หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 24 : สามีชัง! (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    22 ม.ค. 64

“สมน้ำหน้า ใครใช้ให้คุณคว้าตัวฉันล่ะแบบไม่ทันตั้งตัวล่ะ”

ถ้าให้ตั้งตัวจะได้กอดไหม? คนเจ็บเบ้ปาก “ผมแค่

“แค่?” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้นเป็นเชิงถาม

“คิดถึง!” โหนกแก้มคนพูดขึ้นสีแดงระเรื่อ มันทำให้เธออยากหัวเราะขำ ถ้าไม่ได้รู้สึกประหม่า

 “จริงหรือคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อ

“จริง! เป็นแบบนี้มาสักพักล่ะ” บอกอย่างบูดเหมือนไม่ค่อยพอใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้

ช่องอกด้านซ้ายของวีรยาเกิดอาการแปรปรวน หัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นส่ำจนกลัวว่าสามีจะได้ยิน เธอก็คิดถึงเขาเหมือนกันจนไม่เป็นอันทำงาน!

ระหว่างที่ครุ่นคิด ใบหน้าหล่อเหลา คมเข้มก็โน้มเข้ามาใกล้ ลมหายใจของหญิงสาวหยุดชะงักในอกเมื่อลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากอิ่ม

ก่อนที่ริมฝีปากกระด้างจะสัมผัสปากอิ่ม วีรยาก็เบือนหน้าหนี

“ทานข้าวนะคะ เดี๋ยวจะได้กินยา”

ช่างแม่งเหอะ! เขาอยากกินเมียไม่ได้กินข้าว “ผมอยากจูบคุณ”

“ไม่ได้ค่ะ ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว”

“คุณไม่ยอมคุยเรื่องนี้เลยต่างหาก คุณแค่เอาแต่พูดคำว่าไม่ ไม่! ไม่!!” น้ำเสียงบ่งบอกความหงุดหงิดที่ถูกขัดใจ

“แล้วคุณไม่เข้าใจคำว่าไม่! ตรงไหนคะ” พูดเน้นคำว่า ไม่! หนักๆ อีกครั้ง

“คาร่า มีอาร์ คุณไม่มีเหตุผลเลย”

“ฉันมันผู้หญิงงี่เง่า ไร้เหตุผลใช่ไหม ถ้าใช่ก็มาหย่ากันเลยแล้วไปคบผู้ชายอย่างดิมิทรีดีไหม? กินกันเอง ชายกับชายคงเข้าอกเข้าใจกันดี” ท้าหย่าด้วยน้ำเสียงเย็นฉาปานน้ำแข็งขั้วโลกทั้งยังแนะให้ไปปลูกไม้ป่าเดียวกันกับดิมิทรีที่รูปร่างใหญ่พอๆ กัน ขืนทำคงได้ฟ้าผ่าตาย และนั้นทำให้จิโอวานนี่รุ่มร้อนดุจไฟเผ่า

“ผมไม่หย่า ไม่เอาผู้ชายและขอโทษที่พูดว่าคุณแบบนั้น ผมเองล่ะที่งี่เง่าไร้เหตุผล” คนงี่เง่า ไร้เหตุผลโอบแขนกำยำรอบร่างบางแน่นแม่แล้วซุกศีรษะกับอกอิ่ม ถือโอกาสสูดกลิ่นกายสาวเข้าปอดลึกๆ

กลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวของเธออวลอยู่ในจมูกเขา เร่งเร้าให้อุณหภูมิในกายหนุ่มร้อนฉ่า

คนถูกหอมตรงนั้น….หน้าแดงจัด ไม่กล้าผลักศีรษะคนเจ็บที่ซุกซบตรงอกอิ่ม เพราะถือเรื่องศีรษะเป็นของสูง

“ผมไม่หย่า!

“ไม่หย่าก็ไม่หย่า แต่ฉันขอเวลาคิดอีกหนึ่งเดือน” วีรยาถือโอกาสยืดเวลาประหารชีวิตออกไป

หนึ่งเดือนได้ลงแดงตาย! แต่เมื่อเห็นท่าทางเอาจริงของภรรยาตัวเล็กก็ไม่กล้าหือ!

“หนึ่งเดือนก็หนึ่งเดือนแต่หักลบกับหนึ่งสัปดาห์ที่คุณหายหัวไปไม่มาดูดำดูดีผมเหลือสามสัปดาห์แล้วกัน”

แบบนี้ก็ได้เหรอ? คนฟังอ้าปากค้างเมื่อถูกสามีจอมหื่นต่อรองแบบหน้าเลือด เอาแต่ใจตัวเองแบบสุดๆ “ฉันโทรมาถามอาการคุณทุกวัน” ถูกสามีพูดจาข่มขู่ (สั่งให้มาหา) เมื่อรู้ว่าข่มขู่ไม่ได้ก็เปลี่ยนกลยุทธ์เริ่มอุทธรณ์ พูดอ่อยสารพัด

“มันไม่เหมือนกับการเจอหน้ากันนี่ ผมคิดถึงอยากเจอ” จิโอวานนี่บอกให้ตัวเองใจเย็นๆ ขืนทำอะไรบุ่มบ่ามเขาอาจจะเสียเธอไป….อีกไม่นานเธอจะต้องเป็นของเขา เมื่อถึงเวลานั้นค่อยตะปบกิน

คิดถึงอยากเจอ โอ๊ย! เธอต้องเป็นคนโง่ที่สุดในอิตาลีแน่ที่รู้สึกวาบหวามกับคำพูดอ่อยของสามีจอมเสเพล

“กินข้าวนะคะ จะได้กินยา” วีรยาพูดประเลาะสามีเหมือนพูดกับเด็กสามขวบ ในที่สุดคนเจ็บก็ถอนหายใจพรืดและจำยอมอย่างไม่สู้เต็มใจนัก

ระหว่างรับประทานอาหาร วีรยาก็ปอกผลไม้ใส่จานและสนทนากับสามีด้วยเรื่องทั่วๆ ไป หัวเราะ ทะเลาะ โต้แย้งกันบ้างกลับทำให้จิโอวานนี่เจริญอาหารกินอาหารที่ภรรยาซื้อมาฝากจนหมดชาม

พยาบาลจำเป็นยกจานอาหารไปเก็บแล้วยกจานผลไม้และยาที่เตรียมไว้มาให้ คนเจ็บใช้ส้อมจิ้มผลไม้ขึ้นมาจ่อริมฝีปากอิ่ม

วีรยาส่ายหน้าเมื่อเห็นว่าคนเจ็บจอมเอาแต่ใจคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ เลยอ้าปากงับผลไม้พร้อมถลึงตาดุๆ ให้ คนเจ็บไหวไหล่ส่งผลไม้ที่เหลือบนส้อมเข้าปาก เคี้ยวเหมือนเอร็ดอร่อยเสียเต็มประดา

“เมื่อผมตื่นขึ้นมาคุณจะยังอยู่ใช่ไหม” คนเจ็บตาปรือด้วยฤทธิ์ยาเอื้อมมือมาหา

“คุณนี้ชอบต่อรองไปเสียทุกอย่าง” ต่อว่าอย่างระอาแต่เอื้อมมือไปจับมือหนาแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง

“ผมอยากให้คุณอยู่ข้างๆ เมื่อผมตื่นขึ้นมา” นิ้วแกร่งสอดประสานนิ้วเรียวไว้แน่นเหมือนกลัวหาย

“ค่ะ ฉันจะอยู่”      

คนพิเศษ คือ คนที่ทำให้เรื่องธรรมดากลายเป็นเรื่อง พิเศษจิโอวานนี่คิดก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยฤทธิ์ยา


สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น