กามเทพร้ายพยศรัก (ซีรีส์กามเทพร้าย)

ตอนที่ 8 : ถ่านไฟเก่า (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 50 ครั้ง
    21 ธ.ค. 59

อู้ว! อากาศในนี้ชักร้อนแหะ! จนอยากจะยกมือขึ้นโบกพัด

ลมหายใจของดารินหยุดชะงัก ขณะสายตาพิจารณาร่างกายของบุรุษเพศตรงหน้าด้วยความชื่นชม ศตคุณรูปร่างดีสุดๆ หญิงสาวคันไม้คันมืออยากจะยื่นมือออกไปลูบไล้ไปตามลาดไหล่แข็งแกร่ง แผงอกล่ำอวดมัดกล้ามงดงามและซิกแพ็กหกลูกแน่นๆ ร่างสาวพลันร้อนฉ่าขึ้นมาด้วยความปรารถนา ความร้อนในช่องท้องของเธอลุกโชนราวกับเปลวไฟลาดด้วยน้ำมัน เพียงแค่มองร่างสมส่วนสมชายของเขาเท่านั้น

ศตคุณช่างดูเซ็กซี่ น่าหม่ำเหลือเกิน

“ลืมมันซะ” เขาแนะเสียงเรียบ

“พี่คุณเป็นยังไงบ้างคะ เจ็บมากไหม?สายตาเลื่อนขึ้นไปที่คางที่โดนมีดโกนบาด

เจ็บบรรลัยเลยล่ะ แต่ดันตอบไปว่า “ไม่”

ปกติดารินมีเรื่องให้พูดได้ตลอดอาจจะถึงขั้นเจื้อยแจ้ว แต่ตอนนี้เธอนึกคำพูดหรือเรื่องที่จะสนทนาไม่ออก หญิงสาวเอาแต่จ้องมองอยู่แบบนั้น ปล่อยให้ความเงียบครอบงำ ก่อนจะแลบลิ้นสีชมพูเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยความประหม่า

ขณะจินตนาการว่าตัวเองซุกศีรษะกับซอกคอเขา (แต่คงซุกไม่ถึง เพราะตัวเตี้ยเกินไป งั้นซุกอกกว้างๆ ก็ได้ ) อยากโอบรอบตัวเขา อยากกอดไม่ปล่อย กว่าจะรู้ตัว ก็พบว่าตัวเองกำลังเอนตัวเข้าหาร่างแกร่งสมชาย เพราะแพ้ต่อความต้องการลึกๆ ในใจ

หยุด หย่านะ ยัยดาริน ยัยหื่น หยุดเดี๋ยวนี้

ศตคุณรู้สึกเหมือนถูกชกเข้าที่หน้าท้องอย่างจังตั้งแต่เห็นปลายลิ้นสีชมพูตวัดเลียกลีบปากนุ่มแล้ว กว่าที่เขาจะเค้นคำพูดออกลำคอได้

ดาริน

เสียงแหบพร่า นุ่มนวลของเขาแทรกเข้ามาในโสตประสาท ดารินยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ กลืนน้ำลาย ตามด้วยอีกอึก เมื่อเห็นความปรารถนาในดวงตาสีนิล นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่ ถึงได้เอนตัวเข้าหาเขาอย่างนี้ ศตคุณอาจจะกำลังคิดว่าเธอต้องการอ่อย

หญิงสาวหลุบเปลือกตาลงต่ำมองปลายคางที่ถูกมีดโกนบาด และเปลี่ยนเรื่องพูด แผล

เลือดคงหยุดไหลแล้วร่างสูงถอยห่าง ห่างจากความยั่วยวนใจ มีอะไรหรือเปล่าถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา ห่างเหิน

มือเล็กยกค้างในอากาศ คนตัวเล็กเบ้ปากปล่อยแขนตกลงข้างลำตัวตามแรงโน้มถ่วง ก่อนจะกำแน่นเพื่อไม่ให้ยื่นมือออกไปสัมผัสคนหวงตัวอีก

ดาร์ลิ่งลืมแปลงสีฟันน่ะค่ะ

ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงบ่งบอกถึงความโกรธ โกรธมากกว่าที่ดารินเคยเห็นจากทุกผู้ทุกคนที่รู้จัก มันแผ่จากทุกส่วนบนเรือนร่างแกร่งเพอร์เฟกต์ และสรุปว่าเช้านี้ศตคุณคงจะอารมณ์ไม่ดีนัก อาจจะโทษว่าเธอเป็นต้นเหตุให้เขาถูกมีดโกนบาด

ศตคุณโกรธ โกรธที่ตัวเองต้องการดาริน

ผมไม่ชอบให้คนถูกตัวโดยไม่จำเป็น อย่าแตะตัวผมอีก คุณจะไม่ชอบสิ่งที่จะเกิดขึ้นคนหวงตัวพูดขู่เสียงเรียบ

อะไรจะเกิดขึ้นล่ะคำถามเกิดขึ้นในใจ ถ้าไม่เห็นว่าอีกฝ่ายดูโกรธเหมือนจะฆ่าคนได้แบบนี้ คงลองกระโดดเข้าใส่ดูสักที

หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ผมอยากให้คุณออกไปจากที่นี่

ไม่ไป ดาร์ลิ่งจะอยู่กับพี่คุณคนตัวเล็กบอกอย่างดื้อดึง “ให้ดาร์ลิ่งอยู่ด้วยคนนะ จะไม่ดื้อ ไม่ซน จะช่วยทำงานบ้าน ทำอาหารให้ด้วย ดาร์ลิ่งทำอาหารก็ได้ ทำขนมหวานก็อร่อย”

ร่ายยาวถึงสรรพคุณของตัวเอง รายการอาหาร การตกแต่งห้อง และอะไรต่อมิอะไร เท่าที่แม่คุณทูนหัวจะนึกออก

” ศตคุณมองบน (เพดาน) ด้วยความรำคาญ คิดว่าคงต้องสร้างภูมิคุ้มกันหรือวัคซีนจำเพาะที่มีหน้าที่ตรวจจับและทำลายฤทธิ์สิ่งแปลกปลอมต่อร่างกายอย่างเร่งด่วน ก่อนจะถูกไวรัสที่ชื่อดารินเข้าจู่โจม

นะคะๆกะพริบตาปริบๆ ออดอ้อน

“ถ้าอยากจะอยู่มากนักก็เชิญอยู่ไปเลยครับ” คนตัวสูงว่าเสียงเรียบ หมุนตัวไปหยิบแปลงสีฟันยัดใส่มือเล็กโดยไม่พูดอะไรอีก

ขอบคุณค่ะ พี่คุณน่ารักเหลือเกินดารินพูดประชดเสียงหวาน ก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินจากไป

ศตคุณยืนนิ่งอยู่อีกหลายนาที ก่อนจะหันกลับไปล้างครีมโกนหนวดและตอหนวดออกจากใบมีดโกน จากนั้นก็จัดการกับแก้มอีกข้าง โกนหนวดเสร็จก็อาบน้ำ แต่งตัว ออกไปรับประทานอาหารเช้า แล้วเตรียมตัวไปทำงาน โดยทำเป็นไม่สนใจว่าที่คู่หมั้นอย่างที่ตั้งใจไว้

ถ้าไม่ให้ความสนใจ คงจะไปเอง

 

โรงพยาบาล

ช่วงเช้าศตคุณตรวจคนไข้ที่วอร์ด ช่วงสายตรวจคนไข้นอกจนถึงเที่ยงครึ่ง ตรวจคนไข้เสร็จว่าจะพักรับประทานอาหารกลางวันก็พบว่ากันย์สินีมารอดักพบอยู่แถวหน้าห้องพักแพทย์ ความอยากอาหารหายไปตั้งแต่เจอหน้าอีกฝ่ายแล้ว

ไม่มีเวลา แม้กระทั่งกินข้าวกับกันย์เลยหรือคะพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

ศตคุณยังดูเหมือนเดิม ทว่าแตกต่าง วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า เนคไทสีฟ้าลาย กางเกงสแล็กส์ สวมเสื้อกาวน์สีขาวมีหูฟังคล้องอยู่ที่คอ ซึ่งเป็นเครื่องแต่งกายที่เคยเห็นจนชินตา แต่ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาสีนิลและริมปากหยักลึกที่เม้มแน่น ช่างดูเร้าอารมณ์

ศตคุณถอนหายใจยาวแสดงท่าทีเหนื่อยหน่าย อธิบายถึงอาชีพที่รักครั้งที่ร้อยว่า คุณก็รู้ว่าอาชีพหมอเป็นอาชีพที่ต้องเสียสละ ไม่ได้สบายอย่างที่ใครๆ คิด

การจะเป็นหมอจะต้องเป็นด้วยใจรัก หนึ่ง ต้องมีใจกล้าหาญ สอง ต้องมีใจมั่นคงหนักแน่น สาม ต้องมีใจอดทนต่อความหิว ความง่วง ความยาก ความเหนื่อยและความโสโครก ไม่เป็นคนอารมณ์ฉุนเฉียวและละทิ้งหน้าที่การงาน ถ้าผู้ที่จะเป็นหมอไม่ฝึกหัดตนเองให้เป็นได้ทั้งสามประการนี้ก็ไม่อาจจะเป็นหมอที่ดีได้ เช่นเดียวกับชาวเดินทะเลที่จำจะต้องฝึกหัดตนจนไม่เมาคลื่นฉะนั้น

 กันย์ขอโทษค่ะกันย์สินีรีบพูดเอาใจ ทั้งที่รังเกียจอาชีพหมอของศตคุณจะตาย อาชีพหมอต้องเจอคนเจ็บเลือดท่วมน่าสยดสยอง เจอสิ่งโสโครก เชื้อโรคสารพัด ต้องทนหิว ทนง่วง ทำงานหนักเหนื่อยยากสายตัวแทบขาด แต่ได้เงินเดือนแค่นิดเดียว

ถ้ากลับมาคืนดีกันล่ะก็หมายหมาดในใจ เธอจะกล่อมให้ศตคุณลาออก แล้วกลับไปทำงานเป็นผู้บริหารหนึ่งในเครือของ LK กรุ๊ป

กันย์สินีเดินอ้อมโต๊ะทำงานไปนั่งบนที่พาดแขน วางมือบนต้นแขนกำยำ ลูบไล้เบาๆ กันย์ขอโทษที่ทำให้คุณเสียใจ แต่หากย้อนเวลากลับไปได้ กันย์จะไม่ทำแบบนั้นอีก

ไม่โกหกหรือสวมเขาล่ะศตคุณเยาะหยันตัวเองในใจ แต่เขาไม่อยากฟื้นฝอยหาตะเข็บอีก เรื่องมันผ่านไปนานแล้วก็ให้มันผ่านไป เราไม่อาจจะยื้อคนที่ไม่ได้รักเอาไว้ได้หรอก คนอยากจะไปก็ปล่อยเขาไป แต่หวนกลับมานี่สิ จะทำยังไงดี

ถามว่ารักไหม ตอบได้เลยว่าไม่ได้รักแล้ว แต่ยังมีความปรารถนาดีให้อย่างกับที่มีให้กับเพื่อนร่วมโลก ไม่ได้เกลียดชัง เคียดแค้นหรืออะไร แต่การที่เขาไม่พูด อาจจะทำให้ กันย์สินีมีความหวังผิดๆ ได้เช่นกัน

แต่คุณก็ผิดนะที่ไม่เคยมีเวลาให้กันย์ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเรียนกับทำงานน่ะ

ยังโทษคนอื่นเหมือนเดิม ทั้งที่รู้มาตลอดว่าเขากับกันย์สินีมีนิสัยแตกต่างกันมากขนาดไหนทั้งไลฟ์สไตล์และทัศนคติ แต่ด้วยความรัก ความหลง ทำให้ตามืดบอดไปชั่วครู่

สั่งซื้อ E-BOOK ที่นี่> https://goo.gl/lB50IY

โหลดตัวอย่างตอนพิเศษฟรีที่นี่ > http://goo.gl/VU8OaH

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 50 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #384 Chariyaiem (@Chariyaiem) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 16:45
    แม่คุณ ก็เค้าไปเรียนและทำงานนี้ย่ะ ไม่ใช่ไปเที่ยวถึงมีเวลาให้24 ชั่วโมง โทษทุกสิ่งเลยนะยะ แต่ตัวเองไม่เคยผิด
    #384
    0
  2. #12 Chomone (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:10
    รออออออ
    #12
    0