หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 67 : อดีตที่หวนคืน (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    6 มี.ค. 64


หลายนาทีหลังจากนั้นลีออนจำใจผละจากจูบแสนหวานแล้วแนบหน้าผากกว้างกับหน้าผากนูนเนียน

         “ผมก็ชอบสิ่งที่เรากำลังทำ แต่เราต้องคุยกัน”

         ดุสิตาที่กำลังงงงันจากจูบหวนกลับคืนสู่ความมีสติ มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเขียวลึกลับน่าค้นหา เธอหลุบตาลงปกปิดความคิด ความรู้สึก พยายามต่อต้านทานแรงปรารถนาดำมืดที่ก่อตัวขึ้นภายใน

         ไม่อยากยอมรับว่าลีออน นิโคลัส โคลเซอร์ โบเซลลีคือสิ่งที่เธอโหยหา คือความเจ็บปวด เสียใจภาพเลือดสีแดงคล้ำที่ไหลลงมาตามเรียวขาแวบเข้ามาในหัว ความเจ็บปวดทางกายว่าสาหัสแล้ว แต่ความเจ็บปวดทางใจจากการถูกทรยศหักหลังนั้นสาหัสสากรรจ์กว่า

         แค่คิดก็ร้อนที่หัวตา คิดถึงเทวดา นางฟ้าตัวน้อย ได้แต่ทำบุญ ภาวนาให้ลูกไปอยู่ในภพภูมิที่ดีๆ ถ้าเป็นไปได้ก็ขอให้กลับมาเกิดเป็นลูกแม่อีก!

         แต่เธอต้องบ้าแน่ถ้ายอมให้คนสารเลว ไร้หัวใจกลับเข้ามาในชีวิตเธอนึกอยากฆ่าเขา ทำร้ายร่างกายเขาด้วยการตบ เตะ ต่อยอยากคว้าไอ้ที่มันเสนอหน้ามาบดเบียดหน้าท้องแบนราบของเธอบีบแรงๆ เพื่อสั่งสอนให้เข็ดหลาบ ไม่ก็ตัดให้เป็ดกิน!

         “ไม่คุย!” สาวสวยผลักร่างแกร่งแรงๆ แล้วหันไปเปิดประตูรถแต่มันติดล็อก “ปลดล็อก” กดเสียงต่ำบอก

         แต่คนถูกสั่งกลับทำในสิ่งตรงข้าม เขาสตาร์ตรถ เปลี่ยนเกียร์ เหยียบคันเร่ง รถสปอร์ตสีเทาเงินพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงแล่นออกจากลานจอดรถ

         “คุณคิดจะทำบ้าอะไรนะ” ถามด้วยน้ำเสียงบูดบึ้ง อารมณ์เดือดพล่านปานลาวาเดือด

         “คิดซะว่าโดนลักพาตัวแล้วกัน”

         พูดง่ายนะยะ แต่ขอโทษเธอไม่ได้ง่าย! “ปล่อยฉันลงจากรถนะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณจะทำแบบนี้ บ้าไปแล้วหรือเปล่า?

คนขับหันมามองเธอแวบหนึ่ง “บ้าก็เพราะคุณ”

“หยุดรถแล้วปล่อยฉันไปเดี๋ยวนี้”

“ยังไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันรู้เรื่อง”

“ฉันไม่อยากคุยกับคุณ” คนถูกลักพาตัวกลางวันแสกๆ ควานมือเข้าไปในกระเป๋าถือหาสมาร์ตโฟน “ฉันจะโทรแจ้งตำรวจว่าถูกคุณลักพาตัว”

ลีออนล่ะมือจากพวงมาลัยฉกแย่งสมาร์ตโฟนไปจากมือเรียวแบบไม่ให้เจ้าของตั้งตัวแล้วยัดไว้ในกระเป๋ากางเกงยีนส์

ดุสิตามองมือข้างที่เพิ่งถูกแย่งไปแบบไม่เชื่อสายตา หันขวับไปมองสารถีหนุ่มด้วยดวงตาวาววับราวแม่เสือ ถ้ามีปืนในกระเป๋าถือแม่จะยิงแสกหน้าให้

“นี่มันเกินจะทานทนแล้วนะ” น้ำเสียงที่บอกให้รู้ว่าเหลืออดของเธอ ความจงเกลียดจงชังของเธอ ไม่มีผลอะไรกับเขา เมื่อมองมือหนาที่กำพวงมาลัยแน่นและความเร็วรถที่เพิ่มขึ้นทำให้เธอได้สติและรู้สึกกลัวเป็นครั้งแรก!

“โอเค! คุยก็คุย แต่รีบหน่อยนะพอดีสามีฉันรออยู่ที่บ้าน”

ใบหน้าหล่อเหลาแปรเปลี่ยนเป็นดุกระด้าง ลีออนตั้งใจจะมาขอคืนดี ไม่ได้ตั้งใจจะลักพาตัวดุสิตา แต่อะไรๆ ไม่เป็นไปอย่างใจคิด

“ไหนเล่าเรื่องผัว เอ๊ย! สามีคุณให้ผัวคนแรกของคุณฟังหน่อยสิ” 


สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #52 tom247 (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 6 มีนาคม 2564 / 21:20
    ลีออนนี่ขอไม่เรียกว่าพระเอกได้ไหม ดูโรคจิตเหมาะอีเอเดียน่ามากดูโรคจิตด้วยกันทั้งคู่ ควรมีเด็กทะลุถุงมาเกิดด้วยกันมากๆ ช่วยกันเลี้ยงลูก จะได้ไม่มีรังควาญคนดีๆ เราเป็นดุสิตา จะกระโดดถีบยอดหน้า มอมเหล้ามันแล้วตัดยกพวง เอามาสับเป็นบะช่อ แล้วเอามาโปรยให้นกพิราบกิน
    #52
    2
    • #52-1 25142551(จากตอนที่ 67)
      7 มีนาคม 2564 / 09:04
      555 นึกภาพตามแล้วสยอง
      #52-1
    • #52-2 25142551(จากตอนที่ 67)
      7 มีนาคม 2564 / 09:04
      555 นึกภาพตามแล้วสยอง
      #52-2