ปิดโอน [GOT7] You're my danger #dangermb

ตอนที่ 11 : DANGER TEN [140%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24,087
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 313 ครั้ง
    10 ต.ค. 59







"พี่มันไม่มาเร็วขนาดนั้นหรอก.."



"...หรอ"



หลังจากได้ยืนฟังมาสักพักแล้ว ผมเลยเลือกที่จะส่งเสียงออกไป เพราะเหมือนมันจะพูดผิดไปเล็กน้อย ไม่สิ.. ผิดไปมาก



"ผมบอกแล้วไงพี่หนึ่งในนั้นกระซิบบอกคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวโจ้กเบาๆ คนที่กำลังใช้เท้าเตะลงไปที่สีข้างก็ชะงักเท้าเอาไว้ทันทีหลังจากเห็นผม ส่วนคนที่เหลือก็หยุดไปพร้อมๆกัน 



"เล่นอะไรกัน?"



"เล่นด้วยสิ"



ผมว่าพลางก้าวเท้าไปใกล้ๆ ก่อนจะพ่นควันบุหรี่สีขาวออกมา



"ตอบสิ เล่นอะไรกัน?" ในเมื่อถามไปไม่ตอบ ก็เลยลองถามอีกครั้ง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครตอบคำถามผมได้เลยแม้แต่คนเดียว



"กูถามว่าเล่นอะไรทำไม่ไม่ตอบ!" เผลอขึ้นเสียงไปจนได้ พยายามจะคุยดีๆแล้ว แต่ในเมื่อไม่ได้คำตอบ คงอาจจะต้องทำให้มันมีให้ได้สินะ หึ..



"มะ ไม่ได้เล่นครับ"



"พะ พวกเราไม่ได้ทำไรเลยนะพี่พี่วินเป็นคนสั่งให้มารุมไอนี่อ่ะ!"



"ใช่ๆ พี่วินเป็นคนบอก พวกผมไม่ได้จะทำอะไรเลยนะครับ!" 



สถานการณ์แบบนี้ไม่มีหรอกจะปกป้องเจ้านายตัวเอง ยังไงคนเรามันก็ต้องป้องกันตัวเองไว้ก่อน จะหักหลังกันก็เป็นเรื่องธรรมดามาก



"ชื่อวินหรอ?" ผมถามชื่อไอคนตรงหน้าที่ตอนนี้ทำหน้าเหมือนกำลังจะร้องไห้ยังไงยังงั้นหว่า ...ผมยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ


"คะ ครับ" 


"กูสั่งให้ทำ?" 


"เปล่าครับ ผมอยาก ทะ ทำเอง"


"เสียงสั่นทำไมกลัวหรอ?" 


"..."


"ทำไมตอนทำไม่กลัว?"


"..."


"รู้ไหมขัดคำสั่งกูจะโดนอะไร.." ผมถามเสียงเรียบก่อนที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบครั้งสุดท้าย แล้วพ่นควันออกไปจนทำให้คนตรงหน้าต้องเบ้หน้าลงเล็กน้อย 



"ผะ ผมไม่ได้ตั้งใจ พี่มาร์คอย่าทำอะไรผมเลยนะ ขอร้องหล่ะครับ!"



"อ๊ากกกก!!!" 



เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากคนตรงหน้า เนื่องจากบุหรี่ที่ผมสูบจนเกือบจะหมดแล้ว ตอนนี้ไปจี้อยู่ตรงซอกคอของคนตรงหน้าอย่างจัง ผมเหยียดยิ้มมองผลงานของตัวเองก่อนจะเงยหน้าสบตาคนตรงหน้านิ่งๆ



"ของที่พวกมึงกำลังเล่นกันน่ะ"



"...มันเป็น 'ของเล่นของกู"



สิ้นคำนั้นบุหรี่ก็ถูกกดลงไปจนสุดมวน หลงเหลือไว้แต่รอยไหม้ตรงซอกคอเป็นสัญลักษณ์ ผมผลักมันออกไปให้คนพ้นทาง ส่วนคนที่เหลือวิ่งหนีหายไปตั้งแต่ผมใช้บุหรี่จี้ไปที่คอลูกพี่พวกมันแล้ว ตอนนี้ก็เหลือแค่ผม กับ 'ใครบางคนที่นอนตัวงอ พลางเอามือกุมท้องตัวเองแล้วบิดไปมาด้วยความเจ็บปวด


ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ก็ยิ่งเห็นใบหน้าของคนๆนั้นชัดเจนยิ่งขึ้นไป ใบหน้าที่ติดไปทางหยิ่ง นิ่งเฉยอยู่ตลอดเวลาตอนนี้กลับมีเพียงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่เคยเรียบเนียนใสไร้รองรอยใดๆ ตอนนี้กลับถูกปกปิดไปด้วยรอยฟกชํ้า และคราบเลือดเกรอะกรัง และคงอาจจะมีชํ้าภายในด้วย



"สภาพดูไม่ได้"


"..."


"อย่ามาสำออย ลุกขึ้นกลับคอนโดได้แล้วผมว่าพลางใช้เท้าสะกิดที่ขาของร่างเล็กที่อยู่บนพื้นเบาๆ ให้พอรู้สึกตัว


"จะ เจ็บ"


"เจ็บหรอ?"


"ฮึกอือ เจ็บ"


"แล้วจะให้ทำยังไงให้ช่วยหรอ?" ใบหน้าเล็กเงยขึ้นมาสบตาผม ก่อนจะมีหยดนํ้าตาไหลลงมาตรงหางตา อ่า..ร้องไห้ซะแล้ว 


"..."


"คิดค่าช่วยแพงนะ ยังจะให้ช่วยอีกหรอ?" 


"ฮือ งะ งั้นเอาโทรศัพท์ ฮึก มา"


"..."


"จะโทรหา อึกคนอื่น" 


"โทรศัพท์?" ผมก้มมองแถวนั้น ก็พบว่ามีโทรศัพท์เครื่องนึงตกอยู่ ดูแล้วน่าจะเป็นของคนตรงหน้านั้นแหละ แล้วเรื่องอะไรจะให้ง่ายๆกันหล่ะ.. 


...จริงไหม?



"เอามา"


"..."


"ขอร้อง ฮึก เจ็บไม่ วะ ไหวแล้ว"


"..."


"ฮือ ขอโทรศัพท์ให้เรา" 


"..."



"พะ พี่มาร์ค ขอโทรศัพท์ ให้แบมนะ"



และนั้นน่าจะเป็นประโยคสุดท้ายที่ผมได้ยินออกมาจากปากคนบนพื้น..





xxxxx





ปวดหัว...





นี่คือความคิดแรกที่คิดออก ผมขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ต้องรีบปิดตาลงทันทีเมื่อแสงไฟจากหลอดไฟที่ติดไว้บนเพดานอยู่ในระดับสายตาพอดี แต่ก็ต้องบังคับตัวเองให้ฝืนลืมตาขึ้นมาทันที เพราะว่าห้องผมไม่มีไฟเพดานระดับสายตาขนาดนี้ แล้วถ้านี่ไม่ใช่ห้องผม แล้วนี่ห้องใคร?



"นึกว่าตายไปแล้ว"



ผมสะบัดหัวไล่ความมึนออกไป ก่อนที่จะหันไปทางต้นเสียงก็พบว่าเป็นไอรูบิค ไหนตอนแรกทำเหมือนจะไม่ช่วยไงแล้วสุดท้ายทำไมถึงมาช่วยกันละ?



"ช่วยเราทำไม?"


"มีปัญหา?" 


"..."


"แล้วจำไว้ซะด้วย"


"..."


"...ว่ากูไม่ได้ช่วยฟรีๆ"


"..."


"...แต่มัน 'แพงมากเลยต่างหาก"



ปึก!



พูดจบคนที่ยืนเหนือหัวก็โยนหลอดยาอะไรสักอย่างมาตรงตักผม ก่อนที่จะเดินออกไปนอกห้องโดยไม่มีแม้แต่หันกลับมา หลังจากประตูถูกปิดลง ผมจึงหยิบหลอดยาขึ้นมาฉลาดข้างๆก็พบว่าช่วยบรรเทาอาการฟกชํ้า 


แต่เมื่อผมยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าตัวเองแล้วก็ต้องแปลกใจ เพราะว่ามันเหมือนมีร่องรอยบางอย่างถูกทาทับไปแล้ว และดูเหมือนว่าจะมาจากไอหลอดนี้เสียด้วย.. อย่าบอกนะว่าเขาทายาให้ผมถ้าทาให้แล้วจะโยนให้ทาอีกรอบหรือไง? 



"ประสาทผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเก็บหลอดยาลงกระเป๋ากางเกง แล้วเตรียมตัวจะเดินออกจากห้องเพื่อกลับไปยังห้องตัวเอง แต่ยังไม่ทันจะก้าวลงจากเตียง ก็ต้องยกมือขึ้นกุมท้องตัวเองทันที อ่า..ผมโดนพวกนั้นเตะเข้าที่ท้องนี่หน่า ไม่แปลกใจเลยที่จะมีอาการแบบนี้


และเมื่อพยายามจะพยุงตัวขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายก็ล้มลงไปไม่เป็นท่า ตอนนี้จึงทำให้ผมนอนอยู่บนพื้นเย็นๆข้างล่าง ส่วนมือก็กุมท้องไปด้วย แต่ก็ต้องแปลกใจอีกครั้งเมิ่ออยู่ดีๆตัวผมก็ลอยวืดจากพื้นเย็นๆนั้นก่อนที่จะถูกโยนลงไปบนเตียงเหมือนเดิม ตอนทีผมสัมผัสลงบนเตียงนํ้าตาผมแอบซึมเล็กๆ เนื่องจากจุกตรงท้องจากแรงกระแทกที่โดนโยนลงมา แต่ก็ได้แต่กัดปากตัวเองไว้ไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมา



"อยากนอนพื้น?" 


"อยากกลับห้อง"


"..."


"เราอยากพักผมพูดแบบคนยอมแพ้ทุกอย่าง ตอนนี้ผมไม่พร้อมที่จะทะเลาะ ขอแค่ได้หลับสักพักน่าจะดีขึ้นกว่านี้ ถ้ายังไม่ดีขึ้นพรุ่งนี้อาจจะต้องไปโรงพยาบาลให้หมอตรวจอาการอีกที



"...ก็ไปสิ"



พอได้ยินแบบนั้นผมก็เตรียมตัวจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ก็ต้องขะงักทันทีเมื่อได้ยินประโยคต่อมา



"...แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้"





xxxxx





ตอนนี้ผมกำลังยืนเอ๋ออยู่หน้าห้อง 1901 เนื่องจากก่อนหน้านี้ผมได้รับโทรศัพท์จากไอมาร์คบอกให้มาหาที่ห้อง ปกติผมก็คงจะไปหาหรอก แต่คือนี่มันตีสองแล้วโว้ยแล้วผมก็นอนไปแล้วด้วย แต่ก็ต้องแหกขี้ตามาหามันเนี่ย! 


และเนื่องด้วยผมรู้รหัสห้องมันอยู่แล้ว เลยทำให้ไม่ต้องเสียเวลาเคาะประตู กดรหัสผ่านเสร็จก็บิดประตูเข้าไปก่อนจะปิดกระแทกลงไปด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างหงุดหงิด



"ไอมาร์คห่าไหนมึงมีอะไรถึงต้องเรียกกูมาตอนนี้วะ?" ผมแหกปากตะโกนเรียกมันเสียงดังลั่นห้อง พลางเดินไปรอบๆห้องก็เห็นมันกำลังเดินออกมาจากห้องนอน มันมองมาทางผมสักพักก่อนจะหันไปอีกฝั่งแล้วเดินตรงตู้เย็น นี่มันเรียกผมมา แล้วจะมาเมินแบบนี้ไม่ได้นะ



"ทำกูเสียเวลานอน แล้วอย่ามากวนตีนนะสัส!" 


"..."


"มีอะไรก็พูดมา กูจะไปนอน!" 



"อย่ามาขึ้นเสียงไอมาร์คหันหน้ามามองผมโดยใช้สายตาเรียบนิ่ง และบ่งบอกว่ามันกำลังไม่พอใจที่ผมเสียงดังใส่



"เออ แล้วมีไร?" ไม่ได้กลัวหรอกนะ แค่ลดเสียงลงมานิดหน่อยก็เท่านั้น



"กูบอกให้มึงไปจัดการคนที่ชื่อ 'วินทำไมมึงไม่ทำ?" 



ชิบไอมาร์ครู้ได้ไงวะ.. วินคือคนที่ทำร้ายไอรามยอนเมื่อคราวก่อน ตอนแรกผมก็จะไปจัดการให้มันจริงๆนั้นแหละ แต่คือผมก็ทำไม่ได้ ยังไงมันก็รุ่นน้องผม มหาวิทยาลัยก็ที่เดียวกัน เจอหน้ากันก็บ่อย แล้วอีกอย่างน้องมันก็บอกว่าจะไม่ทำอีกแล้ว ผมก็เลยอยากจะลองให้โอกาสมันดู แล้วไหงเรื่องมันเป็นแบบนี้ไปได้หรือว่าไอวินมันไปทำอะไรไว้..



"กูทำไม่ได้หรอก ยังไงมันก็รุ่นน้องเรานะเว้ย!"


"..."


"ปล่อยไปสักครั้งเถอะหว่ะ" 



"...มึงมันขี้สงสาร แจ็คสัน.." 



"กูเปล่า กูว่ามึงมีเหตุผลไม่พอ"


"..."


"มึงก็รู้มหาลัยเรากับมหาลัยน้องมันไม่ถูกกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว มีเรื่องต่อยตีกันมันก็ปกติปะวะ?"


"..."


"แล้วการที่มันจะดักตีไอน้องนั่นก็ไม่แปลก ถึงแม้ว่ามึงจะห้ามก็ตาม"


"..."


"กูรู้ว่ามันก็ไม่ถูก กูก็ไม่ชอบ แต่มึงก็ลองให้โอกาสน้องมันหน่อยเถอะหน่า"



"แต่กูไม่สนว่ามันจะถูกหรือผิด ถ้ากูบอกว่าทำ มึงก็ต้องทำ"


"..."


"แล้วถ้าต่อไปกูบอกให้ทำแล้วมึงไม่ทำ กูก็จะจัดการเอง"


"..."


"...แล้วอีกอย่างจำเอาไว้ด้วยว่ากูอยู่ 'เหนือเหตุผลไม่ใช่ 'เหตุผลอยู่เหนือจำเอาไว้" 



"มึงแม่งไม่มีเหตุผลผมตัดพ้อมันทันที แต่ผลที่ได้คือมันแค่ยักไหล่อย่างไม่สนใจกับคำพูดที่ผมพูดออกไป แต่ไอมาร์คก็ยังเป็นไอมาร์คอยู่วันยันคํ่าแหละวะ.. ดื้อด้าน ไม่ฟังคนอื่น เอาแต่ใจ แต่อย่างน้อยผมก็รู้ข้อดีมันอย่างนึง..



"มึงเรียกกูมาดึกขนาดนี้ พรุ่งนี้เลี้ยงข้าวกูเลยนะเว้ย!" 



"...อืมมันหันกลับมาตอบก่อนที่จะปิดประตูเข้าห้องไป 



...นี่แหละข้อดีของมัน ข้อดีของมันไม่ใช่ที่เลี้ยงข้าวผม แต่ข้อดีของมันคือการที่เป็นคนแคร์คนอื่นต่างหาก เมื่อกี้เราเหมือนจะทะเลาะกันกลายๆ ไอนี่มันไม่ง้อคนอื่นหรอก แต่มันจะมีวิธีทำให้คนอื่นหายหงุดหงิดโดยไม่ต้องพูดอะไร หรือทำอะไรมากมาย เห็นแบบนี้มันเป็นคนที่แคร์คนอื่นพอสมควร แคร์จนบางทีผมก็กลัวว่ามันจะแคร์คนอื่นมากเกินไป จนลืมที่จะแคร์ตัวเอง 


...มี ร้อย ให้ ร้อย มันก็ดี แต่ถ้าให้ผิดคน ก็จะกลายเป็นคนโง่ทันที...





xxxxx





"อื้อๆๆ!! อ่อย!!" 


"..."


"อำอ้าอะอัย!!" 



ผมยืนมองก้อนบางอย่างที่กำลังดิ้นอยู่บนเตียงจนของแถวนั้นกระจายไปคนละทิศคนละทางจะเรียกว่าคนก็ไม่ถูก เรียกว่าก้อนน่าจะดีกว่า


กำลังสงสัยใช่ไหมว่าผมทำอะไรกับไอก้อนบนเตียงย้อนกลับไปก่อนหน้านี้สักยี่สิบนาที ผมกำลังยืนคุยกับเด็กนั่น แต่จะเรียกว่าคุยก็ไม่เชิง ต้องเรียกว่ากำลัง 'บังคับอ่า..ไม่อยากจะใช้คำนี้สักเท่าไหร่


แต่ในขณะนั้นผมก็ได้ยินเสียงประตูเปิดเข้ามา และคงจะเป็นแจ็คสันที่เข้ามา ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ๆคนบนเตียง ก่อนที่จะจัดการเอาผ้าห่มม้วนเจ้าเด็กนั่นให้เป็นก้อนๆ แล้วกระชากสายลำโพงหัวเตียงมามัดให้แน่นเพื่อไม่ให้คนด้านในหลุดออกมา แล้วเดินไปยังโต๊ะหัวเตียงอีกฝั่งหยิบสก็อตเทปพันไปที่ปากของร่างเล็กที่กำลังดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย ผมใช้สก็อตเทปพันไปรอบๆศีรษะเล็กนั่น พันจนมั่นใจว่าจะไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา แล้วก็ค่อยเดินออกไปข้างนอกหาไอตัวการของเรื่องทั้งหมด..



"อ่อยเอาอัยแอ้ว!" 


"พูดชัดๆหน่อย ฟังไม่รู้เรื่องผมแกล้งพูดแหย่เจ้าก้อนบนเตียงเล่น ถึงแม้ปากจะพูดไม่ได้ แต่สายตาเล็กคู่นั่นกลับมองด้วยสายตาด่าถ่อต่างๆโดยที่แทบไม่ต้องออกเสียงเลยแม้แต่นิด


"อื้อ!! อัยอ้าอะอ้าด!"



เจ้าก้อนส่งเสียงออกมาตลอด มีทั้งที่ผมพอจับใจความได้ และที่ฟังไม่รู้เรื่อง 



แควก!! 



"โอ๊ย!!" 



และในที่สุดผมก็ตัดสินใจดึงสก็อตเทปนั่นออก และด้วยความที่ผมพันไปได้ประมาณสองรอบผมจึงต้องใช้แรงมากพอสมควรในการเอาออกมา และก็มีเส้นผมเป็นกระจุกติดออกมาเป็นกระหย่อม


...ผมไม่จำเป็นต้องถนอมนิ จริงไหม..?



"ทำบ้าอะไร?" 


"..."


"มาจับมัดแบบนี้ ถ้าเกิดเราหายใจไม่ออก ตายขึ้นมาจะทำยังไง?!" พอไม่มีอะไรมัดปาก ก็เริ่มออกฤทธิ์ทันที



"...แล้วตายยัง?" ผมถามกลับหน้าตาย ก็เห็นยังอยู่ปากดีอยู่



"เราจะกลับห้องแล้วนายไม่มีสิทธิ์มาขังเราแบบนี้"


"กูเป็นคนช่วยมึง"


"แต่เราไม่ได้ขอ"


"ก็กูจะเสือก ทำไม?"


"งั้นแสดงว่าเราไม่ได้ขอ นายอยากจะช่วยเอง นั้นมันก็เรื่องของนาย"


"..."


"ดังนั้นปล่อยเรากลับห้องได้แล้ว นายไม่มีสิทธิ์มาทำกับเราแบบนี้" 


"..."


"...ถ้าไม่ปล่อยเราจะโทรแจ้งตำรวจ"



ผมหลุดหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ยินคำขู่นี่แสนตลกนั่น เหอะ..ตำรวจหรอ? 



"โทรจริงๆนะ!" และเมื่อเด็กนั่นเห็นว่าผมไม่มีทีท่าว่าจะกลัวคำขู่นั่น ก็เลยหยิบโทรศัพท์ของตัวเองบนหัวนอนทำท่าว่าจะกดโทรออก


"..."


"เราไม่ ดะ ได้ล้อเล่นด้วย" 


"เสียงสั่นทำไม?" 


"..."


"โทรสิยังไงก็ไม่กล้าโทรหรอก เชื่อสิ.. เพราะถ้ากล้าโทรจริงๆ ตัวจะสั่น เสียงจะสั่นทำไม? 


"..."


"หรือว่าจำเบอร์ตำรวจไม่ได้?" ผมเลิ่กคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์จากมือเล็กนั้น กดเบอร์ตำรวจลงไปให้ แล้วยัดโทรศัพท์กลับส่งคืนกลับไป พลางขยับหน้าเข้าไปใกล้ปล่อยลมหายใจออกไปให้กระทบใบหูเล็กให้พอขนลุกเล่นๆ


"โทรแน่ ไม่ต้องมาท้า" 



คนตัวเล็กสวนกลับมา แล้วขยับตัวออกจากผมอย่างรังเกียจ ก่อนที่จะจรดปลายนิ้วมือลงบนโทรศัพท์เป็นการโทรออก อ่า..ดูเหมือนผมจะดูเด็กนี้ผิดไปสักหน่อย ที่ผ่านมาใครๆก็กลัวผมจนหัวหด ต้องนับว่าไอเด็กนี่กล้ามาก กล้ามากจริงๆ ตัวก็เท่าลูกหมา...


แล้วส่วนที่จะโทรหาตำรวจ ต้องยอมรับว่าคิดไม่ถึงว่ามันจะกล้าโทร แต่ถ้าในเมื่อกล้าขนาดนี้ผมก็จะสนองให้ อยากจะโทรก็ปล่อยให้มันโทรไป


...แต่ถ้าผมไวกว่า ก็ถือว่ามันทำตัวเอง






ฮอล..ไม่ถนอมน้องเลย.. เปลี่ยนบทพระเอ๊กกกด่วน!! (โดนพระเอกเตะปลิว) รุนแรงตลอดอ่ะ มีการมัดด้วย น้องเจ็บอยู่ไหมแกรรรร ผมเผิมหลุดเป็นกระจุก เดี๋ยวพระเอกจะโดนโกนหัว 555555555555555555 หยอกๆ ไม่ทำร้ายเมนค่ะ >w< แล้วก็น้องจะแจ้งตำรวจแล้วนะ ยังจะทำกวนอีก โดนขึ้นมาจะหัวเราะให้ (กรีดยิ้ม) แต่ประโยคสุดท้ายแอบทำหวั่นใจอยู่นะ อะไรไวไว อยากจะถามพระเอกว่า มาม่าได้ไหม .____.? 






Twitter: @Cherry_SPNR 


Tag: #dangermb
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 313 ครั้ง

34,889 ความคิดเห็น

  1. #34843 Facebook12345 (@Facebook12345) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 22:02

    ออนโยนกับน้องสักนิดตะ

    #34843
    0
  2. #34810 Beaujungf (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
    น้องจะช้ำในตายก็เพราะพี่มาร์คซะละมั้งงงง โยนไม่ถนอมน้องเลยยยยย

    ป.ล. ชอบอ่านทอล์คคุณไรท์เตอร์ บันเทิงดี 555
    #34810
    0
  3. #34706 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 21:14
    พี่มาร์ค อย่ารุนแรงกับน้องงงงง
    #34706
    0
  4. #34669 Bunny JK (@thiphathai) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:27
    อิพิมัค! ทะนุถนอมน้องหน่อยลูก... สักนิดก็ดี
    #34669
    0
  5. #34618 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 01:09
    โอ๊ย โหดจังมาร์ค
    #34618
    0
  6. #34574 ingnapiy (@inplygy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 12:27
    เเซ่บบยย
    #34574
    0
  7. #34537 tektiannie (@tektiannie) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 23:46
    พี่เค้าเริ่มชัดเจนละค่ะ กดตุ่มบุ๊กมาร์กพาร์ทนี้รัวๆ
    #34537
    0
  8. #34517 คนสวย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2560 / 14:02
    เหมือนจะดีพอเจอ'ของเล่นของกู'อยากจะเอาดอกไม้ปาหน้าแม่งงง
    #34517
    0
  9. #34501 ichigo (@love-witch) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 09:53
    แ-ากช่วยเค้าก็บอกไปเถอะ ปากแข็งเหลือเกิน
    #34501
    0
  10. #34460 PareWaPkh (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 13:30
    เถื่อนนนน
    #34460
    0
  11. #34397 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:43
    สงสารน้องง
    #34397
    0
  12. #34347 กาก้าก้า (@wang-j28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 03:18
    เอาให้หลาบค่ะ คนชื่อวินอะไรนั่น 
    พี่มาร์ค น้องมันเจ็บอยู่มั้ยล่ะ ฝากคุณตำรวจจัดการด้วยค่ะ
    #34347
    0
  13. #34319 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 21:16
    ลูกดกแน่ๆ
    #34319
    0
  14. #34300 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 14:32
    เถื่อนไปไหนเนี่ยมาร์ค น้องเจ็บตัวอยู่นะเว้ย
    #34300
    0
  15. #34215 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 14:20
    อย่ารุนแรงกับน้องซี่
    #34215
    0
  16. #30633 Jerry Fern (@jerryfern) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 17:58
    จากอาการแล้วน้องจะช้ำกว่าเดิมไหมคะ มาร์คต้วน! 
    #30633
    0
  17. #30346 numewy (@myid-irawan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 22:05
    'ของเล่น'ของกู อร๊ายยยยยฟินนนนน
    #30346
    0
  18. #28709 FrokFran_MB (@tomtomkung) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2560 / 18:06
    มีดปากพอเข้าใจ มัดหัวทำไมคะพี่มาร์คคคคคคค
    #28709
    0
  19. #28644 tawann_614 (@tawann_614) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 16:31
    พี่มาร์คคนรุนแรง!
    #28644
    0
  20. #28498 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 02:01
    รุนแรงเหลือเกิ๊นนนนน
    #28498
    0
  21. #28135 BaMark_ (@BaMark_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 19:22
    รุนแรงกับน้องทำไมม เดี๋ยวน้องไม่รักนะ
    #28135
    0
  22. #27374 nsjcbw. (@ginne) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:54
    แงงงง พี่จะรังแกน้องแบบนี้ไม่ได้!!!!!
    #27374
    0
  23. #26163 NisaraKawgtoom (@NisaraKawgtoom) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 18:21
    นี้พระเอกหรือโจรป่าเนี่ย เถือนจังเลย!!
    #26163
    0
  24. #24548 MarkMark93 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:16
    ถนอมน้องหน่อยต้วนเอ้ยยยย

    กระชากซะรู้สึกแสบๆหนังหัวตามแบมเลยทีเดียว5555
    #24548
    0
  25. #23947 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 13:46
    ถนอมกันหน่อยสิ สงสารน้อง
    #23947
    0