สืบร้อนซ่อนเสน่หา (E-BOOK)

ตอนที่ 9 : ตอนที่ 4 50%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    18 เม.ย. 59

 

ตอนที่ 4

 

บ้านร้างชานเมือง

เขาไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน เขาไม่รู้ว่านี้คือความฝันหรือความจริง แต่ที่แน่ๆ คือเขาเจ็บที่หัว ที่ตัว หรือจะพูดให้ถูกก็คือทุกๆ ส่วนของร่ายกายนั้นล่ะ

แต่ถ้านี่เป็นความฝัน แล้วทำไมเขาถึงไม่เคยตื่นขึ้นมา เขาฝันว่าเห็นพ่อกับแม่ที่กำลังส่งยิ้มมาให้เขา เขาฝันเห็นตัวเองที่กำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานทั้งที่บ้านและที่บริษัท เขาฝันเห็นห้องนอนที่คอนโดที่เขาอาศัยอยู่ และเขาฝันเห็นวัยเด็กของเขาที่กำลังวิ่งเล่นในสวน

แต่จิตใต้สำนึกของเขากลับบอกว่า…ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันล่ะ แล้วตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกัน

“เฮ้ย! ไปดูสิว่ามันตายหรือยัง”

เสียงแหบพร่าเหมือนคนสูบบุหรี่จัดของพวกมันดังมาจากที่ไหนสักแห่งที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันดังมาจากที่ไหน มันเหมือนกึ่งความฝันและกึ่งความจริง

“มันยังไม่ตายง่ายๆ หรอกน่า มันอยู่ได้มาตั้งอาทิตย์แล้ว มันคงไม่ใจเสาะมาตายวันนี้หรอกน่า แกก็ห่วงเว่อร์”

“เอาน่าไปดูมันหน่อย เผื่อมันตายขึ้นมาแล้วเราจะซวย”

“เอ่อ…ก็ได้”

ปัง!

พวกมันผลักประตูเข้ามาภายในห้องที่พวกมันจับตัวเชลยไว้ โดยคนตัวสูงหัวเถิกและมีเสียงแหบพร่าเนื่องจากสูบบุหรี่จัด เอ่ยถามเพื่อนที่ไปนั่งคุกเขาและอังมือใกล้ๆ จมูกของเชลยที่พวกมันจับตัวมาตามคำสั่งของคนว่าจ้าง

“มันยังหายใจอยู่มั้ยวะ”คนตัวสูงหัวเถิกถามเพื่อนด้วยเสียงแหบพร่า

“ยังหายใจอยู่ แต่ไม่รู้ว่ามันเพ้อว่าอะไร ฟังไม่รู้เรื่อง”ชายร่างเตี้ยตอบ ก่อนจะลุกขึ้นและมองร่างสูงของชายหนุ่มอย่างสมเพช

“มะ…แม่พะพ่อ ครับ” เขาได้ยินเสียงพวกมันอยู่ไกลๆ แต่เขาไม่มีแรงพอที่จะขยับตัวหรือพูดอะไรมากว่าคำสองสามคำ “ชะช่วยด้วย”

“เอาน้ำผสมฝิ่นให้มันกินหน่อยเดี๋ยวมันจะตายไปซะก่อน”

พวกมันอยากให้เชลยรู้สึกตัว แต่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ พวกมันก็เลยผสมฝิ่นในน้ำให้เขาดื่มตลอดเวลา เผื่อว่าชายหนุ่มจะได้หนีจากที่คุมขังไปไม่ได้

แต่ที่จริงพวกมันก็คิดว่าชายหนุ่มคงหนีไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว เนื่องจากบาดแผลที่หัว แล้วยังมาโดนพวกเขาซ้อมซะหนักมือ ถ้าคลานไปได้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว แต่เพื่อเป็นการไม่ประมาท พวกเขาทั้งสองก็เลยผสมฝิ่นให้ชายหนุ่มกินตลอดเวลา เพราะขี้เกียจจะมาคอยเฝ้า

“ยุ่งยากชิบเป๋งเลยวะ ทำไมไม่ให้เราฆ่ามันซะให้รู้แล้วรู้รอดว่ะ…ไม่รู้ว่าจะเก็บมันไว้ทำไมก็ไม่รู้ แล้วคนที่ลำบากก็คือพวกเรา”

“เอาน่ารับเงินเขามาแล้ว…ก็ทำๆ ไป อย่าให้มันตายก่อนจะโดนสั่งเก็บแล้วกัน ไม่งั้นอดแน่”เสียงแหบพร่าพูดเรื่อยๆ เหมือนไม่ใส่ใจ

“เออ”

“ชะ…ช่วยด้วย”

พวกมันเอาน้ำผสมฝิ่นกรอกปากที่แตกระแหงของชายหนุ่มอีกรอบ ก่อนจะพากันออกไปจากบ้านร้างโกโร่โกโสแห่งนี้ โดยทิ้งชายหนุ่มไว้กับหนูและแมลงสาบ

“ชะ…ช่วยด้วย”

ปัง

 

3 วันต่อมา สำนักงานนักสืบ

เอกลักษณ์ อดีตเจ้าหน้าที่ตำรวจ และ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยส่วนบุคคล หลังจากเบื่อหน่ายกับงานประจำ จึงได้ลาออกมาเปิดบริษัทนักสืบของตัวเอง ทั้งที่สำนักงานของเขายังไม่ทันจะเรียบร้อย เขาก็รับงานทันทีที่มีการติดต่อเข้ามา และงานชิ้นแรกของเขาก็คือหาข้อมูลของชายหนุ่มที่หายตัวไป ก่อนพินัยกรรมจะเปิดเพียง 1 เดือน

และบรรดาญาติๆ ของชายหนุ่มคนนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่น่าสงสัยทั้งสิ้น ซึ่งสัญชาตญาณของ (อดีต) ตำรวจมันบอกเขา และคนที่น่าสนใจเป็นอย่างยิ่งก็คือผู้ว่าจ้างของเขา นั้นก็คือหญิงสาวร่างบอบบางที่สไตล์การแต่งตัวของเธอทำให้เขาทึ่งและเหมาะกับฉายาเจ้าแม่แห่งสีสันเป็นที่สุด

เพราะวันที่เธอเดินเข้ามาในสำนักงานนักสืบของเขาด้วยชุดแซกสีเขียวมะนาวพร้อมกับสะพายกระเป๋าสีแดงแจ๊ดใบโตที่สามารถซ่อนลูกหมาชิวาว่าไว้ภายในกระเป๋าใบนั้นได้ด้วยซ้ำ แต่เรื่องสีสันไม่ใช่ทั้งหมดที่ทำให้เขาสนใจเธอ แต่เป็นเพราะฮอร์โมนบ้าๆ หรือว่าเป็นเพราะเขาขาดผู้หญิงมาหลายเดือนก็ไม่ทราบได้ ที่ทำให้เขามีปฎิกิริยาทางเคมีกับเธอแทบจะทันทีที่เห็น

แต่เธอคงไม่รู้หรอกว่าเขากำลังคิดอะไรกับเธอ เพราะถ้าเธอรู้ความคิดของเขา ป่านนี้เธออาจจะวิ่งแจ้นออกจากสำนักงานที่ยังตกแต่งไม่เสร็จของเขาแทบจะทันที

“อาทิตตา  ธนวิสุทธิ์อายุ 29 ปี สถานะ โสด ส่วนสูง 167 เซ็นติเมตรน้ำหนัก 48 กิโลกรรมอาชีพ มัณฑนากรเชื่อชาติไทย สัญชาติอเมริกัน ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่วอซิงตัน ดี.ซี.

อืมประวัติน่าสนใจ เขาคิด ก่อนจะก้มอ่านข้อมูลของเธอตั้งแต่วัยเด็กที่อาศัยอยู่กับคุณยาย ก่อนจะย้ายไปอยู่กับมารดาที่สหรัฐอเมริกา หลังจากที่คุณดาริกาผู้เป็นมารดาแต่งงานใหม่กับนายจอน  แมคอินไทร์ แต่ตามประวัติระบุว่าบิดาของเธอคือคุณจินณ์   ธนวิสุทธิ์ ซึ่งหมายความว่าชายหนุ่มคนที่หายไปเป็นน้องชายต่างมารดาของเธอนั้นเองและทำให้เรื่องนี้ดูน่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก เพราะหญิงสาวผู้ว่าจ้างเขาก็มีส่วนพัวพันอยู่ไม่น้อยนั้นเอง ถึงตัวหญิงสาวเองจะไม่ได้อยู่ที่เมืองไทย แต่เรื่องว่าจ้างคนอื่นให้ทำเรื่องร้ายๆ แทนนั้นก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เขาเหลือบมองรูปถ่ายของหญิงสาวอีกครั้ง ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นและกดหมายเลขตามนามบัตรที่หญิงสาวให้ไว้ หลังจากกดโทร. ออก เขาก็รอสัญญาณที่ดังขึ้นเพียงสามครั้ง ก่อนที่จะมีผู้รับสาย

 “คุณอาทิตตาใช่มั้ยครับ” เขาถาม และเคาะปากกาลงบนรูปถ่ายของหญิงสาวในชุดสีสันแสบตาไปด้วย “ผมได้ข้อมูลมาแล้ว คุณจะให้ผมส่งไปให้หรือคุณจะแวะมาเอาที่สำนักงานครับ”

เสียงหวานของหญิงสาวที่อยู่ปลายสาย บอกว่าจะแวะมาที่สำนักงานของเขา ซึ่งนั้นก็ทำให้เขายิ้มออกมาทั้งที่เขาก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร

“ครับครับ แล้วเจอกันครับ”

เขากดวางสาย ก่อนจะยิ้มกับรูปถ่ายของหญิงสาวอีกครั้ง ชายหนุ่มเก็บประวัติของเธอเข้าไว้ในแฟ้มลับ และจัดการล็อกมันในลิ้นชักทันที

 

 

 

 

 

         เรื่องสืบร้อนซ่อนเสน่หา จำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊ค สนใจตาม link ข้างล่างไปเลยค่ะ

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น