กำราบรักซุป'ตาร์ร้าย

ตอนที่ 11 : Chapter 3 ไม้กันหมา (1)+แจกนิยายฟรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    21 พ.ค. 59

กิจกรรมแจกนิยายเรื่อง เล่ห์รัก จอมเผด็จการ BY ธีร์วรา'

ฟรีที่เพจธีร์วรา นักเขียน
(เล่นเกมส์วันนี้ถึง 27 พ.ค. 2559)

คลิ๊กที่นี่ ธีร์วรา นักเขียน


วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ

E-BOOK

 

 

 

 

 

 

 

 

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 
ฝากเพจ พูดคุยที่นี่คะ ธีร์วรา นักเขียน

 

 

 

 

Chapter 3

ไม้กันหมา
 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++

Jomtup’s part

ณ คณะวิศวกรรมศาสตร์

เซ็งโว้ย!” ผมตะโกนเสียงดังเพื่อระบายความงุ่นง่านที่พลุ่งพล่านในใจ และนั่นทำให้ไอ้เป้ ไอ้แบงค์ และไอ้ไทม์หันกลับมามองผมเป็นตาเดียวกัน

เป็นเชี่ยอะไรของมึงวะ ไอ้ทัพ

“นั่นสิ เพิ่งสอบโปรเจ็คต์จบผ่านฉลุยมึงควรอารมณ์ดีสิ!” ไอ้ไทม์นิ่วหน้านิดๆ หรี่ตามองแบบจับผิดอย่างเต็มที่

ไอ้ไทม์นอกจากจะเป็นเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปี ณ ตอนนี้มันยังเลื่อนต่ำแหน่งขึ้นมาเป็นว่าที่น้องเขยของผมอีกต่ำแหน่งหนึ่ง (ถือว่าสนิทแนบแน่น) เพราะมันดันมาชอบน้องสาว (โคตรแมน) ของผมเข้า

ผมก็ไม่รู้มันไปสะดุดอะไรในตัวไอ้เจ้ากันย์ (กันย์รตา) นะ แต่ที่แน่ๆ ผมว่ามันต้องชอบของแปลกชัวร์ ไอ้เจ้ากันย์ แม้จะได้รีบถ่ายทอดยีนความหน้าตาดีจากพ่อแม่เหมือนผมกับไอ้พล (จอมพล) แต่ไม่มีความเป็นกุลสตรีเล๊ย!

เชื่อ ไม่เชื่อ มีคนคิดว่าไอ้เจ้ากันย์เป็นทอมหรือลูกชายคนที่สามของตระกูลวชิรสุทธิพรล่ะ

ยุ่งผมหยิบซองบุหรี่ยับๆ ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ออกมา หยิบบุหรี่แบบมีก้นกรองขึ้นมามวนหนึ่งคาบไว้ในปาก ควานหาไฟแช็ก ยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้องลมอีกข้างจุดไฟแช็ก

เวลาเครียดๆ ผมมักจะอยากดูดบุหรี่ นิโคตินในบุหรี่ทำให้ผมหายเครียดได้

ผมดูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ตรงปลายแดงวาบ ก่อนจะพ่นควันออกมา

มันเป็นเชี่ยอะไรของมันวะเสียงเพื่อนๆ ของผมคุยกันอยู่อีกมุมหนึ่ง แต่ผมไม่คิดจะสนใจ

ปัง!

เสียงตบโต๊ะ ทำให้ผมและเพื่อนอีกสามตัวเงยหน้าขึ้นมอง

นึกแล้วว่ามึงต้องหมุดหัวอยู่นี่ซันเพื่อนร่วมคณะทักขึ้น “โทรศัพท์มีไว้ปาหัวหมาหรือไงวะ ทำไมไม่รู้จักรับ”

อะไรกันหนักหนาวะ! รับไม่รับมันก็โทรศัพท์ผมไหมล่ะ แล้วที่ปิดเครื่องเป็นเพราะผมต้องการความสงบทางจิตใจ ไม่อยากรับโทรศัพท์ใครไม่ได้หรือไง สิทธิส่วนบุคคลนะรู้จักไหม

ยิ่งช่วงนี้ผมยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ด้วย เล่าคราวๆ ก็แล้วกัน เผื่ออยากรู้

ผมคบกับผู้หญิงคนหนึ่งชื่อบัวบูชา หล่อนเป็นผู้หญิงสวย ดีกรีดาวคณะบริหาร ภายนอกดูใสๆ เหมือนจะหัวอ่อนด้วยซ้ำ คุณสมบัตินั่นล่ะที่ทำให้ผมสนใจเจ้าหล่อน

ผมคุยๆ กับบัวบูชาเหมือนที่คุยกับผู้หญิง (สวย) อีกหลายคน อยากจะบอกว่าผมไม่ใช่คนเลว แค่มีนิสัย (เชี่ย) เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไป ผมคุยกับทุกคน เพราะยังโสด ไม่ได้มีแฟนเป็นตัวเป็นตน

ความรักเหรอ ไม่รู้สิ! คนที่คุยอย่างมากสุดก็แค่ถูกตาต้องใจ

ถ้าถูกใจก็แปลว่าชอบ ถ้าชอบก็จีบ!

แต่บังเอิญว่าความชอบไม่ได้แปลว่ารัก! นั่นคือจุดจบของความสัมพันธ์หลายต่อหลายครั้งในชีวิตผม

บัวบูชาคือหนึ่งในนั้น หล่อนคือผู้หญิงที่ผมคุยด้วย มีความ สัมพันธ์ด้วย เมื่อเริ่มคบเริ่มคุยจริงจัง ผมถึงได้รู้ว่าบัวบูชาไม่ได้หัวอ่อนอย่างที่คิด ร้ายพอตัวเลยล่ะ

ผมถอนตัวออกมาจากความสัมพันธ์ แต่บัวบูชาไม่ยอมจบสักที ทั้งที่ผมพูดจนปากจะฉีกถึงหูแล้วว่า เราเลิกกัน ทางใครทางมัน นอกจากไม่ยอมเลิกรา หล่อนยังตามไปราวีกิ๊กคนใหม่ที่ผมกำลังขั้วอยู่จนแตกกระเจิงไปหลายราย แล้วจะไม่ให้ผมเครียดได้ยังไง ในเมื่อผมไม่ได้ปลดปล่อยมากว่าเดือนแล้ว

โคตรทรมาน! เหมือนถูกจำศีลในช่วงติดสัดไม่มีผิด

ผมพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าไอ้ซัน ริมฝีปากหยักลึกบิดเป็นรอยยิ้มนิดๆ เมื่อเห็นเพื่อนร่วมคณะยกมือโบกไล่ควัน ไอ้ซันมันแพ้ควันบุหรี่ บอบบางอย่างกับผู้หญิงเสือกอยากเรียนวิศวะฯ

มีอะไรวะ ถ่อมาหาถึงที่เอ่ยถาม พร้อมกับดีดบุหรี่ที่เหลือทิ้งลงพื้นแล้วใช้เท้าบ่นขยี้

ยัยบัวมาถามหามึงที่คณะ แต่กูบอกหล่อนไปว่ามึงกลับไปแล้วตั้งแต่สอบโปรเจ็คต์เสร็จ

“เออดีมาก” ผมเอ่ยชม ตอนนี้ผมกำลังหลบหน้าบัวบูชาอยู่ ไม่ได้กลัว แค่เบื่อที่เจ้าหล่อนมาดราม่าใส่

อืม ไม่เป็นไร แต่ไหนมึงบอกกูว่าเลิกกับยัยนี่แล้วไง แต่ไหงเจ้าหล่อนกลับแวะมาหามึงที่คณะทุกวันวะ

ว่างมั่ง!

 เลิกแล้วดิ! จะเอาไว้ทำเชี่ยไร” พูดด้วยน้ำเสียงรำคาญปนเบื่อหน่าย “ผู้หญิงนี่ ไม่เข้าใจหรือไงวะ ว่าเลิกก็คือเลิก น่ารำคาญชะมัด ตามรังควาญอยู่ได้

ไอ้เป้ที่นั่งฟังอยู่พยักหน้าสนับสนุน เพราะมันก็เป็นคนเบื่อง่ายหน่ายเร็วไม่ต่างกัน แต่ไทม์เพื่อนสนิทและว่าที่น้องเขยของผมกับส่ายหน้าและพูดอย่างระอาว่า

ผู้หญิงที่ไหนจะเข้าใจวะ ฟันแล้วทิ้งแบบมึง ระวังไว้ให้ดีเฮอะ! บาปกรรมมันมีจริง แล้วเดี๋ยวนี้ก็ไม่ต้องรอถึงชาติหน้าด้วย กรรมติดจรวด เคยได้ยินไหม

สาธุไอ้หลวงพี่ไทม์ ตั้งแต่มึงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนมานี้ ชักจะเทศน์เก่งขึ้นทุกวัน เมื่อไหร่จะไปบวชวะ ผมพูดประชด

ตอนนี้ไอ้ไทม์เริ่มเห็นพฤติกรรมของผมเป็นสิ่งที่รับไม่ได้ ทั้งที่แต่ก่อนพฤติกรรมของมันก็ไม่ต่างจากผมมากนัก

แล้วเรื่องแบบนี้มันตบมือข้างเดียวดังซะเมื่อไหร่เล่า กูไม่เคยหลอกใคร ก่อนขึ้นเตียงก็บอกชัดเจนว่าแค่สนุกคืนเดียว ผู้หญิงเขาเต็มใจเอง วิน-วิน กันทั้งคู่ เท่าที่นับได้ก็ไม่มีใครบ่นนี่

++++++++++++++++

 

 

 

Talk

  

หนึ่งเม้นท์ หนึ่งกำลังใจนะครัช ^_^ เป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวน้อยๆ

วางจำหน่ายแล้วในรูปแบบ E-BOOK

 

สามารถดาวโหลดตัวอย่างมาอ่านก่อนได้ที่ลิงค์นี้ค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

24 ความคิดเห็น