รักลับๆ ฉบับมาเฟีย (Re-UP)

ตอนที่ 12 : สเปก สป๊าค (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,947
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    31 มี.ค. 64

         แต่จากความใกล้ชิดแบบแทบจะสิงร่างเนื้อตัวแข็งกระด้างแต่อุ่นจนร้อนราวกับเตาเผา พู่กันก็ให้ใจชื้นแน่ใจว่าเป็นคนไม่ใช่ผี

         หลังจากหายจากตกตะลึง ตื่นตกใจหญิงสาวก็ลืมตาที่หลับปี๋ขึ้นข้างหนึ่งตามด้วยอีกข้าง ถึงจะมืดสลัวเพราะเป็นเวลาโพล้เพล้แต่พู่กันก็เห็นแววแปลกใจ ไม่คาดคิดแวบหนึ่งในดวงตาเรียวคมกริบสีแซฟไฟร์ที่เย็นชาปานไฟน้ำแข็ง ไร้ความอ่อนโยน

         บอกเลยโมเมนต์ฟินๆ ตาจ้องตาแล้วทุกอย่างหยุดนิ่งเหมือนในนิยายหรือละครน่ะ มันไม่มี! ไม่สเปก ไม่สป๊าคด้วยเพราะชีวิตจริงไม่ใช่ละคร

         โอ๊ย! เจ็บ มึนหัว คนอะไรหัวแข็งชะมัด เลือดกบปากคงกินน้ำพริกไม่ได้อีกหลายวัน ที่สำคัญ ตูจะติดโควิด-19 ไหมวะ?’

         พู่กันให้หวั่นวิตก แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายร่างสูงใหญ่หน้าดุกระด้างโคตรอันตรายที่อุ้มกระเตงเหมือนเธอเป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ น่ากลัวกว่าเชื้อโรคร้ายร้อยเท่า

         มือเรียวที่จับไหล่กว้างบึกบึนแน่นค่อยๆ คลายออกแล้วยกขึ้นจับหน้าผากนูนเนียน

         ‘แค่โน ดีว่าไม่หัวร้างคางแตก แต่ปากแตกนี่สิ! หญิงสาวเม้มปากที่เจ็บแน่น สมองหมุนติ้วๆ ทำงานอย่างหนัก

         ชายหน้าตาน่ากลัวคนนี้อาจเป็นหนึ่งในกลุ่มคนร้ายที่กำลังตามล่าตัวเธอ

         ร่างผอมบางพลันตัวสั่นสะท้าน แต่ดวงตาเรียวโตเหมือนกวางสาวระแวงไพรสานสบกับดวงตาเรียวสีแซฟไฟร์เย็นชาคู่นั้นไม่อาจละสายตาได้เหมือนต้องมนตร์สะกด

         อะไรบางอย่างในดวงตาเรียวสีแซฟไฟร์คู่นั้นช่างให้ความคุ้นเคย แต่ส่วนประกอบอื่นๆ บนใบหน้าดูไม่คุ้นตา สมองน้อยๆ หมุนติ้วๆ ค้นหาความทรงจำพยายามนึกว่าเคยเจอชายคนนี้ที่ไหน

         เธอต้องจำชายร่างสูงใหญ่ที่มีท่าทีข่มขู่คุกคามแบบนี้ได้แน่

         จาเรดจ้องมองใบหน้าเรียวเล็กที่มีคราบเลอะ (สี) ติดตรงแก้มเนียนใสและจมูกโด่งรั้นเหมือนแมวคราว

         เป็นเด็กเป็นเล็กริอ่านเป็นขโมย! ดวงตาเรียวสีแซฟไฟร์หรี่ลงในท่าทีข่มขวัญ

         เหมือนแมวจ้องหนูที่โชคร้าย

         ขนหลังคอของพู่กันลุกชัน ความระมัดระวังภายในตัวส่งเสียงเตือน 

         ที่ผ่านมาเธอก่ออาชญากรรมทำเรื่องผิดกฎหมายมาไม่น้อย แต่ไม่ควรถูกจับได้กับอีแค่ปีนกำแพงรั้วเพราะขี้เกียจเดินอ้อม

         ความหวาดกลัวเข้าครอบงำจิตใจ ณ วินาทีนั้นหญิงสาวตัวเล็กที่ไร้ทางสู้แต่ไม่ยอมถูกรังแกง่ายๆ ตัดสินใจทำสิ่งเดียวที่คิดออก

         พู่กันใช้สองมือล็อกคอตัวอันตรายที่อุ้มกระเตงเธออยู่ อ้าปากแล้วกัดจมูกโด่งเป็นสันตรงแข็งแรงกะจะให้จมูกแหว่ง เลือดสาด แต่พลาดไปกัดปาก

         จาเรดร้องอ๊ากตอบโต้แบบคนทันกันใช้มือจี้เอวของเด็กสาวแบบไม่ปรานี

         พู่กันหลุดหัวเราะคิก นาทีต่อมาร่างผอมบางก็ถูกจับเหวี่ยงโยนลงบนพื้นดินแข็งๆ  

         ทำไมผู้ชายสมัยนี้มันถึงได้โหดแบบนี้ฟะ!

         จาเรดยกมือแตะริมฝีปากที่มีเลือดกบปาก “ตัวแสบ! ฤทธิ์มากนักนะยัยเด็กหัวขโมย” คนพูดบ้วนเลือดในปากทิ้งแล้วยกหลังมือเช็ดปาก

         พู่กันนอนตัวงอจุกแอ้กกองอยู่บนพื้นดินสกปรก เจ็บกายไม่เท่าไหร่แต่ให้เจ็บใจที่พ่ายแพ้ด้วยวิธีปัญญาอ่อน มือเรียวเล็กกอบกำดินสกปรกเต็มกำมือปาใส่หน้าไอ้ยักษ์โรคจิต ขยับลุกอย่างว่องไวกลับหันหลังวิ่งหนี

          แต่วิ่งได้แค่สามก้าว มือแข็งปานคีมเหล็กของจาเรดคว้าคอเสื้อยืดที่เก่าจนย้วยของเด็กสาวที่ใช้วิธีสกปรกเล่นงานเขาไว้ได้แล้วกระชากกลับมา

         “จับตัวได้แล้วยัยเด็กหัวขโมย” น้ำเสียงบ่งบอกถึงชัยชนะ “ลองทำร้ายร่างกายฉันอีกทีสิแล้วเธอจะรู้ว่านรกมีจริง” เสียงเย็นชากระซิบข่มขู่ข้างใบหูขาว

         พู่กันหันขวับกลับไปมอง ทำใจดีสู้เสือ สายตาจิตรกรพยายามแยกแสงเงา โครงหน้าเรียวยาวซูบตอบ โหนกแก้มสูง แนวสันกรามแกร่งรกครึ้มด้วยหนวดเคราบ่งบอกถึงความเข้มแข็งดุกระด้างไม่ปรานีใคร แต่ก็ดูโดดเดี่ยวสิ้นหวัง

         คนสองคนที่ต่างกันสุดขั้วเหมือนอยู่คนละโลก แต่เหมือนมีแรงดึงดูดแปลกๆ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นสะดุด

โหลดตอนพิเศษฟรี ที่นี่ > 

  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

56 ความคิดเห็น

  1. #56 mickynp01 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 31 มีนาคม 2564 / 18:30
    เหมือนเรื่องวนกลับไปกลับมา

    😵😵😵
    #56
    0
  2. #28 aranyaorchid (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 18:20
    ลองตอบดังๆว่าน้องสาว-ดูสักหน่อยสิ จะได้รู้ว่าเหล้าที่กินอยู่รสชาดจะเป็นแบบไหนแทน
    #28
    1
    • #28-1 (จากตอนที่ 12)
      9 กรกฎาคม 2563 / 08:06
      กลัวปากแตก คริๆๆ
      #28-1
  3. #4 aranyaorchid (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 18:35
    มาทำงานที่ใหม่แล้ว จะเจอกับอะไรอีกนะ
    #4
    0