็มาหยุดอยู่หน้าห้อง 2105 ชั้น 21 เสียแล้ว และการที่ผมจะเข้ามาอยู่ในห้องนี้ได้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะรหัสผ่านเข้าห้องมันช่างง่าย ง่ายสมความคิดเจ้าของห้องเสียจริง


...รหัส 1234 มันมีอะไรให้เดายากอย่างงั้นหรอ?



"มาทำไม?" เสียงแผ่วเบาถูกเปล่งออกมาจากปากเล็ก ฟังจากนํ้าเสียงแล้วคงกำลังไม่พอใจที่กำลังถูกบุกรุกห้องอย่างแน่นอน 


"มาไม่ได้?" ผมตอบกลับด้วยนํ้าเสียงกวนกว่าปกติเล็กน้อย 


"นายบุรุกห้องเรานํ้าเสียงเนื่อยๆดังขึ้นอีกครั้ง เสียงที่พูดออกมามันแผ่วเบา มันเบาจนเสียงลมหายใจเข้าออกยังดังกว่า และนํ้าเสียงแบบนั้นมันจึงทำให้ผมตัดสินใจลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนที่จะโน้มลงไปเอาแขนสอดใต้ข้อพับขา อีกแขนก็สอดไปที่หลังแล้วอุ้มขึ้นมาไว้แนบอก ก่อนที่จะเดินเข้าห้องที่อยู่ซ้ายมือสุด ที่คาดว่าจะเป็นห้องนอน..



"ปล่อยตลอดทางก็มีแต่เสียงเล็กร้องเอาแต่ให้ปล่อย แต่ก็ทำได้แค่พูดออกมาเท่านั้น ไม่มีการดิ้นหรือขัดขืนใดๆ เพราะผมรู้ว่าสภาพตอนนี้เขาไม่สามารถจะต่อรองอะไรกับผมได้ทั้งสิ้นแม้แต่จะดิ้นยังไม่มีแรงเลย 


เมื่อถึงห้องนอนผมก็วางร่างเล็กไว้บนเตียง ก่อนจะจัดหมอน ห่มผ้าให้เรียบร้อย ตอนนี้เด็กนั่นเหมือนตุ๊กตา ผมให้ทำอะไรก็ทำ ไม่มีขัดขืนสักอย่าง ถ้าไม่ติดว่ายังได้ยินเสียงลมหายใจ ผมจะคิดว่าตายไปเสียแล้ว ถึงแม้ว่าลมหายใจนั้นมันจะแผ่วเบามากเสียจนแทบไม่ได้ยินก็เถอะ


ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ เสียงลมหายของคนบนเตียงเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เป็นสัญญาณบอกว่าได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อย ขนาดมีผมอยู่ในห้องด้วยยังกล้าหลับเลย 


...เด็กนี่กล้าไว้ใจผมอย่างงั้นหรอ?





แม่ขาาา เขามากันถึงห้องกันแล้วค่ะแม่ขา นํ้าตาจะไหล TwT แต่รหัสห้องหนูแบมง่ายจริง หนูควรเปลี่ยนเป็น 1993 ไม่ก็ 9397 นะคะ ง่ายต่อการจำทั้งสองฝ่าย อิอิ *ยัยขี้ชิป!* 





Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 317 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 11:02
    เดี๋ยวๆ อิพี่ น้องมันเหนื่อยมันล่ะ เฮ้อ
    #34879
    1
  2. #34817 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 23:57
    พี่มาร์คคคคค น้องมันเพลียไหมละพี่ ทั้งแพ้ทั้งโดนโยนอ้างน้ำ หลงตัวเองนะเราน่ะ
    #34817
    0
  3. #34753 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 11:18

    ททำอะไรรู้ตัวไหมมาร์คคค มันบะมุนมากกก

    #34753
    0
  4. #34676 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:25
    ตอนแรกก็ไว้ใจอยู่นะ ตอนนี้ ไม่! ...ไม่แน่
    #34676
    0
  5. #34626 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:55
    พ่อคนซึน ดูแลดีเหลือเกิน
    #34626
    0
  6. #34561 yumiwalkout (@yumiwalkout) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 09:06
    เขินอ่ะ!!!ฟหกด่าสวงๆๆๆ
    #34561
    0
  7. #34544 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 01:39
    อ่านแล้วมวนท้องมาก เขินยังไงไม่รู้ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ละมุนขนาดนั้น
    #34544
    0
  8. #34468 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 18:12
    แบมรหัสง่ายอ่ะ5555
    #34468
    0
  9. #34405 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 12:13
    เดาใจไม่ถูกแล้ว
    #34405
    0
  10. #34326 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 01:04
    อบอุ่นจังพี่มาร์คคคค
    #34326
    0
  11. #34308 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 18:13
    เราก็สงสัยตั้งหลายทีละว่าทำไมใคร ๆ ก็เข้าห้องแบมได้เนี่ย
    #34308
    0
  12. #34224 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 15:24
    งุ้ยยยยย เริ่มหวงงงงงแล้วสิ แสดงตัวสะด้วยยย
    #34224
    0
  13. #32909 PairrTuangporn (@PairrTuangporn) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 01:50
    ถ้าพี่มาร์คใจดีแบบนี้เรายอมยกลูกเราให้ก็ได้-^-
    #32909
    0
  14. #30750 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 20:43
    พี่มาร์คหึงก็บอกหึงค่ะ หวงก็บอกหวง น้องเค้าไม่ได้กล้าไว้ใจหลงตัวเอง! น้องแค่ง่วง ! 
    #30750
    0
  15. #30387 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 12:24
    อยากให้สองมหาลััย เลิกทะเลาะกันจริงๆนะเนี่ย รู้สึกเศร้าเลย ตอนแบมฝัน ..... แต่ตื่นขึ้นมา ..... >>>"พี่มารค" >>>เรานี่ฟินเลย โรแมนติกฝุดๆตอนดูดาว อยากมีแบบนี้มั่งจัง
    #30387
    0
  16. #30370 Tk0954519300 (@Tk0954519300) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:14
    งือออออออออ ละมุนนนน
    #30370
    0
  17. #29729 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 19:19
    เป็นห่วงน้องก็บอกค่ะ อย่าซึน
    #29729
    0
  18. #29326 Bellmot-fiction (@Bellmot-fiction) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 00:18
    ใช่ๆๆๆ 9397 รหัสนี้คือดีล์~
    #29326
    0
  19. #28727 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 16:45
    ห่วงถึงขั้นตามยันห้อง 5555
    #28727
    0
  20. #28693 Dark20798 (@m6412009) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 17:37
    มีหวง หวงยังกับงูจงอางหวงไข่เลยนะ
    #28693
    0
  21. #28652 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 18:15
    เป็นห่วงก็บอกไปเห๊อะะะะ
    #28652
    0
  22. #28524 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 09:06
    มาร์คต้วนขี้หหวงงง
    #28524
    0
  23. #28196 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 20:51
    ความtalkของไรท์นั้น5555
    #28196
    0
  24. #27382 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:55
    โอ้ย พี่มาร์คทำงี้เราก็หวั่นไหวนะคะ5555555
    #27382
    0
  25. #27313 Supitchaya_plam (@Supitchaya_plam) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 19:30
    9397 มาร์คเเบมใช่มะ 555 ใช้ไปเลยเเบมใจเราจะได้ตรงกัน
    #27313
    0