รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 20 : ช่างจำเป็น! (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 เม.ย. 64

  เธอจะทำอย่างไรถ้าถูกไอ้ยักษ์ขี้เก๊กเครางามนี่จับกดปลุกปล้ำทำเมีย!

         แค่เห็นหน้าก็รู้ไปถึงไส้ติ่ง

         “เลิกมโน!” นิ้วแกร่งจิ้มหน้าผากนูนเนียนดันไปข้างหลังสามเซนติเมตร แล้วเทศนาเรื่องล็อกประตูบ้าน

         “เป็นปลาทองหรือไงถึงได้ขี้หลงขี้ลืมขนาดนี้”

         คนที่ตอนก่อนหน้าเคยถูกเปรียบเป็นเห็บหมา ตอนนี้ยังเปรียบเป็นปลาทองที่มีความจำสามวินาที ตอนหน้าจะถูกเปรียบเป็นตัวอะไรเนี่ย?

         พู่กันหน้ายุ่งเหมือนยุงตีกัน ปากยื่นยาวจนแทบแตะจมูก ยิ่งรู้ว่าเขาพูดถูกทุกประการยิ่งโมโหฮึดฮัดกับน้ำเสียงสั่งวางอำนาจ

         “ข่าวนะดูบ้างไหม? ถ้าโชคดีโจรผู้ร้ายก็แค่หยิบฉวยของมีค่า ถ้าโชคร้ายก็คงถูกข่มขืนแล้วฆ่าหมกส้วม กว่าจะมีคนมาเจอก็คงขึ้นอืดเหม็นเน่ายิ่งกว่าหมาเน่า”

         เทศนาสั่งสอนเก่งยิ่งกว่าพ่อเสียอีก!

         “เทศนาสั่งสอนจบยังคะแด๊ดดี้” เสียงหวานพูดประชด

         พลันหัวใจดวงน้อยเกิดอาการเจ็บปวดเมื่อจู่ๆ ก็คิดถึงพ่อแม่ ไม่มีสักวันในช่วงสี่ปีที่ผ่านมานี้ที่เธอไม่คิดถึงพวกท่าน เธอคิดถึง แม่จ๋าเหลือเกิน การสูญเสียมารดาสุดที่รักด้วยน้ำมือของบิดาบังเกิดเกล้าทำให้ครอบครัวที่แสนสุขพังทลายลง

         หลังจากเหตุการณ์เลวร้ายนั้นซอเยอร์ก็หนีออกนอกประเทศไปพร้อมเงินของลูกค้ากว่าห้าพันล้านดอลลาร์ เธอยังคงคิดถึง พ่อจ๋าไม่รู้ว่าพ่อจ๋ายังมีชีวิตอยู่หรือตาย! และอยากเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับมารดามันเป็นแค่อุบัติเหตุ

         จาเรดมองใบหน้าเศร้าสลด น้ำตาคลอหน่วยของยัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านแล้วถอนหายใจยาว

         ได้ยินมาว่าว่าพวกศิลปินมักเซนซิทีฟ (sensitive) รับรู้ความรู้สึกคนอื่นได้ไว แต่ไม่คิดว่าจะไวปานนี้

         “ดุแค่นี้ถึงกับน้ำตาคลอเลยหรือไงฮือ”

         พู่กันยกหลังมือป้ายน้ำตาลวกๆ ด้วยท่าทางแบบเด็กๆ “คุณมีธุระเร่งด่วนอะไรถึงได้บุกขึ้นมาถึงห้องนอนของฉันก็ว่ามา!

         “ป้าชมไว้วานให้ฉันมาซ่อมอะไรสักอย่างเกี่ยวกับน้ำๆ นี่ล่ะ”

         “อ้อ! ท่อน้ำประปาแตก” คนพูดเผ่นแผล็วลงจากเตียงวิ่งไปยังประตูห้อง มือเรียวจับลูกบิดทองเหลืองหมุนกระชากเปิดออกจะพาช่างซ่อมจำเป็นไปดูจุดตรงท่อประปาแตก

         จาเรดส่ายหน้าระอาแล้วเดินตามยัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านที่เปลี่ยนโหมดอารมณ์ได้ไวเหมือนกิ้งก่าเปลี่ยนสี

         พู่กันวิ่งลงบันไดไป

         เมื่อนึกถึงแจกันดอกไม้ที่ตกแตกได้จาเรดจะตะโกนเตือนแต่ช้าเกินไป

         “โอ๊ย!” พู่กันที่เหยียบเศษแจกันที่ตกแตกนิ่งงันไป

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น