รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 19 : ช่างจำเป็น! (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    7 เม.ย. 64

  ขาแกร่งเดินไปหยุดตรงหน้าภาพวาดใบหน้าของตัวเขาเอง มือหนาเอื้อมไปกระชากผ้าคลุมสีขาวออกจากภาพอื่นๆ

         ภาพของเขาไม่ใช่มีแค่ภาพเดียวแต่มีถึงสามภาพ คนที่โลกส่วนตัวสูงไม่ชอบให้ภาพของตัวเองปรากฏบนสื่อ แต่กำลังยืนจ้องภาพวาดของตัวเอง มันให้รู้สึกแปลกๆ อย่างไรไม่รู้

         “ยัยเด็กลามก!” มุมปากของจาเรดขยับยกยิ้ม  เอื้อมมือไปสัมผัสตัวอักษรพีดับเบิลยูบริเวณมุมล่างของภาพซึ่งน่าจะเป็นลายเซ็นของจิตรกร

         บังเอิญเหมือนหรือคืนคนคนเดียวกัน!

         จาเรดเดินไปหยุดตรงหน้าภาพที่พู่กันเพิ่งวาดเสร็จสมบูรณ์

         ภาพนี่มันเป็นหนึ่งในชุดภาพวาดลับๆ ของจิตรกรเอกชาวฝรั่งเศส โกลด โมเนต์ (Claude Monet)  หนึ่งในจิตรกรเอกของโลกนี่

         ภาพวาดของโมเนต์ราคาหลักร้อยล้านเหรียญมักอยู่ในคอลเลกชันสะสมส่วนตัวของมหาเศรษฐีหรือพิพิธภัณฑ์ชั้นนำระดับโลก

         แต่ทำไมมาอยู่ที่นี่ ยัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านนี่เป็นใครกันแน่!

         จาเรดยืนชื่นชมภาพวาดของโมเนต์ภายในห้องนอนแขกที่ถูกปรับเปลี่ยนให้เป็นห้องสตูดิโอครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะหมุนตัวเดินออกจากห้องสตูดิโอ ปิดประตูเบาๆ แล้วก้าวเดินไปหยุดตรงหน้าประตูห้องที่ปิดอยู่

         มือหนายกขึ้นทำท่าจะเคาะแต่ชะงักค้าง นาทีต่อมาจาเรดก็เอื้อมไปจับลูกบิดทองเหลืองมันวาวค่อยๆ หมุนเปิด ร่างสูงใหญ่เดินผ่านประตูเข้าไปภายในห้องนอนแล้วเดินไปหยุดยืนกอดอกมองเจ้าของห้องอยู่ข้างเตียง

         เจ้าของร่างผอมบางที่นอนหลับอุตุขยับตัว มือเรียวเล็กเปื้อนสีคว้านหาหมอนข้างมาเกาะกอดซุกซบ ถอนหายใจยาวอย่างเป็นสุข

         เด็กติดหมอนเน่า เขามองออกในทันที

         นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พินิจพิจารณายัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านในแสงอาทิตย์ ใบหน้าเรียวเล็ก คิ้วเรียวบางเหนือดวงตาเรียวโตเหมือนตากวางสาวระแวงไพรที่ตอนนี้หลับพริ้ม แพรขนตาหนายาวงอนทาบอยู่ในแก้มเนียนใสที่มีสีเปรอะเปื้อนไม่ได้เลอะแค่ที่แก้มแต่ยังเลอะตรงจมูกโด่งรั้น หลังใบหูขาวดูน่าขัน ริมฝีปากสีแดงระเรื่อเผยอน้อยๆ แล้วกำลังส่งเสียงกรน

         รูปลักษณ์ภายนอก ด้วยรูปร่างเล็กผอมบางราวไม้เสียบพริก สวมเสื้อผ้าเก่าๆ เปรอะเปื้อนสีอยู่เป็นนิจเหมือนเด็กอนาถา แต่วาดรูปเลียนแบบจิตรกรเอกของโลกได้ขนาดนี้ไม่น่าจะใช่เด็กสาวธรรมดาและห่างไกลจากคำว่า จิตรกรไส้แห้งมากโข

         พู่กันขยับตัวเหยียดแขนเพื่อบิดขี้เกียจหลังตื่นนอน อย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากแย้มยิ้มที่ได้พักผ่อนนอนหลับอย่างเต็มที่โดยที่ไม่มีฝันร้ายจากในอดีตคอยตามหลอกหลอน

         ดวงตาเรียวโตที่หลับพริ้มค่อยๆ ปรือขึ้น แล้วก็เบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกตกใจเมื่อปะกับใบหน้าผอมซูบรกครึ้มด้วยหนวดเครา ดวงตาเรียวคมกริบสีแซฟไฟร์เย็นชาปานไฟน้ำแข็งของนายแบบที่เธอแอบวาดภาพวาบหวิวมายืนมองเธอนอนอยู่ข้างเตียงอย่างใกล้ชิดด้วยสายตานิ่งๆ ไม่บ่งบอกอารมณ์

         หลอนโคตรโคตรหลอน!

         “เฮ้ย! คุณเข้ามาอยู่ในห้องนอนของฉันได้ยังไง”

         พู่กันขยับลุกถอยกรูไปตั้งหลังตรงหัวเตียงชักเข่าขึ้น ส่วนมือเรียวเล็กข้างหนึ่งขยุ้มเหนือหน้าอกข้างซ้ายที่เต้นระทึก

         “เดินเข้ามา” อีตายักษ์ขี้เก๊กเครางามตอบแบบกำปั้นทุบดิน

         เธอจะทำอย่างไรถ้าถูกไอ้ยักษ์ขี้เก๊กเครางามนี่จับกดปลุกปล้ำทำเมีย!

         แค่เห็นหน้าก็รู้ไปถึงไส้ติ่ง

         “เลิกมโน!” นิ้วแกร่งจิ้มหน้าผากนูนเนียนดันไปข้างหลังสามเซนติเมตร แล้วเทศนาเรื่องล็อกประตูบ้าน

         “เป็นปลาทองหรือไงถึงได้ขี้หลงขี้ลืมขนาดนี้”

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น