กำราบรักซุป'ตาร์ร้าย

ตอนที่ 9 : Chapter 2 โจทย์เก่า (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 169
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    19 พ.ค. 59

วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-BOOK

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ
 

 

 

 

 

 

 

 
ฝากเพจ พูดคุยที่นี่คะ ธีร์วรา นักเขียน

 

 

 

 

Chapter 2

โจทย์เก่า

Kara’s part

ณ มหาลัย

ถึงแล้วครับแชนซ์จอดรถพรืดตรงหน้าคณะของฉัน ที่ตอนนี้นิสิตทั้งชายและหญิงหลายคนกำลังเมี่ยงมองมาด้วยความสนใจ จากหัวข้อข่าว คาร่าดับ เพราะริรักเด็กแว๊น เปลี่ยนเป็น คาร่าเนิร์ซเซอรี่ แทน

ขอบใจ ที่หลังไม่ต้องมาส่งพี่แล้วนะพูดก่อนจะตวัดขาลงมายืนบนพื้น แข้งขาสั่นพั่บๆ ตรงหน้าคณะ

ทำไมละครับแชนซ์นิ่วหน้าด้วยสงสัย ฉันก็เลยต้องอธิบายให้ฟังว่า

ก็ขับยังกะเหาะ แถมขี่ปาดซ้าย แซงขวา ท้านรกแบบนี้ ทำพี่เกือบหัวใจวายตายน่ะสิ!” ตวัดตาค้อนควักให้หนุ่มรุ่นน้อง

พี่คาร่าบอกว่ามีสอบเก้าโฒงครึ่ง ผมก็รีบซะ! กลัวพี่เข้าสอบไม่ทัน แล้วก็ไม่เห็นมีใครบอกผมเลยว่าพี่เป็นโรคหัวใจ ถ้ารู้ ผมคงได้ขับช้าๆ กว่านี้

เอ่อ! จะโทษน้องมันก็ไม่ถูก เพราะฉันก็รีบจริงๆ นั่นล่ะ แต่สาบานต่อสวรรค์และนรกว่าฉันจะไม่ยอมเป็นสก๊อยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของแชนซ์อีกเลยในชาตินี้

เปล่า? พี่ไม่ได้เป็นโรคหัวใจหรอก พี่แค่เปรียบเปรยให้ฟังน่ะ

อ้าว!”

ช่างมันเฮอะ!” โบกไม้โบกมือประกอบ “ยังไงก็ขอบใจแชนซ์มากนะ ที่มาส่งพี่

ฉันเอื้อมมือไปจับแขนแซนด์ เขย่งเท้าในรองเท้าคัตชูสามนิ้วขึ้น แล้วจุ๊บแก้มเนียนใสของหนุ่มรุ่นน้องเบาๆ เป็นการขอบคุณ (ในใจไม่ได้คิดอะไรเล๊ย เพราะตอนอยู่ต่างประเทศก็ทำบ่อยๆ ) โดยไม่ทันนึกถึงภาพที่เพิ่งโดนเพื่อนร่วมคณะที่ยกมือถือขึ้นมากดแชะคนละภาพสองภาพ

บร๊ายโบกมือให้แชนซ์ ก่อนจะวิ่งขึ้นบันไดคณะไป

สายแล้วๆ ฉันมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรู พร้อมกับวิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสามแทนการใช้ลิฟท์ ซึ่งมีคนกำลังรอใช้เป็นจำนวนมาก

ปึก!

เสียงกระแทกตอนที่ฉันวิ่งชนกำแพงมนุษย์ตรงบริเวณมุมบันไดจนเกือบล้มลงไปจับกบ โชคดีที่มือแข็งๆ คู่หนึ่งเอื้อมมาจับตัวฉันไว้

ขอโทษค่ะ/ขอโทษครับฉันและคู่กรณีพูดขึ้นพร้อมกัน

คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยถาม ทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมอง

ไม่ค่…” คำพูดหายไปเมื่อพบว่าคู่กรณีคือไอ้บ้าห้าร้อยที่ปล้นจูบฉันไปอย่างหน้าด้านๆ เมื่อสัปดาห์ก่อน ถึงแม้วันนี้เขาจะแต่งตัวด้วยกางเกงสแล็กส์ เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ผูกไทเรียบร้อย แต่ดูยังไง๊ ยังไงมันก็ไอ้บ้าห้าร้อยนั่นชัวร์ นาย!”

เรารู้จักกันหรือครับคิ้วเข้มเลิกขึ้น

ก็ทำไมจะไม่รู้จักล่ะ ก็ในเมื่อนาย…” กำลังจะบอกว่าก็ในเมื่อนายปล้นจูบฉันไปสองทีแบบหน้าด้านๆ แต่ก่อนที่จะพูดโพล่งออกไป

~~ La la la la la la La la la la la la La la la la la la Hey ที่รักมองมาที่ฉันสิ แล้วเธอจะเห็น I see I love you Hey…Crazy in love… love…love…~~

เสียงริงโทนโทรศัพท์ของฉันก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ฉันควานมือเข้าไปในกระเป๋ากุซซีด้วยความหงุดหงิด หยิบสามาร์ทโฟนออกมา สไลด์กดรับสาย

ฮัลโหล

“ยัยคาร่าอยู่ไหนแล้วย่ะ ตอนนี้กำลังจะสอบแล้วนะ” เสียงโซปราโนของยัยนานะพูดแบบร้อนรน และนั่นก็ทำให้ฉันนึกได้ว่าตัวเองมีสอบ และนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือเล็กบอกเวลา 09.21 .

พระเจ้าช่วยกล้าวหอม! ถ้าขืนเลตแม้แต่นาทีเดียว อาจารย์ป้าที่คุมสอบวิชานี้ไม่ยอมให้ฉันเข้าห้องแหง่แซะ!

จะไปเดี๋ยวนี้แหละพูดจบก็กดวางสาย เตรียมใส่ตีนผีโกนอ้าว เข้าห้องสอบ แต่มือแข็งปานคีมเหล็กของคู่กรณีเอื้อมมาจับต้นแขนฉันไม่ยอมให้ไป

 เมื่อกี้ คุณจะพูดว่าอะไรนะนิ่วหน้ามองด้วยความสงสัย

เปล่า? ไม่มีอะไร สงสัยฉันคงจำคนผิด ยังไงก็ขอโทษคุณด้วยที่เดินชนบอกแบบขอไปที เหล่สายตาไปยังมือของคู่กรณีที่จับต้นแขนฉันอยู่

แต่จะว่าไป นายนี่ก็ไม่ค่อยเหมือนกับไอ้บ้าห้าร้อยคนที่ปล้นจูบฉันเมื่อสัปดาห์ก่อนสักเท่าไหร่ นายคนนี้ดูนิ่งๆ ติดจะเย็นชา แต่ทว่าอันตรายไม่ต่างกัน

เอ! หรือว่าจะแค่คนหน้าเหมือนหว่า

ไม่เป็นไรครับ เพราะผมก็เดินไม่ดูทางเหมือนกัน

นอกจากหน้าตาที่เหมือนกัน คำพูด คำจาก็ต่างกันลิบลับ เอ๊ะ! หรือว่าไอ้บ้าห้าร้อยนั่นจะมีฝาแฝดหรือไม่ก็คงเป็นโรคไบโพล่าร์ (Bipolar) แบบในหนังเรื่องด็อกเตอร์เจเคิลกับมิสเตอร์ไฮด์ อาการแบบคนสองบุคลิก เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ซึมเศร้า เก็บกดจนถึงขั้นฆ่าคนตาย

ฉันคงต้องไปแล้วค่ะ

เมื่อคู่กรณีปล่อยมือจากต้นแขน ฉันก็วิ่งจูดขึ้นบันไดตรงไปยังชั้นสาม

ตึกๆ

แอด!

ยัยนานะโบกมือให้ ซึ่งตอนนี้อาจารย์ป้ากำลังแจกข้อสอบอยู่ และนั่นก็แปลว่าฉันมาทันแบบเส้นยาแดงผ่าแปด

แฮก! วิ่งแทบตาย

ขอบใจนะนานะฉันเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตัวที่เพื่อนสาวจองไว้ให้

ชู่ว อาจารย์ป้าเดินมาโน้นแล้วฉันหยุดพูด หยิบปากการขึ้นมาเขียนชื่อ รหัสนักศึกษา รหัววิชาที่สอบลงบนกระดาษคำตอบ

เมื่ออาจารย์ป้าแจกกระดาษคำถามเสร็จแล้วก็เดินกลับไปยืนตรงหน้าชั้น พูดเนิบๆ ตามสไตล์ว่า

อาจารย์ให้เวลาสอบ 2 ชั่วโมงครึ่ง ยังไงก็ทำกันให้เต็มที่แล้วกัน” อาจารย์ป้ายกข้อมือขึ้นแล้วมองนาฬิกา “ตอนนี้เป็นเวลา 09.35 . หมดเวลาสอบตอน 12.05 . และถ้านิสิตคนใดอ่านข้อสอบแล้วไม่เข้าใจ ก็สามารถยกมือถามได้ในทันที เอาล่ะ ลงมือสอบกันได้

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Talk

 

 

 

 

 

 

หนึ่งเม้นท์ หนึ่งกำลังใจนะครัช ^_^ เป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวน้อยๆ
 

วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-BOOK

 

 

 

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น