หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 48 : Mistake (บทนำ 2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    15 ก.พ. 64


การรอคอยช่างยาวนานเหมือนชั่วกัปชั่วกัลป์ในความรู้สึกของคนรอ

         ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุดลงผลปรากฏว่าสองขีด นางแบบสาวกรีดร้องลั่นห้องน้ำ ในใจยังมีคำถามมากมาย จะท้องไหม? แม่นยำหรือเปล่า? เชื่อได้กี่เปอร์เซ็นต์?

         มือเรียวคว้าถุงหยิบกล่องที่ตรวจครรภ์ที่เหลือขึ้นมาแกะแล้วทำการทดสอบ เมื่อผลทดสอบปรากฏขีดสิบขีด ร่างสูงระหงก็ทรุดนั่งแหมะลงบนพื้นห้องน้ำเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง อารมณ์หลากหลายประเดประดังเข้ามา

         งานในวงการกำลังรุ่งทั้งยังกำลังเรียนปีหนึ่ง ถ้าตั้งครรภ์จริงๆ ก็คงต้องหยุดเรียน หยุดทำงาน

         ความคิดเรื่องการทำแท้งแวบเข้ามาในหัว ถ้าทำก็เท่ากับว่าฆ่าชีวิตบริสุทธิ์ไปหนึ่งชีวิตทั้งที่ไม่ผิดอะไร? คนที่ผิดคือเธอ

         ร่างโปร่งระหงลุกขึ้นจากพื้นเดินเซซังออกจากห้องน้ำไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเลื่อนหารายชื่อ กดโทรออกแล้วยกขึ้นแนบใบหู

         “ขอโทษค่ะ เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ Sorry …

         มือเรียวลดโทรศัพท์ลงแล้วโทรอีกเบอร์ แต่ปลายสายบอกให้ฝากข้อความ

         ดุสิตาอยากร้องกรี๊ดไม่ก็ร้องไห้ออกมาให้สาแก่ใจเมื่อไม่สามารถติดต่อปลายสายได้

         นางแบบสาวเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้ากระเป๋าถือ คีย์การ์ดแล้วรีบร้อนออกจากห้องพัก เมื่อลงลิฟต์มาถึงชั้นล่าง รปภ.ในเครื่องแบบก็เอ่ยทัก

         “มิส. หน้าซีดๆ สบายดีหรือเปล่าครับ?

         “ค่ะ ช่วยเรียกแท็กซี่ให้ด้วยนะคะ”

         รปภ. ในเครื่องแบบเดินผละจากประตูไปเรียกแท็กซี่ให้สาวสวย

         ดุสิตากล่าวขอบคุณเบาๆ แล้วก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของแท็กซี่ ย่นจมูกเมื่อได้กลิ่นควันบุหรี่ ให้รู้สึกพะอืดพะอม คลื่นไส้อยากอาเจียน แต่พยายามข่มกลั้นอาการการนั้นไว้แล้วแจ้งจุดหมายปลายทาง

         “มิสหน้าซีดๆ ตัวสั่นๆ ไม่สบายหรือเปล่าครับ” คนขับแท็กซี่ซึ่งเป็นชายเอเชียวัยกลางคน หัวเถิก ลงพุงถามผู้โดยสารสาว

         “แค่หนาวน่ะค่ะ”          

         “ถ้างั้นผมเปิดฮีตเตอร์ให้แล้วกัน”      

         ลมอุ่นๆ ลอยมาปะทะร่างและใบหน้าคมสวย ระหว่างทางก็ครุ่นคิดหาทางออก

         ถึงจะท้องโดยไม่พร้อมแต่เรื่องทำแท้งไม่อยู่ในหัวอีกแล้ว มือเรียวเผลอลูบท้องโดยอัตโนมัติ ส่วนเรื่องเรียนเรื่องงานก็ให้รู้สึกเสียดาย แต่ก็ไม่ได้เสียใจอะไรขนาดนั้นคิดว่าหลังจากคลอดเบบี๋ค่อยกลับไปเรียน ไปทำงานใหม่ ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะทำได้อย่างที่คิดไหม? แต่คิดบวกก็ดีกว่าคิดลบ!

         เมื่อถึงจุดหมายปลายทางดุสิตาก็หยิบกระเป๋าสตางค์มาเปิดหยิบธนบัตรมูลค่าสูงที่เกินค่ารถและค่าทิปยื่นให้คนขับ ก่อนเปิดประตูก้าวขาเรียวยาวสีน้ำผึ้งสวยลงมายืนบนฟุตบาท

         อากาศหนาวเย็นที่พุ่งมาปะทะร่างทำให้นางแบบสาวรีบก้าวตามลูกบ้านคนหนึ่งเข้าไปในสู่ความอบอุ่นของล็อบบีของอพาร์ตเม้นท์

         ร่างโปร่งระหงเดินไปหยุดตรงหน้าลิฟต์ กดเรียกแล้วยืนรอ เมื่อประตูลิฟต์เลื่อนเปิดมีหนุ่มสาวคู่หนึ่งเดินออกมา เธอก้าวเข้าไปในลิฟต์ กดหมายเลขชั้นแล้วยืนพิงผนังสแตนเลส

         ติ๊ง! ประตูลิฟต์เลื่อนเปิด ร่างโปร่งระหงก้าวออกมาเดินไปตามโถงทางเดิน ผ่านประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะไปหยุดตรงประตูห้องห้องหนึ่ง

         ก๊อกก๊อก

         ดุสิตายืนรอครู่หนึ่งเมื่อไม่มีเสียงตอบรับก็ยกมือขึ้นเคาะประตูอีก

         ก๊อกก๊อก

         ประตูห้องเปิดออก ภาพผู้หญิงร่างผอมสูงผมสีบลอนด์ทองเป็นลอนสวย ตาสีเฮเซิลในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเดียวปรากฏกายขึ้น                       

         ผู้หญิงอีกคนของลีออนสินะ! ความเป็นอริอวลในอากาศ

         “มีธุระอะไร?” คนถามกวาดสายตามองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแล้วมองซ้ำเหมือนหาข้อเสีย แต่พบ….ใบหน้าสวยคมดูเก๋ หุ่นนาฬิกาทรายในชุดเสื้อยืดสีขาวพิมพ์ลายกราฟิก กางเกงสกินนี่สีดำ ทับด้วยแจ๊กเกตยีน รองเท้าบูตสั้นสีดำ

         “ลีออนอยู่หรือเปล่า?

         สาวผมบลอนด์มองสาวสวยเหมือนมองมดปลวกที่ทำให้รำคาญใจด้วยดวงตาสีเฮเซิล “เธอสินะที่ลีออนนอกใจฉันไปมีอะไรๆ ด้วย แต่เธอมันก็แค่ของเล่นค่าเวลา” 

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น