[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,221 Views

  • 72 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    34

    Overall
    7,221

ตอนที่ 6 : Π | : การกลับมาของ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 522
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    30 เม.ย. 61



     วิชญาณีมองคนคนตรงหน้าตาไม่กระพริบ มือเรียวเอื้อมแหวกอากาศหมายจะสัมผัสเข้าที่กรภัสทร์ แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบว่ามือของเธอทะลุร่างของหญิงสาวไป 


    "แน้น..."


    "เธอทำอะไรกับฉัน กรี๊ดดดดดด!!!"


    วิชญาณีเอามืออุดหู เพราะเสียงหวีดแหลมนั่นทำเอาเธอแสบแก้วหูมาก มากเสียจนเหมือนแก้วหูของเธอจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ


    "หยุดกรี๊ดเดี๋ยวนี้นะ!!!"


    ร่างบางตะโกนกลับไป และได้ผล คนตรงหน้ามีทีท่าสงบลง และค่อยๆทรุดตัวลงกองกับพื้นร้องไห้ออกมา 


    "ฮึก...เธอฆ่าพ่อ ฆ่าแม่ เธอยังคิดจะเอาชีวิตฉันไปอีกหรอ"


    วิชญาณีเอามือปิดปากของตน พลางมองน้องสาวของตนที่ตอนนี้เหมือนกับว่าร่างของเธอกำลังจะสูญสลายไป 


    "ไม่พี่ไม่ได้คิดจะทำแบบนั้นเลยนะ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเข้ามา...อยู่ในร่างแน้นได้"


    เสียงหวานของร่างบางขาดห้วง เธอจะร้องไห้ไม่ได้ เธอต้องเข้มแข็ง มันต้องมีสักวิธีสิที่จะทำให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม 


    "แน้นเชื่อพี่นะ หยุดร้องไห้ก่อน ไม่งั้นแน้นได้ไปจริงๆแน่"


    วิชญาณีพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างของคนตรงหน้าค่อยๆจางลงตามน้ำตาที่เสียไป เธอยอมรับเลยว่าตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยเห็นกรภัสทร์ร้องไห้มาก่อนเลย พอเห็นอย่างนี้แล้ว ก็ทำเอาเธอรู้สึกผิด 


    ถึงเธอจะไม่ได้ฆ่าพ่อกับแม่ของตนเอง แต่เธอก็เป็นสาเหตุที่ทำให้พวกท่านต้องตายนั่นแหละนะ 


    "เธอหมายความว่ายังไง ที่เธอบอกว่าเธอไม่ได้ฆ่าพ่อกับแม่"


    วิชญาณีถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงแล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กนภัสทร์ฟัง เธอแปลกใจเล็กน้อยที่น้องสาวของเธอยอมฟังในสิ่งที่เธอเล่า ทั้งๆที่เมื่อก่อนเธอพยามจะพูดเรื่องนี้หลายรอบมาก น้องสาวของเธอกลับไม่เคยคิดที่จะฟังเลยด้วยซ้ำ 


    กรภัสทร์นั่งมองวิชญาณีิอย่างอึ้งๆในสิ่งที่เธอคิด...

    เธออ่านใจคนตรงหน้าได้ ไม่เหมือนตอนที่เธอยังไม่กลายเป็นวิญญาณแบบนี้ เธอไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าคิดอย่างไร กับสิ่งที่เกิดขึ้น หญิงสาวรู้สึกผิดและเสียใจมากๆ ตลอดเวลาที่ผ่านเธอไม่คิดที่จะใส่ใจหรือสนใจพี่สาวคนนี้ของเธอเลย 


    "แน้น...ทำไมเงียบไปล่ะ เป็นอะไรรึเปล่า"


    กรภัสทร์ที่กำลังเหม่ออยู่นั้นหลุดออกจากภวังค์ หญิงสาวปาดน้ำตาที่กำลังรินไหลอยู่นั้น แล้วโผเข้ากอดร่างบางตรงหน้า


    "ฉะ...ฉันขอโทษ ฮึก...ฉันเข้าใจผิดตลอดเลย เข้าใจผิดมาตลอดจริงๆ"


    วิชญาณีอึ้งที่กรภัสทร์สามารถกอดเธอโดยที่ไม่ทะลุได้ ร่างบางยิ้มออกมาน้อยๆ ก่อนจะลูบศีรษะของน้องสาวตัวเองเบาๆ 


    นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เธอไม่ได้กอดน้องสาวตัวเองแบบนี้ นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เราไม่ได้นั่งคุยกันแบบนี้ นานแค่ไหนแล้ว...


    เสียดายเหลือเกิน เรากลับมาเข้าใจกันในวันที่ทุกอย่างมันสายเกิน แน้นกำลังจะสูญสลายไป แต่ฉันกลับมีชีวิตอยู่ในร่างของเน้น มันไม่แฟร์กับน้องสาวของฉันเลย แน้นกำลังจะมีอนาคตที่ดี เพราะอีกไม่กี่เดือนแน้นก็จะเรียนจบแล้ว แน้นจะมีงาน มีเงิน มีความสุข แต่กลับเกิดเรื่องบ้าๆแบบนี้ขึ้น 


    ถ้าเลือกได้ ให้ฉันไปแทนแน้นเถอะ ....



    "ไม่พี่แก้ม...แน้นมันเลว แน้นมันไม่ดี แน้นสมควรไปอยู่แล้ว ฮึก..."


     วิชญาณีมองหญิงสาวตรงหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยคราบน้ำตา 


    "ไม่จริงแน้น แน้นแค่เข้าใจพี่ผิด แน้นไม่ใช่คนเลวร้ายนะ"


    วิชญาณียิ้มก่อนจะเกลี่ยน้ำตาที่คลออยู่บนดวงตาคู่สวย


    "พี่แก้ม...ก่อนที่แน้นจะไป..."

   
    "..."


    "แน้นขอช่วยตามหาคนที่ทำให้เราต้องเป็นแบบนี้นะคะ"


    วิชญาณีเงียบ พลางมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย


    "นี่แน้นแอบฟังที่พี่คุยโทรศัพท์กับพี่รุจหรอ?"


    "เปล่านะคะแน้นไม่ได้แอบฟัง แน้นอ่านใจพี่ได้ต่างหาก"


    กรภัสทร์พูดยิ้มๆ ก่อนจะคว้าข้อมือของวิชญาณีขึ้นมากุม 
 

    "พี่แก้มต้องช่วยด้วยนะคะ ถ้าเราจับตัวคนที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้ได้ แน้นจะได้หมดห่วงไงคะ"


    "แน้น..."


    "แน้นฝากพี่แก้มขอโทษพี่รุจให้แน้นด้วยนะคะ ขอโทษที่พูดจาแย่ๆใส่พี่รุจ ทำตัวไม่น่ารักใส่พี่รุจ"


    "อืม ได้สิ"


    เมื่อวิชญาณีรับปาก กรภัสทร์ก็หายตัวไป ทิ้งไว้เพียงบางสิ่งที่วางอยู่บนพื้น 


    "นี่มัน...สร้อยนี่นา"


    ร่างบางหญิงสร้อยเพชรสีชมพูขึ้นมา ก่อนจะวางไว้ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเดินเข้าไปอาบน้ำ...


    




     วิชญาณีในร่างกรภัสทร์ลืมตาตื่นขึ้นมาพลางมองนาฬิกาคิตตี้ที่อยู่บนหัวเตียง 


    "อา...วันนี้ต้องไปทำงานนี่นา"


    เธอพึมพำพลางถอนหายใจอย่างเหนื่อยๆ เรียนไปด้วยทำงานไปด้วยเนี่ยมันเหนื่อยมากๆแบบนี้นี่เองสินะ 


    เมื่อร่างบางอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าของกรภัสทร์ 


    "ทำไมมีแต่เสื้อเปิดไหล่เนี่ย! ไหนจะกระโปรงสั้นๆนี่อีก"


    เธอตัดสินใจหยิบเสื้อที่เปิดใหล่น้อยที่สุดในตู้ออกมาพร้อมกับกางเกงขายาว แล้วเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้งของกรภัสทร์ 


   "ไม่คิดจะซื้อลิปสีอ่อนๆไว้บ้างเลยรึไงกัน"


   หญิงสาวบ่นๆจนกระทั่งแต่งตัวเสร็จ แล้วเธอก็เดินทางไปทำงาน 



  

 



    นภัทรเดินออกมาจากห้องอย่างหัวเสีย เมื่อพบเครื่องติดตามขนาดจิ๋วอยู่ในกระเป๋าเสื้อที่เขาใส่มา...


    "ชิบหายละ จะเอายังไงดีวะเนี่ย"


    ร่างสูงยืนบ่นพึมพำพลางหาวิธีคิด ป่านนี้แม่เขาคงรู้แล้วว่าเขาอยู่ที่ไหน และอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้แม่จะต้องมาลากตัวเขาให้ไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้


    และใช่ เขายังอยากสนุกอยู่ ไม่อยากผูกมัดกับใคร ไม่อยากรับหน้าที่หัวหน้าครอบครัว เขาไม่พร้อมที่จะมีลูก ไม่พร้อมที่จะดูแลใคร นอกจากตัวเขาเองและแม่ของเขา 


    ชายหนุ่มตัดสินใจวางเครื่องติดตามไว้บนโต๊ะ แล้วเดินเข้าไปเอาอุปกรณ์บางอย่างที่หนักพอจะทุบมันให้แหลกละเอียด


    ตุ๊บ!! เคร๊ก!


    จังหวะที่นภัทรทุบเครื่องส่งสัญญาณ บอสก็เดินเข้ามาพอดี  


    "นั่นมึงทำไรวะ ถือค้อนทำไม"


    "ก็แม่กูอ่ะดิ เอาเครื่องติดตามใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อกูเนี่ย!"


    นภัทรพูดอย่างหัวเสีย 


    "งั้นทุบเสร็จแล้วก็ออกไปทำงานด้วยนะ กูไม่ให้มึงอยู่เฉยๆแบบไม่ช่วยอะไรหรอกเว้ย"


    "โถ่ ค่าเช่ากูก็จ่ายมึงแล้วไง อีกอย่างกูก็หุ้นส่วนมึงตั้งห้าสิบเปอร์เซนต์เลยนะเว้ย"


    "ไม่รู้เว้ย ยังไงมึงก็ต้องช่วย"


  






    กรภัสทร์เดินเข้ามาในร้านก่อนจะมองไปรอบๆเมื่อไม่เจอใครอยู่ในร้าน 


   "หายไปไหนกันหมดนะ?"


   "อ้าวคุณแน้น วันนี้มาแต่เช้าเลยนะครับ"


    "อ่อ! ค่ะ วันนี้แน้นมีเรียนบ่ายด้วย เลยอยากรีบมาแต่เช้า ว่าแต่วันนี้มีออเดอร์อะไรบ้างคะบอส"


    "ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่ก็หนักหน่อยนะ เพราะว่างานนี้เป็นจัดซุ้มดอกไม้งานแต่งงานน่ะ"


    กรภัสทร์พยักหน้ารับคำ ก่อนจะรับกระดาษที่จดรายละเอียดต่างๆที่ลูกค้าต้องการมาไว้กับตน


    "วันนี้คุณไปดูโลเคชั่นก่อนก็แล้วกัน เอ้อ! ผมฝากไอกันไปกับคุณด้วยนะ ผมว่าสองหัวน่าจะดีกว่าหัวเดียว"


    บอสพูดจบก็เดินออกไป ทิ้งไว้แต่ร่างบางยืนงงๆอยู่สักพัก ก่อนที่นภัทรจะเดินเข้ามา


    ร่างบางที่กำลังงงเป็นไก่กาแตก ก็รีบสะบัดศีรษะไล่ความคิดที่กำลังจะด่าเจ้านายของตนออกไป แล้วยกมือไหว้นภัทรอย่างนอบน้อมแทน


    "สวัสดีค่ะคุณกัน"


    นภัทรรับไหว้ ก่อนจะมองคนตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า 


    "ทำไมวันนี้ทาลิปสีซีดจังเลย หืม?"


    ใช่...กรภัสทร์ออกจากบ้านมาโดยที่ไม่ได้ทาลิป เพราะเธอไม่กล้าที่จะทาลิปสีแบบนั้นบนปากตัวเองน่ะสิ


    "พอดีฉันไม่ได้ทามาค่ะ ช่างเรื่องปากฉันเถอะค่ะ ฉันคิดว่าเราควรไปดูสถานที่ที่จัดงานได้แล้วนะคะ"


    "โอเค งั้นไปรถผมก็แล้วกัน"


    นภัทรพูดแล้วเดินนำไปยังลานจอดรถ แต่กรภัสทร์กลับยืนอยู่ที่เดิม 


    "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไปเองได้..."


    ร่างสูงที่กำลังจะก้าวขากลับหยุดชะงัก


    "คุณต้องไปกับผม"


    "ไม่เป็นไรค่ะ ฉัน..."


    "ไม่มีแต่"


    "แต่ว่าฉันไม่..."


    ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ปฏิเสธอีกครา ชายหนุ่มก็ปรี่เข้ามาอุ้มร่างบางตัวลอย 


    "กรี๊ดดด คุณ...คุณกันปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะคะ"


    "ผมเป็นเจ้านายคุณเหมือนกันนะ ทำไมไม่ฟังผมบ้าง หื้ม"


    นภัทรพูดพร้อมยื่นใบหน้าเข้ามาคลอเคลียข้างหูหญิงสาว 


    "ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะคะ ปล่อยสิ!!"


    กรภัสทร์ดิ้นแต่นภัทรก็ไม่ยอมปล่อย กลับยัดร่างบางเข้าไปในรถแทน 


    "นั่งนิ่งๆ ถ้าไม่อยาก..."


   นภัทรยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำให้กรภัสทร์ต้องรีบดันหน้าหล่อๆ ของเขาออก


    "โอเคค่ะ ฉันจะนั่งนิ่งๆ"


    เมื่อได้คำตอบที่พอใจนภัทรก็ยอมเคลื่อนหน้าออกเล็กน้อย แล้วเอื้อมมือไปรัดเข็มขัดนิรภัยให้เธอแทน...


    "ขอบคุณค่ะ..."


   


    ทำมาเป็นเรียบร้อยอ่อนหวานงั้นหรอ หึ! คงจะเป็นวิธีตกเหนื่อแบบใหม่ของเธอสินะ นภัทรคิด ก่อนจะสตาร์ทรถออก
    ‎
   







    


    

    


    
 








    •••

มาอัพแล้วคร๊อบ คิดถึงผมม้ายย~

เม้นด้วยก็ดีนะคับ -3-

รีวิวฟิคได้ที่ #ไม่กินแกงจืด

@maikinkangjude

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

5 ความคิดเห็น

  1. #39 ice199100 (@ice199100) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 16:38
    <p>พี่แก้มกลับร่างมาเถ๊อะะะะ~</p>
    #39
    0
  2. #24 Cherrinee (@cherrinee00) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:56
    แน้นไม่ตายได้มั้ยอ่ะ เศร้า
    #24
    1
  3. #23 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:48
    <p>ไรท์หายไปนานมากเลยนะคะ ยังไงก็อยู่รอนะคะ</p>
    #23
    1
  4. #22 Unforgettable_me_please (@Unforgettable403) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 22:20
    ไม่อยากให้แน้นตายอ่ะ
    #22
    1
  5. #21 38928 (@38928) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:57
    รอน้าาาา
    #21
    1