รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 21 : อดีตที่ฝังใจ (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 เม.ย. 64

  “โอ๊ย!” พู่กันที่เหยียบเศษแจกันที่ตกแตกนิ่งงันไป

         พ่อของเธอเป็นนายธนาคาร แม่เคยเป็นดาราดังระดับซุปตาร์ของประเทศไทยหลังจากแต่งงาน ตั้งครรภ์ก็ออกจากวงการมายามาทำหน้าที่ภรรยาและแม่

         เสียงทะเลาะกันของพ่อกับแม่ทำให้เธอตื่นจากนิทรารมณ์อันแสนสุข นับแต่จำความได้สิ่งที่เธอเห็นจนชินตาคือพ่อรักและตามใจแม่มาก แม่อยากได้อะไรพ่อไม่เคยขัดทั้งยังเสาะหามาให้ เว้นแค่ดาวกับเดือน

         เกิดอะไรขึ้น?

         เด็กสาวเดินออกจากห้องนอนเดินตามเสียงทะเลาะไปเรื่องราวที่เธอจับใจความได้คือการยักยอกเงินจำนวนมหาศาล ลูกค้าที่โกรธเคือง

         เพล้ง!

         เสียงอะไรบางอย่างตกแตก พู่กันออกวิ่งกระชากประตูห้องเปิดผาง สิ่งที่เห็นภายในห้องนอนของบิดามารดาทำให้เด็กสาวชะงัก ยกมือขึ้นปิดปาก

         ดาวจรัส มารดาผู้งดงามของเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหินอ่อน แจกันดอกกุหลาบสีขาว ดอกไม้ที่มารดาชอบตกแตกกระจายเกลื่อนพื้นอยู่รอบๆ ร่าง

         “ไม่ ไม่ ไม่จริง” เด็กสาวส่ายหน้าไปมาเหมือนไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เห็น

         บิดาของเธอหันขวับมามอง สีหน้าน่ากลัวของเขาพลันอ่อนโยน

         พู่กัน ลูกรัก

         ‘แด๊ดเกิดอะไรขึ้น

         ซอเยอร์ ไวลเดอร์เดินตรงเข้ามาหาลูกสาวที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของเขา

         ‘แด๊ดไม่มีเวลาอธิบาย เราต้องไปกันแล้ว

         ไปไหนคะ

         ไปอยู่ในที่ที่ปลอดภัยซอเยอร์ยืนยันให้ลูกสาวตัวน้อยไปกับเขาจนกว่าเรื่องราวทุกอย่างจะได้รับการแก้ไข

         ‘หนูไม่ไปเด็กสาวสะบัดแขนเต็มแรง ก้าวเดินไปทรุดตัวนั่งข้างๆ ร่างที่นอนแน่นิ่งของมารดาบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

         ตามใจพูดจบบิดาก็หมุนตัวเดินจากไปอย่างรีบร้อน แล้วเธอก็ต้องอยู่โดดเดี่ยวเดียวดายตั้งแต่บัดนั้น

         แม่จ๋า เด็กสาวร้องเรียก แม่จ๋าซ้ำๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

         เธออยากได้ยินเสียงแม่ เสียงหัวเราะของท่านอีก

         เด็กสาวร้องไห้สะอึกสะอื้นปิ่มจะขาดใจ น้ำตาหยาดหยดลงบนร่างของมารดาที่นอนแน่นิ่งบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ

         เด็กสาวโน้มตัวลงไปโอบกอดร่างที่เริ่มเย็นของมารดาเพื่อให้ร่างกายของท่านอบอุ่น

         แม่จ๋ายังไม่ตาย? เด็กสาวใช้แขนเรียวเล็กช้อนร่างที่ยังงดงามของมารดาขึ้นนั่ง ปากก็ตะโกนสั่งราวคนบ้าเสียจริตให้แม่บ้านหรือคนงานโทรเรียกรถพยาบาลมาพาแม่ไปหาหมอ

         จาเรดก้าวยาวๆ เข้าไปทรุดตัวนั่งคุกเข่าข้างๆ เด็กสาวที่ใบหน้าขาวซีดราวกระดาษนั่งนิ่งเหมือนถูกสตาฟไว้

         เอ! หรือจะช็อกที่เห็นเลือด

         เขาส่งเสียงเรียกเด็กสาวซ้ำๆ เอื้อมมือหนาออกไป

         ชีวิตคนเราช่างเปราะบางนัก ความหวาดกลัว ความโดดเดี่ยวอ้างว้างหนาวเหน็บเข้าครอบงำพู่กัน แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงปลายนิ้วอบอุ่นที่ยื่นมาแตะตัว

         “อย่ามาแตะตัวฉัน อย่ามายุ่งกับฉัน” ตะโกนสั่งทั้งน้ำตา แล้วแขนแกร่งกำยำที่มีชีวิตก็โอบกอดร่างผอมบางแน่น

         “เป็นบ้า!” เสียงตะคอกไม่ทำให้ร่างบางหยุดดิ้นหรือกรีดร้อง

         “ปล่อยฉันนะ!” พู่กันพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่คนที่โอบกอดร่างบางไว้นั้นมีพละกำลังมากกว่ามาก

         มือน้อยทุบตีแขนกำยำที่โอบกอดร่างบางไว้แน่นราวคนบ้าเสียจริต แต่ไม่สามารถเป็นอิสระ

         พู่กันที่กรีดร้องจนเสียบแหบเสียงแห้งดิ้นรนขัดขืนจนเหนื่อยเงยหน้าขึ้นมองแต่อ่านความรู้สึกบนใบหน้าของเขาไม่ชัด เพราะน้ำตาและหูกำลังอื้ออึง

         “ชู่ว เงียบซะ” จาเรดที่รับรู้ถึงความผิดปกติจับศีรษะเล็กๆ ซบกับอกกว้าง

         พู่กันพยายามกลั้นสะอื้น สองมือกำเสื้อยืดของคนตัวโตไว้แน่น 

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น