ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 13 : DANGER TWELVE [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,772
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 311 ครั้ง
    1 พ.ย. 59








"...แล้วกูบอกหรอว่าพรุ่งนี้น่ะ กี่โมง?" 



"...บางทีอาจจะสักห้าทุ่มก็ได้"



บัดซบ!



ตอนนี้ในหัวผมมีแต่คำนั้นเต็มหัวไปหมด ผมอาบนํ้า กินข้าวเสร็จได้เกือบชั่วโมง ข้าวเช้าก็ไม่มีอะไรพิเศษมาก เป็นเพียงแค่ข้าวกล่องเวฟธรรมดา ส่วนเสื้อผ้าก็ใส่ของเจ้าของเหมือนเดิม เนื่องจากมันไม่ยอมให้ผมกลับห้อง นอกเสียจากตอนที่ผมทักขึ้นมาว่าพรุ่งนี้ผมมีสอบ ผมเลยใช้ข้ออ้างนี้ในการขอที่จะกลับหอ แต่เขากลับสวนหน้าตายขึ้นมาว่า..



'ขึ้นไปหยิบหนังสือแล้วก็ลงมา'



'...ถ้ามึงหนี กูลากถึงห้อง'



และนั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้ตอนนี้ผมต้องมานั่งอ่านหนังสือตรงโซฟาห้องนั่งเล่น โดยมีอีกคนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์ และสูบบุหรี่ไปพลางๆ



กึก



"ทำไมต้องมาขังเราไว้?" ผมวางปากกาลงบนโต๊ะพลางเงยหน้าถามในสิ่งที่ค้างคาใจ ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องมาให้ผมอยู่ห้องเขา ทั้งที่เขาควรจะปล่อยผมกลับไปตั้งนานแล้วด้วยซํ้า


แต่แล้วคำถามของผมก็ไร้ซึ่งคนตอบ มีเพียงเสียงพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นระยะเท่านั้น เขาไม่เพียงแม้แต่ก้มลงมามองหน้าผม และผมมั่นใจว่ายังไงก็ต้องได้ยินคำถามที่ผมถามออกไป



"แต่วันนี้เรามีนัดติวเคมีกับเพื่อนผมเลยพยายามที่จะเจรจาอีกครั้ง แต่ความจริงวันนี้ผมก็มีติวกับยูคยอม และยองแจจริงๆ 


"..."


"ถ้าเราไม่ไป พรุ่งนี้เราสอบไม่ผ่านแน่ๆ"


"..."


"ดังนั้นปล่อยเรา ปะ.."



"...เคมีกูท็อปคลาส"





xxxxx





ผมมองคนอวดดีที่ตอนนี้หลับคอพับลงไปกับโต๊ะกลางห้อง ย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สามชั่วโมงผมเป็นคนติววิชาเคมีเบื้องต้นให้ จะเรียกว่าติวก็ไม่เชิง เรียกว่ายัดความรู้เลยจะดีกว่า เห็นว่าอยากเรียนจนอ้างจะออกไปติวกับเพื่อนข้างนอก ผมก็เลยจัดการสนองความต้องการนั้นให้หายอยาก จนสุดท้ายสภาพก็เป็นแบบที่เห็น


คงจะสงสัยกันละสิว่าทำไมผมถึงไม่ปล่อยกลับห้องถ้าคิดว่าผมกำลังสนใจไอเด็กนั่นหล่ะก็เลิกคิดไปได้เลย 


...เพราะผมก็แค่เบื่อ ก็เลยหาของเล่นมาเล่นแก้เซง และคาดว่าอีกไม่นานก็น่าจะ 'เบื่อแล้วก็คงจะ 'เลิกเล่นมันไปเอง 



"อื้อ.." 



ร่างเล็กครางในลำคอเบาๆก่อนจะพลิกตัวเล็กน้อยเพื่อหาตำแหน่งนอนให้สบายๆ แต่คงจะสบายอยู่หรอก เล่นนอนฟุบโต๊ะนอนลงไปแบบนั้น 


แล้วก็อย่าคิดว่าผมจะสงสารแล้วจะสะกิด หรือจับขึ้นมานอนดีๆ อยากนอนแบบนั้นก็นอนไปจะนอนแบบไหนมันก็ไม่เกี่ยวกับผมอยู่ดี..



ก๊อก ก๊อก ก๊อก..



"พัสดุมาส่งครับ"





xxxxx





"ไอแจ ทำไมไอแบมยังไม่มาอีกวะโทรไปก็ปิดเครื่องผมวางปากกาไฮไลท์ลงบนโต๊ะ ก่อนจะเปิดปากถามคนตรงข้าม เนื่องจากเห็นว่านี่เลยเวลานัดมานานพอสมควรแล้ว


"เห็นปิดตั้งแต่เมื่อวานแล้วปะเมื่อวานกูโทรหาก็ปิดเครื่องอยู่"


"หรือว่ามันลืม?" แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าไอแบมอาจจะลืม แต่มันก็ไม่ได้เป็นคนขี้ลืมนี่หว่า


"ไม่หรอกปะ วันนี้นัดมาติวเคมี มึงก็รู้แบมอ่อนเคมีจะตาย ไม่มีทางที่จะไม่มาหรอก" 


"ก็นั้นอ่ะดิ พรุ่งนี้สอบแล้วด้วย ถ้าไม่มาพรุ่งนี้สอบจะรอดไหมวะเนี่ย"


จริงๆก็แอบเป็นห่วงมันอยู่นะ ผมรู้ว่าไอแบมมันอ่อนเคมี แต่มันก็ไม่ได้อ่อนจนทำไม่ได้ขนาดนั้น แต่แค่ถ้ามันไม่ได้มาติววันนี้ ผมบอกเลยว่าไฟนอลนี้มันไม่รอดแน่ๆ! 


จนตอนนึ้เป็นเวลาห้าโมงเย็นก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของไอแบมสักนิด เห็นแต่ไอยองแจที่สลบคากองชีทไปแล้ว ผมพยายามโทรหาหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ได้คำตอบเดิมๆคือปิดเครื่องไลน์หาก็ไม่ตอบกลับ ไอแบมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับมัน?



"ยองแจ กูจะไปหาไอแบมที่คอนโดนะ!" 


"ฮื่ออ กูปายด้วย" 



...ก่อนจะไป ลืมตามามองหน้ากูก่อนไหมเพื่อน



ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมง ผมกับยองแจก็มาถึงคอนโดไอแบม แต่กว่าจะมาถึงได้ก็ลำบากมากพอสมควร เพราะผมกับยองแจไม่รู้ที่อยู่เลยแม้แต่นิดเดียว ต้องวิ่งวุ่นต่อสายหามหาวิทยาลัยแต่กว่าจะได้มาก็โดนถามเยอะแยะไปหมด ว่าจะเอาไปทำอะไรเอาไปทำอะไรไม่ดีหรือเปล่าซึ่งกว่าจะไล่ตอบคำถามมหาวิทยาลัยทุกข้อนี่ก็ล่อไปเกือบชั่วโมง! 



"ไอแจ แบมมันอยู่ชั้นไรนะตอนจารย์บอกกูได้ยินไม่ค่อยชัดผมหันไปถามยองแจ แต่คำตอบก็คือการส่ายหน้ากลับมา แล้วถ้าจะให้โทรไปถามอีกรอบ คงได้ตอบคำถามกันถึงพรุ่งนี้เช้าเป็นแน่ ดังนั้นผมเลยเลือกที่จะเดินตรงไปยังประชาสัมพันธ์คอนโด



"พี่ครับ แบมแบม นี่อยู่ชั้นอะไรหรอครับ?" 


"พอจะทราบชื่อจริงไหมคะจะสะดวกต่อการเช็คข้อมูลมากกว่าค่ะ"



"ยองแจ ชื่อจริงแบมมันชื่อไรวะ?" 


"เอ่อ.. กูรู้แต่แบมแบมอ่ะมึง ชื่อจริงยากไป กูออกเสียงไม่ได้แต่ชื่อออกเสียงยากจริงๆครับเพราะเป็นชื่อภาษาไทย ไม่ใช่ภาษาเกาหลี



"พอดีผมไม่ทราบชื่อจริง พี่พอจะเช็คชื่อที่เป็นชาวต่างชาติให้หน่อยได้ไหมครับ?"


"..."


"ชื่อที่ภาษาไม่ใช่เกาหลีอ่ะครับ"


"สักครู่นะคะ"



ระหว่างที่รอพี่ประชาสัมพันธ์เช็คข้อมูลให้อยู่ ก็มีผู้ชายคนนึงเดินตรงเข้ามาตรงประชาสัมพันธ์แล้วยกแขนข้างนึงเท้าลงไปบนเคาน์เตอร์ ดูจากท่าทางแล้วน่าจะขี้เก๊กพอสมควรเลย



"คนสวย คีย์การ์ดสำรองที่พี่ขอไว้ได้หรือยัง?" 


"ของคุณแจ็คสันใช่ไหมคะตอนนี้คีย์การ์ดยังไม่ได้นะคะ อีกสองสามวันน่าจะมาถึง"


"อ้าวหรอ งั้นถ้ามาแล้วรบกวนโทรแจ้งผมหน่อยได้ไหม?"


"..."


"ถ้าไม่ว่าอะไรขอเบอร์ไว้เลยดีกว่า เพื่อจะได้โทรมาเช็คเรื่อยๆหลังจากจบประโยคที่ได้ยินปากผมก็เบ้เองโดยอัติโนมัติ คือสมัยนี้ยังมีการขอเบอร์แบบนี้อยู่อีกหรอมันเป็นมุกที่ค่อนข้างจะเห่ย..



"มุกเห่ยมาก" 



เห้ยผมไม่ได้พูดนะ ใครกันที่คิดเหมือนกับผม และเมื่อฟังจากนํ้าเสียงเมื่อกี้ก็รู้สึกคุ้นๆเหมือนจะเป็น..


...ยองแจ?



"อ้าว ยุ่งไรไอตี๋?" 


"..."


"ปากงี้วอนหาเรื่องนะเราอ่ะ" 


"ก็แค่พูดเฉยๆ ก็มันเห่ยจริงๆอ่ะ ทั้งเห่ย ทั้งเชย" 


"ไอ..!!"



"...เหมือนสมัยพ่อจีบแม่เมื่อหลายปีก่อนได้"



"ไอเด็กเปรตนี่ปากงี้มึงมาตัวต่อตัวกับกูมา!" 



และเหมือนเห็นท่าเริ่มไม่ดีผมจึงดึงไอยองแจไปไว้ข้างหลังตัวเอง อย่างน้อยก็น่าจะทำให้ทั้งคู่อารมณ์เย็นขึ้นได้ในระดับนึง..ละมั้ง 


เหมือนจะไม่ใช่แค่ผมที่เริ่มเห็นท่าไม่ได้ พี่ประชาสัมพันธ์ก็คงจะเห็นเหมือนกันก็เลยรีบหาข้อมูลในคอมพิวเตอร์ให้ก่อนที่จะหันมาพูดกับผม



"ถ้าเป็นชาวต่างชาติ จะมีอยู่สามห้องนะคะ"


"..."


"Wang Jackson ห้องแรกคือคนตรงหน้าพวกคุณค่ะ" 



"ไม่น่าสำเนียงเกาหลีประหลาดแปลกๆและนี่ก็เป็นเสียงยองแจที่ชะโงกหน้าออกมาจากข้างหลังผม ก่อนที่จะพูดเหน็บแหนมไปทีนึง


"สักทีไหมมึง?!" 



และดูเหมือนคราวนี้จะเย็นไม่ลงแล้ว เพราะคนที่ชื่อ Wang Jackson อะไรนี่ทำท่าจะพุ่งเข้ามาหายองแจที่อยู่ข้างหลังผม แต่ดีที่ผมกั้นไว้อยู่ ไม่งั้นไอยองแจไม่รอดแล้ว



"Mark Tuan ชื่อนี้คุ้นๆพอจะใช่ไหมคะ?" 


"ไม่น่าจะใช่นะครับ เพื่อนผมชื่อยาวกว่านี้ชื่อนี้สั้นเกินไป ไม่น่าจะใช่


"Kunpimook Bhuwakul แล้วถ้าชื่อนี้ละคะ?"


"ใช่ครับๆ ชื่อนี้แหละ ไม่ทราบว่าเขาอยู่ไหนหรอครับ?" ผมถามอย่างร้อนใจขึ้นมา อีกใจนึงก็เป็นห่วงมันด้วยแหละ ไม่รู้จะเป็นอะไรหรือเปล่า? 


"ชั้น 21 ห้อง 2105 นะคะ ออกจากลิฟท์แล้วเลี้ยวขวาได้เลย ห้องอยู่ริมสุดค่ะ" 


"โอเคขอบคุณมากเลยนะครับ"


"..."


"ไปมึง ไปหาไอแบมกัน!" 





xxxxx





"พอเถอะ เราเรียนไม่ไหวแล้วผมว่าพลางวางดินสอลงบนโต๊ะ แล้วปัดชีทเคมีออกไปไว้ริมโต๊ะก่อนจะฟุบตัวลงบนโต๊ะอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ผมก็เผลอหลับไปแล้วรอบนึง แต่พอตื่นมายังไม่ทันจะได้ทำอะไร ชีทกองใหม่ก็ถูกโยนมาทับชีทกองเก่า ผมเงยหน้ามองด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ แต่ก็กระจ่างทันทีเมื่อคำตอบถูกพ่นส่งออกมาจากปากคนตรงหน้า



'อยากเรียนนักไม่ใช่ไง?'



'...แล้วอีกอย่างกฏของกูคือ กูสอนอะไรไป มึงต้องรับให้หมด'



...แต่ผมว่าวันนี้ผมรับมาเยอะเกินไปแล้ว และดูเหมือนจะรับเพิ่มอีกไม่ไหว



"ไอมาร์คกูกดรหัสเข้าห้องนะ"



ในจังหวะที่ผมฟุบหน้าลงบนโต๊ะ ก็มีเสียงจากหน้าห้องลอยเข้ามากระทบประสาทส่วนหู ก่อนที่สมองจะประมวลผลออกมาว่าเป็นเสียง


...พี่แจ็คสัน



ผมเงยหน้ามองคนตรงหน้าเป็นทำนองว่าจะให้ทำยังไงจะให้ไปหลบหรือเปล่าเพราะว่าเมื่อวานเขายังเอาผ้าห่มมาคลุมผมไว้ไม่ให้พี่แจ็คสันเห็น งั้นก็แสดงว่าเขาไม่อยากให้พี่แจ็ครู้ว่าผมอยู่ในห้อง 


ถ้ายังไม่รีบตัดสินใจตอนนี้ พี่แจ็คสันเปิดประตูเข้ามาเห็นผมแน่ๆ เพราะว่าผมนั่งอยู่ตรงกลางห้องรับแขกพอดี แต่เหมือนไอเจ้าห้องห้องจะไม่สนใจอะไรสักอย่าง นอกจากจะไม่บอกให้ผมไปหลบ แล้วยังจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบกลางห้องอย่างไม่สนใจอะไรอีกต่างหาก



แกร๊ก..



...ในเมื่อเขาไม่บอกให้ผมหลบ ผมก็ไม่จำเป็นต้องหลบสักหน่อย



ปัง..



"เออมึง ตอนกูขึ้นมาเจอใครไม่รู้สองคนแม่งมาถามหาคนต่างชาติในคอนโดเราเว้ย"


"..."


"คนของไอห่าเซ ฮะ... อ้าว.. เห้ยไอเด็กนี่มาอยู่นี่ได้ไงอ่ะ?!" 





xxxxx





ผมจ้องไปที่ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนพื้นพรมกลางห้อง โดยมีเจ้าของห้องกำลังทรุดนั่งลงบนโซฟาใกล้ๆ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอย่างไม่ใส่ใจผมเท่าไหร่นัก


สายตาผมตอนนี้มองไอเด็กชั้น 21 กับไอมาร์คสลับกันไปมาอย่างไม่เข้าใจ ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงแค่เสียงดินสอขีดเขียนลงไปบนกระดาษออกมาเป็นระยะจากคนที่นั่งบนพรม 



"ไอมาร์คนี่มันอะไรวะ?!" 



หลังจากนั้นผ่านไปชั่วโมงนึง ผมก็ได้คำตอบอย่างกระจ่างแจ้งทุกอย่าง สรุปง่ายๆคือมันไปช่วยไอน้องชั้น 21 ไว้ อันนี้พอเข้าใจ แต่ที่ไม่เข้าใจคือมันจำเป็นต้องพาเข้าห้องขนาดนี้เลยเรอะแล้วกว่าจะตอบคำถามผมต้องเค้นออกมามาร่วมชั่วโมง ผมถามคำถามยากไปหรอผมแค่ถามว่า..



'ทำไมมึงยอมให้เด็กนั่นเข้ามาในห้อง?"



'แล้วนี่พามาตั้งแต่เมื่อไหร่เมื่อวานมึงไม่ได้กกสาวหรอ?'



'เป็นไงบ้างน้องมันอ่ะ?'



'ไหนบอกไม่ชอบให้คนอื่นเข้าห้องไง ตอแหล!'



...ซึ่งคำถามแต่ละคำถามก็ไม่ได้ยากเลย



ตอนนี้น้องกลับห้องไปได้สักพักแล้ว ไอมาร์คไม่ได้บอกหรอก ผมเนี่ยแหละบอกให้น้องมันกลับไปเอง พรุ่งนี้น้องมันมีสอบ ผมก็มี แล้วมันไม่ถูกที่ไอมาร์คจะมากักขังน้องมันแบบนี้ ตอนลุกขึ้นเดินแอบเห็นมีเซๆบ้าง ตามหน้า หรือตามลำแขนก็มีรอบฟกชํ้าเป็นจ้ำๆ 


แล้วที่พีคสุดคือก่อนกลับไอมาร์คมันเอาอะไรไม่รู้ยัดใส่ถุงยาก่อนจะโยนไปทางเด็กนั่น และถ้าผมเห็นไม่ผิดมันคือกล่องโทรศัพท์ ที่ข้างกล่องเขียนว่า iPhone 7 แต่น้องมันไม่เอา แล้วเดินหนีออกจากห้อง ทุกคนรู้ไหมไอมาร์คมันทำไงมันโยนถุงออกไปข้างนอกห้องตามไป แล้วปิดประตูใส่หน้าทันที แล้วเดินกลับมานั่งบนโซฟาก่อนจะเคาะบุหรี่ออกมาสูบอีกมวนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


...นั้นไอโฟนไหมมึง?



"มึงทำแบบนี้ไม่ถูกรู้ใช่ไหม?" ผมพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงจริงจัง แล้วทรุดตัวนั่งลงโซฟาตัวตรงข้าม


"..."


"มึงจะทำดีกับน้องมันขนาดนั้นไม่ได้"


"ขนาดนั้นขนาดไหน?" พลางยักคิ้วเป็นเชิงไม่เข้าใจ


"อย่ามาแกล้งโง่ มึงทำอะไรไว้ย่อมรู้ดี" 


"..."


"มึงก็รู้ว่ามหาลัยเรากับมหาลัยนั้นมันไม่มีทางจะดีกันได้"


"..."


"และตอนนี้มึงทำเกินขีดจำกัดไปมาก ดังนั้นกูอยากจะเตือนว่าอย่าทำแบบนั้นอีก"


"..."


"มันไม่ดีต่อตัวมหาลัยแน่ ถ้ารุ่นพี่รู้ และมันก็ไม่ดีต่อตัวมึงเองด้วยไอมาร์ค.." ผมพูดในสิ่งที่ผมอยากจะพูดออกไปจนหมด ไอมาร์คมันก็แค่มองมาทางผมด้วยสายตานิ่งๆ สายตาเรียบไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆสไตล์มัน ถึงจะเป็นแบบนี้แต่ลึกๆผมก็รู้ว่ามันกำลังฟังอยู่ ผมก็แค่อยากจะเตือนเฉยๆ เพราะสิ่งที่มันทำมันค่อนข้าง 'เกินขอบเขตไปแล้ว ทุกคนอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องเล็กน้อย ทำไมต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่จริงๆคือมหาวิทยาลัยพวกผมค่อนข้างเข้มเรื่องนี้มาก และอีกมหาวิทยาลัยก็คงเข้มเหมือนกัน ถ้ารุ่นพี่รู้ว่าไอมาร์คปล่อยขนาดนี้คงมีเรียกเข้าสภานักศึกษาแน่ๆ 


...คงคิดกันสินะว่านี่ปล่อยแล้วหรอใช่ครับ นี่แหละปล่อยแล้ว 





xxxxx





ผ่านพ้นช่วงสอบปลายภาคมาได้สองอาทิตย์แล้ว กว่าจะผ่านพ้นมาได้ก็แทบไม่รอดเหมือนกัน ตอนนี้ผมเพิ่งกลับจากสนามบิน เนื่องจากพอสอบเสร็จผมก็บินกลับไทยในวันถัดไปทันที กลับไปประมาณสองเดือนกว่าก็ต้องรีบบินกลับมา เพราะว่ามหาวิทยาลัยจะเปิดภายในอีกสามวันข้างหน้าแล้ว 


ย้อนกลับไปเมื่อสองเดือนก่อน หลังจากโดนปิดประตูใส่หน้าพร้อมกับมีถุงยาลอยเฉียดหน้าไปก่อนจะร่วงสู่พื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก ผมพยายามเคาะประตูอยู่หลายต่อหลายครั้งเนื่องจากในถุงนั้นไม่ได้มีแค่ยา แต่มันมีโทรศัพท์ด้วยต่างหากผมไม่รู้ว่าเขาจะซื้อให้ใหม่ทำไมและมันก็ไม่มีความจำเป็นที่ผมจะต้องรับด้วย แต่ก็ด้วยจากเคาะอยู่นานแล้วไม่มีคนเปิดประตู บวกกับถ้าสมมติทิ้งไว้ตรงนี้ก็กลัวจะมีคนมาหยิบไป ผมก็เลยจำใจต้องหยิบถุงยาพร้อมกล่องโทรศัพท์เดินขึ้นลิฟท์กลับชั้นตัวเองไป แต่ก็ต้องประหลาดใจเมื่อกดรหัสผ่านเข้าก็พบกับยูคยอม และยองแจนอนเล่นอยู่บนโซฟากลางห้อง รอบตัวเต็มไปด้วยถุงขนมมากมายและแก้วนํ้าดื่มที่ใช้แล้ว..



'เห้ยไอแบมหน้ามึงไปโดนอะไรมาวะ?'



กว่าผมจะเล่าจบก็ปาไปเกือบสองชั่วโมง จริงๆมันไม่ควรจะนานขนาดนั้นด้วยซํ้า แต่เนื่องจากสองคนนั้นเล่นถามคำถามแทรกมาทุกประโยค กว่าจะจบก็เลยปาเข้าไปสองชั่วโมงเต็ม คืนนั้นยูคยอม กับยองแจก็เลยนอนค้างคอนโดผม ก่อนนอนยองแจก็เข้ามาทำแผลให้โดยใช้ยาจาก เอ่อ.. ช่างเถอะ ยาใครก็ใช้ได้ทั้งนั้น..


วันรุ่งขึ้นผมเลยต้องใส่หมวกไปสอบ วิชาสุดท้ายของไฟนอลแล้ว นั้นก็คือ 'เคมีพอออกมาจากห้องสอบยูคยอมที่คิดว่ามันจะออกมาเร็วที่สุด กลับออกมาช้าที่สุด และผมที่คิดว่าจะออกมาช้าที่สุด กลับออกมาเร็วที่สุด และผมเพิ่งจะทราบผลสอบไม่นานมานี้ ว่าผม 'ท็อปเคมี' 


แต่ก็ไม่อยากพูดเลยว่า คนที่ติวให้ผมในวันนั้นเก็งข้อสอบแม่นจริงๆ ข้อสอบเสียส่วนใหญ่ที่ออก ผมเคยเห็น หรือทำมาแล้วแทบจะทั้งนั้น.. ส่วนยูคยอมคะแนนน้อยกว่าผมสองคะแนนครึ่ง พอรู้ผลสอบมันถึงกับโทรตรงจากเกาหลีมาที่ไทยหาผมเลยแทบจะทันที





xxxxx





"อีกสามวันเปิดเรียน มึงเอาไง?" 


"..."


"ให้ไอน้องนั้นไปตีสนิทกับพวกไอมาร์คไหมแล้วให้มันสืบความลับออกมา"


"..."


"สายกูบอกน้องมันอยู่คอนโดเดียวกัน ได้ข่าวว่าสนิทกันถึงขั้นเข้าห้องกันแล้ว"



ผมกระตุกยิ้มออกมาหลังจากได้ยินคำบอกเล่าดังกล่าว นี่มันปล่อยถึงขนาดให้ศัตรูเข้าห้องเลยหรอแบบนี้มันไม่ธรรมดาแล้วนะว่าไหม..? 


แต่ถ้าทำแบบนั้นก็ดูจะขี้ขลาดไปหน่อย ถ้าสนิทกันขนาดนั้น เอามาเป็นตัวล่อไม่ดีกว่าหรอ..



"ไม่ต้อง เดี๋ยวกูจัดการเอง"


"..."


"อ๋อ แล้วก็บอกให้คนของเราลาออกจากมหาวิทยาลัยนั้นได้แล้ว"


"..."


"...ไม่จำเป็นต้องให้สืบอะไรอีก แต่ต่อไปนี้เราจะใช้เด็กนั่นเป็นตัวล่อแทน"





xxxxx





"พรุ่งนี้เปิดเทอม แต่อาจารย์เพิ่งโทรบอกกูว่ามีปีหนึ่งลาออกไป 3 คน"


"..."


"มึงว่าไอเซฮุนจะทำอะไรอีกวะ?"



เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก เพราะว่าถ้าไม่มั่นใจว่ามีทางเลือกที่ดีกว่า มันจะไม่ยอมให้ลาออกไปแน่ๆ มันจะต้องให้สืบข่าวต่อ แต่ถ้าถามว่าแปลกใจไหมที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้สำหรับผมไม่ค่อยแปลกใจ เพราะมหาวิทยาลัยผมก็เคยส่งคนไปมหาวิทยาลัยนั้นเหมือนกันเรื่องแบบนี้จึงเป็นเรื่องค่อนข้างปกติ


แต่ที่ไม่ปกติก็คือ...



"แล้วไม่ใช่แค่ถอนคนออกจากมหาวิทยาลัยนะ มันยังถอนคนออกทุกที่เลยด้วย"


"..."


"ตอนนี้ไม่มีคนของมันอยู่ในบริเวณมหาวิทยาลัยเราสักคน"


"..."


"ไอมาร์ค ถ้าเป็นแบบนี้กูว่ามันเริ่มผิดปกติแล้วหว่ะ"



อืม..แปลกมาก ถอนคนออกไปหมดแบบนี้ ถ้าไม่มั่นใจว่าจะมีทางเลือกที่ดีกว่า ไอเซฮุนไม่ทำแบบนี้แน่ แล้วดูท่าแล้วทางออกของมันน่าจะ 'น่ากลัวพอสมควร



ผมออกมาจากมหาวิทยาลัยประมาณสองทุ่มกว่า โดนเรียกเข้าไปประชุมเกี่ยวกับวันเปิดภาคเรียนในวันพรุ่งนี้ แล้วก็คุยกับไอเจบีเรื่องนั้น จริงๆก็ไม่ได้คิดกันว่าจะทำยังไงกันต่อไป แต่ผมก็บอกให้ดูไปก่อน แต่เป็นแบบนี้ก็ดี เพราะเวลาทำอะไรในมหาวิทยาลัยจะได้สะดวกขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนของมันอีกต่อไป แต่ในทางกลับกัน 


...พวกผมอาจจะต้องระวังกันมากขึ้นตอนอยู่นอกมหาวิทยาลัยแทน





ใครบอกเลาลืมพิเซฮุน เราไม่ลืมหรอกกกก พิเซคัมแบคค่า เอ้า! ปรบมือ 55555555555555 แต่หลายคนอาจจะไม่อยากให้คัม เลารู้ เลาเข้าใจ แต่ก็ต้องให้นางคัมอ่ะโน้ะ เบิกตัวมาหลายบาทอยู่ TwT ส่วนมะต้วนนายต้องดูแลตัวเองดีๆนะ นายยังมีหน้าที่ต้องเก็บเงินมาสู่ขอลูกเลา ห้ามเป็นอะไร เข้าใจไหมคะสุดหล่อ..? 





Twitter: @Cherry_SPNR 


Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 311 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34859 ptuan93 (@MyMarkkk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 20:03
    น้องเเบมหนีไปลู๊กกกก
    #34859
    0
  2. #34812 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:54
    งานเข้าน้องแล้ววววว
    #34812
    0
  3. #34747 MB-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2561 / 09:35

    แแบมอย่าร้ายกับมาร์คนะ????

    #34747
    0
  4. #34671 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:24
    อย่าเอาลูกเราไปทำอะไรเชียวนะ;_;
    #34671
    0
  5. #34620 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:21
    โอ๊ยยย อะไรเนีย มีเรื่องอะไรกัน
    #34620
    0
  6. #34589 namintaWang (@namintaWang) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 03:15
    ตอนแรกกะจะชิปฮุนแบมแทนนาเนี้ยย
    #34589
    0
  7. #34539 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 00:22
    อ้าววว อิฮุนร้ายก็ขอลาจ้า ให้แบมมีชีวิตสงบเถอะ
    #34539
    0
  8. #34518 คนสวย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 14:32
    กึ่งงงกึ่งเข้าใจ
    #34518
    0
  9. #34502 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 10:07
    แบมอย่าไปหลงเชื่อรุ่นพี่ตัวเองนะ
    #34502
    0
  10. #34462 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 17:03
    เอาแบบนี้เลยหรอ5555
    #34462
    0
  11. #34427 N_Nam0802 (@N_Nam0802) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2560 / 10:31
    แบมจะต้องโดนอะไรอี๊กกกก
    #34427
    0
  12. #34399 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:52
    อย่าทำแบมม
    #34399
    0
  13. #34349 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 03:43
    ดูเรื่องไม่เล็กแล้วนะ อิคู่นั้นปกติก็ตีกันอยู่ ใช้ผลประโยชน์ยังงี้ น้องมันจะโดน(ลงโทษ?)อะไรมั้ยเนี่ย หึหึ
    #34349
    0
  14. #34302 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 15:02
    เรานึกว่าพี่ฮุนจะเอ็นดูแบมจริงๆ กลับเห็นแบมเป็นตัวล่อซะงั้นอ่ะนะน่าเสียใจจริง
    #34302
    0
  15. #34217 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:36
    ใช้แบมเป็นตัวล่อสินะ
    #34217
    0
  16. #30637 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 18:37
    พี่ไม่คิดถึงน้องแย่เลยหรอ ห่างกัน2เดือน เหงาล่ะซิ
    #30637
    0
  17. #29724 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 18:49
    จากตอนแรกที่อยู่ข้างพี่ฮุน บ้ายบายค่ะ เราอยู่ทีมแบม บรั่ยยย
    #29724
    0
  18. #29301 Bellmot-fiction (@Bellmot-fiction) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:23
    แบม อย่าบ้าไปเล่นตามเซฮุนนะ หนูมาเรียน ไม่ใช่มาเป็นสปาย ปล่อยพวกแม่งบ้าไป
    #29301
    0
  19. #28711 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:32
    พี่ฮุน ร้ายมากกกก
    #28711
    0
  20. #28646 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:57
    อีพี่ฮุนน อย่าใช้แบมม
    #28646
    0
  21. #28517 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 08:16
    อย่าใช้แบมดิ
    #28517
    0
  22. #28141 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:37
    ฮุนไม่เอา ไม่ใช้แบมอย่างนี้สิ
    #28141
    0
  23. #27376 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:12
    ซงซานแบมอีกแล้ว ต้องมาเจออะไรแบบนี้ โถ่
    #27376
    0
  24. #26210 NisaraKawgtoom (@NisaraKawgtoom) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 20:03
    นี้กำลังเรียนมหาลัยกัยยุ่ใช้ม้ะ นึกว่าเปิดองค์กร
    #26210
    0
  25. #25907 giri choco (@giri_choco) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 13:50
    ต้วนแกต้องช่วยน้องให้ได้นะ น้องกำลังเป็นเครื่องมือ
    #25907
    0