[GUNGAM] Twins | ปริศนารักกับดักหัวใจ ♡

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 7,227 Views

  • 72 Comments

  • 166 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    40

    Overall
    7,227

ตอนที่ 2 : || : ชะตากรรม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    6 ก.ค. 61


    วิชญาณีค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อรู้สึกได้ถึงอุณหภูมิที่ค่อนข้างต่ำ เธอพยายามเอามือหยิบผ้าห่มที่ตกอยู่ข้างเตียง แต่แล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่า ไม่สามารถหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาได้ มือกลับทะลุผ่านผ้าห่มไปเสียอย่างนั้น


    ร่างบางกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง แต่แล้วก็มีชายคนนึงเดินเข้ามาในห้องของเธอ เขาวางช่อดอกไม้ลงตรงโต๊ะข้างๆหัวเตียง แล้วลากเก้าอี้มานั่งลงตรงข้างเตียง


    "พี่รุจ!!!"


    วิชญาณีเรียกศุภรุจด้วยความดีใจ แต่แล้วเธอก็ต้องแปลกใจอีกครา เมื่อพบว่าศุภรุจลูบศีรษะใครสักคนที่นอนอยู่บนเตียง ร่างบางก้มหน้าลงแล้วก็ต้องผงะเมื่อพบว่าคนที่นอนทับอยู่นั้นคือตัวเธอเอง...


    "นะ...นี่มันอะไรกัน พี่รุจคะ พี่รุจได้ยินแก้มมั้ยคะ"


    เธอพยายามส่งเสียงเรียกชายตรงหน้า แต่เหมือนว่าเขาจะไม่ได้ยินสิ่งที่เธอพูดเลย


    "แก้ม แก้มหลับไปสี่วันแล้วนะ เมื่อไหร่จะตื่นขึ้นมา พี่เป็นห่วงนะรู้มั้ย"


    วิชญาณีทรุดตัวลงร้องไห้กับพื้น ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ตอนนี้เธอตายแล้วงั้นหรอ ทำไมเรื่องแบบนี้ต้องเกิดกับเธอด้วย อีกอย่างเธอก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามาอยู่ที่โรงพยาบาลนี้ได้อย่างไร


     "พี่รุจ แก้มอยู่ตรงนี้แล้วไงคะ ฮึก..."


    แอ๊ด...


    เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นไปทั่วห้อง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะหยุดยืนอยู่ข้างเตียง


    "ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้ แน้นรู้มั้ยว่าแก้มเขานอนโรงบาลมาสี่วันแล้วนะ"


    ศุภรุจดุ ก่อนที่จะคว้าแขนของกรภัสทร์ให้มาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง 


    "พี่ของแน้นอาการหนักขนาดนี้ แต่แน้นไม่เคยคิดจะมาเยี่ยม มาเฝ้า นี่ถ้าพี่ไม่สั่งให้คนไปลากตัวแน้นมาจากที่บ้าน แน้นก็คงไม่คิดที่จะมาด้วยซ้ำ เฮ้อ...ทำไมแน้น ทำไมต้องจงเกลียดจงชังแก้มขนาดนี้ แก้มเขาไปทำอะไรให้"


    "โอ้ย!! พอเถอะค่ะ พี่ก็เป็นแค่คนรู้จัก ไม่เห็นต้องทำตัวเป็นพ่อแน้นเลย อ้อ! สงสัยคงอยากแต่งงานกับแก้มจนตัวสั่นสินะคะ แต่น่าสงสารที่เขา...ไม่เอา"


    กรภัสทร์พูดพลางยิ้มเหยียดๆ แล้วกดอกมองคนตรงหน้า ที่ตอนนี้กำหมัดแน่นอย่างพยายามควบคุมอารมณ์


    "แน้น!! มันจะมากไปแล้วนะ"


    วิชญาณียืนมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ตอนนี้เธออยากจะเดินเข้าไปแล้วตบปากน้องสาวตัวเองสักทีสองที แต่ตอนนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนมองนิ่งๆอยู่ตรงนี้ 


    "ทำไมคะ แทงใจดำคุณหรอ"


    ศุภรุจถอนหายใจออกมา ก่อนจะเก็บอารมณ์โกรธเอาไว้ แล้วดึงแขนเธอให้นั่งลง 


    "ทำไมอ่ะแน้น ทำไมแน้นต้องเกลียดแก้มขนาดนั้น"


    "ไม่ใช่เรื่องของคุณค่ะ! และที่แน้นไม่มาเยี่ยมเขาเพราะแน้นคิดว่า เขาจะเป็นอะไรก็เป็นไป ไม่เกี่ยวกับแน้นเสียหน่อย"


    วิชญาณีทนไม่ไหว พลางเดินเข้าไปใกล้กรภัสทร์ เธอง้างมือพลางจะตบหน้าน้องสาว(ถึงแม้จะรู้ว่าตบแล้วจะวืดก็เถอะ) แต่ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างจ้าเกิดขึ้นรอบๆห้อง วิชญาณีตกใจเมื่อรู้สึกได้ว่า ตัวเธอกำลังจะสลายหายไปแล้ว


    "เฮ้ย!!"


   ศุภรุจร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นว่ากรภัสทร์เป็นลมล้มพับลงไป เขารีบประคองร่างบางที่ตกลงจากเก้าอี้ขึ้นมา


    "แน้น! แน้น!!"







    กรภัสทร์ถูกย้ายเข้ามาพักรักษาตัวที่ห้องข้างๆ เขากุมมือเธอแน่น เพราะกลัวว่ากรภัสทร์จะเป็นอะไรไปอีกคน เขานั่งจ้องหน้าคนที่หลับอยู่บนเตียงอย่างรู้สึกผิด สักพักคนที่นอนอยู่บนเตียงก็เริ่มรู้สึกตัว 


    "แน้น! โอเครึเปล่า"


    คนบนเตียงจ้องคนตรงหน้าอย่างฉงน เดี๋ยวนะเมื่อกี้เขาเรียกเธอว่าแน้นหรอ?


    "พี่รุจเรียกแก้มว่าอะไรนะคะ"


   "ก็แน้นชื่อแน้นไง เมื่อกี้สมองกระทบกระเทือนรึเปล่า ทำไมถึงพูดจาแปลกๆ"


   เธอลุกลงจากเตียง แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปส่องกระจก...


   "เห้ย! ไม่จริง ทำไมฉันถึงเข้ามาอยู่ในร่างแน้นได้"








    ใจกลางเมืืองหลวงของประเทศฝรั่งเศส ร่างสูงกำลังนั่งกระดกแอลกอฮอล์อยู่ริมหน้าต่างอย่างชิวๆ พลางมองไปยังหญิงสาวที่ยังนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง แล้วเผยยิ้มร้ายออกมา 


    ครืด ครืด ครืด 


    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดเพลินๆของร่างสูง เขามัดปมผ้าขนหนูที่พันส่วนล่างให้แน่น แล้วเดินไปรับโทรศัพท์อย่างใจเย็น


    "ตากัน! เมื่อไหร่แกจะกลับไทยซักที นี่ฉันขี้เกียจจะรอแกแล้วนะ ถ้าวันนี้แกไม่กลับไทยมาละก็ฉันจะส่งคนให้ไปลากคอแกกลับมา!!!"


    "ก็ได้ครับคุณหญิงแม่"


   นภัทรพูดรับคำอย่างหัวเสีย ก่อนจะกดตัดสายแล้วปาโทรศัพท์ลงข้างเตียงอย่างโมโห


   "มิเชลล์ ตื่น!!"


   เขาปลุกคนที่นอนอยู่บนเตียง เมื่อหล่อนตื่นขึ้นมา เขาก็โถมตัวเข้าไปประกบริมฝีปากอย่างเร่าร้อน


   ไหนๆเขาก็ต้องกลับไทยแล้ว ขอสักรอบก่อนกลับละกัน










    ร่างสูงลากกระเป๋าออกมา ก่อนจะหยุดเดินเมื่อเห็นมารดาของตนรอรับอยู่ 


   "แหม่ แม่ก็นึกว่าลูกจะไม่กลับมาซะแล้ว"


   "ก็แม่ออกคำสั่งขนาดนั้น ผมก็ต้องมาสิ"


   "ป่ะๆ กลับบ้านเราดีกว่านะลูก เดี๋ยวพรุ่งนีี้เดี๋ยวแม่พาไปหาว่าที่คู่หมั้นของลูก"


   ร่างสูงที่กำลังก้าวขึ้นรถชะงัก ก่อนจะหันมามองหน้ามารดาของตน


    "นี่แม่ยังไม่เลิกจับคู่ให้ผมอีกหรอ ยังไงผมก็ไม่แต่งนะครับ"


    "ไม่แต่งก็ต้องแต่ง สัญญากับพ่อแม่ฝ่ายนั้นไว้แล้ว แม่ไม่อยากผิดสัญญา"


    "แม่!"


    ร่างสูงได้แต่นั่งฮึดฮัดมาตลอดทางอย่างทำอะไรไม่ได้  เขาต้องทำอย่างไรดีถึงจะไม่ต้องแต่งงานกับคนที่มารดาของตนนั้นหามาให้






   













•••

ตอนที่2 มาแล้วคับ ^^

•โปรดเรียกผมว่าอิไรท์•

รีวิวฟิคได้ที่ #ไม่กินแกงจืด 

@maikinkangjude
    ‎

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #36 ice199100 (@ice199100) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 16:13
    <p>ไม่อาวววววนะะะะะ อย่าเล่นสลับร่างเลยยยใจบ่ดี</p>
    #36
    0
  2. วันที่ 21 เมษายน 2561 / 03:13
    พี่แก้มเข้าร่างแน้น แล้วแน้นจะไปอยู่ไหนงะ เข้าร่างแก้มแทนงี้หรอ55555 แล้วพี่กันจะได้แต่งกับพี่แก้มหรือแน้นเนี่ยยย รีบมาต่อนะคะะ รีดรออออออ
    #8
    1
  3. #7 Preemjry (@Preemjry) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 21:44
    <p>รอนะคะไรท์????</p>
    #7
    1
  4. #6 Korkhao GGDT (@KorkhaoFT) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 เมษายน 2561 / 18:28
    ขอให้พี่แก้มกลับร่างได้ไวๆนะขอร้องนะไรท์ ไม่คิดว่าจะต้องสลับร่างกันด้วย ถ้าพี่กันอยู่ต่างประเทศ แล้วใครทำพี่แก้มล่ะ กรี้ดดดด ขอให้พี่แก้มกับร่างได้เร็วเถอะนะ
    #6
    1
    • #6-1 ไม่กินแกงจืด (@cheernythikam12) (จากตอนที่ 2)
      20 เมษายน 2561 / 19:20
      นั่นสิ ใครทำพี่แก้มนะ ไรท์ก็มั่ยลู้ว์อ่ะคร๊อบ ยังไงต้องรอติดตามตอนต่อไปนะคับโผม
      #6-1