กรรมสิทธิ์เถื่อนมาเฟีย

ตอนที่ 8 : 2(1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,086
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    15 ส.ค. 62

“ไม่มีอันตรายอะไรเกิดขึ้นกับหนูหรือแม็กซ์หรอกค่ะ” พูดแย้งเสียงอ่อน

“พ่อไม่อยากเสี่ยงที่จะสูญเสียลูกไปอีก”

“เรื่องนั้นมันเกิดขึ้นนานมากแล้วนะคะ หนูแทบจะจำมันไม่ได้แล้วด้วยซ้ำ”

อคิราห์โกหกที่บอกว่าจำไม่ได้ ทั้งที่จำเหตุการณ์นั้นได้ขึ้นใจแม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว

เด็กหญิงอคิราห์ถูกจับเป็นตัวประกันเพื่อเรียกร้องให้ทางการของสหรัฐฯ และท่านทูตชาร์ลทำตามความต้องการของกลุ่มกบฏในพม่า

เด็กหญิงถูกลักพาตัวออกจากบ้านในสถานกงสุลโดยกลุ่มชายฉกรรจ์ ทั้งหวาดกลัว ตื่นตระหนก ร้องไห้หาพ่อแม่ตลอดเวลา พวกกบฏคงจะรำคาญเสียงร้องไห้ของเด็กหญิงตัวน้อย หนึ่งในนั้นจึงใช้เศษผ้าอุดปากและขู่จะฆ่า ถ้าส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียว

เด็กหญิงถูกกักขังเกือบห้าวันก่อนที่จะมีคนมาช่วย ผู้เป็นแม่ร้องไห้โฮตอนที่เห็นหน้าลูกสาว ท่านทูตชาร์ลได้แต่ขบกรามแน่น กอดปลอบภรรยา แม้มันจะหนักหนาสาหัสสำหรับเด็กหญิงและครอบครัว แต่ทั้งสามก็สามารถผ่านเหตุการณ์ร้ายๆ นั้นมาได้

“แต่พ่อกับแม่ของลูกจะไม่มีวันลืม ลูกคือแก้วตาดวงใจของพ่อ และพ่อก็ไม่มีวันลืมความกลัวที่เห็นในนัยน์ตาของแม่ของลูกเลย”

“หนูรู้ค่ะ” เพราะเธอก็ไม่มีวันลืมมันเช่นกัน

“หลังจากฉลองคริสต์มาสแล้ว เราไปเยี่ยมแม่ของลูกกันดีไหม”

“ดีค่ะ หนูไม่ได้กลับบ้านเรานานแล้ว”

บ้านที่พูดถึงอยู่ที่วอชิงตัน ดี.ซี. บ้านทรงวิกตอเรียหลังใหญ่ที่บิดาได้รับเป็นมรดกเมื่อยี่ปีก่อน

“ลูกสบายดีนะ”

“สบายดีค่ะ”

“ถ้างั้นเอาไว้เจอกันคริสต์มาส พ่อขอคุยกับแม็กซ์หน่อย”

แม็กซ์เป็นหลานตาที่ชาร์ล แม็ทธิวรักหมดใจ ท่านไม่เคยถามถึงพ่อเด็กหรือสาเหตุที่เธอยกเลิกการแต่งงานกับนาธาน พ่อแค่อยู่ตรงนั้นในวันที่เธอต้องการพ่อและครอบครัวมากที่สุด

“ได้ค่ะ” เธอร้องเรียกลูกชายที่นั่งเล่นรถบังคับที่ได้จากมิสซิสธอร์นตันเมื่อวานมารับสาย

“สวัสดีครับคุณตา”

“สวัสดีแม็กซ์”

นิ้ง หน่อง นิ้ง หน่อง

“เดี๋ยวแม่ไปเปิดประตูนะ” ร้องบอกลูกชายที่กำลังคุยโทรศัพท์

นิ้ง หน่อง นิ้ง หน่อง

ร่างโปร่งเดินตรงไปยังประตูหน้าดูว่าใครคือแขกที่แวะมาเยือนแต่เช้า เจ้าของบ้านสาวเปิดประตูก็พบกับเซียนน่า มิลตัน กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ในเสื้อโอเวอร์โค้ตสีแดงสด

“สวัสดีเซียนน่า”

“สวัสดีเอลลี่ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม” เซียนน่าเอ่ยพลางปัดหิมะออกจากเสื้อโค้ตของตน อากาศในเดือนธันวาคมนี้ช่างหนาวจับจิตจับใจจริงๆ

“ได้สิจ๊ะ” อคิราห์หลีกทางให้กับคุณหมอสาวเดินเข้าบ้าน ก่อนจะเอ่ยถามตามมารยาทของเจ้าของบ้านที่ดีว่า“ชาหรือกาแฟ”

“ชา”

เจ้าของบ้านสาวจัดการชงชาให้ เซียนน่าเอื้อมมือมารับแก้วชาพร้อมพึมพำกล่าวขอบคุณ

“มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ถึงได้แวะมาแต่เช้า”

“ฉันเพิ่งออกเวรแล้วก็มีปัญหาเรื่องนอนไม่หลับเลยแวะมา เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”

คนฟังส่ายหน้า “ไม่จ้ะ เธอสามารถแวะมาที่นี่ได้ตลอดเวลา”

“ขอบคุณนะ”

“เซียนน่า มีอะไรที่เป็นกังวลจนทำให้นอนไม่หลับหรือเปล่า” เอ่ยถามเมื่อเห็นคุณหมอสาวมีท่าทางครุ่นคิดผิดปกติ ทั้งสองเป็นเพื่อนกันนับแต่เซียนน่าทำคลอดให้เธอเมื่อห้าปีก่อน

“คงเป็นเพราะการเปลี่ยนเวลาเข้าเวรมากกว่า ฉันยังไม่ชินสักทีทั้งที่ทำงานนี้มานานหลายปีแล้ว” คุณหมอสาวนึกถึงค่ำคืนวุ่นวาย

หญิงสาวที่พร้อมจะคลอดสามคน คนหนึ่งต้องทำการผ่าคลอด เธอเกือบจะเสียหนึ่งในคนไข้ไป เพราะเด็กไม่กลับตัว แล้วยังมีภาวะตกเลือดหลังคลอดอย่างรุนแรง แต่ในที่สุดเธอก็สามารถยื้อชีวิตคนไข้จากเงื้อมมือมัจจุราชไว้ได้

แต่งานไม่ใช่สิ่งที่รบกวนใจเธอ แต่เป็นภาพใบหน้าคมสันปรากฏขึ้นในใจ คนที่ไม่ชอบหน้าเธอ และคนที่เธอเหม็นขี้หน้ายิ่งกว่าอะไร แต่ก็ยังรู้สึกถึงแรงดึงดูดแบบแรงกล้าเหมือนแม่เหล็กคนละขั้วที่ดึงดูดเข้าหากัน

 “แล้วเมื่อคืนหนักหรือจ๊ะ” อคิราห์ชวนคุย

“มีคุณแม่ที่พร้อมจะคลอดสามคน หนึ่งในนั้นเด็กไม่กลับตัว และฉันจะต้องทำการผ่าตัดให้หล่อนอย่างเร่งด่วน แต่ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี”

ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่ใช่เรื่องงาน! แล้วเซียนน่าอารมณ์บูดเรื่องอะไร

“ฉันก็แน่ใจว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี เพราะเธอเป็นสูตินรีแพทย์หญิงที่เก่งสุดในละแวกนี้” เอ่ยชมจากใจจริง คนถูกชมผงกศีรษะรับ “เมื่อวานฉันเจอมิสซิสธอร์นตันที่ซูเปอร์มาร์เกตซาร่าห์เล่าว่าเธอไปช่วยทำคลอดแม่ม้าที่กำลังจะตกลูกที่ไร่”

“มันเป็นอะไรที่ผิดพลาดมากๆ ที่ฉันอยู่ที่นั่น ” คนพูดพูดใส่อารมณ์ 

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

60 ความคิดเห็น