รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 13 : สเปก สป๊าค (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,844
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    1 เม.ย. 64

     คนสองคนที่ต่างกันสุดขั้วเหมือนอยู่คนละโลก แต่เหมือนมีแรงดึงดูดแปลกๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสะดุด

         ที่ผ่านมาเธอรู้สึกไร้ตัวตน การต้องหนีจาก อดีตทำให้ต้องคอยเตือนตัวเองว่าการอยู่อย่างสันโดษโดดเดี่ยวเดียวดายเป็นสิ่งจำเป็น พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเธอรู้สึกขอบคุณแค่ไหนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ความกลัวยังคงที่ การต้องเหลียวมองข้างหลังด้วยความหวาดระแวงและพร้อมจะเผ่นหนีดูเหมือนเป็นสิ่งที่เธอเคยชินไปเสียแล้ว

         ชีวิตครอบครัวที่แสนสุขพังทลายทำให้โลกใบน้อยๆ ของเธอพลิกคว่ำแล้วยังต้องพลัดที่นาคาที่อยู่ระเห็จระเหเร่ร่อนทำให้พู่กันได้สร้างกำแพงขึ้นมาปกป้องหัวใจดวงน้อยที่เจ็บปวดและไม่ยอมให้ใครผ่านเข้าไปง่ายๆ

         เธอไม่ไม่มีปฏิสัมพันธ์ ผูกมิตรกับมนุษย์คนใดยกเว้นซานโดร คนไร้บ้านที่อาศัยอยู่ตามข้างถนน ลักษณะนิสัยเหมือนคนบ้ามากกว่าคนดีแต่ใครจะรู้ว่าเขาคืออัจฉริยะทางศิลปะผู้ยิ่งใหญ่ที่เธอยกให้เป็นอาจารย์

         ยัยหนูเธอแย่งที่ของฉัน ไป๊ไป ชิ่วๆ

         คนไม่ใช่น้องไก่กุ๊กๆ จะได้มาสะบัดมือไล่ชิ่วๆ

         ‘ไม่ไป! ไม่มีชื่อเขียนจองไว้เสียหน่อย ฉันมาถึงก่อนจะเรียกว่าแย่งที่ได้ยังไง

         เด็กสาวเถียงคอเป็นเอ็นพร้อมกับกวาดสายตามองชายร่างท้วม ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง สวมเสื้อผ้าเก่าขาดสกปรกมอมแมม รองเท้าเก่าๆ ขาดๆ ดูน่าเวทนา สงสารยิ่งนัก แต่เธอที่ไม่มีที่ไปต้องร่อนเร่เหมือนผีไม่มีศาลก็น่าสงสารพอกัน

         ‘คุณไม่มีบ้านเหรอ? ทำไมคุณมาอยู่ในที่แบบนี้ล่ะเด็กสาวเอ่ยถามเพื่อนร่วมชะตากรรมด้วยความสงสัย

         ‘จะว่ามีก็มี จะว่าไม่มีก็ไม่มี

         พูดเป็นปริศนา อะไรของเขาวะ! เด็กสาวยกมือขึ้นเกาหัวที่ไม่ได้สระมาสามวันแกรกๆ

         ไม่ว่าบ้านจะหลังเล็ก หลังใหญ่หรือข้างถนนที่ไหนอยู่แล้วอบอุ่นใจที่นั่นก็เรียกว่า บ้านว่าแต่เธอหนีออกจากบ้านใช่ไหม?

         ดวงตาเรียวโตสีเฮเซิลเบิกกว้าง รู้ได้ยังไง

         ชายไร้บ้านกวาดสายตามองเด็กสาวตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้าแล้วมองซ้ำ ถึงจะแต่งตัวดูอนาถาแต่หน้าตาผิวพรรณบอกให้รู้ว่าเป็นลูกผู้ดีมีเงิน มาอยู่ข้างถนนแบบนี้มันอันตรายนะกลับบ้านไปหาแม่ไป

         แม่จ๋า! เด็กสาวรู้สึกร้อนตรงหัวตา กะพริบตาถี่ๆ แล้วแหงนเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามค่ำคืน มองดวงดาวนับพันนับหมื่นดวงที่กะพริบพราวแสง มือเรียวกำเสื้อบริเวณหน้าอกข้างซ้ายกดเก็บความเศร้าไว้ข้างใน

         ‘ดูผิดแล้วล่ะ ฉันเป็นลูกกำพร้าไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน ไม่มีงานเลยต้องมาอยู่ข้างถนนนี่

         ชายไร้บ้านมองพินิจพิจารณาเด็กสาวเงียบๆ ด้วยท่าทีครุ่นคิด ไม่แน่ใจว่าเวทนาสงสารหรือว่าอะไรถึงยอมให้เด็กสาวนอนค้างคืนในที่ของเขา

         คืนนี้นอนนี่ก็ได้ แต่พรุ่งนี้ต้องไปนะ

         เด็กสาวรับปากรับคำแข็งขันตั้งใจจะจากไปในตอนเช้า คืนนั้นเด็กสาวนั่งสัปหงก หลับๆ ตื่นๆ เพราะความหวาดระแวง อากาศที่หนาวเย็นยามค่ำคืนบวกร่างกายที่อ่อนล้าทำให้เด็กสาวป่วยไข้ไม่สบาย

         ชายไร้บ้านออกไปหาข้าวหาน้ำหายามาให้กินแต่ปากก็เอาแต่พูดไล่ส่งแบบไม่รักษาน้ำใจ

         เด็กสาวดื้อตาใสไม่ยอมไป กล่าวขอบคุณชายไร้บ้านที่หาข้าวปลาหายามาให้กินแล้วรบเร้าเซ้าซี้ถามชื่อผู้มีพระคุณ

         ชื่อนั้นสำคัญไฉน

         ชายไร้บ้านพูดแค่นั้นก็ออกปากไล่เด็กสาวอีก

         หลังจากหายป่วยไข้เด็กสาวก็จากไป  พู่กันเดินเตะฝุ่นหางานและได้ทำพาร์ทไทม์ที่ร้านสปาแอนด์เพ็ทช้อป หลังเลิกงานก็แวะร้านสะดวกซื้อซื้ออาหารน้ำขนมมาฝากชายไร้บ้าน คอยวอแว รบเร้าเซ้าซี้ถามนั่นนี่ไม่หยุดปาก

         คุณก็คงไม่มีเงินไม่ต่างจากฉันเด็กสาวเบะปากมองมาด้วยสายตาดูแคลน

         เฮอะ! นังหนูน้อยอย่ามาดูถูกหรือสงสารฉัน ฉันมีสองมือและนี่ คนพูดชี้ไปที่ศีรษะของตัวเองแล้วมองด้วยสายตาสมเพช เวทนา เอาตัวเองให้รอดเถอะ

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น