หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 25 : สามีชัง! (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    23 ม.ค. 64

วันต่อมา

จิโอวานนี่ได้รับอนุญาตจากหมอเจ้าของไข้ให้กลับไปพักรักษาตัวต่อที่บ้านได้เมื่อรู้ว่าวีรยาจะกลับมิลานคนเจ็บจอมเอาแต่ใจก็แผลงฤทธิ์

“ผมไม่ต้องการพยาบาล ผมต้องการคุณ คนที่จะกลับบ้านไปอยู่กับผม คอยดูแล

“ฉันไม่ใช่พยาบาล และมีงานต้องทำอีกมากที่มิลาน”

“แต่คุณเป็นภรรยาผม คุณคอยดูแลแม่ผมก่อนท่านเสีย คุณจะปล่อยผมให้อยู่คนเดียวงั้นหรือ”

เมื่อเจอดราม่าของสามีวีรยาถึงกับพ่นลมหายใจพรืด คนเดียวที่ไหนบ้านตระกูลเซเรตติมีแม่บ้าน คนสวน บอดีการ์ดอยู่เต็มบ้าน

“ใช่สิ! ผมมันสามีชัง! จะตายไปต่อหน้าคุณก็คงจะไม่แคร์”

 คนเจ็บดราม่าจนวีรยาดูเหมือนภรรยาที่ใจร้าย ใจดำไปเลยในสายตาหมอ พยาบาลเมื่อถูกกดดันมากๆ เลยจำยอมตอบตกลงแบบงงๆ ระหว่างทางนั่งรถกลับบ้านหญิงสาวก็ตระหนักได้ว่าจิโอวานนี่คือผู้ควบคุมและเธอคือหุ่นเชิดที่เขาจะชักเชิดไปมา

เมื่อได้ทุกอย่างดั่งใจจิโอวานนี่ก็เลิกกดดัน ไม่ชวนคุยปล่อยให้ภรรยาครุ่นคิดสถานการณ์ระหว่างกันเงียบๆ จนกระทั่งถึงบ้าน

“คุณได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้วนะคะ” วีรยาหันไปมองสามีที่นอนอยู่บนเตียงขนาดคิงไซน์

“ยกเว้นคุณ ผม อยากได้คุณ”

คำพูดโจ่งครึ้มทำให้เกิดความปั่นป่วนในช่องท้อง ความร้อนแผ่รามจากลำคอสู่พวงแก้ม

วีรยาแสร้งทำหน้าดุ “จิโอ! เลิกพูดอะไรทะลึ่งๆ สองแง่สองง่ามเสียที”

ทำไมจะพูดไม่ได้ คุณเป็นภรรยาของผมเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าเซ็กซี่ แล้วการพูดเซ็กซี่เป็นการเล้าโลมคู่รักวิธีหนึ่ง

“ฉันไม่ชอบ”

เขาเกลียดคำว่าไม่! จริงๆ คนเจ็บเบ้ปาก หน้ามุ่ย “คิดว่าผมจะมีปัญญาทำอะไรคุณทั้งที่เจ็บอยู่แบบนี้งั้นหรือหรือถ้าคุณเป็นคนทำ

“จิโอ!” วีรยาแหว หน้าแดงก่ำ

“เอ๊ะ! หรือทำไม่เป็นเดี๋ยวผมสอนให้” คนหื่นมองใบหน้าน่ารักแดงจัดของภรรยาภายใต้สายตารุ่มร้อนของเขา

วีรยาถลึงตาดุๆ ให้สามีจอมหื่น ตลอดระยะเวลาเก้าปีที่แต่งงานกัน ห้าปีแรกเธอเหมือนนกน้อยในกรงทอง แต่ไร้ตัวตนเหมือนอากาศธาตุสำหรับสามี บางครั้งก็ให้รู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลกทั้งที่รอบกายเต็มไปด้วยคนมากมาย

สี่ปีต่อมาเมื่อคิดว่าได้รับอิสระที่จะทำอะไรๆ ตามใจตัวเอง ท่องเที่ยวไปในโลกกว้างค้นหาสิ่งที่ชอบ ได้ทำหรือลองทำกิจกรรมหลากหลาย แต่ความจริงคือกรงทองยังอยู่

เธอไม่อาจมองจิโอวานนี่แล้วไม่คิดถึงอิสรภาพได้!

“คิดอะไรอยู่หรือคาร่า มีอาร์!

คำถามของสามีทำให้วีรยาหลุดจากภวังค์ความคิด “คิดถึงคุณ ฉัน อนาคตและอิสรภาพ”

จิโอวานนี่เอื้อมมือออกไป วีรยามองอยู่อึดใจก่อนจะเอื้อมมือไปจับมือสามี นิ้วแกร่งสอดประสาทนิ้วเรียวแนบแน่น

“ผมรู้ว่าการเป็นภรรยาของผมไม่ง่าย คุณต้องดูแลแม่บริษัทและทุกอย่างในบ้าน ต้องรับมือกับบรรดาอาๆ และคำวิพากษ์วิจารณ์จากสังคมและสื่อซึ่งไม่ง่าย!

ใช่! มันไม่ง่ายเลย เธอจำต้องเชิดหน้า ฝืนยิ้มให้ทุกคนเหมือนคนโง่ ให้คนมองว่าสตรอง โนสน โนแคร์ ทั้งที่ข้างในอ่อนแอ

“คุณเป็นคนเก่ง มีความอดทนเป็นเลิศ มีความสามารถและเป็นคนดีกว่าผมมากก ถ้าคุณยังไม่มีใครและยังไม่สายเกินไปผมขอโอกาสอีกสักครั้งจะได้ไหม”

การยอมรับว่าเธอเก่ง มีความสามารถจากสามีเหมือนเธอได้รับการปลดปล่อยจากคำสบปรามาสที่ว่าเป็นลูกเป็ดขี้เหร่ ไม่มีความสามารถอะไรโดดเด่นที่ยังเป็นปมลึกๆ ในใจ

แต่เมื่อมองย้อนอดีตกลับไปทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นหรือทุกคนที่ผ่านเข้ามาได้หล่อหลอมเธอให้เป็นเธออย่างในทุกวันนี้

อย่าทิ้งจิโอนะ!’ คำสั่งเสียของแม่สามีดังก้องอยู่ในโสตประสาท

วีรยายิ้มหวานให้สามี “ค่ะ”


สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น