กำราบรักซุป'ตาร์ร้าย

ตอนที่ 8 : Chapter 2 โจทย์เก่า (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 พ.ค. 59

So Hot! จุดชนวนรัก ท้าชนหัวใจ วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-BOOK

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ

 

 
ฝากเพจ พูดคุยที่นี่คะ ธีร์วรา นักเขียน

 

 

 

 

Chapter 2

โจทย์เก่า

Kara’s part

ว้า! คะน้าพูดจริง ก็พูดไปโน้น ไม่เอาแล้วไม่พูด ทานข้าวดีกว่าค่ะ

เราสามคนนั่งรับประทานข้าวต้มกุ้งกันเงียบๆ จนฉันเองแหละที่เป็นฝ่ายทนไม่ไหว ต้องเปิดหัวข้อสนทนา

คะน้ากับแชนซ์สอบเสร็จกันแล้วใช่ไหม?ทั้งสองคนนี้เรียนมหาลัยที่เดียวกัน แต่คนละที่กับฉัน

เหลือส่งรายงานค่ะ

“ผมเหลือสอบวิชาหนึ่ง”

ดีจัง พี่ยังสอบไม่เสร็จเลยอ๊ะ เหลืออีกตั้งหลายตัวแค่คิดก็ So Sad แล้ว อาทิตย์หนึ่งมีเจ็ดวัน ฉันทั้งเรียน สอบ ทำงานและก็ทำงาน ซึ่งไม่เคยได้พักเลย เป็นชีวิตที่เหน็ดเหนื่อยจริงๆ

แล้วแบบนี้พี่คาร่ามีเวลาอ่านหนังสือสอบหรือคะ

ตอนนี้พี่ก็ให้เพื่อนติวให้น่ะ เลยพอรอดตัวคนที่ติวก็คือยัยนานะ ซึ่งเรียนสาขาเดียวกันนั้นแหละ เพราะเจ๊มิ้นกับยัยโซรานั้นเรียนคนละคณะ คนละมหาลัย

พี่หยุดงาน อ่านหนังสือสอบไม่ได้หรือคะ

ช่วงนี้พี่ต้องเก็บตัวเพราะข่าวฉาวเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เลยไม่ได้ไปโชว์ตัวที่ไหน เสียดายชะมัด! เพราะมีแพลนไปแจมคอนเสิร์ตของหนุ่มๆ วงอีเควชัน (Equation) ” พูดด้วยความเสียดาย เพราะฉันเป็นติ่งชีต้าร์วงอีเควชัน (Equation) แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ก็กระชุ่มกระชวยแล้ว แม้จะรู้ว่ามีแฟนแล้วก็เฮอะ!

ฉันก็แค่ชอบ แต่ไม่เคยคิดจะแย่งแฟนใคร จบนะ!

น่าเสียดายจริงๆ ด้วย พวกพี่ๆ วงอีเควชัน (Equation) ออกจะหล่อล้ำ น่าปล้ำ กันทุกคน ทำงานใกล้ๆ คงมีความสุขมากเลยใช่ไหมคะ

อ่ะ แฮมเสียงกระแอมดังมาจากแชนซ์ คะน้าทำปากขมุบขมิบเหมือนให้พรคู่หมั้นหนุ่มแบบไม่มีเสียง

น่ารักอ๊ะคู่นี้! ฉันละนั่งจิ้นอยู่คนเดียว อยากสงเคราะห์ให้เขาได้กัน

มันก็ดีนะ ถ้าแฟนตัวจริงเขาไม่มานั่งเฝ้าตอบพร้อมกับชำเลืองมองใบหน้านิ่งๆ ของแชนซ์ ผู้ชายเวลาหึงนี่ก็น่ากลัวแหะ!

แป่ว! หนูลืมไปเลย ว่าพวกพี่เขามีแฟนกันหมดแล้ว

ผู้หญิงอีกค่อนประเทศก็คงลืมข้อเท็จจริงนี้เหมือนกัน

ถึงไม่ลืม เธอก็หมดสิทธิ์แล้วยัยคะน้าเน่า เพราะเธอเป็นของฉันแชนซ์เอ่ยเตือนเสียงต่ำ ถ้าฟังให้ดีๆ จะได้ยินแววข่มขู่อยู่ในเสียงนั่นด้วย

จ้า ไม่ลืมหรอก ก็ย้ำอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันนี่จ๊ะพูดออกแนวประชดนิดๆ ก่อนจะเบ้ปากแรง

อุ๊ย! อย่ามาหวานกันตอนนี้ได้ไหม? เดี๋ยวมดมันจะมาหาม เพราะความหวานของพวกเธอสองคนพูดพร้อมกับหยิบชามข้าวต้มกุ้งลุกขึ้นไปล้างที่ซิงค์ วางคว่ำเรียบร้อย เช็ดมือ พูดแล้วก็ไปดีกว่า ไม่อยากอยู่เป็นกบเขียดคางคก (กขค)

ฉันเดินกลับไปคว้าหนังสือกับกระเป๋ากุซซี่ที่วางบนเก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ฉันนั่งเตรียมตัวไปมหาลัย ฉันเดินออกจากห้องรับทานอาหาร ผ่านห้องรับแขก ประตูหน้าออกไปที่โรงรถที่อยู่ติดกับตัวบ้าน

ฉันปลดล็อกด้วยรีโมต เปิดประตูรถด้านคนขับ และโยนหนังสือกับกระเป๋ากุซซี่ไปไว้ฝั่งเบาะผู้โดยสาร เสียงกุญแจ มาสตาร์ตรถ แต่ปรากฏว่ารถสตาร์ตไม่ติด

เฮ้ย! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันฟะ! ฉันลองสตาร์ตรถอีกสองสามรอบ แต่ปรากฏว่ารถยังนิ่งสนิท

ทำไมต้องมาเสียตอนนี้ด้วยนะ บ่นพึมพำเหมือนหมีกินผึ้ง ก่อนจะก้าวเท้าในรองเท้าคัทชูออกจากรถมินิคูเปอร์ของตัวเอง แล้วปิดประตูรถเสียงดังปังด้วยความโมโห เดินอ้อมไปหน้ารถ เปิดฝากระโปรงรถขึ้น ทั้งที่ไม่มีความรู้เรื่องช่างเลย

อ้าว! ทำอะไรอยู่อีกคะ ไหนว่าจะรีบไปมหาลัย เพราะมีสอบไงคะคะน้าเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เมื่อออกมาเจอฉันยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้ากระโปรงรถของตัวเอง

พอดีรถพี่เสียน่ะ ไม่รู้เป็นอะไร

“มาผมดูให้” แชนซ์ซึ่งเพิ่งเป็นนิสิตคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาเครื่องกล เดินมายืนเคียงฉันตรงหน้ากระโปรงรถ จับนั่นนี่ดู

แล้วนี่จะทำยังไงล่ะคะคะน้าดูจะกังวลยิ่งกว่าฉันซะอีก

พี่มีสอบเก้าโมงครึ่ง ถ้ารถเสียจริงๆ พี่ก็จะโทรเรียกช่างมาลากรถไปที่อู่ แล้วนั่งวินมอเตอร์ไซค์ไป เพราะแท็กซี่คงไม่ทัน”

“คงต้องเรียกช่างแล้วละครับ” แชนซ์พูดขึ้น พร้อมบอกสาเหตุที่ทำให้รถสตาร์ตไม่ติด

“โอเค” ฉันยกข้อมือที่สวมนาฬิกาเรือนหรูขึ้นดูเวลา ก็ยิ่งร้อนรนขึ้นไปอีก “นี่ก็สายเต็มที แถมรถยังติดหนึบอีกด้วย งั้นพี่ไปก่อนนะ

ถ้าพี่คาร่าจะไปนั่งวินมอเตอร์ไซค์ ทำไมไม่ให้แชนซ์ไปส่งล่ะคะคะน้าเสนอขึ้น

พี่ไม่อยากรบกวนน่ะฉันพูดด้วยความเกรงใจ แต่แชนซ์ก็ดันพูดขัดซะก่อนว่า

ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมไปส่งพี่เอง เดี๋ยวนี้ไม่ว่าจะแท็กซี่หรือ       วินมอเตอร์ไซค์ก็ไว้ใจไม่ได้หรอกครับ

จริงค่ะ ให้แชนซ์ไปส่งเถอะนะคะคะน้ารีบพูดสนับสนุนคำพูดคู่หมั้น แล้วจะให้ฉันพูดอะไรได้อีกล่ะ

สมัยนี้แท็กซี่หรือวินมอเตอร์ไซค์ก็ไว้ใจไม่ได้จริงๆ นั้นแหละ เห็นข่าวออกจะโครมๆ ที่คนขับแท็กซี่มักจะทำให้ผู้โดยสารสลบด้วยยาอะไรก็ไม่รู้ ก่อนจะพาเข้าโรงแรมม่านรูดปลดทรัพย์ ข่มขืนเหยื่อ บางรายโชคร้ายถูกฆาตกรรมก็มี สังคมสมัยนี้ ไว้ใจใครไม่ได้จริงๆ

 งั้นก็ได้ฉันพูดอย่างจำยอม หลังจากคิดใคร่ครวญแล้ว

นี่ครับหมวกกันน็อคแชนซ์ยื่นหมวกกันน๊อกสีชมพูลายการ์ตูนน่ารัก ซึ่งเป็นหมวกของคะน้ามาให้

ขอบใจจ๊ะฉันพูด แล้วรับหมวกกันน็อกมาสวม

ขึ้นมาเลยครับ วันนี้ผมจะพาพี่แว๊นเองแชนซ์ยิ้มร่า ตบเบาะรถเป็นการชวนเชิญ ซึ่งนั่นก็ทำให้ฉันเกิดอาการกล้าๆ กลัวๆ เพราะไม่ถนัดกับการขี่คร่อมมอเตอร์ไซค์เท่าไหร่นั่นเอง

โชคเอค่ะคะน้ายิ้มและโบกมือให้ แต่ฉันยังไม่ทันโบกมือตอบ แชนซ์ก็ออกรถพรืดจนฉันแทบกลิ้งลงไปจูบกับพื้นถนนหน้าบ้าน แต่ดีว่ามือยังคว้าชายเสื้อช็อปของคนขับไว้ได้ ไม่งั้นคงมีพาดหัวข่าวว่าคาร่าดับ เพราะริรักเด็กแว๊น

โคตรน่าอนาถเลยอ๊ะ!

“ขับช้าๆ หน่อยได้ไหม” ฉันตะโกนบอกแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ และสายลมแรงที่พัดตีหน้าตลอดเวลา

” แชนซ์ไม่ตอบ แต่บิดแรงแซงทางโค้ง

 กรี๊ด!”

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

Tlak คะน้า+แชนซ์จากเรื่องกำราบรักคู่หมั้นร้ายค่ะ ^_^

หนึ่งเม้นท์ หนึ่งกำลังใจนะครัช ^_^ เป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวน้อยๆ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น

  1. #16 Ratree Poonpipat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 21:20
    #16
    0