รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 17 : ช่างจำเป็น! (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,591
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    5 เม.ย. 64

    หลายวันต่อมา

         พู่กันและอีตายักษ์ขี้เก๊กต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวกัน

         จิตรกรสาวหมกมุ่นอยู่กับการวาดภาพ มือเรียวเล็กเปื้อนสีสะบัด ละเลงสีจากปลายพู่กันลงบนผืนผ้าใบว่างเปล่าโดยไม่มีการสเก็ตช์หรือร่างภาพก่อนการวาด

         งานแบบนี้เลียนแบบยากแค่ลังเลหรือขยับมือผิดแค่นิดเดียว ภาพนี้ก็จะประกาศตัวของมันเองว่า ของก๊อบปี้ไม่ว่าจะเกรดไหน ปลอมก็คือปลอม

         ฉันต้องทำได้! พู่กันให้กำลังใจตัวเอง

         เด็กหญิงตัวน้อยผู้มีพรสวรรค์เริ่มวาดภาพได้ตั้งแต่ก่อนจะหัดพูด ขณะที่เด็กคนอื่นๆ งอแงและวิ่งเล่นซน เด็กหญิงพู่กันกลับจับพู่กันละเลงสีจนเนื้อตัวเปรอะเปื้อน

         จิตรกรสาวสะบัดมือข้างที่ถือพู่กันแต่งแต้มลายเส้นบนผืนผ้าใบไปตามความรู้สึก ใช้เกรียงปาดสีส่วนเกิน ใช้พู่กันเบอร์เล็กเก็บรายละเอียด เมื่อภาพวาดเสร็จสมบูรณ์เธอก็ทิ้งแขนข้างที่ถือพู่กันลงข้างลำตัว ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเอียงคอมองพินิจพิจารณาภาพวาดด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและว่างเปล่า

         พู่กันละสายตาจากภาพวาด มองออกไปทางหน้าต่าง พระจันทร์เสี้ยวกำลังจะลาลับขอบฟ้า พระอาทิตย์กำลังจะฉายแสงสีทองอมชมพูของวันใหม่

         จิตรกรสาวจุ่มพู่กันลงในกระป๋องน้ำมันสน หยิบพู่กันเบอร์หนึ่งและสีออกมาจากกล่อง เปิดฝาออกแรงบีบเบาๆ สีในปริมาณพอๆ กับเหรียญสตางค์แล้วจุ่มพู่กันลงในสี ตวัดมือเซ็นชื่อตรงมุมภาพวาดด้านล่างด้วยมือที่นิ่ง มั่นคง ลายเส้นจึงคมชัด

         สมบูรณ์แบบ!

         เหมือนไม่เหมือนไม่รู้! แต่ที่รู้คืองานจิตรกรรมมากกว่า สิบชิ้นที่เธอวาดขึ้นในช่วงสองปีที่ผ่านมาด้วยเทคนิคการปลอมขั้นเทพก๊อบเกรดพรีเมียมที่ถูกส่งเข้าตลาดมืดแล้วไปโผล่ที่งานประมูลงานศิลปะระดับโลก ตลาดซื้อขายงานศิลปะในพิพิธภัณฑ์ระดับโลกหรืออยู่ในคอลเลกชันสะสมส่วนตัวของมหาเศรษฐีผู้โชคดี (ร้าย)  ภาพวาดเหล่านั้นได้สร้างรายได้จำนวนมหาศาลพอๆ คนวาด (นายหน้า) กับสร้างความเสียหายต่อคนซื้อและผู้ที่เกี่ยวข้องอย่างประเมินค่าไม่ได้

         แต่คนซื้อคนไหนจะกล้าออกมาโวยวายหรือยอมรับว่าตัวเองโง่!’ ตาไม่ถึงซื้อผลงานปลอมของแท้ก๊อบเกรดพรีเมียมในราคาแพงลิบกัน

         จิตรกรสาวจุ่มพู่กันเบอร์หนึ่งลงในกระป๋องน้ำมันสน เก็บทำความสะอาดอุปกรณ์วาดภาพ ถอดผ้ากันเปื้อนที่เปรอะสารพัดสีไว้บนเสาแขวนตรงมุมห้อง ก่อนจะเอื้อมมือซ้ายไปบีบนวดแขนและบ่าไหล่ข้างขวาที่ปวดร้าว

         พู่กันหลับตาลงเพื่อพักสายตาที่เหนื่อยล้าชั่วครู่พลางหมุนศีรษะช้าๆ จากข้างหนึ่งไปข้างหนึ่ง มือยังขยับขึ้นลงตามแขนเรียวเล็กสู่ไหล่บาง ต้นคอไล่อาการปวดเมื่อยที่ต้องยืนเป็นเวลานานๆ      

         พอลืมตาขึ้นก็สานสบกับดวงตาเรียวคมกริบสีแซฟไฟร์ที่สุดแสนจะเย็นชา ไร้ความเมตตา

         พู่กันย่นจมูก แลบลิ้นใส่ภาพวาดทั้งที่รู้ว่ามันเป็นนิสัยเด็กๆ มือเรียวเล็กคันยิบๆ อยากเติมเขี้ยวยักษ์ใส่มุมปากของคนในภาพวาดที่ยืนทำเท่สวมแค่กางเกงยีนโชว์แผงอกกว้างนูนแน่น ไม่ได้มีแค่ภาพเดียวแต่มีถึงสามภาพในอิริยาบถแตกต่างกัน

         ภาพแรกมิสเตอร์ยักษ์ยืนหันหลัง ภาพที่สองโฟกัสแค่ใบหน้าและดวงตาเรียวสีแซฟไฟร์ ภาพที่สามมิสเตอร์ยักษ์สวมกางเกงยีน สวมเสื้อเชิ้ตที่ไม่ติดกระดุมเผยให้เห็นแผงอกกว้างนูนแน่น      

         เธอไม่ได้หื่นนะแล้วอย่ามองว่าเป็นภาพลามกอนาจารให้มองเป็นงานศิลปะ

         พู่กันหยิบผ้าสีขาวเปื้อนสีมาคลุมภาพของนายแบบที่จ้องมองเธอด้วยสายตาสู่รู้

         คนมโนเก่งถลึงตาดุๆ ให้ภาพวาดก่อนจะหมุนตัวลากสังขารที่อ่อนล้าเดินออกจากห้องสตูดิโอ ตั้งใจว่าจะไปอาบน้ำเตรียมเข้านอนแต่กลับพบว่าน้ำประปาไม่ไหล

         คนที่กำลังหงุดหงิดเพราะอดนอนร่างกายพร้อมซัตดาวน์สวมเสื้อผ้าที่เพิ่งถอดแล้วเดินออกจากบ้านหลังน้อยไปดูมิเตอร์น้ำหน้าบ้านก็พบว่ามิเตอร์น้ำยังทำงานปกติเลยเดินลากสังขารกลับเข้าบ้านเดินสำรวจในที่สุดก็พบจุดที่ท่อประปาแตก

         ดีที่น้ำไม่ท่วมบ้าน!

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น