KING L : พระรามแผลงรัก (ทศกัณฑ์xพระราม)(รีไรท์)

ตอนที่ 35 : chapter 34 บอกว่ารัก...แต่ทำไมชอบทำให้เจ็บปวด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,645
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 681 ครั้ง
    17 มี.ค. 62


“กูรักมึงพระราม...กูรักมึงจริงๆ กูไม่อยากปล่อยมึงไป...กูยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว” ทศกัณฑ์อารมณ์เย็นขึ้นจึงเอ่ยเสียงที่



อึก...แล้วใครบอกว่าผมจะให้พี่ปล่อยผม...อึก...แล้วผมก็ไม่ปล่อย...พี่เหมือนกัน” เสียงหวานตอบปนกับเสียงสะอื้นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ แต่เมื่อทศกัณฑ์ฟังพอจับใจความได้ก็กอดร่างบางแน่นขึ้น

.

.

ต่อ

.

.

วันต่อมา




หลังจากผมกลับมาจากมหาลัยKing M เหมือนทุกอย่างน่าจะดีขึ้นแล้วในตอนที่พี่กัณฑ์คว้าผมเข้ามากอด แต่ไม่เลยครับมันยิ่งเหมือนคนทะเลาะกันหนักยิ่งขึ้นกว่าเดิม ผมกับพี่ทศกัณฑ์ยังมึนตึงกันอยู่บ้าง ไม่ได้หลบหน้า ไม่ได้หนีไปไหนแต่มันมีความเฉยชาเข้ามาแทรกระหว่างผมกับพี่ทศกัณฑ์ ผมรู้ว่าตนเองผิดที่แอบคุยกับคนอื่น แต่ผมไม่ได้คิดอะไรกับพี่เอสี่เหมือนอย่างพี่ทศกัณฑ์ แต่ผมพูดไปแล้วพี่เขาจะเชื่อผมเหรอ



คำตอบคือ ไม่!!



เพราะผมก็พูดบอกไปหมดแล้ว ผมก็ได้แต่ก้มหน้ารับความผิดที่ตนเองเป็นคนก่อขึ้นต่อไป



ติ๊ง



ผมหันไปดูโทรศัพท์ของพี่ทศกัณฑ์ที่วางอยู่ข้างเตียงเนื่องจากเจ้าของเพิ่งเดินเข้าไปอาบน้ำ ผมชะโงกหน้าขึ้นไปดู



//ดาริน:เดี๋ยววันนี้เจอกันนะคะอย่าลืมนัดของเรานะ ดายังรักกัณฑ์อยู่นะ//



ผมนั่งนิ่ง ผมไม่รู้ว่าพี่กัณฑ์คุยกับพี่ดารินเพราะประชดผมหรือเพราะพวกเขาทั้งสองอยากกลับมารักกันอีกครั้ง ผมที่ไม่สามารถเข้าไปดูข้อความก่อนหน้านี้ได้เพราะโทรศัพท์พี่เขาก็ตั้งรหัสล็อคไว้เช่นกันข้อความที่พี่ดารินส่งมาเมื่อครู่มันยังก้องใส่หูผมไม่หายเสียที




ยังรักกัณฑ์...รักแล้วทิ้งไปทำไมล่ะวะ!!




ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์ก็ได้แต่หัวเสียอยู่กับตัวเอง คำถามในหัวตีกันไปมายุ่งเหยิงไปหมด อีกความคิดหนึ่งผมควรที่จะปล่อยพี่เขาไปใช่ไหม ส่วนอีกด้านมันแย้งเหลือเกินว่าไม่ได้พี่กัณฑ์เป็นของผมแล้ว เมื่อก่อนคิดว่าพอพี่มันเบื่อทิ้งผมไปก็คงไม่เป็นอะไรแต่ตอนนี้ใจของผมมันทรยศผมไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าเกิดพวกพี่เขากลับมารักกันจริงผมที่เป็นผู้ชายไม่สามารถมีลูกได้ ไม่สามารถให้ครอบครัวที่สมบูรณ์แบบได้อย่างที่พี่ดารินให้กับพี่กัณฑ์ได้ ผมก็ควรปล่อยพี่เขาไปใช่ไหม...แต่ทำไมอีกใจผมถึงรั้งรอบอกว่าไม่อยากปล่อยพี่เขาไป



ไม่อยากเสียพี่ไป...



แหมะ...



น้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความคิดวิตกของพระราม



แกร๊ก




เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นผมจึงรีบลุกขึ้นหลบหน้าอีกฝ่าย เดินเข้าไปยังห้องแต่งตัว ผมก้มหน้าหงุดคว้าเสื้อกับกางเกงชุดนิสิตขึ้นมาสวมใส่พร้อมกับหาผ้าแถวๆ นั้นขึ้นมาเช็ดน้ำตา ก่อนจะดูดวงตาที่ไม่แดงมากนัก ผมจึงหลับตาถี่ๆ เพื่อให้ดวงหน้ามันเป็นปกติ



“พี่กัณฑ์ครับ...”



“หืม...” เป็นคำขานรับที่ผิดปกติมากๆ ซึ่งผมก็ไม่คุ้นชิน พี่กัณฑ์แค่ขานรับแล้วก็ไม่พูดอะไรอีกเลย



“....”



ผมที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไปก็เลือกที่จะเดินลงไปยังใต้คอนโดเพื่อหารถนั่งไปมอเอง ไม่อยากให้พี่มันรำคาญผมไปมากกว่านี้



“จะไปไหน...” ทศกัณฑ์เสียงเข้มเมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าที่แต่งตัวเสร็จแล้วกำลังจะเดินออกจากห้องไป



“ผมจะไปมอครับ”



“เดี๋ยวกูไปส่ง” ทศกัณฑ์พูดจบก็เดินเข้าไปยังห้องแต่งตัว



อย่างน้อยพี่เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้ผมหารถไปมหาลัยเอง



ตลอดการเดินทางพี่กัณฑ์นิ่งเงียบมาก พี่เขาเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าตึกคณะเพื่อส่งผมลง



“พี่...ยะ...เย็นนี้พี่มารับผมใช่ไหมครับ” พระรามถามออกไปอย่างไม่เต็มเสียงเพราะกลัวคำตอบของอีกฝ่าย




“เย็นนี้มึงให้ไอ้มานหรือไอ้เต้ไปส่งมึงที่คอนโดแล้วกันวันนี้กูต้องเคลียร์งานที่ผับ” แล้วทำไมไม่ให้ผมไปนอนค้างที่ผับเหมือนทุกที คำถามนี้มันวนอยู่ในหัวผมไม่หยุด




“เอ่อ...ครับ” ผมลงมาจากรถ ไม่มีแม้แต่คำที่จะฉุดรั้งเหมือนทุกทีที่ผ่านมา เมื่อผมปิดประตูเสร็จพี่เขาก็รีบขับรถออกไปโดยไม่ลดกระจกมากล่าวลากันแม้แต่น้อย




ข้อความที่ที่ดารินนัดกันทำให้ผมกังวล กลัว ระแวงไปหมด ไม่ใช่ไม่เชื่อใจแต่พี่เขาทำให้ผมคิดแบบนั้นจริงๆ



“เฮ้ย!! มึงเป็นไรหน้าเครียดจังวะ” ไอ้เต้เอ่ยขึ้นเมื่อผมเดินเข้ามานั่งรออาจารย์มาบรรยาย



“อืม มึงเป็นไรของมึง” มานเสริมขึ้น



“ก็...”



“มึงทะเลาะกับพี่กัณฑ์หรือเปล่า” ไอ้มานถามผม มันจ้องหน้าผมก่อนจะถอนหายใจเหมือนคนรู้ทัน



“ก็...ประมาณนั้น” ผมจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้พวกมันฟัง




“ไอ้สัสราม!! มึงอ่ะผิดถ้ากูเป็นพี่กัณฑ์กูก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันแหละวะที่แฟนเราแอบไปคุยกับคนอื่นถึงมึงจะบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเขาก็ตาม” เมื่อไอ้เต้ฟังเสร็จก็โวยวายใส่ผมเสียงดัง ผมฟังมันบ่นจนผมที่รู้สึกผิดอยู่แล้วยิ่งสำนึกขึ้นไปอีก




“เออ...มึงก็พอได้แล้วไอ้เต้ มึงดูหน้าไอ้รามจะร้องไห้อยู่แล้ว” มานผ่านปัญหาในช่วงนี้มาเยอะจึงรู้ดีจึงว่าเตือนเต้ให้หยุดเมื่อเห็นพระรามตาเริ่มแดง



“เอ่อ...กูขอโทษว่ะราม” เต้ที่เพิ่งคิดได้ว่าไม่ควรพูดเช่นนั้นจึงเอ่ยขอโทษเมื่อเห็นเพื่อนเสียใจ



“มึงไม่ต้องขอโทษกูหรอก มึงก็พูดถูก” พระรามกล่าวซ้ำเติมตนเองจนเพื่อนๆ ทั้งสองส่ายหัว



“มึงก็ง้อพี่เขาดิ ไม่ต้องทำหน้าเครียดขนาดนี้ก็ได้” มานเอ่ยปลอบเพื่อน



“ก็จะไม่ให้กูเครียดได้ไง”



“หืม...เครียดไรไหนบอกพวกกูมาดิ” เต้เอ่ยแทรกขึ้นมา



“ก็...กูไปเห็นแชทแฟนเก่าพี่กัณฑ์คุยนัดเจอกันวันนี้ว่ะ”



“เห้ย!! จริงดิ/อ้าว...เวรแล้ว” เต้กับมานเอ่ยขึ้นพร้อมกัน




“อืม...แล้ววันนี้พี่เขายังให้กูกลับไปนอนที่คอนโด ทุกทีพี่เขามีงานที่ผับก็จะลากกูไปนอนค้างที่ผับด้วย แต่วันนี้กลับทิ้งให้กูอยู่คอนโดคนเดียวและยังให้กูกลับเองด้วย มันผิดปกติว่ะ”



“มึงอย่าเพิ่งคิดมาก พี่เขาอาจไม่อยากให้มึงไปนอนที่ผับเพราะมันเสียงดังกลัวมึงลำบากรึเปล่า” ไอ้เต้แย้งขึ้น



“กูไม่รู้ว่ะ ตอนนี้กูระแวงไปหมด” ผมบอกกับพวกมัน



“ไอ้ราม กูว่ามึงรักพี่เขาจริงๆ แล้วว่ะ” มานที่จ้องมองพระรามก็นึกเห็นใจ แล้วทำไมเขาต้องนึกถึงเรื่องของตนเองด้วยวะ



“กู...ก็คิดว่างั้น...” พระรามเอื้อนเอ่ยพรึมพรำในคอ



“งั้นเพื่อความสบายใจของมึง เดี๋ยวพวกกูพามึงไปหาพี่กัณฑ์ที่ผับเอง มึงจะได้ไม่ต้องคิดมาก” มานเอ่ยบอกกับพระรามพร้อมตบบ่าเพื่อให้กำลังใจ



“ขอบคุณพวกมึงมากว่ะ” พระรามส่งยิ้มน้อยๆ ให้แก่เพื่อนทั้งสอง ซึ่งเป็นรอยยิ้มที่เพิ่งออกมาจากร่างบางเป็นครั้งแรกของรอบวัน




ช่วงเย็น




ตอนนี้พวกผมพากันลงมายังห้องสมุดขนาดใหญ่ พวกผมต่างพากันค้นคว้าข้อมูลเรื่องพืชที่สนใจ กว่าจะเลือกเรื่องที่สนใจก็เลยเวลาเกือบหกโมงเย็น



“นี่...พวกเราก็ไปส่งไอ้รามเถอะใกล้ค่ำแล้ว” เต้เอ่ยขึ้นหลังจากที่เดินออกมาจากห้องสมุด




“อืม” มานขานรับ




พวกผมพากันเดินมายังด้านหลังมหาลัยของผมเพื่อเดินไปยังผับของพี่กัณฑ์ พวกผมเอาเสื้อตัวนอกสวมทับปกปิดชุดนิสิต ก่อนจะพากันเดินเข้าไปในผับ การ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่เมื่อเห็นผมก็ไม่ได้กีดกันอะไรคงเพราะเห็นผมมากับพี่กัณฑ์บ่อยๆ ล่ะมั้งครับ



ผับที่เริ่มมีคนมากันบ้างแล้วแต่ก็ไม่ได้เยอะเหมือนช่วงดึกๆ ทำให้ผมมองหาคนได้ง่ายขึ้น



“มึงไม่ขึ้นไปหาพี่กัณฑ์บนห้องทำงานอ่ะ ยืนทำห่าไร พวกกูจะได้กลับกัน” มานที่เอ่ยบอกเพื่อนที่มัวแต่ยืนนิ่งไม่ขยับไปไหน




“พวกมึง...ไปเป็นเพื่อนกูก่อน...นะ” พระรามอ้อนหาคนไปเป็นเพื่อน เพราะกลัวโดนร่างสูงดุตนถ้าเกิดขึ้นไปคนเดียวอย่างน้อยสามหัวก็ยังดีกว่าหัวเดียว




“เออๆ ๆ เดินไปดิ” เต้และมานพูดพร้อมกัน




ทุกคนพากันเดินขึ้นไปยังชั้นสอง พระรามที่ถามพนักงานชั้นนี้ก็ทำให้รู้ว่าทศกัณฑ์ไม่ได้อยู่ที่ห้องทำงานแต่อยู่ในห้องวีไอพีกับพี่เมฑพี่นาคิน สงสัยจะพากันดื่มเหล้าตามเคย




ผมที่ลากไอ้เต้กับไอ้มานมายังห้องที่พนักงานบอกเมื่อครู่ ผมได้ยินเสียงพูดคุยกันดังออกมาจากในห้อง ประตูที่ปิดไม่สนิทผมจึงเปิดเดินเข้าไป ผมมองไปรอบๆ ห้องเห็นพี่เมฑที่กำลังมีสาวๆ นั่งตักอยู่ใกล้ส่วนถัดมาก็มีพี่นาคินนั่งชงเหล้าอยู่ ผมกวาดตาไปทั่วห้องก็ไม่เห็นพี่ทศกัณฑ์จึงเอ่ยถามพี่คิน



“เออ พี่คินครับพี่กัณฑ์อ่า” ผมยกมือไหว้ก่อนจะถาม



“อ้อ...เห็นว่าจะไปเคลียร์งานในห้องอ่ะ เดี๋ยวมันก็คงมา พวกพี่ก็นั่งรอมันอยู่เนี่ย”



“อ้อ...ครับ” แล้วทำไมพี่พนักงานถึงบอกว่าพี่กัณฑ์อยู่ที่นี่



“อ้าว...ไอ้ราม” พี่เมฑที่เพิ่งรู้สึกตัวว่ามีพวกผมเข้มาในห้อง พี่เมฑชะงักทันทีก่อนสายตามองเลยไปด้านข้างตัวผมที่มีไอ้มานยืนอยู่



“มึง...งั้นกูกลับก่อนนะ” มานเบี่ยงหน้ามาเอ่ยกับผมพร้อมทำสีหน้าเย็นชาออกมา



ผมรู้ได้ในทันทีว่ามันคงไม่ดีแน่ถ้าไอ้มานมันต้องมาเห็นภาพแบบนี้




“เออๆ ...ขอบใจพวกมึงมาก พวกมึงกลับไปก่อนเลย” ผมหันไปส่งซิกให้ไอ้เต้รู้ถึงสภาวะตึงเครียด ไอ้เต้พยักหน้ารับก่อนจะพาไอ้มานเดินออกไปจากห้อง




“เออ...งั้นผมไปหาพี่กัณฑ์ที่ห้องทำงานแล้วกันครับ” ผมหันไปบอกพี่คิน พี่คินพยักหน้ารับรู้ ก่อนที่ผมจะเดินออกไปผมยังเห็นพี่เมฑนั่งนิ่งค้างอยู่อย่างนั้น




ผมเดินไปถึงหน้าห้องทำงานของพี่กัณฑ์ก่อนบิดเปิดประตูเข้าไป แต่ภาพที่เห็นทำผมอยู่ในสภาวะนิ่งค้าง ภาพที่พี่กัณฑ์นอนพิงโซฟาใกล้โต๊ะทำงานพร้อมด้วยร่างของพี่ดารินนั่งคร่อมทับแม้เสื้อผ้าจะยังอยู่ครบแต่ก็มีสภาพยับเยินพอสมควรโดยที่สำคัญที่ทำให้น้ำตาของผมมันไหลออกมาไม่หยุดก็คือพี่เขาทั้งสองคนกำลังจูบกัน



“พะ...พี่กัณฑ์” เสียงพระรามเอ่ยแผ่วเบา




“ว๊าย!! ” ดารินกรีดร้องตกใจ ทำให้ทศกัณฑ์ที่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นก็ผละตัวออกจากดารินก่อนจะหันมามองพระรามที่ยืนนิ่งอยู่ตรงบานประตู



“ราม...เดี๋ยว!! รอกูก่อน” ทศกัณฑ์ที่เห็นพระรามวิ่งหนีตนจึงตะโกนเรียกด้วยความร้อนใจ



ทศกัณฑ์ที่กำลังจะวิ่งตามร่างบางไปก็ถูกดารินจับมือไว้เสียก่อน




“กัณฑ์คะ คือดาไม่ได้ตั้งใจ ดา...” ดารินที่แสร้งบีบน้ำตาเพื่อขอโทษอีกฝ่าย เธอมั่นใจว่ายังไงทศกัณฑ์ก็ต้องกลับมาหาตนอีกครั้ง เพราะทศกัณฑ์รักตนมาก




ปล่อยกู!!!! ” ทศกัณฑ์ตะคอกใส่ดารินก่อนจะสะบัดมืออย่างแรงทำให้ดารินล้มลงที่พื้นแต่แทนที่ทศกัณฑ์จะหันมาช่วยพยุงแต่กลับรีบวิ่งตามอีกคนไปโดยไม่แยแสร่างที่นั่งกระแทกพื้นอยู่แม้แต่นิดเดียว



“กรี๊ดดดด!!!!! ” ดารินแผดเสียงร้องจนแสบแก้วหูดังไปทั่วห้อง




****วันนี้ลงให้สองตอนนะคะ ไถ่โทษที่หายไปนานมากกกก กราบขอโทษอีกครั้ง ส่วนมีนักอ่านบางคนถามถึงคู่เมฑมาน รอไรท์แต่งเรื่องนี้จบก่อนนะคะเพราะไรท์จะแต่งแยกออกมาอีกเรื่องหนึ่ง ตอนหน้าต่อๆไปจะเริ่มไขปมคลั่งรักแล้วจร้า พี่กัณฑ์กับน้องรามในอดีตก็แซ่บนะ...อุ้ยยหลุดสปอยจนได้ อิอิ

ปล.ส่วนคนที่สงสัยเรื่องพี่กัณฑ์กับดารินว่ามาเจอกันได้อย่างไร รอเฉลยจากพี่กัณฑ์เขาค่ะ ส่วนพรุ่งนี้จะมาต่อให้อีกนร้า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 681 ครั้ง

1,228 ความคิดเห็น

  1. #1137 Live tang (@Best123456788) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 00:33
    A4 !!!
    #1137
    0
  2. #1065 Rew_David (@Dahae_Rew) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 23:28
    เปลี่ยนเป็นพี่เอสี่ได๋ไหมรามเปลี่ยนมารักกับพี่เอสี่แทนเริ่มไม่ชอบกัณฑ์แหละ
    #1065
    0
  3. #883 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 20:07
    เปลี่ยนกันง้อบ้าง
    #883
    0
  4. #867 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 16:26
    นังแม่มด
    #867
    0
  5. วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 15:42
    สงสารน้องงงงง
    #860
    0
  6. #841 Thanapaksorn (@Thanapaksorn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 03:58
    ต๊ายยยย ไรท์หัวใจทำด้วยอัลไรรรรร
    #841
    0
  7. #751 Cha' nok (@baimon200706) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 21:55
    กรี้ดสสสสสส มันมาม่าอีกแล้ว ฮือออ นว้องงสงสารร มาอยู่กับพี่มามาเร้วๆๆ ไม่ต้องแล้วกับคนแก่มาอยู่กับพี่ดีกว่า กิ้วๆ
    #751
    0
  8. #728 atom190023 (@atom190023) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 18:50
    เกลียดอีทศ
    #728
    0
  9. #681 Nong'Mhe~~~~ (@moko1998) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 22:37
    ยัยดา!!!!!!
    #681
    0
  10. วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 12:48
    Eดา ทำตัวต่ำมาก
    #657
    0
  11. #656 yaoburee (@yaoburee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 11:19
    สงสารพระราม
    #656
    0
  12. #654 Jing (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 09:52

    ถึงจะไม่ตั้งใจ แต่ก็ไม่ปัดป้อง ต้องรอจนน้องมาเจอเองงั้ยยยยยย อี๋

    #654
    0
  13. #653 Tzabuzabu (@Tzabuzabu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 08:43
    โกรธอิพี่เด้อออออ เดี๋ยวจะลักพาน้องมาอยู่กับเรา
    #653
    0
  14. #652 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 08:41
    สงสารพระราม พี่กัณฑ์รีบอธิบายมาเลย
    #652
    0
  15. #651 Hanami8686 (@Hanami8686) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 07:47
    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะไรท์ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #651
    0
  16. #650 04694 (@04694) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 06:39
    ไรท์เธอทิ้งเราไว้กลางทางอ่ะรู้ป่ะ
    #650
    0
  17. #649 • XCIIIXCVII • (@sasukeandsakura) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:38
    -*- อิพรี่!
    #649
    0
  18. #648 A2O9M8 (@AOM84) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 00:14
    ไรท์ เธอทิ้งเรากลางอากาศ!!!!!
    #648
    0
  19. #645 daodoy (@daodoy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:35

    ต่อเลยได้ไหม
    #645
    0
  20. #644 kaigishiro (@kaigishiro) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:03
    กลับมาต่อเลยนะะะะะะะะะะ!!!!!
    #644
    0
  21. #643 kaigishiro (@kaigishiro) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 23:03
    ไรท์!!!!!!!...ทำไมทรมานรีดอย่างนี้!!!!!!!
    #643
    0
  22. #642 jeanzzy19 (@jeanzzy19) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:51
    กรี๊ดดดด น้องรามใจเย็นๆลูก
    #642
    0
  23. #641 เต่าน้ำ (@nos-taw) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:34
    ตัดจบแบบนี้อีกแล้ว ฮื้อ
    #641
    0
  24. #639 kaykaifruitku (@kaykaifruitku) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:11

    บีบใจคนอ่านอย่างเรามากอ่ะ
    #639
    0
  25. #638 Thooppae (@Thooppae) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2561 / 22:01
    ดารินแกไปแล้วไปลับซิกลับมาทำไมน้องรามลูก
    #638
    0