รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 15 : หลอกผี…ผีหลอก! (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,785
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 เม.ย. 64

    คุณจะไปไหน

         “ก็ไปจัดการไล่ผู้บุกรุกน่ะสิ!

         พู่กันให้นึกสนุกอยาก หลอกผีนักล่าท้าผี

         สีหน้านิ่งๆ ติดจะดุของหนุ่มเย็นชาแต่แววตาของเขาที่มองจ้องเธอเขม็งคงคิดว่าเธอเป็นบ้าไม่ก็เพี้ยนขนาดหนัก

         พู่กันไม่ถือสา ริมฝีปากอิ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจดูไม่น่าไว้ใจในสายตาจาเรด

         “ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณ

         ร่างผอมบางก้าวมายืนขวางทาง ก้าวขามาข้างหน้า จาเรดเผลอก้าวถอยหลังหนีจนกระทั่งแผ่นหลังติดกับต้นไม้

         ทำไมเขาต้องถอยหนียัยเด็กเพี้ยนนี้ด้วยนะ!

         พู่กันทาบมือบนต้นไม้ด้านหลัง มองบน (ต้นไม้) แล้วจ้องมองเขาเขม็ง

         ฉันปีนต้นไม้ไม่เก่งคุณช่วยส่งฉันขึ้นไปที

         จาเรดพ่นลมหายใจพรืด แอบปีนเข้าบ้านคนอื่นแล้วยังมาขอให้เขาช่วยอีก มันน่าดีดกะโหลก

         ผู้ชายฉลาดๆ แบบเขาต้องปฏิเสธแล้วซิ่งหนี แต่ไม่รู้อะไรดลจิตดลใจทำให้จาเรดยื่นสองมือออกไปรวบเอวเล็กบางเอวเล็กขนาดสองมือโอบรอบ ไม่รู้เอาไส้ไปเก็บไว้ตรงไหน จาเรดคิดในใจพร้อมกับจับยกร่างบางขึ้น

         ว้าว! แข็งแรงจริงๆ พ่อคุณพ่อขนุนหนัง

         มือเรียวคว้ากิ่งไม้หมับ! เหนี่ยวตัวปีนขึ้นไปนั่งบนกิ่งมะม่วงไวปานวอกแล้วยังมีหน้าก้มลงมายิ้มตาหยีให้อีกแน่ะ

         “คุณปีนขึ้นขนุนต้นนั้นนะพอฉันพูดจบคุณก็ขย่มแรงๆ

         ชีวิตที่เงียบสงบอันน่าเบื่อของฉัน! จาเรดคร่ำครวญในใจ เดินไปยังต้นขนุนแล้วปีนขึ้นไปความคล่องแคล่วว่องไวปานวอก

         นักล่าท้าผีชายสองหญิงหนึ่งเดินถือไฟฉายกวาดไปรอบๆ บริเวณบ้านเรือนไทย

         เด็กหนุ่มคนที่ถือไฟฉายเดินนำหน้าท่าจะเป็นหัวโจ๊กเล่าประวัติบ้านเรือนไทยด้วยโทนเสียงเย็นๆ

         สายลมเย็นๆ ที่พัดผ่านต้องร่างทำให้นักล่าท้าผีทั้งสามรู้เย็นยะเยือกอย่างไรก็ไม่รู้

         หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อด้านหลังของเพื่อนหนุ่มขยุ้มแรงๆ เจ้าของเสื้อหันขวับมามอง         นะนั่นเสียอะไร ฉะฉันว่าเรากลับบ้านกันเถอะคนพูดยกมือขึ้นลูบขนแขนที่ลุกซู่

         “เสียงลม อย่าป๊อดน่า

         “อ่อนวะ! ถ้าจะกลับก็กลับไปคนเดียวเลยไป

         หญิงสาวคนเดียวในกลุ่มเมื่อถูกเพื่อนๆ พูดจาดูถูกก็กลัวเสียฟอร์มทำเป็นใจกล้าไม่กลัว เดินนำหน้าสองหนุ่ม

         “ใครกลัว! กลัวที่ไหน? ผีเผลอมีที่ไหนกัน”

         “อยากเจอผีโว้ย แน่จริงก็ออกมาเด้”

         สกิลปากหมาบวกสกิลใจกล้าก็มา! อยากเจอผีใช่ไหมเดี๋ยวแม่จัดให้หนักๆ !

         เสียงลูกมะม่วงหล่นดังตุบ!

         นักล่าท้าผีทั้งสามเงยหน้าขึ้นมองเห็นผีสาวผมยาวตัวขาวซีดหน้าตาเลอะมอมแมมนั่งห้อยขาอยู่เหนือศีรษะ แล้วยังผีชุดไทยสไบเขียวตาแดงก่ำ

         “มาหาใครจ๊ะ

         สิ้นเสียงถามยานคางต้นขนุนก็เขย่า ใบขนุนร่วงกราว

         หลอนโคตร! นักล่าท้าผีทั้งสามกรีดร้อง สองหนุ่มที่ปากดีบอกไม่กลัวร้องกรี๊ดแต๋วแตกวิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไปคนล่ะทิศล่ะทาง

         ผีขนุนเอ๊ย! จาเรดปีนต้นขนุนกลับลงมา กระโดดลงมายืนบนพื้นในช่วงท้าย ส่ายหน้าไปมาด้วยความระอาเด็กสาวต้นเรื่อง หลอกผีที่นั่งห้อยขาหัวเราะคิกคักอยู่บนกิ่งต้น

         แต่ชายหนุ่มยอมรับว่าเรื่อง หลอกผีนี้เป็นเรื่องสนุกอันดับหนึ่งจากเรื่องทั้งหมดที่เขาประสบพบเจอมาในหลายเดือน!

         จบอีเว้นท์….จาเรดหมุนตัวเดินบ่ายหน้าไปยังบ้านเรือนไทยโดยไม่สนใจเจ้าของเสียงใสที่ร้องเรียกให้ช่วย

         แขกไม่ได้รับเชิญทำไมเขาต้องช่วยเหลือด้วย!

         พู่กันที่นั่งห้อยขาสวยๆ อยู่บนกิ่งต้นมะม่วงสรรเสริญให้พรอีตายักษ์ขี้เก๊ก แต่ลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านต้องร่างบางแต่ใบมะม่วงไม่ขยับไหวแม้แต่ใบเดียวทำให้ขนที่หลังต้นคอหญิงสาวลุกซู่ พลันหางตาเห็นอะไรเขียวๆ ไม่ใช่ใบมะม่วงแต่เป็นชายสไบสีเขียวสะบัดพลิ้ว

         ฮื่อ! ขอให้ไอ้ยักษ์ขี้เก๊กตกนรกขุมที่ลึกที่สุด

         พู่กันที่ถือคติไม่เชื่อแต่อย่าลบหลู่เข่นเขี้ยวในใจ ยกสองมือพนมไหว้ปรกๆ แล้วค่อยๆ ยื่นสองมือที่สั่นน้อยๆ ออกไปโอบกอดรอบลำต้นต้นมะม่วง รูดไถลตัวลงไปเหมือนกับลิงค่างจนแขนขาเรียวเล็กรู้สึกแสบแต่ ณ เวลานั้นความเจ็บแสบจากแผลถลอกไปเท่าความกลัว พอเท้าเล็กแตะถึงพื้นเธอก็สวมวิญญาณนักวิ่งโอลิมปิก วิ่งสับขาหน้าตั้ง แหกปากตะโกนเสียงดังโหวกเหวก

         “ผีผีหลอก”

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น