ปิดโอน (รอบรีปริ้น) [GOT7] Ma Bae Roommate #มาร์คใบ้มบ

ตอนที่ 8 : ROOMMATE SEVEN [100%] ✔

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,238
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 531 ครั้ง
    30 ก.ค. 59








ผมจึงยอมเดินให้มาร์คจูงมือไปเงียบๆ ผมเริ่มมองเห็นไฟริบๆมาจากข้างหน้าเป็นแสงสลัวๆผมเดินออกมาจนเจอแสงสว่างจากไฟข้างทางที่เปิดแบบสลัวๆไม่ได้สว่างมาก




จึก จึก




"มาร์ค มหาลัยเรามีป่าด้วยหรอ?" ผมสะกิดไหล่ก่อนจะถามในสิ่งที่ค้างคาใจ




"...คณะเกษตร"




"หะ?! นี่แบมหลงเดินเข้าไปในคณะเกษตรเนี่ยนะ?! แล้วคณะเกษตรนี่สอนเดินป่าหรอ?"


"..."


"คณะเกษตรมีป่าด้วย โครตยิ่งใหญ่เลยอ่ะ แล้วทำไมคณะประมงไม่มีทะเลเลยอ่ะ?"





"...ไม่ใช่ป่า"



"...แปลงปลูกผัก"



!!!!




เดี๋ยวนะแปปนึงผมถึงกับสตั้นเมื่อได้ยินคำตอบออกมาจากปากมาร์ค คือเมื่อกี้ไม่ใช่ป่าหรอนี่กูหลงทางในแปลงปลูกผักไอต้นไม้ใหญ่ๆนั้นอาจจะเป็นต้นมะม่วงก็ได้ ส่วนกลิ่นชื้นๆก็คือกลิ่นปุ๋ยทุกคนอย่าไปบอกใครละ...



...ว่าผมหลงทางในแปลงปลูกผัก!!






"มาร์คในขณะที่มาร์คจูงมือผมเดินต่อ ผมก็ต้องหยุดอีกครั้งแล้วเรียกชื่อมาร์คขึ้นมา



"..."



"นี่มันก็จะเที่ยงคืนแล้วเนอะ อีกแปปนึงก็ไม่ใช่วันเกิดแบมแล้ว"



"..."



"พรุ่งนี้มาร์คอาจจะไม่ได้พูดกับแบมเยอะแบบวันนี้แล้ว"



"..."



"วันนี้แบมมีความสุขมากนะ มีความสุขที่มาร์คซื้อเค้กให้"



"..."



"มีความสุขที่มาร์คร้องเพลงวันเกิดให้"



"..."



"มีความสุขที่มาร์คพูดกับแบม"



"..."



"แต่จะว่าอะไรไหมถ้าแบมจะขอของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายของปีนี้...จากมาร์ค"






"...อืม" 






หลังจากที่เงียบสักพักมาร์คก็ตอบตกลงผม ผมคลี่ยิ้มบางๆ มาร์คสบตานิ่งๆเหมือนจะคอยฟังว่าผมจะขออะไร ผมก็แค่สบตาร่างสูงนิ่งๆแล้วเดินเข้าไปใกล้จนร้องเท้าติดกัน...




หมับ



!!!!



ผมกอดมาร์คเอาไว้นิ่งๆโดยที่แนบแก้มย้อยๆนั้นลงไปบนแผงอกของมาร์ค กอดไว้นิ่งๆโดยที่ไม่พูดอะไรออกมา มือมาร์คตอนแรกที่แนบลู่ข้างลำตัวก็ค่อยๆอกขึ้นมากอดตอบผมเบาๆพร้อมกับลูบไปมา






"...เป็นอะไร?"




"อือ ไม่รู้สิ แค่อยากกอดอ่ะ"



"..."



"มาร์ครำคาญแบมมั้งไหม?"



"..."



"เวลาแบมพูดมากๆ"



"..."



"บางทีก็เอาแต่ใจด้วย"



"..."



"แล้วบางครั้งก็ทำให้มาร์ควุ่นวายอยู่ตลอดเวลา"



"..."



"แบมขอโทษนะ"





ไม่รู้ดิ อยู่ดีๆก็อยากขอโทษมันซะงั้น คิดๆดูผมนี่ก็ตัวปัญหาเนอะ เวลามีปัญหาอะไรก็เรียกแต่มาร์ค มาร์ค แล้วก็มาร์คบางทีมันอาจจะรำคาญผมก็ได้...แต่จะให้ทำไงได้



ก็เวลาผมมีปัญหา ผมก็มีแค่มันนี่หน่า...






"...ไม่เป็นไร"






"...มาร์คเต็มใจ"




!!!!




"จริงนะมาร์คไม่รำคาญแบมจริงนะ?" ผมเงยหน้าถามขึ้น ถ้าผมเป็นหมาป่านนี้หางผมคงกระดิกด้วยแน่ๆ


"..."


"งั้นแบมก็พูดเยอะๆกับมาร์คได้ใช่ไหม?"


"..."


"มาร์คคคคคคคคคค แบมทำได้ใช่ไหม?" ผมดิ้นเล็กน้อยแล้วดึงชายเสื้อมาร์คเบาๆเพื่อเป็นการเร่งคำตอบ


"..."


"มัค..."





"...ได้"





"ลูกผู้ชายพูดแล้วห้ามคืนคำถ้ารำคาญแบมเมื่อไรแบมไม่รับเปลี่ยนคืนนะ"





"...หึ"




"งั้นตอนนี้กลับห้องกัน มานี่แบมจะพามาร์คกลับห้องเองผมว่าพลางเอื้อมมือไปจับมือมาร์คแล้วออกแรงดึงให้ตามผมมา ตลอดทางผมก็คุยกับมาร์คบ้าง แต่ก็ไม่ค่อยได้รับคำตอบเท่าไหร่




ปัง



ผมกับมาร์คถึงห้องแล้ว ผมก็รีบสะบัดร้องเท้าแตะออกจนมันกระเด็นไปคนละทิศคนละทางแล้วรีบวิ่งขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว 



"หมอนจ๋า คิดถึงจังผมว่าแล้วก็เอาหน้าซุกหมอนแล้วฝังหน้าลงกับหมอนนิ่งๆ ผมเหมือนจะเคลิ้มๆเพราะเหนื่อยแล้วก็ง่วงเต็มทน





"...แบม"





"อืออผมก็เลยครางตอบในลำคอไป แต่ตานี่ปิดแล้ว





"...ไม่ต้องกลัวมาร์คจะรำคาญ"







"...เพราะแบมไม่น่ารำคาญสำหรับมาร์ค"




...แต่เหมือนผมจะหลับไปก่อนเลยไม่ได้ยินว่ามาร์คมันพูดอะไรบ้าง




ตึอดึ้งตึอดึ้งตึอดึ้ง!




ใครไลน์มาวะ?! คนจะหลับจะนอนเนี่ยไลน์มาขนาดนี้บ้านไฟไหม้ไง? 




ตือดึ้งตือดึ้งตือดึ้ง!




ยัง ยังไม่หยุดอีก จะให้โอกาสมึงดังครั้งนี้ครั้งสุดท้ายนะโว้ยไม่งั้นเดี้ยวรู้เลย




ตือดึ้งตือดึ้งตือดึ้ง!




ไลน์เดี้ยวมึงเจอกู...




"มาร์คคคคปิดไลน์ให้แบมหน่อย!" ไม้ตายของผมเองแหละ ใช้คนอื่นนี่งานถนัดขอให้บอก




ตี้ดดด ตี้ดดด




ไม่ใช่แค่ไลน์แล้วละครับ ผมจึงคว้าโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะข้างเตียงมารับทั้งทีตายังไม่ลืมขึ้นมา




ตี้ด




"โหล ใครวะ?" ผมกรอกเสียงเนือยๆลงไป ถ้าไม่สำคัญผมจะตบกระโหลกให้


(กูเอง)


"กูไหนกูไม่มีเพื่อนชื่อกู"


(กูยูคยอมเนี่ยจะมาเรียนไหมเนี่ยมึง?!)


"โอ๊ยเชี่ยตะโกนหาพ่อง!" ผมว่าพลางเอาโทรศัพท์ห่างจากออกจากหู


(รีบไปอาบนํ้าแล้วเสด็จมาเรียนได้แล้ว ไอเอ๋อ!)




ตี้ด




"เห้ยๆๆมึงจะด่ากูแล้วตัดสายงี้ไม่ได้นะเว้ย!" ผมว่าพลางจะต่อสายหามันอีกรอบถ้าสายตาไม่เหลือบไปเห็นมาร์คนั่งมองผมตาแป๋วอยู่เตียงข้างๆ




"อะ อ้าวมาร์ค ตื่นแล้วหรอ แหะๆแหมไม่ตื่นมั้งน่ะนั่งมองผมตาแป๋วอยู่


"..."


"แบมเสียงดังใช่เปล่าขอโทษนะ มาร์คนอนต่อเถอะผมว่าพลางลุกขึ้นเตรียมตัวไปอาบนํ้าไปเรียน จะว่าไปเหลือเวลาอีกไม่กี่วันก็จะสอบแล้วนี่หว่า หนังสงหนังสือยังไม่แตะเลยเนี่ยผมใช้เวลาอยู่ในห้องนํ้าไม่นานก็ออกมาเห็นมาร์คยืนทำอะไรไม่รู้อยู่แถวตู้เย็น สงสัยกินนํ้ามั้ง..





แค่กๆ





ในขณะที่ผมยืนแต่งตัวอยู่ก็ได้ยินเสียงไอดังมากจากข้างหลัง ผมจึงรีบติดกระดุมเสื้อแล้วเดินไปดูมาร์คที่นั่งห้อยขาลงมาจากบนเตียง




"มาร์ค ไม่สบายหรอ?"


"..."


"อืมม ตัวอุ่นๆด้วยนะผมลองเอาหลังมือทาบลงไปตรงหน้าผากก็พบว่ามันอุ่นๆสงสัยมีไข้แน่ๆเลย ส่วนมาร์คก็ไม่ได้ตอบอะไรได้แต่มองหน้าผมปรือๆน่าจะเป็นเพราะพิษไข้ นัยต์ตาของมาร์คมีนํ้าคลอนิดๆด้วย


"..."


"กินยายังมียาไหม?" มาร์คได้แค่ส่ายหน้าเบาๆ


"..."


"งั้นเดี๋ยวแบมหายาให้กินนะ ตอนนี้มาร์คนอนก่อนเนอะ นอนๆผมว่าพลางค่อยๆดันตัวมาร์คลงไปนอนกับเตียงแล้วห่มผ้าให้มิดคอ แล้วเดินออกมาหายาในลิ้นชักตัวเอง อีกมือก็โทรหายูคยอมไปด้วย





ตี้ด





(รีบๆมามึง อาจารย์แม่จะมาแล้ว)


"ยูค วันนี้กูโดดวันนึงผมพูดจบก็เอาโทรศัพท์ห่างออกจากหูทันทีเพราะรู้แน่ๆว่ามันต้องตะโกนกลับมา และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ


(ไอแบมมึงจะมาโดดไม่ได้นะจะสอบแล้วด้วยมึงแล้วนี่วันนี้วิชาสำคัญด้วย!)


"เออกูรู้ แต่เมทกูไม่สบายผมตอบพลางเอามือลูบหน้าตัวเองเบาๆ แล้วจะให้ผมทำไงวะมาร์คมันไม่สบายอยู่นะ


(เมทมึงไม่ตายหรอกหน่า ให้มันกินยาแล้วก็นอนพักดิ ส่วนมึงก็รีบมาเรียนได้แล้ว!)


"มึงอย่ามาแช่งมาร์คนะเว้ยกูจะโดด บาย!" ผมว่าพลางกดตัดสายมันทิ้งทันทีแล้วโยนโทรศัพท์ลงไปบนเตียงผมแล้วก็เริ่มหายาทันที จนตอนนี้ในมือผมมียาทั้งหมด 3 เม็ด เม็ดแรกแก้ไข้ เม็ดสองแก้ไอ เม็ดสามแก้หวัด เหมือนผมจะเห็นมาร์คสูดนํ้ามูกเบาๆ เลยคิดว่าต้องเป็นหวัดด้วยแน่ๆ ผมเดินไปรินนํ้าใส่แก้วแล้วเดินทางไปมาร์คที่นอนอยู่บนเตียง




"มาร์คลุกมากินยาก่อน" 


"..."


"กินยาก่อน ค่อยนอนนะมาร์คไม่ยอมลุกขึ้นมาจนผมต้องสะกิดเบาๆ มาร์คจึงค่อยๆลืมตามองผมนัยต์ตามาร์คมีนํ้าตาคลอๆนิดๆเพราะพิษไข้ ผมจึงค่อยๆพยุงมาร์คขึ้นมานั่งดีๆแล้วส่งยาในมือไปให้


"..."


"กินสิ ไม่ใช่ยาพิษหรอกหน่าผมว่าพลางคลี่ยิ้มบางๆ ตอนนี้มาร์คเหมือนเด็กน้อยมาก แก้มขาวตอนนี้ขึ้นริ้วสีแดงบางๆเนื่องจากเป็นไข้ ไหนจะตาที่เหมือนร้องไห้ตลอดเวลา น่ารักจริงๆ... 





"...ไปเรียนเถอะ"





"ไม่ไป มาร์คอย่ามาไล่แบมนะ!" หลังจากมาร์คกินยาเสร็จอยู่ดีๆก็บอกให้ผมไปเรียนเฉยเสียงมาร์คตอนนี้แบบแหบมาก เสียงเหมือนเป็ดเลย


"..."


"มาร์คหนาวไหมแบมจะได้หรี่แอร์ลงผมว่าพลางหยิบรีโมทแอร์มาหรี่แอร์ให้เบาลง 


"..."


"ตอนนี้มาร์คนอนก่อนนะ เดี๋ยวแบมไปซื้อข้าวก่อนผมว่าพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมจนมิดคออีกครั้ง 





หมับ





"...ไม่เอา"




!!!!




...คำที่ว่าคนป่วยมักจะขี้อ้อน น่าจะจริงแหะ



"ถ้าแบมไม่ไป มาร์คก็จะไม่ได้กินยารอบต่อไปนะ แล้วมาร์คก็จะไม่หายป่วยด้วยตอนนี้มาร์คเหมือนเด็กมาก เหมือนจริงๆ...


"..."


"แบมไปแปปเดียว เดี๋ยวแบมก็กลับมาเนอะ ไม่งอแงนะผมว่าพลางมองหน้ามาร์คนิ่งๆ ส่วนมาร์คก็ค่อยๆคลายมือที่จับมือผมไว้


"..."


"จะรีบกลับมาน้า~" ผมว่าพลางเดินไปใส่รองเท้าแล้วปิดประตูลงทันที ผมเดินออกไปหน้ามอที่ตอนนี้คนเริ่มเยอะเพราะเนื่องจากได้เวลาเข้าเรียนแล้ว แต่คณะผมนี่คงจะเริ่มไปได้สักพักผมซื้อข้าวต้มปลาไว้สองถุง เพื่อตอนเย็นมาร์คหิวจะได้กิน ส่วนผมก็กินข้าวไปแล้วระหว่างรอข้าวต้ม ก่อนจะกลับผมแวะซื้อขนมนิดหน่อยแล้วก็แวะร้านยาซื้อเจลลดไข้ด้วย จนตอนนี้ในมือผมเต็มไปด้วยถุงพะรุงพะรัง โชคดีมีรถรางผ่านมาผมเลยรีบกระโดดขึ้นรถทันที พอถึงหน้าหอผมก็กระโดดลงแล้วเดินเข้าหอไปทันที ผมไขกุญแจเข้าไปในห้องแล้วปิดลงเงียบๆ วางถุงลงบนโต๊ะแล้วเดินไปดูมาร์คที่หลับตาอยู่บนเตียง




"มาร์ค แบมกลับมาแล้ววว"


"..."


"หลับแล้วหรอ?"





จึก จึก





"มาร์คคค ตื่นกินข้าวก่อนผมว่าพลางเอามือจิ้มแก้มมาร์คเบาๆ อื้อหื้อแก้มโครตนิ่มอ่ะ







"ไม่ตื่นจริงๆหรอไม่ตื่นแบมลักหลับนะ" 



!!!!



ผมลองแกล้งขู่ออกไป มาร์คนี่ลืมตาทันทีเลยครับ แหมต้องให้ขู่ต้องให้แกล้งก่อนถึงจะตื่นใช่ไหม?




"..."


"ยังจะมองตาแป๋วอีก ปลุกตั้งนานไม่ยอมตื่น"


"..."


"กลัวแบมลักหลับขนาดนั้นเลยอ๋อ?" ผมถามกวนๆออกไปพลางยักคิ้วไปด้วย มาร์คดูชะงักนิดหน่อย แต่คำตอบต่อมาของมันทำให้ผมนี่กระตุกแรงมาก 






"...ถ้าอยากทำ"






"...ก็ทำ"



!!!!




"อะ เอ่อ แบมหลอกเล่นเฉยๆ กินข้าวกันแบมซื้อข้าวต้มปลามาให้ มาร์คกินได้ไหม?" ผมวางชามข้าวต้มที่ผมเพิ่งเทวางไว้บนโต๊ะเล็กที่ผมกางไว้บนโต๊ะมาร์ค มาร์คนั่งมองนิ่งๆไม่แตะสักที หรือมันจะแพ้ปลา? 


"..."


"มาร์คแพ้ปลาหรอทำไมไม่กินอ่า?" ผมว่าพลางเกาหัวๆแกร้กๆ นี่ผมเพิ่งเคยเห็นคนแพ้ปลานะเนี่ยแต่มาร์คก็ส่ายหน้าเบาๆ






"...ไม่มีแรง"






หื้มไม่มีแรงแล้วทำไมอ่ะผมก็เลยมองหน้ามาร์คอย่างสงสัย






"...ป้อน"




!!!!



"ให้แบมป้อน?"


"..."


"ทำไมป่วยแล้วขี้อ้อนจังมาร์ค?" ผมว่าพลางยื่นมือไปบีบแก้มมันเบาๆ แล้วก็หยิบช้อนตักข้าวต้มแล้วเป่าให้หายร้อนจึงยื่นไปใกล้ปากคนป่วย ซึ่งคนป่วยก็ให้ความร่วมมืออย่างดีอ้าปากรับอย่างรู้งาน แต่กินได้สามสี่คำมาร์คก็ดันออก






"อิ่มแล้วหรอ?"


"..."


"กินไปนิดเดียวเอง"


"..."


"อีกคำนะคนเก่งผมว่าพลางยื่นช้อนเข้าไปใกล้ปากบางนั้น มาร์คมองหน้าผมสักพักสุดท้ายก็ยอมอ้าปากจนได้ ผมจึงยื่นนํ้าให้แล้วจัดแจงที่นอนให้เข้าที่เพื่อที่จะให้มาร์คนอนพักผ่อน




"พักผ่อนนะ ถ้ามาร์คมีอะไรเรียกแบมได้เลย"


"..."


"ป่วยแบบนี้ไม่อยากไปกินเบอร์เกอร์กับแบมใช่ไหมเนี่ย?" ผมแกล้งแซวซึ่งมาร์คก็ไม่ตอบอะไรนอกจากมองผมตาแป๋วเลย


"..."


"หายไวๆนะ จะได้ไปกินเบอร์เกอร์ด้วยกันผมว่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะดึงผ้าห่มมาห่มให้แล้วเดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ ใกล้จะสอบแล้วอ่านหนังสือสักหน่อยดีกว่า...








หงึกหงัก หงึกหงัก




โป๊ก!




"โอ๊ย!" ผมตะโกนลั่นพลางเอามือกุมหน้าผากตัวเองไปด้วย เท่าที่ผมจำได้ผมนั่งอ่านหนังสืออยู่นี่หว่า แล้วไหงอยู่ดีๆหนังสือผมถึงไปอยู่บนพื้นแล้วหัวผมก็กระแทกโต๊ะอย่างจัง ผมเอาแขนเสื้อเช็ดคราบนํ้าลายที่ไหลออกมาแล้วหันไปมองนาฬิกาแขวนผนัง นี่จะบ่ายสองแล้วนี่หน่า มาร์คจะตื่นหรือยังนะผมจึงลุกขึ้นไปดูก็พบว่ามาร์คนอนสั่นอยู่โดยที่เหงื่อนี่ผุดเต็มหน้าผากไปหมด!



"มาร์คตื่นๆ ไปหาหมอกัน!" ผมว่าพลางเอามือซับเหงื่อบนหน้าผากไปด้วย


"..."


"มาร์ค ตื่นมาร์คอย่ามานิ่งใส่แบมสิ!" มาร์คมันจะเป็นอะไรไหมวะเนี่ยแล้วทำไมมันไม่ตื่นอ่ะ?! ไอผมที่ทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่ยืนสั่นอยู่ ผมทำอะไรไม่ถูก ผมไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง...


"..."


"มาร์คไม่เอาแบบนี้นะ มาร์คตื่นก่อนผมว่าเร็วๆแล้วก็รีบเอาผ้าห่มของผมมาห่มให้อีกชั้นนึงพร้อมกับปิดแอร์ลงทันที ไอผมที่ทำอะไรไม่ถูกก็รีบคว้าโทรศัพท์ต่อสายตรงกลับไทยทันที รอสักพักก็มีคนรับ



"ม๊าช่วยแบมด้วย!"



(ใจเย็นๆลูก มีอะไรค่อยๆพูด) 



"คือเมทแบมไม่สบายอ่ะ แล้วตอนนี้ก็มีเหงื่อออกเต็มไปหมดเลย แบมปลุกแล้วแต่เมทแบมไม่ตื่นเลยอ่ะม๊าทำไงดี?" ผมว่ารัวๆเร็วๆ



(แบมใจเย็น ตอนนี้เมทหนูเป็นไข้ อย่างแรกก็คือต้องทำให้เขาอบอุ่น ให้เมทหนูห่มผ้าห่มหนาๆนะลูก)



"แบมห่มไปสองชั้นแล้ว ปิดแอร์แล้วด้วยผมตอบพร้อมกับเอาโทรศัพท์แนบหูโดยใช้ไหล่ช่วย ส่วนมือก็ดึงผ้าห่มขึ้นมาให้สูงอีกหน่อย



(หนูให้เมทกินยาแล้วใช่ไหม?)



"กินแล้วม๊า แบมให้กินยาแล้ว แต่ทำไมตอนนี้มาร์คไม่ตื่นละแบมต้องพามาร์คไปหาหมอไหมม๊าแบมจะทำยังไงดี แบม.."



(แบมใจเย็นลูก เมทหนูแค่เป็นไข้คงต้องการพักผ่อน หนูไม่ต้องตกใจนะ)



"มาร์คจะหายใช่ไหมม๊า?"



(หายสิลูก มาร์คของหนูน่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ตื่นมาเล่นกับแบมได้แล้ว)



"ตื่นขึ้นมาจริงๆนะ ม๊าอย่าหลอกแบมนะ"



(ม๊าจะหลอกแบมทำไมดูท่าทางเมทหนูจะสำคัญมากนะ เป็นห่วงใหญ่เชียวม๊าว่าขำๆ






"...ก็แบมมีแค่มาร์คนิม๊าผมตอบเสียงเบาหวิวจนผมแทบจะไม่ได้ยินเสียงตัวเอง 






...ผมไม่ชอบให้มันไม่สบาย 






...ไม่ชอบให้กินยาบ่อยๆ






...ไม่ชอบให้มันทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น 






...ไม่ชอบให้กินข้าวน้อยเหมือนแมวดม






...ไม่ชอบเลยจริงๆ ไม่ชอบทุกอย่างเลย!




(ฮะๆ ถ้ามีอะไรยังไงก็โทรหาม๊าได้นะลูก ตอนนี้ม๊าขอตัวไปดูร้านก่อน)


"ครับ" 




....มาร์คเมื่อไหร่จะตื่นแบมเหงาแล้วนะ












"...ฮื่อ"




ตอนนี้สองทุ่มกว่าๆ ตอนเย็นผมก็ปลุกมาร์คกินข้าวกินยาแล้วก็เช็ดตัวให้แล้ว แต่ครั้งนี้ตัวร้อนมากผมเลยเอาเจลมาแปะหน้าผากให้ ข้าวก็กินแค่สองคำมาร์คก็ส่ายหน้ารัวๆแล้วเอามือดันชามออก ผมอาบนํ้าเสร็จก็มานั่งอ่านหนังสืออยู่บนเตียง แต่ก็ต้องปิดหนังสือลงเพราะได้ยินเสียงคนที่อยู่เตียงข้างๆครางอืออึ้งออกมาเบาๆ



"มาร์คหนาวหรอ?" ผมถามแล้วเดินไปหยิบผ้าห่มอีกผืนนึงของผมมาห่มให้อีกชั้น ตอนนี้มาร์คมันห่มสามชั้นแล้วนะเนี่ยยังหนาวอีกหรอแอร์ผมก็ปิดแล้ว ตอนนี้ผมใส่แค่เสื้อกล้ามกับบ็อกเซอร์ยังร้อนเลย



"ไปหาหมอไหมแบมพาไป นะผมจะพาไปหาหมอตั้งแต่เย็นแล้วแต่มาร์คก็ส่ายหน้าแล้วหลับตาไม่สนใจผมที่พูดเลย





"...หนาว"





"หนาวหรอแบมไม่มีผ้าห่มแล้วอ่ามาร์คผมว่าพลางกัดเล็บไปด้วย ผมจะทำแบบนี้ก็ต่อเมื่อผมคิดอะไรไม่ออกมันจะทำเองโดยอัติโนมัติ ผมไม่รู้จะทำยังไงให้มันหายหนาว...





"...ฮื่อ"





มาร์คครางในลำคอเหมือนคนเพ้อเพราะพิษไข้อะไรสักอย่าง ผมเอามือแตะหน้าผากดูก็พบว่ายังร้อนอยู่ มาร์คดิ้นไปดิ้นมาเหมือนไม่ค่อยสบายตัว ผมแทบจะเอาผ้าห่มคลุมโปงมันแล้วนะแต่มันก็ยังบอกว่าหนาวอยู่แล้วจะให้ผมทำไงเนี่ย?!






"...กอด"




หื้อ?





"...แบมกอด"



!!!!





"...มาร์คหนาว"



!!!!







-แจกทวิต @Cherry_SPNR ท้วงฟิคได้ ติชมฟิคได้ มาคุยกับเค้าก็ได้ ฮ่าฮ่า :D

#มาร์คใบ้มบ






#KISCHE
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 531 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

59,174 ความคิดเห็น

  1. #59132 lek0868909108 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2563 / 14:44
    ป่วยละอ้อนนน
    #59,132
    0
  2. #59120 ay_ben (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2563 / 13:15
    อือๆ กอดๆ
    #59,120
    0
  3. #59083 khimmark (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 19:55
    จนได้ๆๆๆๆ
    #59,083
    0
  4. #59057 P&N. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 23:53
    มัคๆ คือสโลแกนของคำว่า พูดน้อย อ่อยเก่งค่ะ 555555
    #59,057
    0
  5. #59034 YanisaCH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 09:46
    กอดเค้าสิ~~
    #59,034
    0
  6. #59000 khimmark (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:14
    ฮื่ออ แบมคงจะคิดในใจว่าป่วยไปตลอดก็คงดีอะ 55
    #59,000
    0
  7. #58995 KattyGD (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2561 / 12:58
    อ่านรอบที่เท่าไหร่ละจำไม่ได้ รู้แต่กลับมาอ่านซ้ำบ่อยมากเรื่องนี้
    #58,995
    0
  8. #58943 Spices_smile (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 05:10
    ขี้อ้อนนนน
    #58,943
    0
  9. #58922 uromtbb (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2561 / 12:27

    งือออ

    คนป่วยอะ
    #58,922
    0
  10. #58877 tanchanathip (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2561 / 05:13
    ฟิน!!!! ..เว่ออออ
    #58,877
    1
  11. #58825 StrawberryChan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 13:08
    ถ้าเจอมาร์คเเบบไม่สบายนี่เราคงตายอ่ะ ขี้อ้อนน่ารักกก
    #58,825
    0
  12. #58730 AnutsaraPanthong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:56
    อยากโดนอ้อนจัง555
    #58,730
    0
  13. #58691 PareWaPkh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2560 / 13:17
    ขี้อ้อนนนนนน
    #58,691
    0
  14. #58595 อีฟ กันต์พิมาร์ค (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 15:21
    คือคิดนิสัยมาร์คไม่ออกง่ะ เงียบเจ้าเล่ หรือเงียบหยิ่งๆ หรืออะไ รแต่ ที่ทำเนี่ย ฮริ้งงง ขี้อ้อนอ่า มาร์คเปป็นคนแบบไหนว้ะ ฮอลลล ขี้อ้อนชะมัดทั้งที่เป้นคนเงียบเนี่ยนะ งง แต่ชอบบบบ5555555
    #58,595
    0
  15. #58572 CR33 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 01:55
    อ้อนเหมือนแมวเลยแง้งงงงง
    #58,572
    0
  16. #58517 CornettoX (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 13:24
    ถ้ามาร์คป่วยแล้วพูดเยอะขนาดนี้ยัยหนูคงอยากให้ป่วยบ่อยๆ5555
    #58,517
    0
  17. #58476 xcoolzip (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 16:18
    มาร์คคอ้อนใหญ่เลยย. น่าร้ากกก
    #58,476
    0
  18. #58412 ท่านอลิซาเบ็ท (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 21:51
    อ่านแล้วเขินว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #58,412
    0
  19. #57798 ChayapornSs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 20:27
    ฮื่อออออ คิดภาพมีคนป่วยมาอ้อนเเล้วมันเขินเว้ยยยยย
    เเบมเขินบ้างไหมลูกกกก
    #57,798
    0
  20. #57780 Noey Rtyui (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 13:27
    มาร์คเหมือนลูกแมวเลยอ่ะฮือออ><
    #57,780
    0
  21. #57754 hunhun_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:44
    งือออป่วยแบบนี้น่ารักดีนะ เหมือนเด็กเลยยยย
    #57,754
    0
  22. #57731 mesp´∀`~ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:57
    อ้อนไปอีกก
    #57,731
    0
  23. #57674 `MESJ' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:11
    มาร์คคคคคคคค เป็นไข้แล้วเหมือนเด็กมากกก อ้อนแบมซะ
    #57,674
    0
  24. #57664 miguchang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:22
    มาร์คลูกแม่
    แม่บอกอย่าอ่อยย~~
    #57,664
    0
  25. #57587 juice_shh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 23:30
    อ้แนเป็นลูกแมวเลยมาร์คเอ้ยยย
    #57,587
    0