กามเทพร้ายพยศรัก (ซีรีส์กามเทพร้าย)

ตอนที่ 59 : ตอนพิเศษ:มากกว่ารัก EP. 2 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,112
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    14 มิ.ย. 60

 

 

ชีวิตเป็นสิ่งมหัศจรรย์

ดารินตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการเจ็บหน่วงท้อง (อาการเจ็บเตือนก่อนคลอด) ทีแรกเธอไม่พูดอะไร เพราะมีอาการแบบนี้มาหลายสัปดาห์แล้ว แต่กว่าอีกสัปดาห์ถึงจะถึงกำหนดคลอด หญิงสาวจึงรอดูอาการต่อไป เพราะไม่อยากให้ใครๆ ต้องตื่นตระหนก ชั่วโมงต่อมา อาการเจ็บหน่วงก็รุนแรงขึ้น

“แม่ขา ดาร์ลิ่งเจ็บท้อง” ดารินส่งเสียงเรียกมารดาด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย

ใกล้แล้ว ใกล้เวลาที่เธอจะได้กอดลูกไว้ในอ้อมแขน เธอรู้สึกผูกพันกับลูกนับตั้งแต่ที่รู้ว่าแกมีตัวตน สิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เติบโตอยู่ในตัวเธอ เด็กที่เป็นลูกของเธอกับศตคุณ

“เจ็บท้องคลอดหรือจ๊ะ” มาดามแฟร์น็องแดซที่มาอยู่เป็นเพื่อนลูกสาวรีบปรี่เข้าไปดู

“ไม่รู้สิคะ” ดารินนิ่วหน้า เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มหน้านูน อาการปวดหน่วงแล่นมาเป็นระลอกไม่ขาดสาย “ครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ”

“อดทนไว้นะ เดี๋ยวแม่จะพาไปโรงพยาบาล” มาดามแฟร์น็องแดซหันไปตะโกนเรียกนุชและนายพุด สั่งคนโน้นคนนี่ให้ทำตามสิ่งที่นางต้องการ ทำให้ทุกคนวิ่งวุ่น เตรียมของ เตรียมเอารถออกเพื่อพาดารินไปโรงพยาบาล

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล ดารินก็ถูกนางพยาบาลพาไปนอนรอที่ห้องรอคลอด

“พี่คุณ”

“คุณอยู่ในห้องผ่าตัด” แพทย์หญิงรินรดาบอก แล้วตรวจอาการ และซักถามอาการ “เจ็บครั้งแรกเมื่อไหร่ค่ะ”

“ตอนบ่ายค่ะ ก่อนบ่ายสามโมง”

“น้องดาอาจจะคลอดได้ตลอดเวลา เพราะช่วงก่อนคลอดน้องดาทำงานไม่หยุด มันจะทำให้น้องดาคลอดเร็วขึ้น”

ดารินส่งเสียงร้องเมื่อความเจ็บหน่วงแผ่ซ่านไปทั่วจนแทบทนไม่ไหว ยิ่งปวดมากเท่าไหร่ก็อยากเห็นหน้าสามี มาดามแฟร์น็องแดซลูบผมลูกสาวแล้วพูดปลอบโยนอยู่ไม่ห่าง บอกว่าเดี๋ยวศตคุณก็มา

ดารินรู้สึกเจ็บปวด หนักอึ้งและเหนื่อยล้าในแต่ละนาทีที่ผ่านไป แรงบีบตรงเชิงกรานดูเหมือนจะฉีกร่างของเธอออกเป็นชิ้นๆ หญิงสาวรับรู้ถึงมือแม่และแม่สามีที่บีบแน่น คำพูดปลอบโยนต่างๆ ที่พวกท่านพูดออกมา ว่าที่คุณแม่พยายามฝืนยิ้ม แต่ท้องของเธอบีบรัดตัวอย่างกะทันหัน

ดารินทิ้งตัวลงบนเตียงรอคลอด หอบหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมความเจ็บปวดเหมือนที่ได้เข้าคอร์สเรียนมา แต่ดูเหมือนมันไม่ค่อยได้ช่วยให้เธอรู้สึกดีขึ้นสักเท่าไหร่

ในที่สุดการรอคอยก็สิ้นสุดลง เมื่อนางพยาบาลคนที่แวะมาตรวจบอกว่าเธอพร้อมที่จะคลอดแล้ว ว่าที่คุณแม่เม้มริมฝีปากแน่น รับรู้สึกถึงการบีบรัดลึกๆ หนักอึ้งข้างใน ก่อนจะถูกย้ายไปที่ห้องทำคลอด

“เจ็บมากไหมน้องดา” ว่าที่คุณแม่พยักหน้า เพราะไม่มีแรงพูด “แข็งใจไว้ อีกเดี๋ยวก็คลอดแล้ว”

“น้องดา” เสียงเรียกทำให้ดารินที่นอนอยู่บนเตียงหันไปมองก็พบสามีที่โผล่พรวดเข้ามา

“พี่คุณ” น้ำตาคลอเมื่อเห็นหน้าสามี เพราะเธอจะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องนี้เพียงลำพัง

“พี่อยู่นี้แล้ว” ศตคุณกุมมือภรรยาไว้ ก้มศีรษะลงจูบกระหม่อมภรรยา เขาจะไม่ยอมให้ดารินต้องผจญกับเรื่องนี้เพียงลำพังอย่างแน่นอน เสียงร้องและเสียงครวญครางของภรรยาตัวเล็กทรมานจิตใจเขา

“ดาร์ลิ่งจะทำยังไงดี”

“อย่าเกร็ง ปล่อยตัวตามสบาย หายใจเข้าลึกๆ ” ดารินทำตามที่สามีบอก “แบบนั้นแหละ ดีแล้ว”

ดารินร้องคราง นิ่วหน้า อาการเจ็บยังไม่สร่างซามีแต่จะรุนแรงขึ้น เธอเงยหน้าสบตากับสามีตรงๆ

“ดาร์ลิ่งเริ่มจะกังวลจริงๆ แล้วล่ะค่ะ”

ศตคุณกุมมือภรรยาไว้แน่น “น้องดาไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เราจะผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกัน น้องดากับลูกจะปลอดภัย”

แพทย์หญิงรินรดาทำการตรวจอีกครั้งน้องดาเกือบจะพร้อมแล้วคุณหมอสาวเงยหน้าขึ้นมองว่าที่คุณแม่จากหว่างขาที่อ้ากว้างของเธอ น้องดาพร้อมไหม

          คิดว่าพร้อมค่ะบอกทั้งที่ไม่มั่นใจมากนัก แต่อาการเจ็บถี่ๆ บอกให้รู้ว่าใกล้จะคลอดตามที่แพทย์หญิงรินรดาบอกแล้วแล้วความเจ็บปวดเข้าครอบงำเธอ ดารินบีบมือของสามีไว้แน่น เมื่อได้ยินเสียงคุณหมอสาวสั่งว่า….

          เบ่ง

“กรี๊ด!” ว่าที่คุณแม่กรีดร้อง

หายใจสิ หายใจลึกๆ แบบนั้นแหละที่รัก น้องดาทำถูกแล้ว

          เบ่ง

“กรี๊ด!” ดารินกรีดร้องและบีบมือของสามีไว้แน่น

ศตคุณพูดปลอบโยนให้กำลังใจเธอ พูดเรื่องตลกและบอกรักเธอด้วยความรักใคร่ เขาจูบกระหม่อม ขมับ และบอกให้เธอหายใจไปพร้อมกับเขา

          หายใจต่อไป หายใจลึกๆ อีกไม่นานเราก็จะได้อุ้มลูกของเราแล้ว

          เบ่ง

“กรี๊ด!” เสียงกรีดร้องของดารินยาวนานโหยหวน ความเจ็บปวดกำลังกลืนกินเธอ

          เกือบแล้ว ฉันเห็นหัวเด็กแล้ว เบ่งอีกทีเดียว รินรดาร้องสั่ง ดารินกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อลมหรืออากาศวูบออกจากท้องของเธอไป ดารินรู้สึกโล่งใจและคิดว่าเธออาจจะเป็นลมจนกระทั่งแพทย์หญิงรินรดาประกาศว่า

          เด็กผู้หญิงแล้วเสียงร้องไห้จ้าของลูกสาวเธอกับศตคุณก็ประกาศการมาสู่โลกของแกด้วยเสียงดังลั่น

ศตคุณจุมพิตหน้าผากที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อของเธอ มือของเขายังกุมมือที่อ่อนแรงของเธอไว้ เสียงร้องไห้ของลูกดังก้องในใจเธอ หญิงสาวยื่นมือออกไปรับห่อผ้าสีชมพู

ลูกสาวของเธอกับศตคุณ

“หน้าตาหน้าเกลียดหน้าชังเสียด้วยสิ” คุณหมอสาวพูดยิ้มๆ พร้อมกับยื่นเด็กทารกที่ร้องไห้หน้าดำ หน้าแดง ส่ายกำปั้นน้อยๆ ไปมาให้ผู้เป็นแม่

“พี่คุณ ลูกของเราน่ารักเหลือเกิน” ดารินลืมความเจ็บปวดไปสิ้น น้ำตาเอ่อคลอเมื่อพินิจพิจารณาใบหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักของลูกสาวตัวน้อย

เธอส่งเสียงปลอบโยน พร้อมกับนับนิ้วมือ นิ้วเท้าเล็กๆ ของลูก คุณแม่มือใหม่ทำเสียงชู่ บอกลูกสาวที่แผดเสียงให้หยุดร้องไห้ เด็กหญิงตัวน้อยเงียบเสียงเหมือนรู้ความมองพ่อกับแม่ ส่ายกำปั้นน้อยๆ ไปมา

“ใช่จ้ะ น่ารักมาก” ศตคุณจูบหน้าผากเธอเบาๆ “ขอบคุณที่น้องดามอบลูกสาวที่น่ารักให้พี่”

แพทย์หญิงรินรดามองภาพพ่อแม่ด้วยความอิจฉา ก่อนจะพูดว่า…“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคุณ น้องดา

“ขอบคุณค่ะพี่ริน” ดารินพึมพำขอบคุณ ไล้ปลายนิ้วไปบนแก้มนิ่มของลูกสาวเบาๆ แกห่อปากและหาว

ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เธอกับศตคุณเป็นผู้สร้างขึ้น

หลังจากนั้นนางพยาบาลก็มาอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยวางลงในรถเข็นเล็กๆ สำหรับเด็ก และพาแยกไปอีกห้องหนึ่ง

ศตคุณกุมมือของภรรยาไว้ตลอดเวลาในระหว่างที่นางพยาบาลทำหน้าที่ของตน ในที่สุดภรรยาของเขาก็พร้อมที่จะถูกย้ายไปที่ห้องพักพิเศษแล้ว ศตคุณเดินตามบุรุษพยาบาลที่เข็นเตียงของดารินออกมาจากห้องคลอด และอยู่กับเธอนับแต่นั้น

 

 

สามารถสั่งซื้อหนังสือ E-Book ของธีร์วรา ได้ที่

link นี้เลยค่ะ

http://goo.gl/VU8OaH

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #390 ธีร์วรา นิชานาถ (@che-ri) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 17:13
    อัพเพิ่มแล้วนะคะ
    #390
    0
  2. #329 jumjim1964 (@jumjim1964) (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2559 / 10:52
    ความสงสารแล้วเป็นยังไงละคุณหมอ
    #329
    1