Bloody Crown [Nct x You]

ตอนที่ 6 : Chapter 4 Coming of the heir [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,318
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 78 ครั้ง
    2 มิ.ย. 60










     หล่อนมีใบหน้างามราวกับเทพธิดาจากสรวงสวรรค์ แต่ความงามที่ได้รับมันคือยาพิษที่คร่าชีวิตหล่อน ในวัยสิบแปดปีเมื่อหล่อนได้ตกหลุมรักเจ้าชายผู้สูงศักดิ์และขึ้นเป็นราชินีเคียงข้างเจ้าชายผู้เป็นที่รักในวันที่เขาถูกสถาปนาขึ้นเป็นพระราชา หลังจากนั้นไม่นานบัลลังก์ก็ถูกปล้นไปโดยพระอนุชา อดีตพระราชาถูกตัดหัวอย่างเหี้ยมโหด ส่วนแม่มดสาวก็ถูกไฟครอกทั้งเป็น หากแต่ก่อนตายนางได้ร่ายคำสาปให้แก่ผู้ที่ทรยศ....



“และอีกสิ่งหนึ่งที่นางหลงเหลือไว้คือบุตรสาวแสนสวยนั่นก็คือเจ้า...ไอรา”

          ฝ่ามือบางลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา ใบหน้าสวยติดเย็นชาของน้าสาวก้มลงมามองหน้าสาวที่ตอนนี้กำลังหลับตาพริ้มพร้อมกับลมหายใจที่สม่ำเสมอ

“เจ้าคือของขวัญและในขณะเดียวกันก็คือคำสาป”

“คำสาปที่จะทำให้พวกมันต้องชดใช้!!



 

          หมอกขวัญล่องลอยฟุ้งไปจนทั่วทุกพื้นที่ทำให้ไอราจำต้องยกมือกอดตัวเอง ดวงตากลมโตของหญิงสาวมองไปรอบๆอย่างไม่คุ้นชิน หัวใจของหล่อนเต้นแรงด้วยความกลัวหลังจากพบว่าไม่มีอะไรเลยนอกจากความมืด หมอกขวัญ และต้นไม้ที่มีกิ่งก้านระโยงระยางไปหมด

“ที่นี่ที่ไหนกัน...”

          สวบ!

            เสียงที่เหมือนกับฝีเท้าเหยียบกับใบไม้แห้งดังขึ้นจนไอรารีบหันไปด้านหลังอย่างตื่นกลัว ขาเรียวก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆเมื่อพบว่าเป็นมีบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวตรงมาหาเธอ

“....ไอรา”

          น้ำเสียงหวานอันคุ้นหูดังขึ้นทำให้ฝีเท้าของหญิงสาวหยุดชะงัก หัวใจของเธอกระตุกวูบอย่างหาเหตุผลไม่ได้ ทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงอันแสนอ่อนหวานนั่นมันทำให้เธอรู้สึกประหลาด

          เธอรู้สึกคิดถึงและโหยหา...

แต่ว่านั่นเสียงใครกัน? แล้วเธอเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนกันนะ.... ?

 

Oh Danny boy, the pipes, the pipes are calling

เอ๊ะ... เพลงนี้

From glen to glen, and down the mountain side ..

      เสียงหวานที่กำลังขับกล่อมเพลงไพเราะอันแสนคุ้นเคย ไอราหลับตาลงซึมซับกับเนื้อเสียงหวานอย่างไม่รู้ตัว น่าแปลกที่มันพัดพาเอาความกลัวในตอนแรกไปจนหมดสิ้นก่อนจะหลงเหลือแต่เพียงความอบอุ่นที่เกิดขึ้นภายในหัวใจ ขอบตาของหญิงสาวร้อนผ่าวจนกระทั่งหยาดน้ำตาไหลรินเป็นสาย ก่อนที่ริมฝีปากจะเอื้อยเอ่ยคำๆเดียวที่สามารถคิดออกในตอนนี้

“แม่..”

          สัมผัสเย็นเชียบแตะเข้าที่ข้างแก้มทำให้ไอราลืมตาขึ้น ดวงตากลมโตสบกับดวงตาคู่งามของบุคคลตรงหน้า ใบหน้าของอีกฝ่ายงามราวกับนางฟ้านางสวรรค์และนางมีรอยยิ้มที่หวานที่สุดเท่าที่ไอราเคยพบ

“ไอรา...ลูกแม่”

          ไอรานิ่งอึ้ง ภายในเต็มไปด้วยความรู้สึกที่พูดไม่ออกเมื่อรับรู้ว่าสตรีอันแสนสวยตรงหน้าคือแม่ของเธอ

“มะ..แม่”

          คำที่เธอไม่เคยเรียกมาตลอดนับตั้งแต่จำความได้ สตรีงามตรงหน้ายิ้มรับพร้อมกับโอบกอดเธอ สัมผัสแสนเย็นแต่ทว่าความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคนเป็นแม่ทำให้หัวใจไอราพองโต น้ำตาของหญิงสาวไหลรินเป็นสายธารพร้อมกับสะอึกสะอื้น

          ..นั่นเพียงพอแล้วสำหรับเด็กที่ไม่เคยได้กอดแม่ หรือแม้แต่เห็นหน้า....

          ไม่น่านักอ้อมกอดก็ถูกผละออกไป นิ้วเรียวของผู้เป็นมารดาเกลี่ยน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้างามของลูกสาวอันเป็นที่รัก ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนที่จะ...

“กรี๊ดดดดดดดดด”

“แม่!!!!

          เสียงหวานเอ่ยร้อนอย่างตกใจเมื่อจู่ๆคนเป็นแม่ก็ถอยไปอย่างแรงราวกับมีมือปริศนามาดึง ใบหน้าของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวอย่างทรมารจนไอราตกใจแล้วสาวเข้าไปหา

“หยะ..หย่า!!” แต่เพราะเสียงห้ามทำให้ไอราต้องหยุด

“อย่าเข้ามาลูก... กรี๊ดดด”

          หล่อนกรีดร้องอย่างเจ็บปวดจนไอราที่ยืนมองอยู่ตัวสั่นเป็นลูกนกตกจากรัง ดวงตาสวยของคนเป็นแม่มองเธอด้วยความเจ็บปวดจนหัวใจไอราแทบสลาย ไอรากรีดร้องเมื่อเห็นผิวกายขาวของแม่เปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำก่อนที่จะเริ่มผุพอง

“อะ ไอรา มันทำแม่ แม่เจ็บแม่ปวด”...

“แม่.. แม่จ๋า แม่...ฮึก”

“แก้แค้นมันไอรา แก้แค้น แก้แค้นมันให้แม่ แก้แค้นคนที่มันทำแบบนี้กับแม่”

“แม่จ๋า..ฮึก ฮือ”

          ไอราสะอึกสะอื้นเมื่อเห็นแม่ดิ้นทุรนทุรายก่อนจะกรีดร้องอีกครั้งในยามที่ไฟลุกกระหน่ำทั่วร่าง

“ไอรา กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”





 

          “ท่านแม่!!!!!!!!!!!!!!

          ร่างบางผุดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงด้วยเหงื่อท่วมกาย หน้าอกกระเพิ่มขึ้นลงตามแรงหายใจถี่ของเจ้า ตัว ไอราใช้มือเสยผมยาวสลวยที่ชื้นเหงื่อก่อนจะลูบใบหน้าตัวเอง

          หล่อนฝัน..

          ความอุ่นร้อนที่ขอบตาทำให้รู้ว่าตัวเองคงร้องไห้ด้วยในขณะที่กำลังหลับฝัน จะว่าดีก็ดีเหลือเกินที่ ได้เห็นหน้าแม่ครั้งแรก จะว่าร้ายก็ร้ายมากเสียจนจะขาดใจเมื่อเห็นใบหน้าที่เจ็บปวดของแม่ ก่อนที่ลมหายใจสะดุดเมื่อประโยคสุดท้ายของแม่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ

          “แก้แค้นมันไอรา แก้แค้น แก้แค้นมันให้แม่ แก้แค้นคนที่มันทำแบบนี้กับแม่”

แล้วใครกัน...

            ใครกันที่ทำแบบนี้กับแม่ของเธอ? เธอไม่เคยรู้เรื่องของแม่เพราะคริสตัลเองก็ไม่เคยบอกเล่าอะไรให้เธอได้รับรู้สักนิด ถามเรื่องของแม่แต่ล่ะทีก็ไม่เคยได้คำตอบอื่นนอกจากสีหน้าเศร้าๆของน้าสาว

          หรือเธอจะลองถามอีกครั้งดีล่ะ?

“เฮ้อ..”

          ไอราถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน หล่อนคิดไม่ตกกับความฝันเมื่อครู่ ใบหน้างามที่ไร้แววสดใสหันไปทางหน้าต่างก็พบกับท้องฟ้ายามใกล้รุ่งอรุณ ไอราจึงตัดสินใจลุกไปอาบน้ำและล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อยก่อนจะพาตัวเองมายืนรับลมหนาวที่บริเวณลานหน้าบ้าน

          อากาศเย็นในเช้ามืดของทางเหนือทำให้ไอรายกสองมือกอดตัวเองไว้ ในยามที่ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นดีเท่าไหร่อีกทั้งยังเป็นเวลาที่เช้าเกินกว่าชาวบ้านจะตื่นมาทำกิจวัตรประจำวัน บรรยากาศจึงเงียบสงบชวนให้คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย

“อ๊ะ..”

          แต่เพราะผ้าห่มผืนบางที่ถูกห่มให้จากด้านหลังทำให้หญิงสาวสะดุ้ง พอหันไปจึงพบกับโจนาธานที่กำลังส่งยิ้มมาให้พร้อมทั้งค่อยๆใช้สองแขนโอบกอดให้ความอบอุ่นอีกที

“ยืนตากหมอกตากลมเช่นนี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” เสียงนุ่มทุ้มจากคนที่ยืนซ้อนหลังดังขึ้นที่ข้างใบหู

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ..” หล่อนตอบ “แล้วทำไมท่านถึงตื่นเช้านัก?

“ข้าได้ยินเสียงปิดประตูเลยออกมาดู แล้วก็เห็นเจ้าออกมาอยู่ข้างนอกเลยตามมาดู” 

“เจย์ ข้าขอโทษที่ทำท่านตื่น”

“ไม่เป็นไรหรอก.. แล้วเหตุใดถึงได้ตื่นแต่เช้าแต่มายืนข้างนอกเช่นนี้?

          ไอรานิ่งเงียบ เธอควรจะบอกเขาถึงเรื่องความฝันดีหรือไม่ โจนาธานเมื่อเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดนิ่งไปก็แปลกใจ เขาจึงกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อส่งความอบอุ่นให้เธอ อย่างน้อยก็เพื่อให้เธอได้รู้สึกว่ายังมีเขาอยู่ตรงนี้ วันนี้หล่อนไม่ได้พยศเหมือนเคยอาจเพราะมีเรื่องไม่สบายใจซึ่งนั่นมันทำให้เขาอดห่วงไม่ได้

“ข้าแค่ฝันหน่ะ..”

“ฝันร้ายรึ?

“ทั้งร้ายทั้งดี”

          โจนาธานขมวดคิ้วอย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ดวงตาคมมองทอดไปยังฟ้าที่เริ่มสว่างเพราะดวงอาทิตย์จวนจะขึ้นมาทักทาย    ชายหนุ่มผละออกจากหญิงสาวก่อนจะจับร่างบางให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน ใบหน้าสวยหวานที่เขาชอบดูหม่นหมองไม่สดใสเช่นเคยทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ นิ้วมือหนาเชยคางหล่อนให้สบตากัน

“อย่าคิดมาก มันก็แค่ฝัน” เขาเอ่ยพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากมน

“ฝันร้ายแค่ไหนสุดท้ายเจ้าก็ต้องตื่น ฝันดีแค่ไหนก็เช่นกัน แล้วเจ้าจะคิดมากกับความฝันที่ไม่ใช่ความจริงไปทำไมกัน”

“นั่นสินะ...”

“ดูท้องฟ้าสิ...ดวงอาทิตย์ใกล้จะขึ้นแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เจ้าตื่นขึ้นมาอยู่กับความเป็นจริง แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องเก็บความฝันมาคิดจนทำให้เจ้าหม่นหมองเช่นนี้”

“เจย์..”

“ลืมมันเสีย ปลดปล่อยความฝันที่เป็นแค่อดีตของค่ำคืนแล้วจงสดใสยิ้มรับในเช้าวันใหม่”

“.....”

“เพราะเจ้ามีรอยยิ้มที่งดงามเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด”

          ไอราสบตากับร่างสูงนิ่งแล้วเผยรอยยิ้มกว้าง ดวงตาคมทอประกายความอบอุ่นจนหล่อนรู้สึกดีขึ้น ใบหน้าหล่อของเจ้าชายหนุ่มยิ้มกว้างพลางจ้องมองหญิงสาวที่เป็นเหมือนดวงใจทั้งดวงของตนเอง มือหน้าทั้งสองข้างกอบกุมใบหน้าเรียวเล็กได้รูปก่อนที่จะกดจูบที่ริมฝีปากนุ่มแล้วส่งลิ้นหนาทักทายความหอมหวานในยามเช้า

“อรุณสวัสดิ์...ยอดรัก”



           ฝ่ามือหนาคอยกอบกุมมือบางไม่ห่างแม้สักนาทีนับตั้งแต่หลังมื้อเช้า คริสตัลที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนเก้าอี้จำต้องเงยหน้ามองเด็กหนุ่มสาวเมื่อพบว่าทั้งคู่เดินมานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

“มีอะไรหรือเพคะ ฝ่าบาท”

“คือข้ามีเรื่องอยากจะขอเจ้า”

“ขอ? อันใดหรือเพคะ” คริสตัลเอ่ยถามพลางเลื่อนสายตามาที่มือคู่ที่กุมกันอยู่ “หรือว่า..”

“ข้าหมายจะขอไอราไปอยู่กับข้าที่ที่ปราสาทคลินตัล”

          โจนาธานเอ่ยพร้อมกับมองใบหน้าของไอรา ชายหนุ่มยิ้มกว้างแล้วหันกลับมาคริสตัล

“เจ้าไม่ต้องกังวลไป ข้ารักหลานเจ้าจริงๆไม่ได้คิดจะเอานางไปเป็นเพียงของเล่นเช่นนางข้าหลวงในปราสาทหรอก ข้าจะจัดพิธีสมรสให้ยิ่งใหญ่และไอราจะได้รับการแต่งตั้งเป็นเจ้าหญิงของคลินตัลและเป็นชายาที่เคียงข้างข้า นางจะกลายเป็นเจ้าหญิงไอรา คลินตาเซีย”

          สิ้นคำพูดของเจ้าชายโจนาธาน คริสตัลมองหน้าของหลานสาวนิ่ง ใบหน้าสวยหวานของหลานสาวเปี่ยมไปด้วยความสุขไม่ต่างอะไรกับผู้เป็นแม่ของเธอในวันวาน

            รอยยิ้มพิมพ์เดียวกันไม่มีผิด..

“หม่อมฉันไม่ขัดหรอกเพคะ ดีใจเสียอีกที่ทรงโปรดหลานหม่อมฉันถึงเพียงนี้ J

 

          พูดคุยกันอีกเพียงไม่กี่คำโจนาธานก็ปล่อยให้น้าหลานอยู่ลำพังกันสองคน คริสตัลจ้องมองใบหน้าของหลานสาวนิ่งก่อนจะเอ่ยถาม

“รักเขาหรือ?

          เพียงแค่นั้นก็สามารถหยุดรอยยิ้มกว้างบนใบหน้าของไอราทันที ดวงตากลมโตสบตากับแววตานิ่งสงบของน้าสาวพลางขบคิดกับคำถามนั่น

          นั่นสิ..ข้ารักเขาหรือ

“หลานไม่ทราบว่ารักเป็นอย่างไรค่ะ” หล่อนเอ่ยตอบ

“แต่หลานหัวใจเต้นแรงสบตา หลานอบอุ่นเวลาเขาคอยปลอบประโลมและหลานก็มีความสุขเวลาอยู่ใกล้”

“เช่นนั้นรึ..”

“ค่ะ”

“ไอรา...”

“คะ?

“หลายปีมานี่ข้ามั่วแต่ปิดบังเรื่องราวเกี่ยวกับแม่ของเจ้ารวมถึงเรื่องบรรดาเครือญาติ และตระกูลของเรา จนกระทั่งตอนนี้ข้าว่ามันถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องรับรู้”

“น้า...น้าหมายถึง...”

“เจ้าคงไม่คิดว่าน้าจะชื่อคริสตัลเฉยๆโดยไม่มีนามสกุลหรอกนะ..เจ้าเองก็เช่นกัน”

          ไอรามองหน้าสาวอย่างไม่เข้าใจ ตั้งแต่เธอจำความได้ไม่มีครั้งไหนเลยที่น้าสาวจะปริปากพูดถึงพ่อแม่หรือแม้แต่ญาติคนอื่นจนทำให้ไอราคิดว่าเธอมีเพียงแค่น้าสาวเท่านั้น

“น้าชื่อ คริสตัล เจ ไทธาเนีย ส่วนแม่ของเจ้าชื่อ เจสสิก้า เจ ไทธาเนีย เราสืบเชื้อสายโดยตรงจากรุ่นสู่รุ่นของราชวงศ์ไทธาเนียแห่งอาณาจักรไทบีเลี่ยน”

“.....”

“หรือเป็นที่ปรากฏในพระคัมภีร์ต้องห้าม อาณาจักรแห่งแม่มด”

“อะ....อะไรนะคะ!?!

          หญิงสาวเบิกตากว้างด้วงความตกตะลึงกับสิ่งที่ได้ยิน ดวงตากลมโตสั่นระริกอย่างคนสับสน คริสตังเองไม่ได้แปลกใจนักกับกริยาของหลานสาว กล่องไม้ใบเล็กถูกเปิดฝาก่อนที่มือเรียวจะหยิบสร้อยคอที่มีจี้เป็นล็อกเกตเล็กๆอยู่แล้วส่งให้แก่หลานสาว

“นี่คือแม่ของหลาน”

          ไอรารับสายสร้อยจากคริสตัลพร้อมกับเปิดมันออก และสิ่งที่อยู่ข้างในนั่นทำให้หญิงสาวตกใจยิ่งกว่าเก่าเมื่อรูปวาดใบเล็กของสตรีในภาพมีใบหน้าเหมือนกับแม่ที่เธอฝันถึง

“นะ นี่..” ไอราเอ่ยขึ้น “มะ แม่...”

“ใช่ นั่นคือแม่ของหลาน”

          เพราะรู้ว่าความฝันนั่นคือแม่จริงๆไม่ใช่ภาพความคิดที่เธอสร้างขึ้นมาเองทำเอาน้ำตาของหญิงสาว เอ่อล้นที่ขอบตา มือสองข้างกอบกุมสายสร้อยอันมีค่าขึ้นแนบอก 

“แม่ของหลานสวย ใจดี เป็นพี่สาวที่แสนดีเหลือเกิน.. จนกระทั่งพวกมันพรากแม่หลานไปจากน้า”

“ใครคะ..มันเป็นใคร”

“พวกคลินตาเซีย!.....ราชาเดเร็กกับราชินีมินอา...ปล้นบัลลังก์ไปจากพ่อหลาน”

“.....”

“แล้วก็ประหารพ่อหลานอย่างเลือดเย็นก่อนจะจับแม่หลานเผาทั้งเป็น”

“พวกมันพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากหลาน เป็นพวกมันที่ทำให้น้าต้องพาหลานหนีหัวซุกหันซุนมาอยู่ที่นี้”

สิ่งที่หน้าสาวเอ่ยออกมาดั่งสายฟ้าที่ฝ่าลงกลางใจ ดวงหน้าสวยหันไปมองภายนอกหน้าต่างที่มีโจนาธานนั่งอ่านหนังสืออยู่ก่อนจะหันกลับมาด้วยน้ำตา ไอรามองน้าสาวด้วยความไม่เข้าใจพร้อมกับหัวใจที่เจ็บปวด  ถ้าหากว่าคนทั้งคู่พรากทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้วเหตุใดที่ทำให้น้าสาวถึงยอมให้เธอรักกับโจนาธานแล้วกลับไปกับเขาเล่า...

“แล้วเหตุใดน้าถึงได้..”

“ยกหลานให้เขาหนะหรือ..หึ” คริสตัลหัวเราะในลำคอ

“เพราะน้าจะส่งหลานไปไงเล่า ส่งไปทวงทุกสิ่งคืนมา หลานจะต้องล้างแค้นให้ท่านพ่อท่านแม่ รัชทายาทแห่งบัลลังก์คลินตัลมันคือหลานไม่ใช่พวกมัน นามสกุลคลินตาเซียหนะหรือ หลานควรได้ใช้มันตั้งแต่เกิดแล้ว!!

“แล้วหลานต้องทำอย่างไร”

“ฆ่ามัน...ฆ่ามันทุกคน”

          สิ้นเสียงอมหิต ไอราเบิกตากว้างอย่างตกใจ ใบหน้าหวานส่ายหน้ารัวเมื่อรู้ตัวว่าเธอไม่สามารถปฏิบัติตามความต้องการของคริสตัลได้ ดวงตากลมโตหันไปมองชายคนรักที่ยังคงนั่งอ่านหนังสืออยู่ ภายนอก เธอจะฆ่าเขาได้อย่างไรในเมื่อเธอรักเขา แค่คิดมันก็เจ็บปวดเจียนตายแล้ว

“หลานทำไม่ได้ หลานทำไม่ได้!

“แต่หลานต้องทำ!

“หลานรักเขา หลานฆ่าคนหรือทำร้ายคนรอบกายเขาไม่ได้”

“แต่คนรอบกายเขาฆ่าพ่อแม่ของหลาน!!

          หล่อนทราบเรื่องนั้นดีและหล่อนเองก็ทราบว่าน้าสาวอยากแก้แค้นพวกเขามากเพียงใด ในความฝันแม่ของเธอเองก็เหมือนกัน แต่หากจะให้หล่อนทำร้ายคนอื่นด้วยความอมหิตหล่อนเองก็ไม่กล้าและหวดกลัวเหลือเกิน นับตั้งแต่นาทีที่รู้ว่าพ่อกับแม่ถูกพรากชีวิตด้วยน้ำมือจากพวกเขา หล่อนยอมรับว่าหล่อนโกรธจนอยากจะฆ่าพวกเขาให้ตายคามือ หากแต่เพราะใบหน้าของเจ้าชายหนุ่มรูปงามที่ลอยขึ้นมาในหัวที่ทำให้ความโกรธนั่นหายไปราวกับน้ำที่ราดดับไฟโทสะ

“หลานทราบ..แต่หลานทำไม่ได้ หลานรักและจะแต่งงานกับเขา”

“ไอรา..”

“หลานทำไม่ได้จริงๆ เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้วแก้แค้นไปก็เท่านั้นมันไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้น”

“แต่พวกมัน…!!

“ตอนนี้หลานกำลังจะแต่งงานกับเขา..หลานจะ..

“ฝันกลางวันหรือไง!

          คริสตัลพูดแทรกก่อนที่ไอราจะพูดจบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยันราวกับสิ่งที่ไอราพูดเป็นเรื่องโง่ๆ

“คิดว่ามันจะยอมให้หลานได้แต่งกับลูกชายของมันหรือไง”

“น้าหมายความว่าอย่างไร!?!

“หึ....วันนี้หลานไม่เข้มแข็งพอที่จะล้างแค้น แต่เชื่อเถอะว่ามันจะต้องมีเรื่องที่ทำให้หลานเปลี่ยนใจ”

“......”

“แล้วก็เชื่อเถอะว่าหลานไม่มีทางได้เข้าหอดื่มน้ำผึ้งพระจันทร์แน่นอน!!!

         

 

          ร่างบางเดินออกมาจากห้องของน้าสาวด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาบวมช้ำเพราะผ่านการร้องไห้ เธอเดินออกมาอย่างเหม่อลอยแล้วเดินกลับเข้าที่ห้องก่อนจะทรุดลงบนเตียง ไอราเต็มไปด้วยความสับสนอย่างคนคิดไม่ตกกับสิ่งที่คริสตัลพูด ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของโจนาธานที่เดินเข้ามาหา แต่ร่างสูงก็ต้องตกใจเมื่อพบว่าคนรักของเขากำลังร้องไห้ โจนาธานรีบวิ่งไปทรุดนั่งที่เตียงข้างเธอก่อนจะดึงไอราเข้ามากอดปลอบ

“เกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงร้องไห้เช่นนี้”

          โจนาธานถามด้วยความเป็นห่วง ไอราซบที่อกกว้างอย่างต้องการที่พึ่งพิง วงแขนอบอุ่นที่โอบกอดเธอทำไห้ไอราปลดปล่อยความสับสนทั้งหมดที่มีด้วยการร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไอรา...เจ้าเป็นอะไรหรือบอกข้าได้ไหม”

“เจย์..”

          หล่อนผละออกจากอกอุ่นก่อนจะใช้มือเรียวกอบกุมที่ใบหน้าหล่อ ดวงตากลมโตที่บวมช้ำและเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาสบตากับดวงตาคู่คม

“ฮึก ระ รักข้าหรือไม่..”

“ข้ารักสิ ข้ารักเจ้า รักมากเสียด้วย”

“ละ แล้วท่านจะแต่งงานกับข้าจริงหรือ จริงหรือไม่..”

“จริงสิ”

          เสียงเข้มยืนยันหนักแน่น โจนาธานไม่รู้ว่าเหตุใดถึงทำให้ไอราร้องไห้และถามเขาแบบนี้ แต่ในเมื่อหญิงสาวต้องการความมั่นใจ เขาก็จะมอบมันให้กับเธอ

“ข้ารักเจ้าแล้วก็จะแต่งงานกับเจ้าเพียงคนเดียว” ฝ่ามือหนาเลื่อนมากุมมือบางที่ข้างแก้ม

“เจ้าจะเป็นเพียงหญิงเดียวที่ข้าจะรักและมอบทั้งชีวิตให้ ข้าจะทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับเจ้า ต่อให้แลกมาด้วยชีวิตข้าก็ยอม”

          เขาปลดมือหล่อนออกก่อนจะแปรเปลี่ยนมาเป็นการยกมือหล่อนมาพรมจูบที่มือบาง โจนาธานมองไอราที่ตัวสั่นจากการร้องไห้ทำให้เขาจับเธอมานั่งบนตักแกร่ง นิ้วมือของร่างสูงปาดน้ำตาที่เปรอะเปื้อนใบหน้างามออก

“หยุดร้องเถิด ข้าไม่อยากเห็นเจ้าร้องไห้”

“ฮึก..”

          สองแขนเรียวเล็กโอบกอดชายหนุ่มแน่น โจนาธานจึงตัดสินใจเอนกายลงบนเตียงนั่นทำให้ไอราที่อยู่บนตักเขาจำต้องนอนลงมาด้วย ชายหนุ่มลูบกลุ่มผมเงางามอย่างปลอมประโลมพร้อมทั้งรั้งเอวหล่อนเข้ามาใกล้

“ข้าจะอยู่กับเจ้าตรงนี้ จะปลอบเจ้าจนกว่าจะหยุดร้องไห้”

          ไอรายักหน้ารับทั้งๆที่ใบหน้ายังซุกอยู่ที่อกอุ่นของอีกฝ่าย เป็นอีกครั้งที่ความอบอุ่นนั้นทำให้เธออุ่นใจเหลือเกินและยังสามารถคลายความกังวลและสับสนในใจออกไปโดยง่าย เพียงไม่นานร่างบอบบางที่เหนื่อยอ่อนจากการน้องไห้ก็ค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทราโดยมีความอบอุ่นของอีกฝ่ายค่อยกล่อมให้ฝันดีอยู่ไม่ห่าง







 “ไปที่ป่าต้องห้ามแล้วไปตามทาง...งั้นหรือ”

          ขบวนเสด็จของเจ้าชายไทเลอร์ยังคงเดินทางแม้ว่าจะเป็นเวลาใกล้พลบค่ำมากแล้วก็ตาม เจ้าชายหนุ่มกลับเหล่าทหารเร่งเดินทางจนเข้าเขตทางเหนือมาภายในเวลาไม่กี่ชั่วยาม

“ทางสายตรงที่สุดค่อนข้างกันดารและมักมีสัตว์ป่าผ่านไปผ่านมาเสมอ เป็นทางยาวตัดทะลุป่าและไม่มีแหล่งน้ำเมื่อเดินไปสุดทางจะถึงหมู่บ้านเล็กๆครองเขนแดนคลินตัลชื่อว่ามิสติกคลิน”

“หืม...เจ้ารู้ได้อย่างไรเฮชโซล”

“ก็หม่อมฉันมาจากที่นั่นนี่ฝ่าบาท”

“หืม...”

“จริงๆป่าต้องห้าทางเหนือปกติชาวบ้านก็เข้าไปล่าสัตว์เก็บพืชพักอยู่ตลอด หม่อมฉันคิดว่าหากเจ้าชายโจนาธานพลันหลงเข้าไปในป่าจริงๆก็คงมีชาวบ้านไปเจออย่างแน่นอน”

“งั้นเรารีบไปกันเถอะ ข้าอยากรับไปเพราะหากว่าน้องข้าไม่อยู่ที่นั่นเราจะได้หาที่อื่นต่อ”

          ไทเลอร์ทำท่าจะควบม้าให้เร็วขึ้นแต่เฮชโซลเลือกที่จะห้ามเขาไว้

“พักก่อนเถอะ หนทางยังไกลอีกมาก นี่ก็ใกล้ค่ำแล้วทางตรงไปหมู่บ้านก็อันตรายเกินหากเราเร่งเดินทางมากไปแล้วเกิดเหตุร้ายจะไม่มีแรงสู้รบเสียเปล่าๆ”

“แต่..”

“เชื่อหม่อมฉันเถอะฝ่าบาท ในป่านั่นหนะไม่คุ้มที่จะเสี่ยงหรอก”

          เพราะคำพูดของเฮชโซลทำให้ไทเลอร์จำต้องหันไปสั่งให้ทหารพัก พวกเขาพักตรงจุดที่เป็นปากทางเข้าป่าต้องห้ามแต่ก็ไกลออกมากพอสมควร กองไฟถูกก่อขึ้นเพื่อให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย เหล่าทหารเองต่างก็พักทานอาหาร ดื่มน้ำแต่จัดเตรียมน้ำไว้สำหรับเดินทางในวันรุ่งขึ้นพร้อมกับพลัดเปลี่ยนเวรกันเฝ้ายามในยามค่ำคืน

“ข้าไม่เคยรู้ว่าเจ้ามาจากมิสติกคลิน” ไทเลอร์เอ่ยกับนายทหารที่เป็นเพื่อนสนิท

“หม่อมฉันไม่เคยบอกใคร”

“ข้าไม่เคยเห็นเจ้ากลับบ้าน”

“เพราะบ้านไม่ต้อนรับหม่อมฉันให้กลับไปหนะสิ”

          ไทเลอร์หันไปมองเฮชโซลที่กำลังนั่งมองกองไฟก่อนจะตบบ่าเพื่อนสนิทเพื่อให้กำลังใจ ชั่วครู่ร่างสูงของไทเลอร์ก็หยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปตรงจุดที่เขาให้นอนหลับพักผ่อน ดวงตาดำสนิทของเฮชโซลนิ่งสงบยามที่มองไทเลอร์เดินออกไปก่อนจะหันกลับมาตามเดิม ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นก็ก่อนจะเอ่ยเบาๆ

“อีกไม่นานแล้วสินะ...”

 

           

            แม้ว่าจะออกเดินทางกันตั้งแต่เช้าตรู่ แต่น่าแปลกที่นับตั้งแต่ขบวนทหารเข้ามาในป่าต้องห้ามกลับไม่มีแสงสว่างจากแสงอาทิตย์ ยิ่งเข้าไปลึกมากเท่าไหร่หมอกก็ยิ่งปกคลุมมากขึ้นเท่านั้น 

          กึก

“แปลกเกินไป...” เหล่าทหารม้าหยุดทันทีที่เฮซโซลเอ่ยขึ้น

“ไปต่อ...”

          ฝ่ามือหนาของไทเลอร์กุมเข้าที่ดาบจับของดาบระจำกายแน่นเมื่อสัมผัสกับความเงียบผิดปกติ มืออีกข้างก็ทำหน้าที่ควบม้าให้ไปข้างหน้าต่อ พวกเขาตรงไปตามทางด้วยความระมัดระวังรอบกาย

“มันกำลังต้อนเรา...”

“ตัวอะไร..”

“ถ้าไม่ผิดจากที่หม่อมฉันคิด...หมาป่ามิดไนท์คลิน”

“อีกไกลไหมกว่าเราจะถึงหมู่บ้าน”

“ไม่นานพะยะค่ะ ข้างหน้านู้นก็ออกจากป่าแล้ว เราต้องรีบแล้วฝ่าบาทพวกมันออกจากเขตหมอกนี้ไม่ได้”

“เตรียมพร้อมนะทุกคน...”

          ไทเลอร์สั่งเพื่อให้ทุกคนจับสายบังเหียนให้มั่นและเตรียมตัวสำหรับการต่อสู้ที่อาจจะเกิดขึ้น ดวงตาคมสอดส่องไปรอบๆก่อนจะควบม้าให้วิ่งเร็วที่สุด

“ไป!!

          สิ้นเสียงเจ้าชายไทเลอร์ ทั้งขบวนก็ควบม้าให้เร็วจนพื้นดินแทบจะสะเทือนไปกับการกระแทกฝีเท้าของม้าพันธุ์ที่เร็วที่สุดของคลินตัล แต่ทันใดนั้นเสียงขู่กรรโชกก็ดังขึ้นจะด้านหลังขบวน หม่าป่าสีดำสนิทตัวใหญ่กำลังไล่พวกเขาถึงสามตัว

“ระวังซ้าย!!

          เฮซโซลตะโกนขึ้นทำให้ไทเลอร์และทหารหลบตามคำพูดของเฮซโซล หากแต่มีทหารผู้เคราะห์ร้ายที่ช้ากว่าใครเพื่อนนั่นทำให้โดนหมาป่าสีดำสนิทกระโจนเข้าใส่จนล้มลงไป

“ฝ่าบาทข้างหน้า!!

          เสียงเรียกเตือนสติไทเลอร์ให้หันกลับมามองทางข้างหน้า มือหนาชักดาบคู่กายออกมาเมื่อเห็นหมาป่าสีดำตัวใหญ่ยืนจ้องเขม็งมากทางพวกเขา สัตว์ร้ายให้ดวงตาสีแดงเพลิงจ้องเขม็งมายังเจ้าชายหนุ่มผู้กล้าบนหลังม้าพร้อมกับเสียงกรรโชก ก่อนที่ฝีเท้าที่เต็มไปด้วยกรงเล็บคมจะออกแรงวิ่งตรงมายังเจ้าชายไทเลอร์ที่ง้างคมดาบไว้รอ

                   ฉึก!!

            เสียงคมดาบที่ปลิดชีพสัตว์ร้ายแห่งป่าต้องห้ามต้องกับร่างที่ล้มลงไปที่พื้นดิน เจ้าชายไทเลอร์นำขบวนควบม้าฝ่าหมอกออกไปจนกระทั่งพบกับเขตป่าอบอุ่นซึ่งต่างกับเมื่อครู่ลิบลับ ไม่นากนักสายตาคมก็พบกับสิ่งปลูกสร้างของหมู่บ้านมิสติกคลินและแน่นอนว่าเขาไม่รีรอที่จะควบม้าเข้าไปทันที

“ทรงพระปรีชาฝ่าบาท”

“ไม่หรอกหน่า...”

“ฝ่าบาท..เลือด!!

          เป็นนายทหารคนหนึ่งที่เอ่ยขึ้นอย่างตกใจเมื่อเห็นเลือดไหลซึมอออกจากผ้าเนื้อดี แทยงก้มมองที่แขนขวาก็จะสายหน้าอย่างไม่ได้กังวลใจเท่าไหร่ เพราะจังหวะที่เขาฆ่าหมาป่านั้นกรงเล็บของมันก็คงข่วนเขาพอดี ตามปกติของชายชาติทหารแผลแค่นี้ถือว่าเล็กนิดเดียวเขาจึงไม่ใส่ใจมากนัก

          ซึ่งบางทีควรจะใส่ใจ...

“บ้านหลังนั้นเป็นหมอประจำหมู่บ้าน แวะไปทำแผลเสียหน่อยเถิดฝ่าบาท”

          เฮชโซลชี้ไปทางบ้านหลังหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับชายป่าสุด และแน่นอนว่าอยู่ไกลจากบ้านอื่นมาก

“แต่ข้าอยากรีบหาโจนาธาน”

“งั้นก็เริ่มจากบ้านหล่อนเถิด และอีกอย่างหม่อมฉันรู้จักกับนางเป็นอย่างดี นั่นน่าจะพอช่วยอะไรได้บ้าง”

          ไทเลอร์พยักหน้ารับก่อนจะให้เฮชโซลควบม้านำไป ทันใดนั้นเองร่างบอบบางของหญิงสาวรูปงามก็ปรากฏขึ้น หล่อนส่งยิ้มที่คุ้นเคยดีมาให้เฮซโซลอยู่บนหลังม้า

            เป็นรอยยิ้มที่ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยแม้กาลเวลาจะผ่านมานานหลายสิบปี

“ต้อนรับกลับบ้านนะเฮซ..”

“คริสตัล....”

          รอยยิ้มหวานที่แฝงไปด้วยความเยือกเย็นไม่ได้ทำให้เฮซโซลรู้สึกยินดีนัก นั่นร่วมถึงไทเลอร์เช่นกัน เขามีความรู้สึกต่อผู้หญิงตรงหน้าไม่ดีเท่าไหร่จนเขาเองยังแปลกใจ  ดวงตากลมโตตวัดตามองร่างของเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ก่อนจะย่อตัวแล้วก้มหัวเผื่อทำความเคารพ

“ถวายบังคมเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันคริสตัลเป็นหมอประจำหมู่บ้านนี้”

“ไม่ต้องมีพิธีรีตองอะไรหรอก” เจ้าชายหนุ่มตอบ

“เชิญพระองค์เสด็จไปประทับด้านในเถอะเพคะ หม่อมจะฉันให้หลานถวายการรักษาแผลให้”

“ขอบใจมาก แต่ข...”

“พร้อมทั้งพระอนุชาของพระองค์ด้านใน...เจ้าชายโจนาธานเพคะJ

          ราวกับอ่านใจได้ คริสตัลเอ่ยถึงน้องชายของเขาขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ก่อนที่หล่อนจะหันหลังและเดินนำเขาไป เจ้าชายไทเลอร์รีบลงจากหลังม้าพร้อมทั้งเฮซโซลและตามหญิงสาวเข้าไปโดยไม่ลืมสั่งให้เหล่านายทหารไปพักตามอัธยาศัย

           ทันทีที่ก้าวเขามาภายในไทเลอร์ก็ได้กลิ่นหอมอันคุ้นเคยจนหัวใจเขาเต้นแรง จนกระทั้งสายตาเขาไปพบกับหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินออกมาจากห้องยาพร้อมถ้วยใส่ยาในมือ

“ไอรา...”

“เจ้าชายไทเลอร์!?! พระองค์ทรงมาทำอะไรที่นี่!?!

ไอราถามขึ้นอย่างตกใจเมื่อพบว่าคนตรงหน้าคือบุรุษผู้ซึ่งช่วยเธอในครั้งก่อน พร้อมกับหัวใจที่จู่ๆก็เต้นแรงขึ้นดื้อๆ ชายหนุ่มยังไม่ทันได้อ้าปากตอบอะไร ไอราก็พูดแทรกเสียก่อนเมื่อเห็นคราวเลือดที่ซึมออกมาตรงแขนเสื้อ

“ตายแล้ว...ทรงทำแผลก่อนเถอะเดี๋ยวหม่อมฉันจะถวายการรักษา”

          ไอรารีบพูดพร้อมกับวางถ้วยยาไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไป ไทเลอร์จึงถอดเสื้อออกพร้อมกับก้มมองแผลที่เลือดเริ่มแข็งตัว ไม่นานนักไอราก็กลับมาพร้อมกับอ่างน้ำและผ้าเช็ดแผล  เพราะเป็นแค่รอยข่วนไอราจึงใช้เวลาทำแผลไม่นานนัก ไทเลอร์ยังคงมองหญิงสาวที่กำลังพันแผลเขาด้วยท่าทางตั้งใจเขายิ่งรู้สึกใจเต้นแรงจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน

“เสร็จแล้วเพคะ”

“ขอบใจ......ไอรา” ไทเลอร์เรียกเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังยกของเตรียมตัวจะไป

“เพคะ?

“สบายดี...หรือ”

“สบายดีเพคะ แล้วพระองค์ล่ะ”

“สบายดี..”

“อ้อ! แล้วสรุป..พระองค์เสด็จมาที่นี่ด้วยเหตุอันใดหรือเพคะ”

“ข้ามาตามหา...”

“ท่านพี่!!

          เสียงนุ่มทุ้มคุ้นหูดังขึ้นก่อนจะตามมาด้วยร่างสูงของน้องชายที่ไทเลอร์ตามหา ร่างสูงเบิกตากว้างอยากตกใจพร้อมทั้งเข้าไปกอดผู้เป็นน้องชายด้วยความรู้สึกโล่งใจที่อีกฝ่ายยังคงปลอดภัย

“ท่านพี่ข้าดีใจมากที่ท่านพี่ข้าเจอ”

“ข้าก็ดีใจที่เจ้าปลอดภัย”

“ข้าก็เช่นกัน อ้อจริงสิท่านพี่ ข้ามีคนจะแนะนำ”

“ใครหรือ”

          ไทเลอร์ขมวดคิ้วอย่างสงสัยแล้วเอ่ยถาม โจนาธานผู้เป็นน้องชายยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มก่อนที่อ้อมแขนหนาจะรั้งเอวไอราให้เข้ามาใกล้จนหญิงสาวตกใจ

“นี่ไอราคนรักของข้า ข้าจะพานางกลับไปด้วยแล้วจะขอให้เสด็จพ่อจัดงานอภิเษกให้ข้าทันที”

          ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้งเจ้าชายองค์โต หัวใจที่เคยพองโตและเต็มเปี่ยมด้วยความเสน่หาถึงคราวต้องแตกสลายเมื่อพบว่านางฟ้าจำแลงตรงหน้าได้กลายเป็นคนของน้องชาย ไอรามองหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มบางๆก่อนจะหันไปยิ้มกว้างให้กับโจนาธาน

          เจ็บปวดราวกับมีกริชคมทิ่มแทงตรงหัวใจ

“อะ โอ๊ย”

          และเพราะความเจ็บปวดที่แขนแล่นเข้ามาทำให้ทั้งไอราและแจฮยอนตกใจ เจ้าบ้านคนเก่งอย่างไอราจำต้องพยุงร่างสูงของไทเลอร์ไปที่เตียงให้เขานอนพักผ่อนเพื่อให้ยาได้บรรเทาอาการได้เต็มที่ จากที่ไทเลอร์วางแผนไว้ว่าจะพาน้องชายกลับทันทีที่เจอตัวจำต้องพับเก็บไปเมื่อไอราให้เขานอนพักสักคืนแล้วเปลี่ยนมาเป็นการเดินทางกลับในเช้าวันรุ่งขึ้นแทน นั่นทำให้ไอราต้องวิ่งวุ่นเก็บของสำหรับการเดินทางกลับไปกับโจนาธานพรุ่งนี้ด้วย

 

 

 

“อย่าลืมที่เราตกลงกันไว้ล่ะเฮซ” คริสตัลเอ่ยขึ้นพลางยกน้ำชาขึ้นจิบ

“อืม..ข้าไม่ลืมหรอก”

“ดี..” ดวงหน้าสวยยกยิ้ม “ข้าล่ะชอบนัก เมื่อพี่น้องร่วมสายเลือดต้องพาตัวเองเข้าสู่ศึกชิงรักหักสวาท..”

 

             

 

“เจ้าจากไปหลายปี ไม่แปลกที่จะไม่รู้ว่ามีทางเลี่ยงป่าเส้นหลัก”

          ในยามเช้าตรู่ของอีกวันคริสตัลก็มายืนส่งหลานสาวพร้อมกับบอกเส้นทางเลี่ยงป่าต้องห้ามเขตหมอกหายนะ ไอรายืนอยู่ตรงหน้าน้าสาวด้วยสายตาเป็นกังวล

“ไม่ต้องกลัว เยริกับเจ้าคาร์มาร์ไปกับเจ้าด้วย ไม่มีใครทำอะไรเจ้าได้หรอก”

          การเดินทางครั้งนี้ ไอราไม่ใช่สาวต่างถิ่มเพียงคนเดียวอีกต่อไปเมื่อเยริตามเธอไปด้วย ไอรามารู้ที่หลังว่าคริสตัลตกลงกับโจนาธานเรื่องให้เยริไปอยู่เป็นเพื่อนเธอเสียที่นู่นเพื่อคอยดูแลไอราอย่างใกล้ชิดพร้อมกับเจ้าคาร์มาร์อีกหนึ่งตัว ซึ่งโจนาธานเองก็ไม่ได้ขัดข้องอะไร

“หลานก็แค่...”

          พูดไม่ทันจบคริสตัลก็ดึงหลานสาวเข้าไปกอด มือบางลูบกลุ่มผมเงาสวยแผ่วเบาก่อนจะกระซิบข้างหู

“เดี๋ยวเราก็ได้พบกัน..” เพียงแค่นั้นหล่อนก็ผละออก “ไปได้แล้วเจ้าต้องเดินทางอีกไหล”

“....ค่ะ”

“หม่อมฉันฝากหลานสาวด้วยนะเพคะ” คริสตัลเอ่ย “อ้อ แล้วทรงอย่าลืมเรื่องที่หม่อมฉันทูลนะเพคะฝ่าบาท”

          โจนาธานพยักหน้ารับก่อนจะจูงไอราขึ้นไปนั่งบนรถม้าพร้อมทั้งเยริและเจ้าคาร์มาร์ก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปขึ้นม้าที่หน้าขบวน ครู่เดียวขบวนรถม้าพร้อมทั้งทหารที่คอยอารักษาก็ค่อยๆเคลื่อนออกไปโดยที่คริสตัลยังคงยืนมองอยู่อย่างนั้นพร้อมกับสายตาที่ฉายแววกังวลของไอรา

          จนกระทั่งหลานสาวหายลับตาไป

Let’s start the game…J

 

 

          การเดินทางกลับคราวนี้ใช้เวลาค่อนข้างนานกว่าขามามากเหตุเพราะพวกเขาไม่สามารถวิ่งได้เร็วเหมือนแบบเดิมได้ เนื่องจากมีสตรีร่วมเดินทางมาด้วยในคราวนี้ แต่สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เร่งเดินทางให้เข้าเขตเมืองหลวงให้เร็วอยู่ดีเพราะโจนาธานใจร้อนอยากกลับถึงปราสาทเร็วๆ ตลอดทางพระอนุชาเอาแต่พูดเล่าเรื่องของตนกับหญิงสาวในรถม้าไม่หยุดและรวมไปถึงเรื่องแต่งาน นั่นทำให้เจ้าชายไทเลอร์พระเชษฐาผู้ซึ่งแอบมีใจให้กับหญิงสาวจำต้องเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ กล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ภายในแล้วทำตัวเป็นผู้ฟังที่แสนดีต่อไป ไม่นานนักจากเขตเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมายดูแปลกตาสำหรับไอราก็กลับกลายเป็นเขตเงียบสงบเมื่อระยะทางเข้าใกล้กับปราสาทสวยสง่า หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวเมื่อพบกับความโอ่อ่าที่เธอไม่เคยเจอมาตลอดชีวิต

          กลุ่มของนางในที่คอยรับเสด็จโดยมีราชาเดเร็กซ์และราชินีมินอายินกังวลอยู่ไม่ห่าง ทั้งคู่รีบออกมารอรับบุตรชายทันทีที่ทหารม้าเร็วของเจ้าชายไทเลอร์ควบม้ามาถึงปราสาทเพื่อแจ้งข่าวการกลับมาของบุตรชายทั้งสองพระองค์ โจนาธานยิ้มเมื่อเห็นเสด็จพ่อและเสร็จแม่มายืนรอรับเขารีบควบม้าไปให้ถึงคนทั้งก่อนจะรีบลงมาเพื่อกอดมารดาผู้เป็นที่รักที่กำลังร้องไห้

“ขอบคุณพระเจ้า ลูกปลอดภัย”

          ราชินีสาวเอ่ยขึ้นพร้อมทั้งสัมผัสไปทั่วใบหน้าของบุตรชายผู้เป็นที่รัก ราชาเดเร็กซ์เองถึงแม้จะไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมาแต่ก็ดูรู้พระองค์เองก็ดีใจไม่แพ้กัน

“ข้าไม่เป็นไร ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ามีคนมาแนะนำให้รู้จัก”

“หืม ใครกันลูก”

          โจนาธานยิ้มกว้างก่อนจะรีบไปที่รถม้าซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล ฝ่ามือหนาส่งไปรับมือบางเพื่อพยุงลงจากรถม้า ก่อนจะปรากฏร่างของหญิงสาวผู้ซึ่งมีหน้าตางดงามราวกับนางฟ้าจำแลงจากสวรรค์ ราชาเดเร็กซ์มองเด็กสาวนิ่งในขณะที่ราชินีมินอาตกตะลึง

          ใบหน้าของเจ้าหล่อนช่างละหม้ายคลายกับ..

นี่คือไอรา ไอรา ไทธาเนีย คนรักของข้า

 

            

 


----

Stream tags #มงกุฎสีเลือดNCT <

ครบ 100% สิบห้าหน้าค่ะ ช่างเป็นตอนที่ช้าวนานโดยแท้ 5555555 สำหรับตอนต่อไปจะทยอยลงเรื่อยๆนะคะ คาดว่าใน CH 5 นี้จะลง30% แรกไม่เกินวันพุธค่ะ

 คุณ Owl-shy ปั่นเม้นขนาดนี้คิดอัลไลกับเลาว์ป่าววว._. #แซว 55555555555 

Ps. อย่าลืมคอมเม้น เป็นกำลังใจกันเยอะๆน๊าา ทุกคอมเม้นมีความความหมายกับเรามากจริงๆ

PS.2 เรื่องนี้จะไม่มีการแก้ไขคำผิดตราบใดที่ยังไม่จบค่ะ เราจะตรวจเช็คคำผิดทั้งหมดในตอนที่แต่งจบทีเดียวเด้อ




"


















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 78 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

635 ความคิดเห็น

  1. #623 JK_nest9704 (@JK_nest9704) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2563 / 20:41

    ทำไมถึงบอกนามสกุลไปด้วยล่ะเจย์รู้หรอ หรือว่านี่คือข้อตกลงของน้าของไอรารึป่าว?

    #623
    0
  2. #526 nth02 (@nth02) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 เมษายน 2562 / 05:18
    ฮื้อออ ทีมชายเจย์นะแต่คงไม่ได้อยู่กับชายเจย์ง่ายๆแน่ๆเลย;-;
    #526
    0
  3. #455 6425 (@6425) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:56
    น่าเอาไปสร้างหนังมากเว่อร์~
    #455
    0
  4. #208 KIM KORAY (@fayefur) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 02:36
    พูกอะไรไม่ออกเลยทีเดียว แอบตกใจตรงเฮชโซลรู้จักกับคริสตัลมาก่อน แต่ประโยคที่คริสตัลบอกไอราว่าเดี๋ยวก็มีเรื่องให้หลานเปลี่ยนใจนี่แสดงว่าต้องเจออุปสรรคเยอะมากแน่ๆในอนาคต มากพอที่จะทำให้คนคนหนึ่งเปลี่ยนความคิดมาล้างแค้นได้
    #208
    0
  5. #201 nozx (@nozx) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 18:40
    ต่อจ้าาาา
    #201
    0
  6. #129 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 16:52
    เข้าใจที่คลิสตัลบอกนั่นแหละ อารมณ์นางมา นางพาวเว่อมาก ชอบ เห็นความแม่ในตัวนางเลยค่า
    สงสารไอราอ่ะ คนนึงก็น้าคนนึงก็หลัว โอ๊ยย ฉับฉน;-;
    #129
    1
    • #129-1 Silen.W (@chenting) (จากตอนที่ 6)
      2 มิถุนายน 2560 / 20:41
      กราบความแม่เลยจริงจริง สปอยเล่นๆว่านางโหดมั่กๆ ;^; #โดนคริสตัลฉาบให้เปงกบข้อหาสปอย (?)
      Ps. ปั่นเม้นขนาดนี้คิดอะไรกับเราป่ะเนี่ยยย(?) 5555555555555
      #129-1
  7. #128 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 16:51
    เธอออ ชั้นเขินแล้วนะ เขินมากด้วย5555555555555
    #128
    0
  8. #127 looktanpld (@looktanpld) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:04
    เราชอบเรื่องนี้มาก ชอบและหลงในทุกตัวอักษรที่บรรยายออกมาเลยมันทำให้เหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์และสามารถรับรู้ความรู้สึกของตัวละครในทุกๆตัวละครได้ชัดเจนมาก ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันดูเชื่อมโยงมีเหตุผลลื่นไหล คือหยุดอ่านไม่ได้เลยจริงๆเป็นเรื่องที่ทำให้เรารอการแจ้งเตือนทุกๆวัน สู้ๆนะคะชอบมากจริงๆ รักเจย์ และเจ้าชายองค์อื่นๆ? มาอัพเยอะๆนะคะ
    #127
    1
    • #127-1 Silen.W (@chenting) (จากตอนที่ 6)
      2 มิถุนายน 2560 / 20:39
      ขอบคุณค้าบบบบบ งุ้ย เขิน <3 เราอัพช้าหน่อย(ไม่หน่อยล่ะมั้ง555) เพราะเราพยายามเค้นภาษาเขียนให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ออกมา ติดตามต่อไปเลยนะคะ <3
      #127-1
  9. #126 NightSskyy (@chumi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 23:23
    เดี๋ยวก็มีสงครามรัก สู้ๆนะไรท์
    #126
    1
    • #126-1 Silen.W (@chenting) (จากตอนที่ 6)
      2 มิถุนายน 2560 / 20:38
      สงครามรักหลายเศร้าเลยเจ้าค่า 55555555
      #126-1
  10. #125 maji22019 (@maji22019) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 11:56
    โอวว เราไม่กล้าคอมเมนท์เลยเห็นเมนท์ข้างหน้าเนี่ย 555555 สู้ๆจ้าาา
    #125
    1
    • #125-1 Silen.W (@chenting) (จากตอนที่ 6)
      1 มิถุนายน 2560 / 21:24
      เม้นเลย เราชอบบบบบบบบบ 55555555 <3
      #125-1
  11. #124 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 16:51
    โอ๊ยยๆๆๆ หวีดหนักๆเลยเถอะ ไม่ไหวแล้ว5555555555

    ก่อนอื่นจะบอกเลยว่าการบรรยายถือว่าดีมากกกก(ก.ล้านตัว) ชอบแบบสุดๆเลยค่ะ บรรยายเห็นภาพชัดเจนว่าอะไรเป็นอะไร เรื่องนี้คงแนวแฟนตาซีใช่ม้าา แน่นอนว่าไรท์บรรยายได้เห็นภาพชัดเจนมากเหมือนกับดูหนังเลยจริงๆ555 ทั้งชื่อตัวละครพระ-นางบอกเลยว่าอิ่มเอมเข้ากั๊นเข้ากัน นิสัย บุคลิก คือโอเคเลย ลงตัวทุกอย่าง

    การเดินเรื่องก็ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่รวบรัดจนเกินไป เราชอบตอนการบรรยายขึ้นต้นเรื่องอ่ะค่ะ มันดูมีเวทมนตร์ ดูลึกลับ ดูน่าค้นหาเหมือนมีอะไรในก่อไผ่555555

    มาๆ มาพูดถึงฉากสวีตกันดีกว่าาาา
    บอกเลยว่ามันละมุนมาก หมอนขาดไปหลายใบ//นั่งนับ จริงๆมันไม่หวือหวาจนตกใจ แต่มันละมุนจนกุมอกด้วยความสะพรึง ตื่นเต้นแรงมากเวลาที่เค้าสวีตกัน เคยมโนเลยว่าอยากได้หลัวแบบนี้อ่ะ55555
    อย่างประโยคสุดท้ายที่มีคำว่า'ยอดรัก' คือตอนแรกไม่คิดว่ามันลิเกเลยนะ คือมันดีงาม พรี่นี่กรีดร้องไปสามบ้านแปดบ้าน อ่านแล้วยิ้มอยู่คนเดียว โอ๊ยย คือเขินเลยง่ะ-////////-
    แต่ละคำพูดขอขุ่นพี่โจคือใจบางมาก บางจนแทบจะขาด ฮรื้ออออ มันแบบว่าพูดยังไงดีอ่ะ แบบเหมือนเค้าสุภาพบุรุษ จริงๆผู้ชายไม่จำเป็นต้องทำตัวแบดหรือพูดจาไม่เพราะเพื่อมองดูว่าเท่ แต่อันนี้คือพูดละมุนแบบสุภาพบุรุษอ่ะ คือบางแล้ว พี่คะ หนูใจบางแล้วววววว

    ปล.สุดท้ายละๆ นานๆทีจะเม้นส์ยาวเป็นต่อยหอย เรื่องไหนโดนใจเรามาก เราจะเข้ามาเม้นส์ยาวไม่ก็ถล่มเม้นส์ให้ ไรท์อาจจะมองว่านิสัยเสีย แต่เราเป็นแบบนี้ง่ะ แก้ไม่หาย555555 แน่นอนว่าเพื่อความรักที่มีต่อเรื่องนี้ เราจะยังเม้นส์ต่อให้จบ555555

    ---พยายามเข้านะคะ เป็นกำลังใจให้ การแต่งแนวนี้ต้องใช้จิตนาการสูงมากก ยังไงก็สู้ๆน้าาาา รู้ว่าทำได้อยู่แล้ว จากที่แต่งมาก็เล่นเอาเรากุมอกไปหลายรอบ555555 รอเสมอนะคะ รักมากมาย //จุ๊บเหม่งหนึ่งที
    ไฟติ้งงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!
    #124
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #124-2 Silen.W (@chenting) (จากตอนที่ 6)
      29 พฤษภาคม 2560 / 20:57
      ขอบคุณมากๆเลย เราซึ้งใจที่มีคนชอบขนาดนี้จะตั้งใจแต่งเลยค่ะ
      PS. เม้นยาวๆเราชอบน๊า อ่านแล้วยิ้มตาม
      #124-2
  12. #123 minkk.02 (@mink2002) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 11:59
    รอนะค้าา
    #123
    0
  13. #122 NightSskyy (@chumi) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 00:40
    พี่เจย์ยังไม่รู้อะไรเลย ถ้านางรู้ว่าจะต้องแก้แค้นใครคนนั่น นางจะต้องเสียใจแน่เลย สู้ๆนะไรท์ ชอบๆๆๆ
    #122
    0
  14. #121 pkhaphngdaeng (@pkhaphngdaeng) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 23:17
    คือดีอ่ะเราเป็นยอดรักของเธอเองสินะ/หลบแกบ
    #121
    0
  15. #117 Owl-shy (@Owl-shy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 07:42
    รอออออออ
    #117
    0
  16. #107 ` KANCHANAAA (@somjeen1999) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 22:19
    รอน้าาา
    #107
    0
  17. #103 chompoo4992 (@chompoo4992) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 10:18
    รอค่ะ ^^
    #103
    0
  18. #101 แฟแฟ (@cottonfaixoxo) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 14:11
    สู้ๆคะไรท์ รอนะคะ
    #101
    0
  19. #54 naysiaz (@yanisakong) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:59
    มาอัพเถอะไรท์ อยากอ่านมากอ่ะะToT
    #54
    0
  20. #53 AoMy-ii (@AoMy-ii) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 17:55
    รอค่ะ ^^
    #53
    0
  21. #52 POISON139 (@POISON139) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 15:03
    แซ่บมากเลยค่ะ คุณขาาา ><
    #52
    0
  22. #51 B.N.P|บราวนี่ พิงค์ (@JooA) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 มกราคม 2560 / 07:21
    อุ ตายว้ายกริ๊ดลั่นสนั่นโลก ค้างค่ะไรท์ สู้ๆ
    #51
    0
  23. #50 kimjinhwan042 (@kimjinhwan042) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 22:01
    สู้ๆคะไรท์ แต่ก้อัพถี่ๆก้ได้นะไรท์ คือเนื้อเรื่องมันดีมากอ่าา เราชอบอ่านเเนวนี้มากแต่พอเหนระยะเวลาที่ไรท์อัพเเล้ว ใจเเป้วทันทีเลย55 มาอัพบ่อยๆนะค่ะไรท์ มันสนุกมากเลยจริงๆ ชอบมากกก ลึกลับดี สุดท้ายนี้อยากบอกว่า อัพบ่อยๆนะค่ะ สู้ๆๆๆๆๆๆๆ
    #50
    0
  24. #49 polaroidpokpok (@peachchess10) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มกราคม 2560 / 21:08
    สู้ๆค่ะไรท์ รอค่ะ!!!
    #49
    0
  25. #48 KATTY♡ (@MickyBI) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:53
    รอค่ะรอรีบๆมาต่อนะไรท์อย่าหายอีกนะ
    #48
    0