AU Fic reborn : Contrast world โลกของฉันโคตร(ไม่)สงบสุข

ตอนที่ 1 : นี่สินะที่เขาเรียกว่าผู้ชายมุ้งมิ้ง(?) : 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

ตอนที่ 1

นี่สินะที่เขาเรียกว่าผู้ชายมุ้งมิ้ง(?)


โอ้ พระเจ้าช่วย กล้วยหักมุก!

นี่มัน...เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

          เหลียวมองซ้ายและขวา... ในที่สุดแล้วฉันก็สังเกตได้ว่ารอบข้างของตัวเองเปลี่ยนไปแค่ไหน ทั้งวอลเปเปอร์สีชมพูหวานแหววลายจุดขาวที่ติดไปทั่วผนัง พื้นปูหินอ่อนสีเทาอ่อน

          กระทั่งผ้าปูเตียงสีโอรสที่ฉันขึ้นมานอนทับตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ด้วย แผ่ความสดใสอย่างกับพวกเด็กผู้หญิงไม่มีผิดซึ่งนั่น...แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ฉันชอบสีโทนเข้มไม่ก็ออกสดใสหน่อย

          ฟ้า เขียว เทาอ่อนไม่ก็ดำ นั่นละที่โปรดปราน แต่กับเจ้านี่! เจ้านี่มัน---

          แอ๊ด

          รู้สึกได้เลยว่าตอนนี้ตัวเองใกล้จะสติแตกเข้าไปทุกทีแล้วกระทั่งบานประตูนั้นเปิดออก ดึงความสนใจให้ต้องหันไปหันมอง
          "เธอฟื้นแล้ว" และอ้าปากค้าง

          "อะ..."
          "อรุณสวัสดิ์ครับ" ตรงหน้าของฉันคือผู้ชายร่างสูงโปร่ง หัวชี้ไม่เป็นทรง แถมยังฟูฟ่องราวกับขนมสายไหมสีทองอร่าม

          นัยน์ตาของเขาเอง...ก็ทอประกายสีฟ้า เข้ากันได้ดีกับใบหน้าคมคาย ให้ความรู้สึกอ่อนโยนมากแม้ว่าเจ้าตัวจะทำเพียงแค่เดินถือเข้าถาดข้าวต้มมาในสภาพ เอ่อ---

          ตุบ

          เสื้อลายริลัคคุมะตัวโต ๆ จนแทบกินพื้นที่ว่างบนเนื้อผ้าทั้งหมด กางเกงเองก็มีลายยีราฟสีเหลือง โอ้ ฮะ ๆ ใส่แล้วดูดีเหมือนกันนี่นา... เนอะ
          "เฮ้อ"

          "เธอคงจะสับสนน่าดูสินะ จากสีหน้าแบบนั้น"
          "ค่ะ คะ ก็...นิดหน่อยค่ะ" ปัดทิ้งความคิดที่เสียมารยาทขั้นร้ายกาจนั่นไปก่อนตอบคำถามของผู้ชายตรงหน้า

            เขาที่คุ้นตาจนแบบ... คิ้วฉันกระตุกแล้วกระตุกอีก คันมือยุบยิบอยากจะหยิกเนื้อเพื่อพิสูจน์ว่านี่ไม่ใช่ความจริง เมื่อวานฉันก็แค่เกือบโต้รุ่ง โหมอ่านมังงะรีบอร์นในวันหยุดมากไป

          พอมาวันนี้ที่มีโอกาสได้งีบอีกวันก็เลย...ละเมอ คิดว่าตัวเองหลุดมาอยู่ในโลกการ์ตูนเหมือนอย่างฟิคหลายเรื่องว่าไว้! 
          ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน ไม่มีทางที่คนอย่างจิอ๊อตโต้จะใส่ชุดสาวน้อยอยู่แล้ว

          "เอ่อ คือว่า---"
          "เมื่อวานฉันเจอเธอสลบอยู่ที่หน้าบ้าน ท่าทางดูไม่ค่อยดีก็เลยถือวิสาสะพาเข้ามาพัก"

          ผู้ชายหน้าเหมือนบอสวองโกเล่อธิบายให้ฟังทั้งรอยยิ้มเมื่อเห็นว่ากำลังสงสัย ดวงตาคู่นั้นแทบปิดทว่าก็ยังแผ่ความเจิดจ้าแบบที่ชวนให้หน้าร้อนวูบวาบอย่างอดไม่ได้

          "และนี่ก็เป็นห้องนอนของฉันเอง" กระทั่งคำเฉลยส่งท้ายกลับมาให้ไงฟัง ตอกย้ำเข้าไปอีกด้วยคำแนะนำตัวนั่น
           "อ้อ เกือบลืมไป ฉันชื่อซาวาดะ อิเอยาสึ หรือจะเรียกว่าจิอ๊อตโต้ก็ได้ ยินที่ได้รู้จักนะ เธอ---"

          "ฟุรุเสะ คานะค่ะ"

          ปื้ด!

          ลอบหยิกตัวเองสักทีสองที เอาให้สุดแรงเท่าที่มีแม้จะกำลังฝืนยิ้มใส่คุณคนนั้น และอา เจ็บชะมัดเลย
          "ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณฟุรุเสะ"

          แถมยัง...ไม่ยอมตื่นจากฝันด้วย แย่แล้วยัยคานะ เธอแย่แล้ววว


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 20:26

    สู้ๆไรท์ ติดตามทั้งเรื่องใหม่เรื่องเก่าเลย
    #2
    1
    • #2-1 (@cherry-ann) (จากตอนที่ 1)
      19 พฤษภาคม 2562 / 21:02
      ขอบคุณค่า
      #2-1