หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 4 : เจ้าสาวสิบแปด วิวาห์ไร้รัก เจ้าบ่าวไร้ใจ! (บทนำ) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,546
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    3 ม.ค. 64

“สวมแหวนให้เจ้าบ่าวสิ!” บาทหลวงแนะ เจ้าสาวหันไปรับแหวนปลอกมีดเรียบๆ มาสวมลงบนนิ้วของเจ้าบ่าว         บาทหลวงสูงวัยประกาศให้สองหนุ่มสาวเป็นสามีภรรยากันต่อหน้าแขกเหลื่อที่มาร่วมงาน

         “จูบเจ้าสาวได้”

         สิ้นเสียงประกาศเรือนร่างบางของเจ้าสาวก็ถูกแขนกำยำโอบประคอง ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มก้มลงมาใกล้วีรยากลั้นหายใจ ตัวเกร็งเมื่อลมหายใจของเจ้าบ่าวแผ่วเบาอบอุ่นขณะที่มันเป่ารดปากอิ่ม

         วีรยาแหงนหน้าขึ้น ชะงักเมื่อริมฝีปากหยักลึกก็สัมผัสริมฝีปากเธอสมองพลันขาวโพลน ว่างโหวง พร่าเลือน

         ความรู้สึกวาบหวามแล่นพล่านในกระแสเลือด สัมผัสจากมือหนารั้งร่างอรชรอ้อนแอ้นให้แนบชิดร่างแกร่งจนอากาศไม่สามารถผ่านได้ กลิ่นบุรุษเพศแท้ๆ อวลในจมูก ยั่วเย้าให้จิตใจกระเจิดกระเจิง

         มันเป็นจูบแรกที่แท้จริง! ให้ความเป็นผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วและไม่มีวันสงสัยในเรื่องนี้อีก

         เจ้าบ่าวค่อยๆ ผละออก เจ้าสาวปรือตาขึ้นมอง สองหนุ่มสาวสบตากันนิ่งนาน

         จิโอวานนี่มองเหมือนไม่เคยเห็นเธอมาก่อน

         วีรยากะพริบตาปริบๆ มองตาสามีที่ถูกต้องตามกฎหมายด้วยความงุนงงเพื่อค้นหาวี่แววของความรู้สึกบางอย่างในดวงตาเรียวสีอำพัน แต่มันกลับว่างเปล่า

         หญิงสาวนึกอยากยกแขนขึ้นกอดตัวเองเมื่อจู่ๆ ก็รู้สึกหนาวเหน็บ

          เมื่อบาทหลวงประกาศให้สองหนุ่มสาวเป็นสามีภรรยากัน ซาบีนก็ยกผ้าเช็ดหน้าสีขาวขอบลูกไม้ขึ้นซับหัวตาด้วยความปลาบปลื้มที่ลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝา

         ทำไมต้องเป็นวีรยา? เมื่อแปดปีก่อนซาบีนไปตรวจร่างกายประจำปีที่โรงพยาบาลแล้วได้ทำสร้อยข้อมือเพชรมูลค่ากว่าห้าล้านยูโร

         เมื่อตรวจเสร็จแล้วก็เดินออกจากโรงพยาบาลไปขึ้นรถที่คนขับi5ขับมารออยู่หน้าโรงพยาบาลเพื่อกลับบ้านระหว่างทางก็รู้ตัวว่าตัวเองทำสร้อยข้อมือเพชรหายจึงสั่งให้คนขับรถหยุดรถแล้วขับวนกลับไปยังโรงพยาบาลเพื่อกลับไปหาสร้อยข้อมือเพชร

         ซาบีนแจ้งเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลและได้รู้ว่ามีเด็กผู้หญิงเอเชียคนหนึ่งเก็บสร้อยข้อมือเพชรได้ ทั้งหมดเลยตรงไปยังที่ที่เด็กหญิงคนนั้นอยู่

         เมื่อไปถึงก็พบเด็กหญิงถือกระโถนให้คนป่วยบนเตียงที่กำลังโกงคออาเจียน มือน้อยอีกข้างยกมือลูบหลังไหล่ทำให้คนมองรู้เกิดความสงสาร

         เจ้าหน้าที่เล่าว่าหญิงที่กำลังอาเจียนป่วยเป็นโรคมะเร็ง รักษาด้วยคีโมและยา อาการข้างเคียงคือผมร่วง อาเจียน อ่อนเพลียไม่อยากอาหาร ฯลฯ

         เด็กหญิงวางกระโถนลงแล้วช่วยประคองแม่ที่ป่วยเพราะโรคร้ายลงนอน แล้วหยิบสิ่งที่ตนเก็บได้ขึ้นมาให้มารดาดู

         คนเป็นแม่ดูตกใจเมื่อเห็นสร้อยข้อมือเพชรราคาแพง “สร้อยนี้ไม่ใช่ของเราหนูควรเอาไปให้เจ้าหน้าที่ประกาศตามหาเจ้าของ ป่านนี้เจ้าของสร้อยคงทุกข์ใจไม่ก็กำลังลำบากเป็นอย่างมากที่ทำสร้อยสวยๆ แบบนี้หาย”

         “ค่ะแม่หนูจะไปให้เจ้าหน้าที่ให้คืนเจ้าของ”

         ซาบีนยืนฟังสองแม่ลูกคุยกัน ทั้งที่สองแม่ลูกดูยากจนและอาจไม่มีค่ารักษาพยาบาล แต่ก็ยังคิดที่จะคืนสร้อยข้อมือคืนให้เจ้าของ

         เธอเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยหยุดตรงปลายเตียงแล้วบอกสองแม่ลูกที่หันมามองตนว่าเธอเป็นเจ้าของสร้อยข้อมือเพชรและเสนอจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้คนเป็นแม่ทั้งหมดและจะอุปการะเด็กหญิงเป็นลูกบุญธรรม เพราะชอบที่เด็กหญิงมีความกตัญญูและมีความเอ็นดูเป็นการส่วนตัว

         แต่เด็กหญิงตอบกลับว่า หนูคิดว่าใครๆ ก็อยากมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมทั้งนั้นแหละค่ะ แต่หนูอยากอยู่ดูแลแม่

         ซาบีนประทับใจในคำตอบของเด็กหญิงและยื่นมือเข้าช่วยสองแม่ลูก แต่โชคร้ายที่ถึงจะมีเงินมากแค่ไหนก็ไม่อาจจะรักษาโรคร้ายได้ ไม่นานนักคนเป็นแม่ก็จากไปอย่างไม่ทรมานมากนัก

         ซาบีนช่วยจัดการเรื่องงานศพและรับอุปการะเด็กหญิงวีรยา รักและเอ็นดูเหมือนลูกหลาน

         วีรยา คอนเต้ เซเรตติกลายเป็นซินเดอเรลล่าในชั่วข้ามคืน ได้เลื่อนขั้นจากเด็กกำพร้ากลายเป็นเมียมหาเศรษฐี ทั้งยังเป็นที่รักและเอ็นดูของแม่สามีเป็นที่น่าอิจฉา ชีวิตช่างดูสวยหรูราวกับปูด้วยกลีบกุหลาบ มีสามีรูปหล่อ ร่ำรวยเงินทอง ทั้งยังชื่อ (เสีย) เสียง ย่างกรายไปที่ใดก็ได้รับการต้อนรับขับสู้ แต่ลับหลังกลับถูกเม้าท์ว่าเป็นนกน้อยในกรงทอง

         ส่วนสามีที่ใช้ชีวิตอยู่ที่อเมริกายังกิ๊กกั๊กกับสาวๆ สวยๆ หลายรายไม่ต่ำกว่าแปดคนซึ่งหนึ่งในนั้นเป็นดารา นางแบบสาวสุดเอ็กซ์ อีกคนก็ไม่ธรรมดาเลยเพราะเป็นแม่ม่ายไฟแรงสูงจนได้ฉายาจากหนุ่มๆ ว่า แม่เสือสาวเซ็กซ์จัด! นอกจากนี้ยังมีเซเลบริตี้สาวชื่อดังของแอลเอ เด็กเสิร์ฟร่านสวาท ดาวโป๊และผู้ประกาศข่าวชื่อดัง

         ห้าปีต่อมาในที่สุดวิวาห์ไร้รักกับสามีไร้ใจก็ได้สิ้นสุดลง

         วันเปิดพินัยกรรม

         วีรยาเดินไปนั่งบนเก้าอี้แถวหลังสุด ทนายความสูงวัย ร่างท้วมของตระกูลเซเรตติในชุดสูทสุดเนี้ยบกวาดสายตาภายใต้แว่นตากรอบหนาไปรอบๆ ห้องแล้วพยักหน้าให้อันเดรียลูกชายซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยฯ

         “มาทำไมยะ” แอนโทเนีย เซเรตติ เซนโตนีที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมาถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาปานน้ำแข็งบนขั้วโลกเหนือ

         “ฉันมาที่นี้เพราะซินญอร์บรูโน่ให้ฉันมา”

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น