★ [KHR] ★ รวมฟิค 1886 & All86 แปลไทย ★

ตอนที่ 10 : [1886] ผมหางม้า (ตอนเดียวจบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 954
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    16 ก.ค. 60



ผู้แต่ง : 阿痕痕

แปล : Cherj

—————————————————————————


มิอุระ ฮารุ เด็กสาววัยแรกแย้มอายุสิบสี่ปี ความฝันคือหวังว่าจะมีสักวันที่ได้สวมชุดนามะฮาเกะคล้องแขนชายในดวงในของตัวเองกินเค้กมองบลังก์ด้วยกันในพิธีแต่งงาน ตอนนี้กำลังหมกมุ่นอยู่กับชมรมยิมนาสติกลีลาใหม่เป็นอย่างมากพร้อมกับควบตำแหน่งประธานชมรม ชอบเด็กตัวน้อยๆ เจ้าห่วยสึนะและผมหางม้าของตัวเอง

แต่ว่าระยะนี้ฮารุกลับคิดใจร้อนอยากจะเปลี่ยนทรงผมที่ตนเองชอบมากที่สุดโดยเร็ว ดังนั้นจึงมาหาสึนะผู้น่าสงสารที่ยังคงต้องอยู่ทำความสะอาดที่ห้องเรียนหลังเลิกเรียน หวังว่าจะได้รับคำแนะนำเกี่ยวกับทรงผมจากเขาบ้าง

“คุณสึนะว่าฮารุตัดผมสั้นดีไหมคะ?” ขณะที่ฮารุขันอาสาช่วยสึนะทำความสะอาด ก็ยังคงไม่ลืมจุดประสงค์ในการมาที่นี่

“เอ๋?! แต่ว่าฮารุชอบมัดผมหางม้ามากไม่ใช่หรอ?”

“ฮาฮิ จะว่าไปก็ใช่ค่ะ…”

ฮารุจับผมหางม้าที่มัดสูงของตัวเองด้วยคำสั่งของจิตใต้สำนึก เอ่ยอย่างกลุ้มอกกลุ้มใจ “แต่ว่าดูเหมือนคุณฮิบาริจะไม่ชอบน่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินชื่อที่ไม่น่าจะปรากฏในหัวข้อสนทนานี้ได้ มือที่ถือถังน้ำอยู่ของสึนะก็อดสั่นเทาเล็กน้อยไม่ได้ ทำให้น้ำในถังหกนองเต็มพื้น เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยใจ จากนั้นหันไปหยิบไม้ถูพื้นมาจากตู้เก็บอุปกรณ์

“เอ่อ ฮารุคงจะคิดมากไปมั้ง คุณฮิบาริไม่ใส่ใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ พรรค์นี้หรอก!” ในความทรงจำของสึนะ ขอแค่เป็นทรงผมที่ไม่ขัดกับกฎโรงเรียนนามิโมริ ฮิบาริก็จะไม่แยแส อีกอย่างทรงผมของฮารุก็ไม่ได้เซตแต่งมากมายเป็นพิเศษ คงจะไม่ถูกฮิบาริลงโทษเพราะว่าผิดกฎระเบียบโรงเรียนหรอก แถมฮารุก็ไม่ใช่นักเรียนโรงเรียนนามิโมริสักหน่อย ไม่มีเหตุผลจะต้องทำตามระเบียบของโรงเรียนนามิโมริเลยนี่นา

“แต่คุณสึนะคะ ทุกครั้งที่คุณฮิบาริเจอฮารุก็จะมาดึงหางม้าของฮารุตลอดเลยล่ะค่า!” เมื่อได้ยินคำฟ้องของฮารุ สึนะก็เผลอเตะถังน้ำที่ตั้งอยู่บนพื้นจนพลิกคว่ำในทันใด ทำให้น้ำที่ทีแรกเจิ่งนองไม่มากนักขยายขอบเขตเป็นวงกว้างจนถึงขั้นยากจะเก็บกวาดได้

“ฮาฮิ?! คุณสึนะไม่เป็นไรนะคะ?! ให้ฮารุช่วยเถอะค่ะ!”

“มะ ไม่เป็นไร ฉันทำเองดีกว่า”

“ไม่เป็นไรค่ะๆ! คนเยอะๆ จะได้ทำเสร็จเร็วๆ มีคนเพิ่มมาอีกคนก็มีผู้ช่วยเพิ่มมาอีกหนึ่ง แบบนี้ก็ประหยัดแรง

ประหยัดเวลาไปได้นิดนึง”

“งั้นก็…รบกวนด้วยนะ”

ดังนั้นทั้งสองจึงคนหนึ่งใช้ไม้ถูพื้น คนหนึ่งใช้ผ้าขี้ริ้ว เช็ดถูน้ำที่หกกระจายนองพื้นอย่างไม่คาดคิดคาดฝัน

“เมื่อกี้คุยถึงไหนแล้วนะคะ?”

“เอ่อ คุณฮิบาริดึงผมหางม้าของฮารุ”

“ใช่แล้วค่ะๆ! ทุกครั้งคุณฮิบาริจะดึงผมหางม้าของฮารุจนดึง ‘ฉึก’ รู้สึกเหมือนกับรากผมจะหลุดออกมาจากหนังหัวเลยล่ะค่ะ ดึงแรงมากๆ! ฮารุคิดว่าตัวเองจะต้องกลายเป็นตาแก่หัวล้านตั้งแต่ยังสาวเลยล่ะค่า!” ฮารุพูดไปพลางกดเส้นผมของตัวเองไปพลาง ราวกับกำลังเช็คให้แน่ใจว่าเส้นผมงามสลวยของตนเองยังคงติดดีอยู่กับหนังศีรษะ

“…งะ งั้นหรอ?” สึนะสงสัยว่าฮิบาริที่ฮารุพูดถึงกับฮิบาริที่เขารู้จักจะเป็นคนสองคนที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

“แน่นอนว่า…”

“สุมหัว ต้องโดนขย้ำ”

พูดถึงฮิบาริ ฮิบาริก็มา

สึนะกับฮารุหยุดการเคลื่อนไหวลงพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย มองไปทางฮิบาริผู้มีสมญานามว่าราชาแห่งนามิโมริด้วยใบหน้าซีดเผือด ในมือของเขาตอนนี้กำลังหิ้วคอแรมโบ้ที่หัวโนเป่งเอาไว้ เมื่อเห็นท่าทางสะอึกสะอื้นแต่ก็พูดพึมพำว่าอดทนไว้ของแรมโบ้ เมื่อครู่เขาจะต้องถูกฮิบาริขย้ำมาแน่ๆ

“อะ เอ่อ คุณฮิบาริฟังผมก่อนนะครับ ผมกับฮารุไม่ได้สุมหัวกัน แต่กำลังทำความสะอาด…”

“ห้ามนำสัตว์เลี้ยงกับเด็กเล็กมาที่โรงเรียน ต่อไปอย่าให้ผมเห็นเจ้าสัตว์กินพืชตัวนี้โผล่มาที่โรงเรียนอีก”

เพิ่งจะพูดจบ แรมโบ้ที่อยู่ในมือฮิบาริก็ถูกโยนมาทางสึนะที่กำลังคุกเข่าเช็ดพื้นราวกับเป็นลูกบอล การกระทำเช่นนี้ทำให้ฮารุที่เอ็นดูเด็กเล็กๆ จนถึงขั้นโอ๋แบบไม่ลืมหูลืมตารู้สึกไม่พอใจอย่างแรงกล้าทันที เห็นเพียงฮารุกระโดดไปตรงหน้าฮิบาริอย่างกระฟัดกระเฟียด ชี้ปลายจมูกของเขาอย่างไม่กลัวตาย บ่นแว้ดเสียงดังว่า “คุณฮิบาริทำกับเด็กน้อยแบบนี้ได้ยังไงคะ! นี่มันเกินไปแล้วนะคะ! ฮารุให้อภัยไม่ได้ค่ะ!”

ฮิบาริจ้องมองฮารุที่พองแก้มป่อง ดวงตาจ้องถลึง จากนั้นก็ยื่นมือใหญ่ออกไปจู่โจมใส่ศีรษะของเธอ ดึงผมหางม้าตรงหน้าที่สะบัดไปสะบัดมาเอาไว้ ทำเอาเธอเจ็บจนใบหน้าโกรธเกรี้ยวบิดเบี้ยวเหยเกขึ้นมาทันใด

“ฮาฮิ โอ๊ยๆๆๆๆๆๆๆ…เจ็บๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เจ็บนะคะ!” ฮารุสะบัดแขนมั่วซั่ว อยากจะโจมตีให้กรงเล็บมารที่รังแกผมหางม้าสุดที่รักของเธอถอยล่นไป แต่น่าเสียดายที่ความสูงที่แตกต่างกันทำให้เธอมิอาจทำได้ดั่งใจหวัง หยาดน้ำตาคลอหน่วยอยู่ในดวงตากลมโต ไหลรินออกมาจากหางตาสองหยด ฮิบาริที่รู้สึกเหมือนกำลังทำให้เธอเจ็บจริงๆ ถึงได้ยอมคลายมือออกอย่างหงุดหงิด

สึนะเห็นฮิบาริกลั่นแกล้งฮารุกับตาตนเอง จึงตะลึงลานอ้าปากค้างจนคางแทบจะแตะกับพื้น แรมโบ้ที่อยู่ในอกยังคงจดจำความเจ็บปวดที่ถูกรังแกก่อนหน้านี้ได้ ด้วยอารามโมโหจึงล้วงบาซูก้าทศวรรษสุดแสนอันตรายออกมาจากผมบอมบ์เบอร์เฮดของตนเอง จากนั้นก็ใช้เป็นอาวุธยิงใส่ฮิบาริ…

ปัง…

เปลวควันคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วทุกทิศทาง

.

.

.

“แค่ก แค่กๆ…”

“มิอุระ ฮารุเมื่อสิบปีก่อน”

เสียงสุขุมมั่นคงไม่มีเสียงเจือแทรกอื่นๆ เสียงนุ่มน่าฟังราวกับโน้ตดนตรีในบันไดเสียงห้าขั้น ราวกับบทเพลงที่ร้องเสียงไม่เพี้ยน ฮารุลืมตาขึ้นเล็กน้อย ในวิสัยทัศน์ที่พร่ามัวสะท้อนให้เห็นดวงตาสีดำสนิทอันสงบนิ่งคู่หนึ่ง แววตาใสกระจ่างประหนึ่งกลั่นหยดน้ำออกมาได้ นัยน์ตาลึกล้ำราวกับถ้ำมืดมิด เธอจึงเคลิบเคลิ้มอยู่ท่ามกลางสายธารสีดำนี้ หัวใจเต้นระรัว

“หางม้ายังอยู่นี่” จู่ๆ ก็ถูกดึงผมอย่างกะทันหัน ทำให้ฮารุที่เผลอใจลอยเริ่มสังเกตบุรุษที่อยู่ตรงหน้า

สัมผัสนี้ เรี่ยวแรงแบบนี้ การกระทำที่ไม่ทะนุถนอมนี้…ไม่ผิดแน่! ไม่ผิดแน่ๆ!

“คุณฮิบาริ???!!! ฮา ฮาฮิ เจ็บ! เจ็บนะคะ! ฮารุเจ็บนะคุณฮิบาริ!” ฮารุตัวแข็งทื่อไปเพียงสามวินาทีก็กลับมาเป็นปกติทันที แต่เพราะความเจ็บปวดที่แผ่ลามมาจากหนังศีรษะบีบให้เธอร้องโอดครวญไม่ยอมหยุด

“ฮึ…” ฮิบารุที่เป็นผู้ใหญ่มากกว่าในความทรงจำของฮารุหลายเท่าแค่นเสียงเล็กน้อย สุดท้ายก็คลายมือออกราวกับเล่นสนุกมามากพอแล้ว

ฮารุรีบถอยออกไปให้ไกลพอที่จะหลบหลีกการโจมตีครั้งที่สามได้ หยาดน้ำตาเอ่อคลอวาววับ บู้ริมฝีปากสีแดงสดพลางบ่นอุบเสียงเบา มือขาวผ่องทั้งสองข้างลูบผมหางม้าที่ถูกกลั่นแกล้งเป็นครั้งที่สอง แสดงสีหน้าคับอกคับใจออกมาอย่างน่าสงสารเวทนา

“เมื่อก่อนพอดึงผมหางม้าของเธอ ก็จะทำสีหน้าแบบนี้ทุกที”

“สะ สีหน้าอะไรกันคะ?”

“สีหน้าเหมือนแมว”

“แมว?????”

ไม่เหมือนกับฮิบาริในตอนวัยรุ่น รูปลักษณ์ซึ่งแฝงด้วยเสน่ห์ของคนที่ผ่านโลกมามากท่ามกลางความหล่อเหลาดูเป็นผู้ใหญ่สลัดความเย่อหยิ่งเย็นชาในวันวานทิ้งไปแล้ว มุมปากที่ไม่เคยยิ้มพร่ำเพร่อของเขาระบายรอยยิ้มนุ่มนวลให้ฮารุที่กำลังเบิกตากว้างเพราะบังเอิญเห็นภาพอัศจรรย์นี้พอดี

เงาสูงใหญ่ของฮิบาริครอบคลุมฮารุเอาไว้ทั้งตัว เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเขาที่ทั้งคุ้นเคยทั้งแปลกหน้าเล็กน้อย หัวใจก็เต้นระรัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ยามเขายื่นมือมาหาเธอ เธอก็หดลำคอขาวผ่องปานหิมะราวกับสัตว์ตัวน้อยๆ ที่ขลาดกลัวอย่างไรอย่างนั้น ดวงตาทั้งสองข้างหลับปี๋ ทั่วทั้งร่างเกร็งแน่นราวกับมีเรื่องเลวร้ายอะไรกำลังจะมาเยือน แต่สุดท้ายแล้วสิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นมืออบอุ่นข้างหนึ่งซึ่งลูบศีรษะที่มัดผมหางม้าของเธออย่างระมัดระวัง

“ห้ามตัดเชียวล่ะ”

“ฮา ฮาฮิ?! ตะ ตัดอะไรคะ?”

“ผม”

ทำไมถึงรู้ล่ะ?!

ฮารุหน้าซีดเผือด คิดว่าตัวเองคงไม่ได้เผลอไปบอกความคิดที่จะตัดผมให้ฮิบาริรู้กระมัง?!

“ถ้าตัดล่ะก็ โดนขย้ำแน่ เข้าใจไหม?”

“เอ่อ ฮา ฮารุ…”

“เข้าใจไหม?”

ทะ ทำไมจู่ๆ ก็โหดขึ้นมาล่ะคะ?!

ฮารุกลืนน้ำลายเอื้อก พยักหน้าอย่างลนลาน เพราะเธอรู้สึกว่าหากตนเองไม่สัญญาไปล่ะก็ จุดจบของเธอจะต้องน่าอนาถมากแน่นอน

หลังจากฮิบาริได้คำรับปากจากฮารุ เขาก็เผยรอยยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจออกมา บรรยากาศที่หนักอึ้งรอบด้านมลายหายไปในชั่วพริบตา เขาดึงฮารุเวอร์ชั่นตัวหดลงเข้ามา ริมฝีปากบางประทับลงบนหางตาที่เปียกชื้นของเธออย่างมิอาจห้าม การกระทำอันสนิทชิดเชื้อนี้พานให้พวงแก้มทั้งสองข้างของเธอขึ้นสีแดงระเรื่ออันงดงาม

“ห้านาทีแล้ว ลาก่อน ยินดีต้อนรับ ฮารุ”

เขาโอบกอดเงาร่างแบบบางในตอนที่เปลวควันจางหายไป ฮิบาริในวัยยี่สิบกว่าๆ ในดวงตาเปี่ยมล้นด้วยแววรักใคร่เอ็นดู

.

.

.

“ก็แค่ตัดผมเอง เคียวยะตอนวัยรุ่นต้องดุฮารุขนาดนี้ด้วยหรอคะ?” ฮารุที่เพิ่งกลับมาจากเมื่อสิบปีก่อนเบ้ปาก สะบัดผมสั้นงามสลวย ถลึงตาใส่ชายหนุ่มที่นั่งเอนพิงโซฟาด้วยท่าทีสบายอกสบายใจอย่างกระฟัดกระเฟียด น้ำเสียงติดจะคับแค้นใจนิดๆ

“ผมอนุญาตให้คุณตัดหรอ?”

“ประโยคแรกที่เคียวยะตอนวัยรุ่นพูดก็คือประโยคนี้เลย! ทำไมฮารุจะตัดผมต้องขอความเห็นชอบจากเคียวยะด้วยล่ะ?”

“เพราะคุณเป็นของๆ ผม”

เมื่อวาจานี้เปล่งออกไป ใบหน้าของฮารุก็ขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ฮาฮิ ฮา ฮารุไม่ใช่ของๆ เคียวยะซักหน่อย!” ฮิบาริเหลือบตามองท่าทางงอนตุ๊บป่องของฮารุแวบหนึ่ง ทันใดก็พลันนึกอยากเห็นเธอแสดงสีหน้าออดอ้อนเหมือนกับแมวกำลังขอให้เจ้าของโอ๋ แต่น่าเสียดายที่วิธีทำให้เธอแสดงสีหน้าแบบนั้นใช้ไม่ได้แล้วตอนนี้…

“ไว้ผมกลับเป็นเหมือนเดิมซะ ไม่อย่างนั้นต้องโดนขย้ำ”

“ฮาฮิ เคียวยะเมื่อก่อนกับตอนนี้เหมือนกันไม่มีผิด! เกลียดที่สุดเลย!!”

ถึงปากจะพูดแบบนี้ แต่สุดท้ายฮารุก็กลับมาไว้ผมยาวจนสามารถมัดผมหางม้าได้



——FIN
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

121 ความคิดเห็น

  1. #74 love1886 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 21:03
    ง่าาาา ชอบอ่าา ละมุนละไมดี
    #74
    0
  2. #73 แสงอุษา- (@Haibara-) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 19:10
    เพราะคุณเป็นของ ๆ ผม
    #73
    0
  3. #72 gonna die (@Sasukehinata) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 16:09
    หวานจังเลย
    #72
    0
  4. #71 ฮิจินะ (@pho-poe) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 14:29
    อุยยตายย ใจเย็นลูกเดียวฮารุผมร่วงหมด
    #71
    0
  5. #70 Memoris S'Misa (@misakikawaichi68) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 13:46
    ท่านฮิจอมบงการ >\\\\<
    #70
    0