[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,227 Views

  • 72 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    40

    Overall
    7,227

ตอนที่ 7 : Π || : ปลง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    1 พ.ค. 61


    กรภัสทร์นั่งนิ่งมาตลอดทาง ซึ่งโชคดีที่สถานที่จัดงานไม่ได้ไกลจากร้านมากนัก นั่นทำให้เธอไม่ต้องทนอึดอัดนั่งรถอยู่กับเขาสองต่อสองเป็นเวลานาน 


    เมื่อถึงสถานที่จัดงาน หญิงสาวแทบอยากจะกระโดดลงจากรถ ต่างจากนภัทรที่มองเธอนั่งแข็งแทบไม่ขยับเขยื้อน 


    เขาบอกว่าให้นั่งนิ่งๆ ก็นั่งนิ่งๆจริงๆหรอเนี่ย...


    "คุณกันคะ...ถึงแล้วก็ปลดล็อคประตูให้ฉันลงสิคะ"


    ร่างบางจ้องคนที่อยู่ตรงหน้าเขม็ง ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบปลดล็อคประตูให้เธอก้าวลงไปจากรถไปอย่างง่ายดาย 


    เมื่อหญิงสาวเดินลงจากรถ เธอก็ไล่เดินดู พลางร่างแบบงานคร่าวๆ จนมาถึงจุดหนึ่งในสวน...


    "ไอ้แน้น!"


     เสียงหนาของใครบางคนดังขึ้น จากนั้นเสียงนั้นก็เข้ามาใกล้เรื่อยๆ 


    ฟุ่บ! ตุบ!


    เจ้าของเสียงกระโดดกอดกรภัสทร์อย่างแนบแน่น หญิงสาวได้แต่ตกใจทำอะไรไม่ถูก เผลอปล่อยสมุดเขียนแบบตกลงสู่พื้น 


     "มึงมาทำไรที่นี่วะ"


     จุมพลถามเมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดดูเหมือนจะช็อตไปแล้ว ...เงียบกริบ 


    "ฉันหรอ?"


    ร่าบางชี้นิ้วเข้าหาตนเอง พลางขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างงงๆ 


    "เอ้า! ไอแน้นกูก็ยืนอยู่กับมึงแค่สองคนมั้ย"


    "อ่อ! ฉันมาทำงานอ่ะ เนี่ยเขียนแบบอยู่...เอ่อ...แล้วสมุดฉันหายไปไหนอ่ะ"


    หญิงสาวพูดพลางมองบนพื้น


    "เอ่อ...สมุดมึง อยู่ด้านหลังอ่ะ"


    จุมพลชี้ไปยังแอ่งน้ำเล็กๆที่เกิดจากฝนตก และพบว่าสมุดตกลงไปในแอ่งนั้นพอดีเดะ 


    "เห้ย! สมุดฉัน..."


    "เฮ้ย! กูขอโทษนะเว้ยไอ้แน้น กูไม่คิดว่ามึงจะขี้ตกใจง่ายนี่หว่า ปกติกูก็กระโดดกอดมึงบ่อยๆ"


    จุมพลพูดพร้อมยกมือไหว้ล่กๆ เขารู้ดีว่าถ้าทำอะไรให้เพื่อนสนิทคนนี้ไม่พอใจล่ะก็ ไม่เจ็บตัวก็ต้องโดนงอนใส่ไม่พูดด้วยแน่ๆ 


    กรภัสทร์ยืนมองคนตรงหน้า ก่อนจะวางมือลงบนบ่าชายหนุ่มที่กำลังก้มหัวขอโทษเธออยู่ 


    "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันเขียนใหม่ก็ได้"


    เมื่อเขาได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองตาเธออย่างอึ้งๆ เพราะปกติกรภัสทร์เป็นคนที่โกรธใครแล้วจะหายนอยด์ยากมากๆ  แต่ครั้งนี้เธอไม่โกรธ แถมยังยิ้มให้อีก


     "โอเค งั้นเดี๋ยวกูช่วยเขียนให้ใหม่"


    จุมพลพูดก่อนจะคว้าข้อมือเรียวให้เดินตามมา 


    นภัทรที่เดินเข้ามาจะตามกรภัสทร์ แต่กลับเห็นว่ามีผู้ชายคนนึงจูงแขนเธอออกไป เขาจึงได้กำหมัดแน่นด้วยอารมณ์โมโห 


    ทำเป็นยากกับฉันเพื่ออัพเกรดตัวเองงั้นหรอ หึ แล้วเราจะได้เห็นดีกัน แน้น...







     


    "อ่ะนี่ เขียนให้เสร็จละ"


     จุมพลพูดขึ้นหลังจากพยายามนั่งแกะแบบจากอันเก่าที่เปียกน้ำไปแล้ว พลางเรียกร่างบางที่ยืนอยู่ริมระเบียงเพื่อดูสวนอีกโซนนึงให้หันมาดูผลงานของเขา 


    "อื้ม! เป๊ะเลย ขอบใจมากๆนะ"


    เธอกล่าวขอบใจก่อนจะรับแบบมา แต่คนตรงหน้าไม่ยอมปล่อยสมุดเขียนแบบให้เธอ 


    "เดี๋ยวฉันไปเพิ่มของอีกโซนนึงทีหลังก็ได้..."


     กรภัสทร์ชิงพูดตัดหน้าเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้า ไม่ยอมให้สมุดเธอสักที 


    "ตายละ สิบโมงแล้ว งั้นฉันขอตัวก่อนนะ"


    "ให้ไปส่งมั้ย"


     "ไม่เป็นไรจ๊ะ ยังไงก็ขอบใจอีกครั้งนะสำหรับแบบ"


     กรภัสทร์พูดก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้ววิ่งออกไปจากตัวคฤหาสถ์ 


     "ทำไมวันนี้ไอแน้นมันเรียบร้อยแปลกๆวะ?"










    กรภัสทร์เดินออกมาจากตัวคฤหาสถ์ ทันทีที่เธอเท้าของเธอก้าวแตะพื้นดิน ร่างสูงของนภัทรก็บึ่งเข้ามาคว้าแขนหญิงสาวอย่างรีบร้อน ก่อนจะลากออกมาให้พ้นบริเวณบ้าน 


    "นี่คุณกัน คุณลากฉันมาตรงนี้ทำไมเนี่ย!"


    เมื่อเธอรอดพ้นจากการจับกุมของนภัทร เธอก็ซักถาม แต่คนตรงหน้ากลับไม่พูดอะไร


    "ถ้าคุณไม่มีอะไรงั้นฉันขอตัวนะคะ ฉันต้องรีบไปเรียน"



    เธอกำลังจะก้าวขาเดินผ่านเขาไป แต่เขากลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรง นั่นทำให้หญิงสาวไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ เซถลาเข้าหาร่าสูง...


    "หึ...เธอนี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยนะแน้น ง่ายยังไงก็ยังง่ายอยู่อย่างนั้น"


    เมื่อเธอได้ยินดังนั้นก็กำมือแน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันอย่างระงับความโกรธ 


    "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกน้องสาวฉันนะ!!"


    หญิงเผลอหลุดปากพูดออกมา เมื่อได้สติเธอจึงรีบเงียบ โชคดีที่ไม่ได้พูดอะไรไปมากกว่านี้


    "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ...น้องสาว?"


    นภัทรขมวดคิ้วก่อนจะเขย่าตัวร่างบางเมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมพูดอะไรออกมาเสียที 


    "นี่คุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ ถ้าฉันจะง่ายแล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับคุณเล่า!"


    เธอตะโกนใส่หน้าเขาหวังเรียกสติ แต่ชายหนุ่มกลับไม่สนใจ แถมยังพูดจาถากถางเธอต่อ 


    "หึ! ยอมรับแล้วสินะว่าเธอน่ะ...มันง่าย"


    นภัทรพูดพร้อมกับแสยะยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ 


    "รำลึกความหลังกันหน่อยมั้ยล่ะ...แน้น"


    







    ศุภรุจขับรถตั้งใจมารับกรภัสทร์ไปที่มหาวิทยาลัย เพราะหวังว่าจะมาคุยเรื่องคดีของวิขญาณีด้วย แต่เมื่อเขาจอดรถแล้วเดินเข้ามากลับไม่มีใครอยู่ในบ้านเพราะกุญแจถูกล็อคจากด้านนอก เขาจึงตัดสินใจใช้กุญแจสำรองที่วิชญาณีชอบซ่อนไว้ในกระถางต้นไม้ที่อยู่ด้านในสุด เมื่อได้กุญแจมาแล้ว เขาก็ไขเข้าไปนั่งรอในบ้าน 


    "นี่ก็สิบเอ็ดโมงแล้ว ไปไหนของเขา"


    ชายหนุ่มนั่งพึมพำ พลางมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะๆ จนเวลาล่วงเลยมาจวบจนเกือบเที่ยง ก็ไม่พบว่ากรภัสทร์จะกลับเข้ามาในบ้านเลย 


    ศุภรุจจึงตัดสินใจขึ้นไปตามบนห้องนอน เธออาจจะหลับเพลินไม่รู้เวลา เพราะไม่มีวิชญาณีคอยปลุก 


ก๊อก ก๊อก ก๊อก!


    เขาลงมือเคาะประตู แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ศุภรุจจึงถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป 


    เมื่อเข้าไปเขาก็ไม่พบอะไรมีเพียงแต่ความว่างเปล่า และทันใดนั้นสายตาของเขาก็ไปปะทะกับสร้อยเพชรสีชมพูที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งที่ตอนนี้มันส่องแสงสว่างจ้าราวกับมีเวทมนต์ มือหนาเอื้อมเข้าไปหมายจะสัมผัส แต่แล้วก็มีกลุ่มควันสีชมพูจางๆเกิดขึ้น ทันใดนั้นก็ปรากฎร่างผู้หญิงที่ตอนนี้คลุมผ้าปิดบังใบหน้า เหลือเพียงแต่ตาที่โผล่พ้นผ้าออกมาเท่านั้น  


    ชายหนุ่มยืนมองร่างหญิงสาวตรงหน้าอย่างคุ้นเคย เขาเริ่มพอจะปะติดปะต่ออะไรบางอย่างได้แล้ว 


    "แก้ม..."


    ถ้าเป็นเหมือนในภาพยนตร์ที่เขาเคยดู ปรากฎการณ์นี้คงเรียกว่าวิญญาณออกจากร่างสินะ ไม่งั้นเธอคงไม่มาอยู่ตรงนี้ได้


    "แก้ม...แก้มจริงๆด้วย"


    ศุภรุจพูดก่อนจะโผเข้ากอดคนตรงหน้า ต่างจากเธอที่พูดอะไรไม่ออกได้แต่กอดเขาแน่น 


    




    กอดนี้แทนคำขอโทษ...


   



 

    กอดนี้แทนคำขอบคุณ...


   






    กอดนี้...แทนความรู้สึกผิดทุกสิ่ง 



    



    ถ้าเธอย้อนเวลากลับไปได้ เธอก็อยากจะเป็นน้องสาวที่น่ารักของวิชญาณี 


    





    เป็นยัยหนูตัวแสบของศุภรุจเหมือนเมื่อตอนเด็กๆ 


    






     แต่ทุกอย่างมันก็สายไปเสียแล้ว เธอไม่มีโอกาสจะกลับไปแก้ตัวหรือทำอะไรได้อีก


    



    เธอก็เพียงแค่รอเวลา...


    







    ไปจากโลกนี้...


   







    ก็เท่านั้น...


      




    
    ชีวิตคนเรามันสั้นจริงๆนั่นแหละ...เนอะ 






        


    


    


     


    
    


































•••

แหม่! อย่างน้อยชีวิตของนุ้งแน้นก็ยาวกว่าฟิคตอนนี้ของผมอีกนะคร๊อบ ----

เม้นหน่อยคับ อยากเช็คประชากรคนอ่าน

รีวิวฟิคได้ที่ #ไม่กินแกงจืด

@maikinkangjude






---ยังมิได้พิสูจน์อัษรนะคร๊อบ อาจจะพิมพ์ตกพิมพ์หล่นไปบ้างขออภัย---
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

7 ความคิดเห็น

  1. #40 ice199100 (@ice199100) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 16:44
    <p>ฮือออ ทำไมถึงมาม่าขนาดนี้ล่ะะะ</p>
    #40
    1
    • #40-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 7)
      7 พฤษภาคม 2561 / 16:18
      ขอบคุณที่อ่านทุกตอนแล้วก็เม้นให้ทุกตอนเลยนะครับ __//\\__ ขอบคุณจากใจจริงเลยครับ <3
      #40-1
  2. #31 Deun-nung (@Deun-nung) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:59
    รอค่ะไรท์
    #31
    1
  3. #30 Jang_2369 (@0615709123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 11:50
    รอค่าาาาา
    #30
    1
  4. #29 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 13:00
    <p>น้าจะทำอะไรเจ้</p>
    #29
    1
  5. #28 KaristaTangngern (@KaristaTangngern) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:31
    ให้นางกลับมาไม่ได้หรอ
    #28
    1
  6. #27 PqXz_Evil (@phapadaphiany1ng) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 21:05
    ต่อบ่อยๆนะ โคตรติดเรื่องนี้ เรื่องอื่นอ่านแล้วไม่อ่านต่อเยอะมาก
    #27
    1
  7. #26 Unforgettable_me_please (@Unforgettable403) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 20:43
    มาเช็คละค่ะ ขอตอนต่อไปด่วนๆๆ
    #26
    1