หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 49 : Mistake (บทนำ 3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ก.พ. 64


“ลีออนอยู่หรือเปล่า?

         สาวผมบลอนด์มองสาวสวยเหมือนมองมดปลวกที่ทำให้รำคาญใจด้วยดวงตาสีเฮเซิล “เธอสินะที่ลีออนนอกใจฉันไปมีอะไรๆ ด้วย แต่เธอมันก็แค่ของเล่นค่าเวลา”

         คนที่กลายเป็นแค่ของเล่นค่าเวลายืนทำหน้านิ่ง เรียบเฉย ไม่ยอมเปิดเผยอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ความเจ็บปวด การทรยศหักหลังที่ทำให้หัวใจแตกสลาย ไม่ใช่สิ่งที่เธออยากให้คู่อริเห็น สิ่งที่เธอต้องการที่สุดในเวลานี้คืออยู่คนเดียวเงียบๆ คลานเข้าไปในที่มืดๆ แล้วร้องไห้ให้สาแก่ใจ

         “แล้วจำใส่สมองเอาไว้ว่าลีออนคือผู้ชายของฉัน ฉันคือโซล คืออีกครึ่งของเขา”

         ประตูห้องถูกกระแทกปิดใส่หน้าของนางแบบสาวที่กำลังช็อกยืนตัวแข็งทื่อเหมือนถูกสาป หลายนาทีผ่านไปร่างสูงระหงหมุนตัวแล้วเดินช้าๆ ไปตามทางเดินด้วยขาที่อ่อนเปลี้ย

         ลงลิฟต์ เดินออกจากอพาร์ตเม้นท์สู่อากาศหนาวเย็น เดินไปตามฟุตบาทเรื่อยๆ เพราะยังไม่อยากกลับห้องพักที่ว่างเปล่า ร่างสูงระหงเดินไปเรื่อยๆ จนสุดช่วงตึกเลี้ยวซ้ายตรงหัวมุมถนน

         ระหว่างเดินผ่านผู้คนมากมายหลากหลายเชื้อชาติ หลากหลายความฝันที่ใช้ชีวิตอย่างรีบเร่ง ไม่สนใจใครเพราะเวลาเป็นเงินเป็นทองก็ให้รู้สึกเดียวดาย

         ร่างสูงระหงเดินเลียบแม่น้ำที่ทอดยาวไปกับอาคารสูงระฟ้าที่สร้างจากเหล็กกล้าและกระจก มีเสียงแตรรถรัวๆ จากการจราจรคับคั่งเป็นแบล็กกาวน์

         สายลมหนาวผัดผ่านร่างขณะดุสิตาหยุดเดินเพื่อดูวิวของสะพานและแม่น้ำ จู่ๆ น้ำตาก็ไหล มือเรียวเผลอลูบท้องโดยอัตโนมัติ ให้สัญญากับลูกน้อยว่าถึงเธอจะไม่พร้อมต่อให้พ่อมันไม่รับผิดชอบ เธอก็เลี้ยงดูดูแลเจ้าตัวเล็กอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้!

         ดุสิตาไม่รู้ว่าตัวเองกลับถึงห้องพักได้อย่างไร? โชคดีที่ไม่ถูกมีดจ่อคอหอย ไม่โดนกระชากกระเป๋าและไม่มีใครพยายามขายยาเสพติดให้ขณะเดินผ่านย่านอันตราย น่ากลัวของนิวยอร์กที่ใครๆ คิดว่าศิวิไลซ์ เต็มไปด้วยแสงสีและไม่เคยหลับใหลนั่นมีมุมมืด เหมือนเหรียญที่มีสองด้านหรือมนุษย์ที่มีความซับซ้อน ไม่มีใครดีเลิศหรือชั่วร้ายสมบูรณ์แบบ

         พอปิดประตูล็อกห้องเรียบร้อยเจ้าของห้องสาวก็วิ่งพรวดไปที่ห้องน้ำ โก่งคออาเจียนแต่มีแค่น้ำลายเหนียวๆ ออกมา

         เมื่อท้องไส้ที่ปั่นป่วนสงบลงหญิงสาวก็บ้วนปาก ล้างหน้าแล้วเดินเซซังออกจากห้องน้ำตรงไปยังเตียง ปีนขึ้นไปนอน หลับตาลง

         เธอมันผู้หญิงหน้าโง่! ที่หลงรักลีออน โบเซลลีแบบหมดใจ รักหัวปักหัวปำ รักแบบหน้ามืดตามัว

         เวลาต้องการหาแรงบันดาลใจดุสิตามักจะนั่งซับเวย์ (Subway) ไปเซ็นทรัล พาร์กพื้นที่สีเขียวใจกลางมหานครแห่งนี้ ไปดูชีวิตผู้คนหลากหลายเชื้อชาติ ไปดูการแสดงต่างๆ อย่างการเล่นดนตรีแจ๊ส การเต้นรำ หรือการโชว์ร้องเพลง ฯลฯ สิ่งที่ได้พบเห็นกลายเป็นแพสชั่น (Passiom) ให้สู้ต่อไป

         ขณะนั่งปลีกวิเวกบนเก้าอี้ยาวใต้ต้นไม้ร่มรื่นมือเรียวขยับสเกตซ์ภาพบนสมุดสเกตซ์ก็ให้รู้สึกว่าถูกมองวินาทีแรกที่ได้สบกับดวงตาเรียวสีเขียวมรกตเหมือนโลกหยุดหมุน หัวใจเต้นเร็วแรง สายตาคมกล้าที่มองมาให้รู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่สวย เซ็กซี่ น่าปรารถนาที่สุดในโลก

         เธอลืมสิ่งที่ทำร่างสูงสง่าเดินมาหยุดตรงหน้าเธอ แนะนำตัวด้วยเสียงนุ่มทุ้ม เซ็กซี่

         ลีออน โบเซลลีเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ที่สะดุดตา ไม่หล่อ หน้าสวยเหมือนดารา นายแบบ เพราะใบหน้าเขามีเหลี่ยมมุมและดูกระด้างเกินกว่าจะเป็นเช่นนั้น แต่สะดุดตาอย่างแท้จริง มีอะไรบางอย่างดึงดูดสายตา (ใจ) คนมองในดวงตาสีเขียวประกายในดวงตาคู่นั้นมักจะเย็นชาและห่างเหิน ราวกับไม่มีความรู้สึกใดๆ เลย แต่เธอรู้ว่ามี!  

         มือหนาฉุดให้เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้

         จะไปไหน

         ไปหาอะไรสนุกๆ ทำกัน

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น