ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 14 : DANGER THIRTEEN [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 298 ครั้ง
    9 พ.ย. 59








ช่วงปิดเทอมตลอดเกือบสามเดือนที่ผ่านมา ผมใช้เวลาอยู่ที่อเมริกาตลอดปิดเทอม สอบเสร็จได้อาทิตย์เดียวผมก็บินกลับพร้อมม๊าทันที ที่ผมได้มาเรียนที่นี้ก็เพราะว่าม๊าต้องมาลงทุนทำอสังหาริมทรัพย์ ม๊าก็เลยให้ผมซึ่งเป็นลูกชายคนโตมาด้วย ส่วนพี่สาวสองคน และน้องชายอีกหนึ่งคนอยู่ที่แอลเอกับป๊า และวันนี้ตอนบ่ายผมเพิ่งลงจากเครื่อง แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าออกจากสนามบิน อาจารย์ก็โทรเรียกประชุมด่วนเสียก่อน ผมเลยขับรถไปส่งม๊าที่บ้านใหญ่แล้วค่อยตีรถไปมหาวิทยาลัย ผมกับม๊าอยู่คนละบ้านกัน เพราะผมแยกออกมาอยู่คอนโดเนื่องจากบ้านใหญ่อยู่แถบชานเมือง เลยทำให้การเดินทางไปมหาวิทยาลัยค่อนข้างลำบาก



ก๊อก ก๊อก ก๊อก..



ในจังหวะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา และดูท่าว่าจะไม่ใช่เพื่อนผมแน่ๆ เพราะว่าถ้าเป็นแจ็คสัน หรือเจบีมันจะกดรหัสเข้ามาเลย แต่นี่กลับเคาะประตู? 


ผมชั่งใจอยู่เกือบสองนาที ดูปฏิกิริยาจากด้านนอกว่ายังจะมีเสียงเคาะประตูอยู่หรือเปล่า แต่ก็กลับเงียบสนิท ผมตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปประชิดประตูแล้วมองลอดตาแมวออกไปก็ผมกับ..


...เด็กชั้น 21...?



จากภาพที่ผมเห็นคือมันกำลังก้มเขียนอะไรยุกยิกๆไม่รู้ ข้างตัวมีถุงผ้า กับกล่องสี่เหลี่ยมคล้ายๆกับกล่องโทรศัพท์วางไว้ข้างกาย สักพักก็ลุกขึ้นมาพร้อมกระดาษในมือ ก่อนจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นแล้วสอดลอดเข้ามาผ่านใต้ประตูผม 


แต่ใจจังหวะที่ผมก้มลงมองกระดาษที่ถูกสอดเข้ามา แล้วพอกลับไปดูที่ตาแมวอีกครั้งก็ปรากฎว่าร่างเล็กได้หายไปแล้ว ดังนั้นผมจึงย่อตัวลงเก็บกระดาษใบนั้นขึ้นมาถือไว้ระดับสายตาก่อนจะใช้สายตาไล่อ่านทุกตัวอักษร



-เราเอาโทรศัพท์มาคืน ยังไม่ได้แกะนะ- 



ผมกระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว พอเปิดประตูออกไปก็พบว่าตรงลูกบิดประตูมีถุงห้อยอยู่ ในถุงนั้นประกอบด้วยกล่องโทรศัพท์ พร้อมกับของ 'บางอย่างประมาณห้าชิ้น และที่สำคัญเป็นของที่ผมไม่คุ้นตา


ของบางอย่างที่ว่านั้นรูปร่างคล้ายซองขนมซองสีแดงที่มีรูปปลาหมึกอยู่หน้าซอง บนสุดตรงกลางมีตัวอักษรภาษาอังกฤษเขียนกับกำไว้ว่า 'Bento' พอผมพลิกจะดูข้างหลังซองก็พบกับโพสอิสใบนึงแปะเอาไว้อยู่



-วันนั้นขอบคุณที่ช่วย เรากลับไทยเลยซื้อขนมมาฝาก แต่มันเผ็ดหน่อยนะ- 



ผมควรเรียกไอซองขนมสีแดงนี่ว่าของตอบแทนดีหรือเปล่าถึงแม้ว่าวันนั้นเราจะหมด 'หนี้กันไปแล้วก็ตามแต่ แต่ถึงยังไงถ้าเด็กนั่นคิดว่าตอบแทนด้วยขนมแค่ไม่กี่ชิ้นแล้วจะพอ มันคิดผิดแล้ว


...เพราะสำหรับผม แค่นี้มันไม่พอ





xxxxx





ชีวิตในมหาวิทยาลัยตลอดเกือบหนึ่งสัปดาห์ของผมเป็นไปตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือตอนนี้เริ่มมีคนจำนวนนึง เรียกผมว่า 'พรีเชียสหรือ 'เชียสซึ่งผมไม่รู้ว่าทำไมถึงเรียกกันแบบนี้



ปึก!



"ไอแบม!!"


"หื้อ?" ผมสะดุ้งเล็กน้อยเหมือนมีเสียงตะโกนอยู่ข้างหู พร้อมกับโต๊ะหินอ่อนที่สั่นด้วยแรงฟาดบาดอย่าง


"เหม่ออะไรวะ?" ยูคยอมหรี่ตาลงเล็กน้อยอย่างจับผิด แต่ผมก็ส่ายหน้าเล็กหน่อยก่อนจะตอบปฏิเสธไป


"เสาร์นี้
เอาไง ไปมกโพเปล่า?" 



ก่อนหน้านี้ไม่กี่วันยองแจชวนพวกผมไปเที่ยวเล่นบ้านที่มกโพ แถมยังพูดใหญ่เลยว่าที่มกโพอาหารทะเลอร่อย พ่วงด้วยซุปปลาตีนที่เป็นของขึ้นชื่อในแถบนัมวอน ซึ่งยูคยอมตอบตกลงไปแล้วเพราะมันอยากลองชิมซุปปลาตีน 


วันเสาร์ผมก็ไม่ได้ติดธุระอะไรเลยตอบตกลงไปอย่าไม่ได้คิดอะไร แต่พอถึงวันที่จะต้องไปกลับมีโทรศัพท์จากอาจารย์มหาวิทยาลัยโทรเข้ามาก่อนที่ผมจะออกจากคอนโดเพียงแค่ก้าวเดียว



'กันต์พิมุกต์ใช่ไหมสโมสรนักศึกษาเรียกพบ'



'วันนี้ไม่ได้ติดธุระอะไรใช่ไหม?'




'...ครับ'




ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรที่ผมถึงตอบว่าไม่มีธุระ ทั้งที่จริงๆปฏิเสธก็ได้ แต่อีกใจก็คิดว่าถ้าไม่มีอะไรสำคัญอาจารย์คงไม่โทรมาในวันหยุดแน่ๆ ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาทีผมก็ขับมอเตอร์ไซต์คู่ใจมาจอดข้างในลานจอดรถคณะวิศวะ วันนี้แดดค่อนข้างแรงผมเลยเลือกจอดลานในร่มแทนที่จะจอดกลางลานเหมือนเคย


ผมต่อสายหายูคยอมขณะที่เดินไปทางสโมสรนักศึกษา ตอนแรกยูคยอมก็โวยวายว่าผิดสัญญา ผมก็เลยขอโทษไป เพราะผมก็ผิดจริงๆ แต่ยูคยอมมันเป็นคนมีเหตุผลอยู่แล้วคุยไม่นานก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ก่อนจะตัดสายมันยังบอกอีกว่าจะซื้อซุปปลาตีนของขึ้นชื่อมาฝาก..


เดินไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงสโมสรนักศึกษาซึ่งอยู่ข้างคณะวิศวะเพียงไม่กี่สิบก้าว ตอนนี้รอบข้างผมไม่มีคนเลยแม้แต่คนเดียว คงเป็นเพราะด้วยวันนี้วันหยุดเลยทำให้คนอื่นเขาไม่มากัน ผมเคาะประตูหน้าห้องพอเป็นพิธีแล้วเปิดประตูเข้าไป จังหวะแรกที่สายตากวาดเข้าไปในห้องก็พบกับความรู้สึกอึมขรึมอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนดูหน้าตาเคร่งเครียดกัน โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ


...พี่เซฮุน



"ฮุน น้องมาแล้ว"


"อืม" 



พี่เซฮุนครางตอบรับในลำคอก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบสายตาผม พลางคลี่ยิ้มบางๆก่อนจะกวักมือเรียกให้ไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่แถวนั้น 



"ขอโทษนะที่เรียกมาวันหยุดแบบนี้"


"ไม่เป็นไรครับ"


"ชื่อแบมแบมใช่ไหม?" พี่เขาเลิ่กคิ้วขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงคำถาม ซึ่งผมก็แค่พงกหน้าเบาๆตอบรับ



"แบมฟังพี่นะ...รู้ตัวไหมว่าตอนนี้ตัวเองเป็นเชียส?" 



เชียสพรีเชียส? 



"ถ้าไม่รู้พี่จะบอกให้ ตอนนี้แบมเป็นเชียสของมหาวิทยาลัยเรา"


"..."


"เชียสคือต้องเป็นคนที่ลํ้าค่าในแต่ละปี แต่ละปีจะมีแค่คนเดียวเท่านั้นพี่เซฮุนเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ แต่คำพูดหลังจากนี้เป็นคำพูดที่ทำให้ทั้งห้องตกอยู่ในสภาวะเดดแอร์หรือสภาวะเงียบสนิท จากตอนแรกที่เงียบอยู่แล้ว กลับเงียบยิ่งกว่าเดิม



"รู้ใช่ไหมว่ามหาวิทยาลัยเราไม่ลงรอยกับอีกมหาวิทยาลัยนึงมานานแล้วผมพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ เพราะเหตุการณ์ที่ผมพบมาก็ทำให้รู้ว่าไม่ลงรอยกันจริงๆ


"..."


"แต่จริงๆแล้วสองมหาวิทยาลัยมีกิจกรรมอย่างนึงที่ต้องทำด้วยกันทุกปี"


"..."


"...มันคือกิจกรรม 'แลกเชียส' " 



แลกเชียสหมายความว่าอีกมหาวิทยาลัยนึงก็ต้องมีเชียสเหมือนกันนะสิ



"แลกเชียสคือการที่ให้เชียสจากมหาวิทยาลัยเราไปอยู่ฝั่งนั้น แล้วนำเชียสจากฝั่งนั้นมาเป็นของเรา"


"..."


"อยู่ในมหาวิทยาลัยตัวเองเชียสจะถือว่าเป็นผู้ทรงอำนาจคนนึง แต่ถ้าถูกส่งไปอีกมหาวิทยาลัยนึงแล้วละก็.."



"...ก็ทาสดีๆนี่เอง"



"ไม่ว่าฝั่งนั้นจะทำอะไรก็ต้องยอมทุกอย่าง ไม่มีข้อต่อรองทั้งสิ้น" 


"..."


"เชียสที่ถูกส่งไปจะพ้นจากการเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยของตัวเองทันที และจะกลายเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยนั้นแทนโดยสมบูรณ์แบบ"


"ผมไม่อยากเป็นเชียสผมท้วงขึ้นมาทันที ทำไมต้องเป็นผมที่เป็นเชียสยังไงผมก็ไม่ยอมแน่ๆ 


"หึ.. ไม่ต้องห่วงพี่เซฮุนกระตุกยิ้มเย็นๆ ก่อนที่จะใช้นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆเนิบๆ



"...เพราะปีนี้พี่จะไม่ส่งนายไป"



"...แต่จะส่งเชียสปีสามไปแทน"



หลังจากก็มีผู้ชายคนนึงเดินออกมาจากอีกห้อง ในจังหวะที่ผมเบนสายตาไปทางประตูที่ถูกเปิดออกก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า


...นี่ผู้ชายหรอ?



"นี่คือเชียสปีสามพี่เซฮุนว่าพลางกระตุกแขนคนที่เพิ่งออกมาจากห้องได้ไม่นานมานั่งลงตักพลางใช้นิ้วไล้กรอบหน้าบางนั้นเบาๆ แต่คนที่ถูกกระทำกลับมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอารมณ์อะไรออกมาใดๆทั้งนั้น



"...ชื่อจินยอง"





xxxxx





รู้ไหมว่าตอนนี้ผมกำลังเล่นกับอะไรมันจะเป็นการเล่นที่มีทั้งฝ่ายที่สนุก และฝ่ายเสียเปรียบมันคือการ 'เล่นกับความรู้สึกยังไงหล่ะ 


ก่อนหน้าที่เด็กคนนั้นจะเข้ามา ผมได้เรียกอีกคนมาก่อนแล้ว เป็นคนที่ผมรู้จักเป็น 'อย่างดี'



"เรียกมาทำไม?" ใบหน้าหวานที่เมื่อก่อนเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่หลังจากเกิด 'เหตุการณ์บางอย่าง ก็แทบไม่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกเลย


"เรื่องเชียสปีนี้.."


"..."


"กูจะส่งมึงไป"


"ไม่!" ร่างบางสั่นสะท้านตามเสียงตะโกนที่ถูกเปล่งออกมาเมื่อครู่ ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงจินยองก็ไม่ยอมหรอก สงสัยเหตุการณ์คราวก่อนคงยังไม่ลืม


"มึงไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ อ๋อ หรือว่ายังลืมไม่ได้?"


"..."


"นี่กูอุตส่าห์ให้กลับไปใกล้ชิดกันอีกรอบเลยนะ ไม่สนใจหรอ?" 


"ส่งไปแล้วก็ให้กลับมาน่ะหรอเมื่อไหร่จะหยุดทำร้ายกันสักทีแค่นี้มันยังแย่ไม่พออีกหรือไง?"



"...ก็ไอเจบีมันทำผิดกฏ มึงถูกเรียกตัวกลับ ก็ถูกแล้วไม่ใช่หรือยังไง?"



คงกำลังสงสัยใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้ จริงๆแล้วการส่งเชียสไปให้อีกฝั่งมีข้อห้ามด้วย และเป็นเพียงข้อห้ามเพียงแค่ข้อเดียวเท่านั้นที่จะสามารถดึงเชียสของมหาวิทยาลัยตัวเองกลับมาได้ทันที นั้นก็คือ


...ความรัก



เชียสจะไปมีความรักกับมหาวิทยาลัยฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เด็ดขาด เพราะถ้าถูกจำได้ขึ้นมาจะโดนเรียกกลับทันที ไม่มีข้อแม้ใดๆทั้งสิ้น และจินยองก็เป็นหนึ่งในคนที่โดนเรียกตัวกลับมาโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ แต่จะนับว่าจินยองเป็นคนแรกที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นเลยก็ว่าได้ 


...น่าสงสารจริงๆ ดันไปรักกับไอเจบีซะได้



"ทำแบบนี้เพราะจะใช้เราเป็นเครื่องมือใช่ไหม?"


"..."


"จะส่งเราไปทำร้ายคนอื่นอีกทำไม"



"...คนอื่นที่ไหน ก็เคยๆกันแล้วไม่ใช่ไง?" หลังจากจบประโยคนั้น ร่างเล็กก็สั่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ปากอิ่มถูกเม้มแน่นเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง



"เชียสปีสามจะใจร้ายไม่ช่วยเชียสปีหนึ่งเลยหรอปีสามไม่รักน้องแล้วหรอครับ?" 



ผมรู้ว่าจินยองเป็นคนขี้สงสาร ผมเลยใช้จุดอ่อนตรงนั้นมาเล่นกับความรู้สึก มันคงรู้แหละว่าโดนส่งไปเป็นยังไง เพราะก็เคยโดนส่งไปตั้งเกือบสองปี จะไม่รู้ได้ยังไงกันหล่ะ..



"สรุปเป็นอันตกลง แล้วก็อย่าลืมข้อห้ามของเชียส"


"..."


"จำข้อห้ามนั้นเอาไว้ให้ดี แล้วคราวนี้อย่าพลาดเป็นครั้งที่สอง"


"..."


"มีงก็น่าจะรู้ซึ้งถึงความรู้สึกนั้นแล้วนะว่ามันเป็นยังไง ไอความรู้สึก 'เจ็บเจียนตายแบบที่มึงรู้สึกมาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมานั้นแหละผมรู้ว่าความรู้สึกที่จินยองมีให้ไอแจบอมไม่เคยเปลี่ยน รู้สึกอะไรก็ไม่เคยแสดงออกมาได้ ก็คงได้แต่เก็บเอาไว้ให้ลึกที่สุดของหัวใจก็เท่านั้น..





xxxxx





ตอนนี้ผมถูกปล่อยตัวออกจากสโมสรนักศึกษาได้สักพักแล้ว ผมเดินออกมาพร้อมกับพี่จินยอง เชียสปีสาม ที่พี่เซฮุนกล่าวถึง ยอมรับว่าครั้งแรกเห็นไม่คิดว่าพี่เขาเป็นผู้ชาย ผิวขาวเนียนประดุจหิมะ ไหนจะปากอิ่มสีแดงระเรื่อรับเข้ากับใบหน้าหวานเล็กนั้น และผมคิดว่าถ้าพี่เขายิ้มขึ้นมา จะต้องสะกดใจหลายๆคนได้แน่ๆ แต่ก็น่าเสียดายที่พี่เขาไม่ยิ้มออกมาเลย



"เป็นเชียสปีนี้หรอ?" หลังจากเงียบกันมานาน พี่จินยองก็เป็นฝ่ายชวนผมคุยขึ้นมาก่อน


"อ่า ครับผมลังเลที่จะตอบออกไป เพราะผมไม่อยากเป็น แต่ในเมื่อเรื่องมันมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็คงจะต้องยอมรับออกไป


"ชื่ออะไรหล่ะเรา?"


"แบมแบมครับ"


"อืม พี่ชื่อจินยองนะ" 



หลังจบประโยคนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรมา จนกระทั่งถึงลานจอดรถลานหน้าคณะ



"พี่จินยองกลับไงครับ?"


"เดี๋ยวพี่นั่งแท็กซี่กลับน่ะ หออยู่ใกล้แค่นี้เอง"


"ให้ผมไปส่งไหม?"


"ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวพี่กลับเองดีกว่า แบมจะได้ไม่ต้องขับไปขับมา"


"เดี๋ยวผมไปส่งดีกว่า วันนี้วันหยุดรถคงติดแน่ๆ ผมขับมอเตอร์ไซต์แปปเดียวก็ถึงผมคลี่ยิ้มเล็กๆ พี่จินยองเงียบไปสักพักเหมือนกำลังชั่งใจ สุดท้ายแล้วก็พยักหน้าตอบกลับมาเบาๆ



ระหว่างทางกลับคอนโดใช้เวลาเกือบสิบห้านาที จริงๆคอนโดพี่จินยองเป็นทางผ่านคอนโดผมอยู่แล้ว ผ่านแทบจะทุกวัน ก่อนที่ผมจะขับกลับพี่จินยองก็ชวนขึ้นไปกินขนมบนห้อง ตอนแรกผมก็บอกไม่เป็นไร เกรงใจ แต่พี่จินยองก็บอกไม่สบายใจ อุตส่าห์ขับมาส่ง ไม่อยากให้มาส่งฟรีๆ สุดท้ายแล้วตอนนี้ผมก็ขึ้นมาอยู่หน้าห้องพี่เขาแล้วเรียบร้อย



"อยู่นี่แปปนึงนะ อย่าเพิ่งเข้าไป"



พี่จินยองหันมาบอกกับผมก่อนที่รีบเปิดประตูเข้าไปในห้อง ผมเห็นว่าพี่เขาเข้าไปเก็บรูปที่ตั้งบนโต๊ะแล้วควํ่าลงทั้งหมด ก่อนที่จะยกกระดานไม้อันใหญ่ที่แขวนออกมาแล้วนำไปเก็บที่ไหนสักห้องนึง ผมแอบเห็นกระดานไม้นั้นเต็มไปด้วยรูปหลายใบแปะอยู่เต็มไม้กระดาน มีโพสอิสหลากหลายสีแปะอยู่เป็นหย่อมๆ



"ขอโทษที่ให้รอนะ พอดีห้องรกนิดหน่อยน่ะพี่จินยองยิ้มเล็กๆให้ อ้ะ..ยิ้มหรอเมื่อกี้พี่จินยองยิ้มให้ผมด้วย เป็นรอยยิ้มเล็กๆที่หวานมาก ผมบอกแล้วว่าถ้าผู้ชายคนนี้ยิ้มต้องเป็นรอยยิ้มที่สวยมากแน่ๆ



ภายในห้องตกแต่งด้วยสีสบายตา ห้องถูกจัดอย่างเป็นระเบียบบ่งบอกถึงนิสัยเจ้าของห้องเป็นอย่างดี มุมห้องมีชั้นวางหนังสือชั้นใหญ่ ทั้งชั้นอัดแน่นไปด้วยหนังสือทั้งภาษาเกาหลี และภาษาอังกฤษ



"กาแฟไหมหรือชาดี?"



พี่จินยองหันมาถามว่าดื่มอะไร แต่ผมเป็นคนที่ไม่ดื่มกาแฟ และชา แต่จะตอบปฏิเสธไปก็น่าจะเป็นการเสียมารยาท



"กา ฟะ.." ผมยังตอบไม่ทันจบประโยค พี่จินยองก็พูดขึ้นมาเสียก่อน


"คงไม่ชอบชา กาแฟใช่ไหม?" 


"..."


"ดูแล้วน่าจะชอบพวกนํ้าอัดลมมากกว่า พี่เดาถูกไหม?" 


"ครับ"


"งั้นเดี๋ยวพี่หยิบโค๊กให้ดีกว่า"



ระหว่างที่พี่จินยองเดินเข้าครัวไป ผมก็ไล่สายตามองไปรอบๆห้อง แต่กลับไปสะดุดกับสิ่งของบางอย่างที่หล่นอยู่บนพื้น


...รูปภาพ


...รูปพี่จินยอง



...กับพี่เจบี...





xxxxx





เมื่อสามปีก่อนผมถูกส่งตัวไปอีกมหาวิทยาลัย เนื่องจากผมเป็นเชียสในขณะนั้น ตำแหน่งที่คนอื่นหมายปอง แต่สำหรับผมมันเป็นตำแหน่งที่น่ากลัว ช่วงเวลาแรกที่ผมอยู่ในมหาวิทยาลัยนั้น ทุกวันต้องมีรอยฟกชํ้ากลับมาหอ เหมือนกิจกรรมแลกเชียสของสองมหาวิทยาลัยนี้จะหมายถึงการส่งตัวแทนของตัวเองไปให้อีกฝ่าย 'ทรมานเล่นก็เท่านั้น


จนมีวันนึงได้มีผู้ชายคนนึงก้าวเข้ามาในชีวิตผม มันเป็นช่วงเวลาที่ดี และหวาดกลัวตลอดเวลา กลัวว่าสักวันนึงช่วงเวลาดีๆเหล่านั้นจะกลายเป็นเพียงอดีต ผมไม่เคยเชื่อคำว่า 'ช่วงเวลาดีๆ มักจะอยู่กับเราไม่นานจนได้มาพบเจอกับตัวเอง



'...คิดถึง'



'...ไปหาได้เปล่า?'



'...วันนี้ไม่มีแรงเรียนเลย อยากได้กำลังใจ'



'...ทำกับข้าวให้กินหน่อยสิ'



ถ้อยคำเมื่อสามปีก่อนมันไม่เคยลบเลือนไปจากความทรงจำของผมเลย ถึงแม้ผมจะไม่ได้ยินมันมาสามปีแล้วก็ตาม และมันจะมีถ้อยคำนึงที่ผมจะไม่มีวันลืมตลอดชีวิตนี้ ถ้อยคำที่ผมได้ยินไม่บ่อยนัก แต่มันสามารถตราตรึงในใจผมไปจนวันตาย



'...กูรักมึง'



...ไม่มีอีกแล้วถ้อยคำเหล่านี้...





โฮรรรรรรรรรรรรรรรร น้ามตามา ตะไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย พี่แบมกับพี่จินยองดูตะมุมิตะมิเหมือนกันโล้ย เชียสทั้งสองปีต้องรักกันนะ ดูแลตัวเองดีๆกันด้วย เป็นห่วงนะคะลูก T____T 





Twitter: @Cherry_SPNR 

Tag: #dangermb

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 298 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34875 Icedly (@Icedly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 22:03
    ม่าไรเยอะเนี่ยยยยยย
    #34875
    0
  2. #34868 MBeci_jjpjjy (@Icezyyyy45) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 00:48
    จินยองลูกแม่ ร้องไห้แล้ว เชียสบ้าไรตีตายเลย ฮึ่ยยย
    #34868
    0
  3. #34860 + * .°♡ × ° (@amimikuma) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:34
    เเงงจินยองงง เชียสบ้าเชียสบออะไรกันทุเรศอ่ะ
    #34860
    0
  4. #34813 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 23:05
    เหมือนปมจะใหญ่หลวงมากมาย
    #34813
    0
  5. #34775 ~*:.ChezZ[y].:* (@petch-smile2sky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 22:23

    โอ๊ยยยย สนุกอ่ะะะ แต่งดี๊ดี พอพี่จินยองออกมาเป็นเชียสรู้สึก ผ่าม สนุกละซีีีีี

    #34775
    0
  6. #34748 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 09:53

    แแล้วเซฮุนจะทำยังไงกับแบมนะ

    #34748
    0
  7. #34708 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 22:05
    ไม่เอา ไม่ดราม่าสิ
    #34708
    0
  8. #34696 K-muk (@K-muk) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 12:21
    ไม่เข้าใจอีสองมหาลัยนี้อะ แล้วเรื่องเล่นกับความรู้สึกคนอีก เหมือนไม่ใช่คนเลย เวงงง
    #34696
    0
  9. #34695 ju_juff (@ju_juff) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 16:05
    ก็เศร้าไป
    #34695
    0
  10. #34672 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:35
    นยองงง~~~
    #34672
    0
  11. #34621 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:27
    ฮึก สงสารรรรร
    #34621
    0
  12. #34590 namintaWang (@namintaWang) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 03:32
    แค่เรื่องมหาลัยต้องขนาดนี้เลยย-_-' ไอไม่เก็ท หงึ T_T
    #34590
    0
  13. #34560 yumiwalkout (@yumiwalkout) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 07:52
    ออมม่าน่าสงสารอาาาา
    #34560
    0
  14. #34540 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:26
    สงสารบีนยอง อิฮุนเมิงกล้าทำลายคู่ชิปหลักของช้านนน ขอให้ไม่ตายดีเหอะ
    #34540
    0
  15. #34463 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:23
    โหหหหหหห สงสารอ่ะ
    #34463
    0
  16. #34453 ✖ bAzzA✖ (@bazza) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 09:57
    แล้วเจบี กับจินยองก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยเหรอ
    #34453
    0
  17. #34428 N_Nam0802 (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 10:45
    คิดถึงจินยอง จินยองก็มา
    #34428
    0
  18. #34400 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:58
    สงสารจินยองง
    #34400
    0
  19. #34303 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:16
    จินยองน่าสงสารอ่ะ กิจกรรมบ้าอะไรเนี่ย เล่นกับความรู้สึกคนแบบนี้สนุกกันมากหรือไง
    #34303
    0
  20. #34218 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:44
    สงสารเนียร์
    #34218
    0
  21. #30639 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 18:54
    พี่เนียร์ของน้องงง 
    #30639
    0
  22. #29725 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:54
    สงสารจินยอง แงงงง
    #29725
    0
  23. #29306 Bellmot-fiction (@Bellmot-fiction) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:33
    และเชียสของฝั่งมาร์คก็คือลู่หาน เย่ 555555555555 #มโนคือชนะ ชิป มาร์คแบม ฮุนฮานไง 5555
    #29306
    1
    • #29306-1 0930653088 (@0930653088) (จากตอนที่ 14)
      28 เมษายน 2560 / 14:27
      สนับสนุนเม้นนี้55ุ
      #29306-1
  24. #28712 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:54
    ฮื่ออออ ดราม่าบีนยองอ่ะ อยากนัดฮุนตบ
    #28712
    0
  25. #28691 Dark20798 (@m6412009) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 เมษายน 2560 / 17:05
    ขอตบเซฮุนได้มะ เกลียดมาก
    #28691
    0