รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 18 : ช่างจำเป็น! (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,468
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 เม.ย. 64

    คนที่กำลังหงุดหงิดเพราะอดนอนร่างกายพร้อมซัตดาวน์สวมเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดแล้วเดินออกจากบ้านหลังน้อยไปดูมิเตอร์น้ำหน้าบ้านก็พบว่ามิเตอร์น้ำยังทำงานปกติเลยเดินลากสังขารกลับเข้าบ้านเดินสำรวจในที่สุดก็พบจุดที่ท่อประปาแตก

         ดีที่น้ำไม่ท่วมบ้าน!

         พู่กันเดินลากสังขารออกไปที่หน้าบ้านหมุนปิดสต๊อปวาล์วมิเตอร์น้ำแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้านหยิบสมาร์ตโฟนออกมาโทรหาเจ้าของบ้านเช่า

         ป้าชวนชมกับลุงทองเปลวไม่อยู่บ้านไปงานศพญาติที่ต่างจังหวัดอีกสองสามวันถึงจะกลับ แต่ป้าชวนชมบอกไม่ต้องเป็นกังวลเดี๋ยวแกจะโทรบอกช่างที่รู้จักมาซ่อมให้

         พู่กันที่เบลอจัดกล่าวขอบคุณ กดตัดสาย เดินลากสังขารที่เหนื่อยล้าขึ้นบันไดสู่ห้องนอนชั้นสองของบ้านแล้วทิ้งร่างบางลงบนเตียงทั้งที่เนื้อตัวเปรอะเปื้อนสี

         หญิงสาวเข้าสู่ห้วงนิทราอันแสนสุข ร่างกายชัตดาวน์ราวคอมพิวเตอร์ถูกถอดปลั๊ก

 

         จาเรดที่ได้รับการไว้วานมาจากป้าชวนชมให้มาซ่อมอะไรสักอย่าง ทั้งที่ไม่รู้ว่าต้องซ่อมอะไรเพราะสื่อสารกันไม่ค่อยเข้าใจ

         ‘Water…water’ ป้าชวนชมพูดย้ำๆ

         ปลายสายเกาหัวแกรกๆ ‘Sorry, I don’t clearly understand what you just said’ ถามกลับเป็นภาษาอังกฤษช้าๆ ชัดๆ

         ป้าชวนชมยังพยายามสื่อสารด้วยสกิลการพูดภาษาอังกฤษระดับเด็กอนุบาลแล้วยังพูดคำว่า ‘Plumber…Water Pipe’ ย้ำๆ

         ช่างจำเป็นเก็ตตอบออกไปด้วยมั่นใจว่า ‘Yes!’

         ยังไม่รู้หรอกว่าต้องซ่อมท่ออะไรตรงไหนแต่ที่แน่ๆ มันต้องเกี่ยวกับน้ำ

         ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อยืดเก่าย้วย กางเกงยีนขาดๆ รองเท้าผ้าใบโทรมๆ เดินมาหยุดตรงประตูรั้วบ้านของบ้าน ข้างๆ

         จาเรดมองหากริ่ง แล้วเอื้อมมือไปกดกริ่ง

         นิ่งหน่องนิ่งหน่อง

         เขายืนรอมองเข้าไปภายในบ้าน เอ! ไม่ได้ยิน หลับอยู่หรือไม่อยู่บ้าน

         นิ้วแกร่งเอื้อมไปกดกริ่งรัวๆ ไม่รู้ว่าใจร้อนหรือต้องการก่อกวนเจ้าของบ้าน

         เงียบกริบ! ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก ไม่พบการเคลื่อนไหวภายในบ้าน

         เอ! หรือยัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านจะซุ่มซ่ามสะดุดหกล้มหัวล้มฟาดพื้นตายไปแล้ว

         จาเรดมองซ้ายมองขวาก่อนจะปีนประตูรั้วเข้าไปภายในบ้านด้วยความคล่องแคล่วว่องไว เงียบกริบราวกับโจรย่องเบามืออาชีพ

         มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดหมุน!

         นอกจากซุ่มซ่ามแล้วยังสมองปลาทอง สะเพร่า ขี้หลงขี้ลืม ถ้าอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ๆ ป่านนี้คงถูกข่มขืนฆ่าหมกส้วมไปนานแล้ว

         ร่างสูงใหญ่เดินผ่านประตูเข้าไป ปิดประตูบ้านเบาๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องรับแขกแล้วออกเดินสำรวจชั้นล่าง ขาแกร่งที่ก้าวเดินสำรวจไม่ทันระวังลื่นล้ม

         โครม! เพล้ง!

         เสียงเก้าอี้ที่มือหนาพยายามคว้าจับหงายหลังล้มกระแทกพื้นพร้อมกับแจกันดอกไม้บนโต๊ะตกลงบนพื้นแตกกระจาย

         “Damm” จาเรดที่นอนหงายอยู่บนพื้นเปียกๆ โดยมีดอกกุหลาบสีขาวหล่นใส่ตัวและกระจายเกลื่อนอยู่รอบๆ ตัวสบถหยาบคาย

         ยัยเด็กเพี้ยนข้างบ้านวางแผนแกล้งเขาเพราะอยากเอาคืนใช่ไหม?

         ชายหนุ่มให้หงุดหงิดหัวเสียอารมณ์เดียวกันกับตอนถูกใช้เป็นไม้ม็อบถูกพื้น

         จาเรดใช้มือหนาปัดดอกกุหลาบสีขาวบนตัวทิ้ง วางทาบบนพื้นยันร่างขึ้นนั่ง ค่อยๆ ลุกยืนเต็มความสูงหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตรแล้วเอื้อมมือไปลูบก้นแน่นเพอร์เฟกต์ป้อยๆ

         ขาแกร่งก้าวขึ้นบันไดย่ำโครมๆ สู่ชั้นสอง จู่ๆ ก็มีผ้าสีขาวเปื้อนสีลอยออกมาจากห้องห้องหนึ่ง เขาก้มเก็บผ้าสีขาวบนพื้นขึ้นมาถือไว้ในมือ ขาแกร่งเดินไปหยุดตรงประตูบานนั้นแล้วชะงัก

         ใบหน้าผอมเรียวซูบตอบรกครึ้มด้วยหนวดเคราทำให้ดวงตาเรียวคมกริบสีแซฟไฟร์ยิ่งโดดเด่นมองจ้องตอบเขาเขม็ง

         ขาแกร่งเดินไปหยุดตรงหน้าภาพวาดใบหน้าของตัวเขาเอง มือหนาเอื้อมไปกระชากผ้าคลุมสีขาวออกจากภาพอื่นๆ

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น