กามเทพร้ายพยศรัก (ซีรีส์กามเทพร้าย)

ตอนที่ 13 : ไม่กลับก็กลัวสิ! (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,234
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

สามวันต่อมา

ดารินให้เวลาศตคุณสามวันถึงบุกไปหาว่าที่คู่หมั้นหนุ่มถึงโรงพยาบาล เมื่อมาถึงนางพยาบาลคนหนึ่งบอกว่าเขากำลังผ่าตัดเคสสำคัญอยู่ในห้องผ่าตัด เธอจึงขออนุญาตเอาอาหารกลางวันและคัพเค้กช็อกโกแลตสดใหม่ที่ทำเองไปวางบนโต๊ะทำงานของนายแพทย์หนุ่ม ทั้งยังเผื่อแผ่คัพเค้กให้เหล่านางฟ้าในชุดขาวอีกด้วยจึงได้รับไฟเขียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะหิ้วถุงที่บรรจุคัพเค้กลงจากตึกตั้งใจจะเอาไปฝากรินรดาที่แผนกสูตินารีเวช

ศตคุณที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัด เดินเข้าไปในห้องพักแพทย์ นิ่วหน้ามองปิ่นโตเถาเล็กและคัพเค้กช็อกโกแลตน่าตาน่ารักบนโต๊ะทำงาน นิ่วหน้านิดๆ ด้วยความสงสัย ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปที่ประตูห้อง เปิดออก พบนางพยาบาลคนหนึ่ง จึงส่งเสียงเรียก

คุณบุษครับ”

นางพยาบาลในชุดขาว ที่ถือแฟ้มคนไข้หันกลับมามองนายแพทย์หนุ่มทั้งตัว “คะ คุณหมอ”

โรงพยาบาลแห่งนี้โชคดีที่ได้นายแพทย์ที่เก่งและเชี่ยวชาญอย่างคุณหมอมาทำงานด้วย มีโรงพยาบาลเอกชนหลายที่ต้องการจะมาดึงตัวคุณหมอไปทำงานด้วย แต่คุณหมอตอบปฏิเสธ ทั้งยังได้ยินมาว่าที่บ้านของคุณหมอนั้นรวยมาก มีธุรกิจหลายอย่าง แต่คุณหมอไม่ถือตัวเจ้ายศเจ้าอย่างถือตัวว่าข้านั้นจบหมอ คนอื่นที่ไม่ได้จบหมอนั้นโง่เหมือนหมออีโก้สูงหลายคนเป็น ทั้งยังทำงานหนักเหนื่อยโดยไม่บ่น ทำให้เหล่านางฟ้าชุดขาวบูชาคุณหมอหนุ่มราวกับวีรบุรุษหรือเทวดาหรือไม่ก็อาจจะมากกว่านั้น

ทั้งคุณหมอก็เป็นคนหน้าตาดีเหมือนดารา นายแบบ ทำให้คุณหมอไม่ขาดความสนใจทั้งจากหมอ พยาบาล คนไข้หรือแม้กระทั่งญาติคนไข้เอง ขนาดว่าต้องรอคิวยาว คนไข้หรือญาติคนไข้บางคนยังไม่ล่ะความพยายามเพื่อจะได้เจอ พูดคุยกับคุณหมอ

 “คุณบุษ พอจะรู้ไหมครับว่าใครเอาปิ่นโตและขนมมาวางบนโต๊ะผมคุณหมอหนุ่มเอ่ยถามขึ้น

อ้อ! แฟนคุณหมอค่ะ แถมยังซื้อขนมมาฝากพวกเราด้วยบุษบาบันที่เพิ่งรับประทานคัพเค้กแสนอร่อยตอบยิ้มๆ แฟนคุณหมอคนนี้น่ารักนิสัยดีกว่าอีกคน อีกคนน่ะ! ชอบชักสีหน้าเวลาไม่พอใจ มองเหยียดๆ เหมือนตัวเองเป็นนางฟ้านางสวรรค์งั้นแหละถึงทำเป็นไม่เห็นหัวคนอื่น

กันย์สินีหรือครับคิ้วเข้มเลิกขึ้นด้วยความสงสัย ปกติกันย์สินีไม่ค่อยจะทำ เอ่อ คงต้องใช้คำว่าไม่เคยจะทำอะไรแบบนี้มากกว่า

ไม่ใช่ค่ะ ตัวเล็กๆ น่ารัก เอ! ชื่อ…” นางพยาบาลเคาะปลายนิ้วชี้ที่ริมฝีปาก ขณะนึกชื่อ “ชื่ออะไรนะ ติดที่ปากนี่แหละคะ”

ดาริน

ใช่ค่ะ ชื่อนี่แหละคะนางพยาบาลยิ้ม แล้วกล่าวชม “บอกแฟนคุณหมอด้วยนะคะ ว่าคัพเค้กอร่อยมากทุกคนที่ได้ชิมติดใจกันหมด แล้วขอฝากถามด้วยว่าซื้อมาจากที่ไหน”

ต่อให้ไกลแค่ไหน ถ้าอร่อย คนแบบบุษบาบันไม่ยั้นแน่

“แล้วผมจะถามให้” นายแพทย์หนุ่มยิ้มบางๆ ให้ ก่อนจะเอ่ยถามว่า แล้วดารินกลับไปนานหรือยังครับ

เพิ่งเดินสวนกันตรงหน้าลิฟต์ ก่อนที่คุณหมอจะมาถามเมื่อตะกี้นี้เองค่ะ

ขอบคุณครับ ศตคุณกล่าวขอบคุณ แล้วเดินตรงไปที่ลิฟต์ กดรอลิฟต์

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก นายแพทย์หนุ่มก้าวขายาวๆ เข้าไป เอื้อมมือไปกดชั้น ประตูลิฟต์เลื่อนปิดลง ทำไมต้องตามไป เขาก็ไม่รู้เหมือนกัน ลิฟต์หยุดสองครั้งเพื่อรับเจ้าหน้าที่ห้องแล็บ คนไข้และญาติคนไข้ กว่าจะถึงชั้นล่าง

ติ๊ง!

เมื่อประตูลิฟต์เลื่อนเปิด ร่างสูงก้าวออกจากลิฟต์ มองซ้าย มองขวา เห็นแต่คนไข้ ญาติคนไข้นั่งรอตรวจ เจ้าหน้าที่ นางพยาบาลที่เดินควักไขว่ไปมา แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นคนตัวเล็กในชุดแส็กแขนกุดสีขาวพิมพ์ลายดอกสีชมพูเล็กๆ กระจุมกระจิ๋มน่ารัก กำลังก้มหน้าดูหน้าจอสมาร์ตโฟนและกำลังจะก้าวออกจากอาคาร

ศตคุณก้าวยาวๆ ตามไป แต่ถูกแม่ลูกคู่หนึ่งขวางไว้ เขาหยุดทักทายอย่างสุภาพ ถามไถ่อาการบาดเจ็บของคนลูกที่ได้รับอุบัติเหตุจากการเล่นกีฬา ซึ่งเขาเป็นหมอผู้รักษาและทำการผ่าตัดให้ จากท่าทีไม่ต้องเป็นพระพุทธเจ้าก็ตรัสรู้ว่าผู้สูงวัยกว่าต้องการอะไร นายแพทย์หนุ่มยิ้มอ่อน เอ่ยขอตัวจากสองแม่ลูก แล้วตรงไปที่ประตูทางออก มองซ้าย มองขวา แล้วทันเห็นแผ่นหลังบอบบางของดารินที่กำลังเดินไปอีกตึก

หมับ!

มือหนาคว้าแขนเรียวเล็ก คนตัวเล็กหันขวับมาอุทานด้วยความประหลาดใจ

อุ๊ย! พี่คุณ ดาร์ลิ่งตกใจหมดเลยมือเล็กยกทาบหน้าอกตัวเอง ไม่คิดว่าจะได้เจอ ดารินยิ้มให้คุณหมอหน้านิ่งที่กำลังจ้องมองเธออยู่

มาทำอะไรที่โรงพยาบาลศตคุณเอ่ยถามเสียงเรียบ กวาดสายตามองอย่างรวดเร็ว ดารินสวมชุดแบบนี้แล้วน่ารักมาก

“คิดถึง อยากเจอ” คนตัวเล็กว่ายิ้มๆ

” คุณหมอหนุ่มยืนอึ้ง

สามวันที่ไม่เจอกัน คิดว่าตัวเองคงมีภูมิต้านทานดารินแล้ว แต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลย แค่เห็นใบหน้าน่ารัก ดวงตากลมโต รอยยิ้มสดใสน่ารัก ก็ทำให้หัวใจของเขากระตุกผิดจังหวะ

ดารินถอนหายใจ เมื่อคุณหมอหน้านิ่งไม่เล่นด้วย โอเค ที่ดาร์ลิ่งแวะมา เพราะพี่คุณไม่กลับบ้านหลายวัน เป็นห่วงเลยแวะมาดู” น้ำเสียงและแววตาบอกถึงความเป็นห่วง

ศตคุณยอมรับล่ะว่าต้องการหนีหน้าดารินประจวบกับติดเข้าเวรเลยไม่ได้กลับบ้าน ตั้งใจให้ว่าที่คู่หมั้นทนไม่ไหวถอยทัพกลับไป แต่ดูท่าคงไม่เป็นผล

“นี่ดาร์ลิ่งก็จะกลับแล้ว ไม่กวนพี่คุณหรอกค่ะ” พูดยังไม่ทันจบประโยคดี ก็ถูกคุณหมอหน้านิ่งลากไป คนขาสั้นพยายามเดินแกมวิ่งให้ทันก้าวยาวๆ ของคนตัวสูง “พี่คุณจะพาดาร์ลิ่งไปไหนคะ แล้วเดินช้าๆ ได้ไหม ดาร์ลิ่งเดินตามไม่ทันเสียงหวานพูดประท้วง

นายแพทย์หนุ่มเดินช้าลงเพื่อที่คนตัวเล็กจะได้เดินตามทันก้าวยาวๆ ของตัวเองได้ทัน ก่อนจะไปหยุดที่มุมตึกใต้ต้นปรีดียาธรที่ออกดอกสีเหลืองอร่ามสวยงาม

คิ้วเข้มขมวดมุ่น ดาริน คุณต้องการอะไรกันแน่ ถึงได้มาที่นี่

เขาไม่เชื่อบ้าเชื่อบอเรื่องรักแรกพบอะไรนั่นหรอก คนไม่เคยเจอหน้ากัน อยากแต่งงานกัน มันมีแต่ในละครหลังข่าวหรือไม่ก็นิยายโรมานซ์เท่านั้นแหละ

“แค่แวะมาหาทำไมต้องหงุดหงิดด้วยคะ หรือว่ามีอะไรหรือใครซ่อนไว้” ดารินพูดยั่ว

“ใช่ ผมมี” คุณหมอหนุ่มตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ใครค่ะ” พูดโพล่งออกไปด้วยความร้อนใจ

จะใช่กันย์สินีหรือเปล่า ต้องใช่แน่ๆ ทำยังไงดี แล้วภารกิจที่นางเงินตราให้ทำก็ยังไม่ได้ทำเลย แต่จากที่พูดคุยกับเหล่านางฟ้าชุดขาวก็พอจะได้รู้ว่าคู่แข่งอย่างกันย์สินีนั่นชอบโผล่มาที่โรงพยาบาล มานั่งเฝ้าศตคุณราวกับหมาหวงก้าง ถ้าใครหรือผู้หญิงคนไหนมองคุณหมอนานไป นางก็ขู่ฟ่อๆ ใส่ อันนี้ดัดแปลงจากคำพูดของเหล่านางฟ้าชุดขาว แต่ได้ใจความไม่ต่างกัน

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ” บอกปัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

“พูดไม่น่ารักเลยนะคะ” พูดติง โดยมีรอยยิ้มฉาบบนใบหน้าน่ารัก

พูดดีก็แล้ว พูดร้ายก็แล้ว นิ่งเงียบก็แล้ว ดารินก็ยังไม่ยอมถอย เอาไงดีวะ! สมองหมุนติ้วๆ ขณะคิดหาวิธีกำจัดว่าที่คู่หมั้นที่ไม่ต้องการ

ดวงตาเรียวรีหรี่ลงแบบขมขู่ “คุณคงไม่คิดอย่างนั้นแน่ ถ้าผม

“จะทำอะไรดาร์ลิ่งค่ะ” คิ้วเรียวสวยเลิกขึ้น

ไม่มีทีท่าว่ากลัวสักนิด ดูก็รู้ว่าชอบท้าทาย เอาวะ! ไหนๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว

นายแพทย์หนุ่มดันว่าที่คู่หมั้นตัวเล็กติดกับผนังตึก วางมือข้างหนึ่งทาบข้างศีรษะ อีกข้างทาบตรงเอวบาง กักขังร่างเล็กไว้ระหว่างร่างใหญ่โตของเขากับผนังตึก ก่อนจะก้มหน้าลงไปใกล้

“คุณไม่อยากรู้แน่” พูดด้วยน้ำเสียงข่มขู่

คนตัวเล็กไหวไหล่ “พี่คุณไม่อยากบอก ดาร์ลิ่งก็ไม่อยากรู้หรอกค่ะ”

อวดดี อย่างนี้มันขยี้ไม่ให้เหลือซาก

“แล้วมาทำไม” ถามเสียงขุ่น

ก็บอกแล้วนี่ว่าเป็นห่วง ดาร์ลิ่งจะห่วงแฟนตัวเองไม่ได้หรือไง

ทั้งห่วง ทั้งหวง กลัวแมวมาฉกปลาย่างตัวโตไปกินจะแย่ แต่จะให้มานั่งเฝ้านอนเฝ้าก็ไม่ใช่เรื่อง มีงานมีการต้องทำเหมือนกัน

ผู้หญิงขี้ตู่ เรายังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อยเสียงนุ่มทุ้มพูดท้วง

คนตัวเล็กช้อนดวงตาขึ้นมองอย่างยั่วเย้า แล้วอยากเป็นไหมล่ะ

ท้าทายอีกแล้ว ถ้าไม่อยู่ที่โรงพยาบาลล่ะก็

สั่งซื้อ E-BOOK ที่นี่> https://goo.gl/lB50IY

โหลดตัวอย่างตอนพิเศษฟรีที่นี่ > http://goo.gl/VU8OaH

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #396 150221 (@150221) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 17:01
    แล้วอยากเป็นมั้ยละคุณหมอ
    #396
    0
  2. #39 Song (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 01:09
    เจิมมมมม ชอบพี่เธียร ^_^~
    #39
    0