รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 22 : อดีตที่ฝังใจ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,464
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 เม.ย. 64

  “ชู่ว เงียบซะ” จาเรดที่รับรู้ถึงความผิดปกติจับศีรษะเล็กๆ ซบกับอกกว้าง

         พู่กันพยายามกลั้นสะอื้น สองมือกำเสื้อยืดของคนตัวโตไว้แน่น

         มือหนาที่ลูบหัวเบาๆ ลูบแผ่นหลังบางขึ้นลงยกขึ้นประคองใบหน้าเรียวเล็ก ไล้มือไปบนแก้มเนียนใส ปลายนิ้วแกร่งเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน

         พู่กันเงยหน้าขึ้น ภาพที่เห็นคือภาพบิดาที่ยื่นมือออกมาพร้อมกับยิ้มอ่อนโยน          

         ‘แด๊ดมารับหนูแล้ว

         ‘ไปค่ะไป

         ‘แด๊ดรักหนูนะ

         ‘หนูก็รักแด๊ด

         ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวันนั้นหรือบิดาจะเป็นคนละโมบโลภมากเห็นแก่ตัวอย่างที่คนอื่นประณาม แต่เธอไม่เคยสงสัยในความรักของเขา

         จาเรดนั่งอึ้งเมื่อจู่ๆ เด็กสาวก็โผเข้ากอดร่างแกร่งแน่น

         ชายหนุ่มตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว  ถอนหายใจยาว นาทีต่อมาก็อุ้มกระเตงเด็กสาวเหมือนอุ้มเด็กเล็กๆ ออกจากห้องนั่งเล่นไปนั่งบนเก้าอี้ในห้องครัวเล็กๆ แต่ฟังก์ชันครบครันแบบครัวฝรั่ง

         “เฮ้! เป็นไรมากปะ เจ็บจนเพี้ยนหรือไง แล้วจะกอดอีกนานไหม? จะได้คิดค่าเสียเวลา”

         ความเย็นชา ห่างเหินในน้ำเสียงของคนพูดแทรกเข้ามาในโสตประสาท

         ดวงตาเรียวโตสีเฮเซิลกะพริบปริบๆ ตื่นจากฝันกลางวันหรือภวังค์ความคิด  จาเรดก็ไม่อาจรู้ได้

         พอได้สติ! พู่กันอ้าปากค้างหาเสียงตัวเองไม่เจอชั่วครู่ โอ๊ย! น่าขายหน้าชะมัด นี่เธอเผลอกระโดดกอดอีตายักษ์ขี้โมโหอีกแล้วหรือนี่

         ชิ! ทำเป็นหวงเนื้อหวงตัว น้ำเสียงถือตัวราวเจ้านายสูงศักดิ์จนน่าหมั่นไส้ หญิงสาวผละออกจากร่างแกร่ง แสร้งทำโมโหกลบเกลื่อนความเขิน

         “คุณแกล้งฉันใช่ไหม?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำกล่าวหา

         คำกล่าวหาของเด็กสาวทำให้จาเรดชักฉุน “มันเป็นอุบัติเหตุ จากที่ดูคงไม่ตายง่ายๆ หรอก”

         หยาบคาย หยาบกระด้างหาความอ่อนโยนสักนิดก็ไม่มี! พู่กันที่หน้างอง้ำสะบัดหน้าพรืด มือหนาจับขาเรียวเล็กยกขึ้น หญิงสาวที่ไม่ทันตั้งตัวเสียหลักเอื้อมมือไปคว้าจับขอบโต๊ะไว้แน่น จะชักเท้ากลับแต่มือแข็งปานคีมเหล็กจับเท้าเรียวเล็กเหมือนเท้าเด็กของเธอไว้แน่น

         “นิ่งๆ” เสียงดุกระด้างของหนุ่มเย็นชาทำให้คนถูกดุหน้ามุ่ย

         ดวงตาเรียวสีแซฟไฟร์มองประเมินบาดแผล “กล่องปฐมพยาบาลอยู่ที่ไหน”

         “ในตู้แขวนเหนือเคาน์เตอร์” บอกอย่างบูดบึ้ง

         ร่างสูงใหญ่ขยับลุกขึ้นยืนหมุนตัวเดินไปหยุดตรงเคาน์เตอร์ครัวไล่เปิดตู้แขวนเหนือเคาน์เตอร์จนเจอกล่องปฐมพยาบาลแล้วหันซ้ายหันขวาจนกระทั่งเจอกะละมังเล็กๆ จึงเดินไปหยิบมาลองน้ำแต่น้ำดันไม่ไหล โชคดีที่มีขวดน้ำดื่มขนาดหนึ่งลิตรอยู่หนึ่งแพ็ก

         พู่กันนั่งมองชายร่างสูงใหญ่เดินกลับไปกลับมาภายในห้องครัวเล็กๆ ทุกการเคลื่อนไหวของเขาช่างราบรื่น สง่างามและเป็นชายชาตรีอย่างยิ่ง

         จาเรดทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเด็กสาววางอุปกรณ์ทำแผลบนพื้นข้างๆ  มือหนาหยิบขวดน้ำมาหมุนเปิดฝา อีกมือจับเท้าข้างที่มีเศษแจกันฝังอยู่พลิกหงาย

         เศษแจกันที่ฝังอยู่ในฝ่าเท้าชวนให้หวาดเสียว ใบหน้าเรียวเล็กซีดเผือดเมื่อเห็นบาดแผลและเลือดสีแดงสดบนฝ่าเท้า

         จาเรดทำความสะอาดบาดแผลด้วยน้ำเปล่าเพื่อชะล้างสิ่งสกปรก

         พู่กันสูดปากหน้าเหยเกจากฤทธิ์ของไฮโดรเจนเปอร์ออกไซน์ จะชักเท้าหนีรอบสองแต่มือแข็งปานคีมเหล็กจับเท้าเรียวเล็กไว้แน่น มืออีกข้างก็จับกระชากเศษแจกันที่ฝังอยู่บนฝ่าเท้าเรียวเล็กออกอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้คนเจ็บตั้งตัว

         “โอ๊ย! เป็นซาดิสม์หรือไง ฮื่อเจ็บ”

         คนซาดิสม์ช้อนดวงตาเรียวคมดุขึ้นมอง “อย่ามาสำออย!

         เจ็บจริงๆ ไม่ได้สำออย! คนเจ็บเบะปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

         “อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ! ขี้เหร่อยู่แล้วยิ่งขี้เหร่ดูไม่ได้”

         โอ๊ยเกลียด! ปากหรือส้วมทำไมเน่าจัง

         พู่กันเมื่อเห็นเลือดสีแดงสดๆ ไหลทะลักออกจากบาดแผลก็หน้าซีดเผือด รู้สึกใจหวิวๆ เหมือนจะเป็นลม 

         จาเรดไม่รอช้าจับเท้าเรียวเล็กจุ่มลงในกะละมังล้างทำความสะอาดบาดแผลแล้วจับเท้าข้างนั้นยกวางบนหัวเข่า ซับให้แห้งด้วยผ้าขนหนูเบามือ ใส่ยาฆ่าเชื้อปิดปลาสเตอร์ยาให้ด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยน

         “เสร็จเรียบร้อยแล้ว อย่าให้แผลถูกน้ำ” หมอเถื่อนพูดสั่ง (ให้คำแนะนำ) ด้วยน้ำเสียงวางอำนาจแบบนายใหญ่พร้อมกับก้มเก็บอุปกรณ์ทำแผลใส่กล่อง

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น