หวนรักสามีไร้ใจ (Re-up)

ตอนที่ 17 : บังคับ (รัก) (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    15 ม.ค. 64

มันเป็นเรื่องโกหกทั้งเพคนพูดกะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่น้ำตาและนึกโกรธความอ่อนไหวของตัวเอง

         “มันไม่ใช่เรื่องโกหก ผมจะทำให้คุณเป็นภรรยาของผมที่แท้จริงในทุกความหมาย”

          สองหนุ่มสาวสบตากันนิ่งนาน ดวงตาคู่หนึ่งขลาดกลัว อีกคู่หนึ่งมุ่งมั่น

         วีรยาส่ายหน้า โทสะเดือดปุดๆ ที่เขาเห็นเธอเป็นของเล่น! อยากเล่นก็หยิบมาเล่น เมื่อเบื่อก็ทิ้งขว้างไม่สนใจขอบาย มีศักดิ์ศรีพอ ไม่คิดจะจมปลักอยู่กับคนที่ไม่เห็นค่า ทำแบบนี้ทำไม ต้องการแกล้งฉันใช่ไหม? สนุกมากไหมที่ได้แกล้งฉันได้”

         “

         “ฉันไม่ใช่ผู้หญิงคนที่คุณต้องการ ไม่สามารถเป็นอย่างที่คุณหวังไว้ เชิญไปหาสาวๆ ของคุณเถอะ

         ต่อไปจะมีแค่คุณจิโอวานนี่ให้คำสัญญา วีรยาเปลี่ยนไปมากก เป็นตัวของตัวเองและเขาชื่นชมผู้หญิงแบบนี้ เธอพิเศษไม่เหมือนใคร ที่สำคัญเขาก็ต้องการเธอ

         คนฟังทำเสียงพรืดเหมือนไม่เชื่อ!

         ผมมันไก่ได้พลอยทั้งที่คุณคือสิ่งที่ดีงามที่สุดในชีวิตผมผมกลับไม่เห็นค่า

         “โกหก! ฉันไม่เชื่อคำหวานจากปากผู้ชายเจ้าชู้เสเพลแบบคุณหรอกพูดจบวีรยาก็หมุนตัวเดินไปยังห้องน้ำ ปิดประตูห้องเสียงดังปัง!

         จิโอวานนี่รู้ว่ามันไม่ง่าย แต่มันกับกระตุ้นเขาได้อย่างน่าประหลาด ง่ายๆ มันจะสนุกตรงไหน!

         วีรยาเข้าห้องน้ำนานเกือบครึ่งชั่วโมงจนคนเจ็บเป็นห่วง กลัวจะไปนั่งร้องไห้กระอืดๆ หรือทำร้ายตัวเองเลยขยับลุก เขยิบลงจากเตียงเข็นเสาน้ำเกลือไปหยุดหน้าห้องน้ำ แนบใบหูฟังเสียงด้านใน

         เงียบ!

         คนเจ็บเกิดอาการร้อนรน ยกมือขึ้นเคาะประตู

         ก๊อกก๊อก

         เงียบ! ไม่มีเสียงตอบรับ

         ก๊อกก๊อก..

         “วีรา” เรียกด้วยน้ำเสียงร้อนรนพร้อมเคาะประตูห้องน้ำเสียงดัง ก่อนที่จะตะโกนให้การ์ดมาพังประตูคนที่อยู่ในห้องน้ำก็ตะโกนสวนออกมาว่า

         “อะไรอีกล่ะ?

         เสียงแหวแว้ดที่ดังออกมาจากห้องน้ำทำให้คนเจ็บยิ้ม “ปวดฉี่” สิ้นเสียงเขาก็ได้ยินเสียงกดชักโครก ก่อนประตูห้องน้ำจะเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าน่ารัก บึ้งตึงดีที่ไม่ร้องไห้แงๆ เพราะเขาปลอบใครไม่ค่อยเป็น! “เข้าไปเสียนานขี้เหรอ?

         “อี๊ ปากหรือส้วม”

         “อยากพิสูจน์!” จิโอวานนี่โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้หมายจะจูบ คนถูกสามีคุกคามยกมือขึ้น กางออกแล้วผลักใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มแรงๆ จนคนเจ็บร้องโอดครวญเหมือนเจ็บเสียหนักหนา

         “สมน้ำหน้าอยากหื่นดีนัก!” วีรยาแสยะยิ้มร้าย แล้วเดินไปนั่งบนโซฟาแรงๆ

         “มีแปรงสีฟันใหม่กับเสื้อผ้าข้าวของแบบผู้หญิงที่คุณต้องใช้ในถุงนั่น” คนเจ็บบุ้ยปากไปยังถุงชอปปิ้งบนโต๊ะข้างโซฟา

         ผู้ชายร้ายกาจคนนี้ต้องการให้เธออยู่ที่นี่จริงๆ เขาต้องการอะไร ทำเพื่ออะไรหรือวางแผนอะไรอยู่? การที่เขากักตัวเธอไว้ที่นี่ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ

         มือน้อยคว้าถุงชอปปิ้งมาเปิดพบเสื้อผ้า ชุดชั้นใน ชุดนอน เสื้อคลุม ผ้าขนหนู แปรงสีฟัน แม้กระทั่งกระจก หวีอยู่ในถุง

         หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองพบว่าคนเจ็บมองเธออยู่ก่อนแล้ว ดวงตาสองคู่สานสบกันนิ่งนานเหมือนจะวัดใจ บรรยากาศอวลไปด้วยประจุไฟฟ้า     

         วีรยาหลุบเปลือกตาลงหลบสายตาก่อน จิโอวานนี่ยกยิ้มก่อนจะเข้าไปทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ไม่ถึงห้านาทีก็ได้ยินเสียงดังโครมครามในห้อง

         วีรยาผุดลุกจากโซฟาตรงไปยังห้องน้ำ พอเปิดประตูพบคนเจ็บยืนอยู่หน้าซิงก์ล้างมือ กวาดสายตามองร่างแกร่งหาบาดแผลหรืออาการบาดเจ็บ แต่กลับพบแค่ขวดสบู่ล้างมือเค้เก้อยู่บนพื้น

         “เกิดอะไรขึ้นคะ?

         “คุณเป็นห่วงผม!” คนเจ็บมีสีหน้าระรื่นทั้งที่ทำให้เธอตกใจแทบตายคิดว่าเขาอาจจะหกล้มหัวฟาดพื้น

         “จิโอ!” กดเสียงต่ำเป็นการเตือน

         “ผมจะล้างมือแต่ไม่ค่อยถนัด” คนเจ็บหน้าสลดลงนิดหนึ่งเหมือนเด็กชายที่ถูกผู้ใหญ่ดุเวลาทำผิด

         วีรยาก้มตัวเก็บขวดสบู่ล้างมือขึ้นมา “แบมือ”

         คนเจ็บแบมืออย่างว่าง่าย หญิงสาวกดสบู่เหลวลงกลางฝ่ามือก่อนจะวางขวดสบู่ล้างมือไว้บนซิงก์ หันมาจับมือคนเจ็บถูๆ ปากก็บ่นว่า (ด้วยความเป็นห่วง) พร้อมหมุนเปิดก๊อกเอามือข้างนั้นไปล้างจนสะอาดแล้วหยิบกระดาษทิชชูมาซับมือให้

         “คุณยังไม่ได้เช็ดตั้งแต่เอวลงไปรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว” คนเจ็บอนามัยจัดเอ่ยท้วงขึ้น

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่ link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น