กามเทพร้ายพยศรัก (ซีรีส์กามเทพร้าย)

ตอนที่ 17 : อ่อย (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    5 ม.ค. 60

พี่เธียรเป็นลูกพี่ลูกน้องของดาร์ลิ่งเองค่ะดารินกลั้นขำ เมื่อเห็นหน้าขรึมๆ ไม่พอใจของหนุ่มตัวโตตอนที่ได้ยินชื่อของธนธรณ์ลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง

อย่างนี้ก็พอมีหวังอยู่สินะ!

อ้อ!

รู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด แต่ศตคุณเลี่ยงที่จะคิดวิเคราะห์ความรู้สึกของตัวเอง

ดารินเล่าเรื่องญาติที่เมืองไทย ก่อนจะปิดท้ายด้วยคำถามว่า พี่คุณรู้ไหมคะ ว่าพี่รินชอบพี่คุณมากลากยาวตรงพยางค์สุดท้าย

ศตคุณสำลักไวน์แดงที่กำลังดื่ม กระอักกระไอหน้าแดงก่ำ คนตัวเล็กยื่นแก้วน้ำเปล่ามาให้ ใครบอก

ขนาดเขาก็เพิ่งรู้เมื่อไม่นานมานี้ ตอนที่เพื่อนสาวมาสารภาพรัก ใครจะคิดว่าเพื่อนที่คบกันมาสิบกว่าปีจะหลงรักเขามานานขนาดนั้น แต่เขาไม่เคยคิดเกินเลยกับรินรดาเกินกว่าเพื่อน เวลาเจอหน้ากันก็ยังรู้สึกไม่สนิทใจเหมือนก่อน แต่เขาก็พยายามทำตัวเหมือนเดิมเหมือนเมื่อก่อนเพื่อที่เพื่อนสาวจะได้ไม่รู้สึกอีหลักอีเหลื่อ เพราะพักอยู่คอนโดมิเนียมและทำงานที่เดียวกัน

เธอตรึงสายตากับเขา รู้เองค่ะ

แล้วไปรู้จักกับรินได้ยังไงถามด้วยท่าทีเหมือนแปลกใจ

พี่รินแวะมาวันที่พี่คุณไม่กลับมานอนบ้านคืนแรกนั่นแหละค่ะ ดาร์ลิ่งก็เลยชวนพี่รินมารับประทานอาหารค่ำด้วย ก็เลยคุยกันตามประสาผู้หญิง

มนุษย์ผู้หญิง ศตคุณอยากกลอกตา แต่ไม่ได้ทำ

คุยเรื่องอะไรกันบ้างล่ะถามด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

ก็เรื่องทั่วๆ ไปเป็นเรื่องของศตคุณซะเป็นส่วนใหญ่ สองหนุ่มสาวเงียบไปหลังจากนั้น รับประทานอาหารเงียบๆ แล้วก็ถึงเมนูของหวาน คัพเค้กช็อกโกแลต

“คัพเค้กช็อกโกแลตค่ะ” ดารินยื่นคัพเค้กช็อกโกแลตไปให้หนุ่มตัวโต

“ไม่ดีกว่า ผมไม่ค่อยชอบขนมหวาน” ตอบปฏิเสธ เพราะไม่ถูกโรคกับของหวานสักเท่าไหร่ แต่คนตัวเล็กคะยั้นคะย้อหาได้ยอมง่ายๆ ไม่

ดารินยื่นคัพเค้กไปตรงหน้าและรบเร้าต่อไป “ลองชิมหน่อย อร่อยนะ” การันตรีเสร็จสรรพ

“หึ! ไม่เอา” ย้ำคำเดิมและเบี่ยงหน้าหนี

หญิงสาวฟังแล้วหน้ามุ่ยไม่พอใจ ลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะไปนั่งลงบนตักว่าที่คู่หมั้นผู้ไม่ชอบขนมหวาน กอดคอมือหนึ่ง อีกมือจ่อคัพเค้กตรงปาก “ดาร์ลิ่งถือเมื่อยมือแล้วนะ ลองชิมหน่อยไม่ได้หรือไง นิดเดียวไม่เสียหายอะไรหรอก ถ้ากลัวว่าดาร์ลิ่งจะวางยา เดี๋ยวกินให้ดูก็ได้”

ศตคุณถอนหายใจเฮือกใหญ่กับการเอาแต่ใจของคนตัวเล็ก ถ้าไม่กินคักเค้กนี้เข้าไปคืนนี้คงไม่ได้ไปไหน เขาจึงอ้าปากกินคัพเค้กที่หญิงสาวป้อนให้ถึงปาก

ดารินยิ้มออกเมื่อหนุ่มตัวโตตามใจเธอ

“บอกว่าเป็นเชฟขนมหวาน แปลว่าชอบทำขนมเหรอ แล้วทำไมถึงอยากเป็นเชฟขนมหวานล่ะ” เอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากลืนคัพเค้กลงท้องไปแล้ว

“ตอนเป็นเด็กดาร์ลิ่งชอบเล่นหม้อข้าวหม้อแกง บางครั้งก็เล่นคนเดียว บางครั้งบังคับให้คนอื่นเล่นด้วย ตั้งแต่จำความได้ก็จำได้ว่าขลุกอยู่ในครัวกับคุณแม่ โตขึ้นก็ชอบและหลงใหลในการทำอาหาร แต่ชอบที่สุดคือการทำขนมหวาน”

ตอนพูดถึงขนมหวาน ดวงตากลมโตเปล่งประกายวิบวับ ริมฝีปากอิ่มเต็มคลี่ยิ้มเหมือนมีความสุขอย่างแท้จริง

ดารินป้อนคัพเค้กช็อกโกแลตให้หนุ่มตัวโตสลับกับตัวเองจนหมดชิ้น เมื่อนึกถึงคำพูดของนางเงินตราขึ้นมาได้

อ้อ! คุณป้าโทรมาเตือนเรื่องทริปไปหัวหินสุดสัปดาห์นี้ค่ะ

 อืมศตคุณตอบรับเสียงเนือย จำได้ที่นางเงินตราเกลิ่นถึงเรื่องไปเที่ยวพักผ่อนที่หัวหิน คราวที่ไปรับประทานอาหารที่บ้าน ถ้าไม่ติดเข้าเวรหรือธุระอะไร เขาก็มักจะแวะไปรับประทานอาหารที่บ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์ อย่างน้อยเดือนละสองครั้งเป็นอย่างน้อย ถือว่าเป็นวันครอบครัวแห่งชาติ

ชายหนุ่มปฏิเสธคัพเค้กชิ้นที่สอง จับเอวคอดกิ่วของคนตัวเล็กขึ้น วางลงบนเก้าอี้ตัวข้างๆ แล้วอาสาเป็นคนจัดการเก็บกวาดล้างจานชาม โดยมีคนตัวเล็กนั่งเท้าคางมอง ขณะปากก็พูดเจื้อยแจ้วไปตามประสา ส่วนหนุ่มตัวโตฟังและตอบรับสั้นๆ

พี่คุณชอบดอกไฮยาซินธ์ไหมคะ

อืม

พี่คุณรู้ไหมว่าดอกไฮยาซินธ์เป็นสัญลักษณ์ของการเริ่มต้นใหม่

รู้ตอบ พร้อมกับหยิบแก้วน้ำ จาน ชามที่มีฟองน้ำยาล้างจ้านไปล้างน้ำเปล่าทีละใบ

แล้วรู้ไหมว่ามีตำนานเกี่ยวกับดอกไฮยาซินธ์ด้วย

หึ!”

เป็นตำนานที่ค่อนข้างเศร้าเสียงหวานพูดขึ้น ไม่ถามหรอกว่าหนุ่มตัวโตอยากจะฟังหรือไม่ ตำนานนั้นเล่าว่า เทพอะพอลโล่ซึ่งเป็นเทพแห่งดวงอาทิตย์และเซเฟอร์ซึ่งเป็นเทพแห่งลมตะวันตกทั้งสองนั้นต่างตกหลุมรักคนคนเดียวกันนั่นก็คือไฮยาซินทัส”

ตำนานเรื่องนี้เป็นบทเรียนถึงแรงริษยาที่ทำลายชีวิตบริสุทธิ์ เซเฟอร์พยายามรอโอกาสที่เทพอะพอลโล่กลับสวรรค์เพื่อที่ตนเองจะได้ไปจีบไฮยาซินทัสบ้าง แต่รอเท่าไหร่เทพอะพอลโล่ก็ไม่กลับสักที จากความรักของเซเฟอร์ก็แปรเปลี่ยนเป็นความหึงหวงและความเกลียดชัง

วันหนึ่งเทพอะพอลโล่กับไฮยาซินทัสเล่นขว้างจักรกัน แต่เมื่อถึงตาเทพอะพอลโล่เป็นคนขว้างจักรไปหาคนรัก เซเฟอร์ได้ทีก็รีบแกล้งออกแรงเป่าลมไปที่จักร ทำให้มันพุ่งแรงกว่าที่เทพอะพอลโล่ตั้งใจไว้ พุ่งปักอกของไฮยาซินทัสจนขาดใจตายคาที่”

ตำนานส่วนใหญ่ที่ดารินได้ยินได้ฟังเกิดจากโศกนาฏกรรมแห่งความรักทั้งนั้น

“เทพอะพอลโล่รีบวิ่งไปประคองคนรักแต่ไฮยาซินทัสก็ตายเสียแล้ว เทพหนุ่มผู้ไม่อยากพรากจากคนรักจึงเสกให้เลือดของไฮยาซินทัสที่ไหลท่วมกลายเป็นดอกไม้แสนงดงามสีแดงดั่งเลือด แล้วตั้งชื่อมันว่าดอกไฮยาซินธ์ แต่เมื่อน้ำตาของเทพอะพอลโล่หยดลงไปถูกดอกไฮยาซินธ์ สีแดงของดอกไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีม่วง

เศร้าจริงด้วยวางคว่ำจานใบสุดท้ายไว้ข้างซิงก์ แล้วหันกลับมายืนกอดอกอิงสะโพกกับเคาน์เตอร์มองคนตัวเล็ก

เสียงพูดของดารินหยุดลงกลางคัน ลมหายใจถูกสูบออกจากปอด เมื่อเห็นความปรารถนาวาววามในดวงตาสีนิลแวบหนึ่ง ก่อนที่จะมลายหายไป จากนั้นก็กลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิม

เสียดายจังนะคะ ที่ดอกไฮยาซินธ์ออกดอกสวยให้ดูได้ไม่นาน มันก็ต้องโรยราไปยื่นมือไปสัมผัสกลีบดอกบอบบาง ก่อนจะเงยหน้ามองร่างสูงที่ยื่นจ้องเธออยู่ เหมือนไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเธอดี

ก็เก็บหัวมันไว้ แล้วปลูกใหม่ ให้ปุ๋ย ให้น้ำ เดี๋ยวมันก็แทงใบ ช่อดอก ออกมาใหม่พูดจากประสบการณ์ที่เคยปลูกในอดีต

คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้น พี่คุณเคยปลูกหรือคะ

เคย แต่นานแล้ว สภาพอากาศเมืองไทยไม่ค่อยเหมาะกับการปลูกดอกไฮยาซินธ์สักเท่าไหร่

ดอกไฮยาซินธ์เป็นพืชหัว วงศ์เดียวกันกับดอกลิลลี่ ชอบแดดรำไร ต้นเล็กๆ แต่ออกดอกช่อใหญ่เกินตัว สีสันสดใส มีกลิ่นหอมแรง เหมือนดาริน

เฮ้ย! ไม่ใช่แล้ว สงสัยน้ำตาลในเลือดที่เพิ่มขึ้นทำให้เพี้ยน!

พี่คุณดารินเรียกด้วยความเป็นห่วง เมื่อจู่ๆ อีกฝ่ายก็เงียบไปเฉยๆ

หือ

พี่คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ

เปล่าตอบปฏิเสธ แล้วเดินผ่านคนตัวเล็กตรงไปที่ห้องนั่งเล่น หยิบรีโมตบนโต๊ะกระจกหน้าโซฟามากดเปิด แล้วภาพก็ปรากฏบนจอแอลซีดีขนาดห้าสิบห้านิ้ว

ศตคุณกดเลือกช่อง ช่องขายของ ช่องซีรีส์เกาหลี ช่องซีรีส์ฝรั่ง ช่องหนังเก่า ช่องการ์ตูน ช่องสารคดี กด! กด!! กด!!! แล้วหยุดที่ช่องกีฬาเพื่อดูฟุตบอลแมตช์สำคัญในฤดูกาลนี้

ผ่านไปนาทีเดียวผู้เล่นในชุดเหลืองฟ้าบุกเกมใส่ทันที นาทีที่หกได้ฟรีคิกทางฝั่งซ้าย กัปตันทีมสังหารฟรีคิกฝั่งขวา ลูกบอลพุ่งชนคานอย่างจัง แล้วทีมในชุดแดงเป็นฝ่ายบุก

ดารินเดินตามมา นั่งลงข้างๆ ศตคุณบนโซฟายาว คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นขณะมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของว่าที่คู่หมั้นหนุ่ม ที่ดูจะสนใจไอ้ลูกบอลกลมๆ มากกว่าเธอ

 พี่คุณไม่ชอบชุดเมดจริงๆ หรือคะ” โพล่งถามออกไปด้วยความข้องใจ “ดาร์ลิ่งเห็น…”

เห็นอะไรเสียงทุ้มต่ำถามโดยไม่หันมามอง สายตาจ้องมองหน้าจอทีวี นักเตะในชุดแดงโยนบอลข้ามหัวให้เพื่อนในทีมใช้ศีรษะโขกไปตรงหน้าประตู

เห็นในหนังโป๊ของพี่คุณน่ะค่ะ

เฮ้ย! อย่าบอกนะว่าเปิดดู

หนุ่มตัวโตหันขวับมามอง ไม่ได้มองว่าลูกบอลเข้าประตูหรือไม่ ลืมไปเลยว่าเอากล่องหนังโป๊กับนิตยสารของกษิตินาถ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมัธยมไปเก็บไว้ในนั้น

ดูสองสามแผ่นค่ะ” สารภาพเสียงอ่อย แล้วรีบออกตัวว่า “แต่ดูแค่แป๊บเดียว ก่อนที่ดาร์ลิ่งจะเก็บหนังโป๊และนิตยสารเพลย์เกิร์ลพวกนั้นไปทิ้ง

ทิ้งเสียงสูง

กษิตินาถรู้เข้าคงโวยวายบ้านแตกแน่ เพราะเก็บสะสมมาหลายปี ของรักของหวงเลยก็ว่าได้ ซวยฉิบ! มันต้องเอาปืนกระหน่ำยิงเขาแน่ ถ้ารู้

ค่ะดารินไม่กล้าหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าตกอกตกใจของอีกฝ่าย ไม่รู้ทำไมต้องโกรธมากมายกับอีแค่หนังโป๊กับนิตยสารเก่าๆ

“ทำเกินไปแล้วนะ” หนุ่มตัวโตผุดลุกขึ้นยืนปุบปับ คนตัวเล็กกว่านั่งหน้าซีดเผือก เมื่อเห็นศตคุณมีสีหน้าเดือดดาล เขาโกรธอย่างเห็นได้ชัด

ดวงตาเรียวรีที่ประสานกับเธอ มันเหมือนมีลูกไฟลุกโชนอยู่ในนั้น แล้วยังสีหน้านั่นอีก ช่างน่าหวาดหวั่นราวกับเสือร้ายจ้องมองกระต่ายตัวน้อยที่ผลัดหลงเข้ามาใกล้ รอจังหวะจะตะปบขย้ำกินเป็นอาหาร

จู่ๆ เธอก็อยากจะวิ่งหนีไปหลบเสียให้รู้แล้วรู้รอด ยังไม่ทันที่จะได้ทำตามที่ใจคิด โดยไม่มีการเตือน มือหนาก็คว้ามือเล็ก กระชากอย่างแรงจนคนตัวเล็กปลิวเข้าหาหน้าอกกว้าง

ดารินยังอึ้งไม่หายจึงไม่ได้พยายามดิ้นรนหนี แต่มือที่กำรอบข้อมือเล็กนั้นแข็งราวกับคีมเหล็ก แกะ กระชากยังไงก็ไม่สามารถหลุดจากพันธนาการนี้ได้

ยัยแม่มด มีสิทธิ์อะไรมาทิ้งของของคนอื่นหา!ถามเสียงกร้าว

อยากขยี้ ขย้ำให้เละคาเตียง

 

 

สั่งซื้อ E-BOOK ที่นี่> https://goo.gl/lB50IY

โหลดตัวอย่างตอนพิเศษฟรีที่นี่ > http://goo.gl/VU8OaH

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

403 ความคิดเห็น